ការគំរាមកំហែង (Threaten)

សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដើរចូលមកយ៉ាងរំភើយ កឺ ឡា (Ge La) ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។ គេធ្លាប់បានឃើញសិស្សថ្មីដែលមានចរិតលេចធ្លោបែបនេះជាច្រើនមកហើយ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់មានទីបញ្ចប់ល្អឡើយ។ ការបំបាក់ស្មារតីរបស់សិស្សថ្មីក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើស គឺជាប្រពៃណីមិនផ្លូវការមួយនៅក្នុង សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy)។ អ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជ្រើសរើស ជាធម្មតាមានទេពកោសល្យខ្ពស់។ មនុស្សទាំងនេះក៏ច្រើនតែត្រូវបានគេលើកតម្កើងនៅក្នុងគ្រួសារ និងកម្រជួបប្រទះការចំអក ឬការឌឺដងណាស់។ ការនាំយកអាកប្បកិរិយាបែបនេះចូលទៅក្នុង សាលា ជា ណាន ដែលពោពេញទៅដោយបុគ្គលឆ្នើមៗ នឹងបង្កឱ្យមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយសារតែជម្លោះពាក្យសម្តី។ នៅទីបញ្ចប់ វានឹងបង្កតែបញ្ហាមិនចាំបាច់ប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ នៅពេលជ្រើសរើសសិស្សថ្មី វាជារឿងសំខាន់ដែលត្រូវឱ្យពួកគេយល់ច្បាស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន និងកម្ចាត់ភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេចេញ។

នៅចំពោះមុខច្បាប់មិនផ្លូវការនេះ សូម្បីតែគ្រូៗនៃ សាលា ជា ណាន ក៏មិនមានការជំទាស់ដែរ។ ដូច្នេះហើយ ច្បាប់នេះនៅតែបន្តបន្សល់ទុកពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។

ក្តាប់កណ្តាប់ដៃ និងអនុញ្ញាតឱ្យកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដ៏ខ្សោយរបស់គេព័ទ្ធជុំវិញវា កឺ ឡា ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។ កាលពីគេទើបតែចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន ដំបូង គេក៏ធ្លាប់តវ៉ាដោយផ្អែកលើទេពកោសល្យរបស់គេដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រៀមច្បងម្នាក់ដែលមានកម្រិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយពីរ បានប្រើតែកណ្តាប់ដៃមួយប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលគេដឹងខ្លួន និងរត់ទៅឈរនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែងអស់រយៈពេលកន្លះម៉ោង។ ភាពអាម៉ាស់ផ្ទាល់ខ្លួននេះ បានបង្កើនបំណងប្រាថ្នារបស់គេក្នុងការបំបាក់ស្មារតីសិស្សថ្មីគ្រប់រូបដែលគេបានជួប។

នៅក្រោមក្រសែភ្នែកយាមកាមរបស់អ្នកជុំវិញខ្លួន យុវជនម្នាក់នោះទីបំផុតបានឈប់នៅចំពោះមុខ កឺ ឡា។

«យូអឺ (Yu Er) ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនឃាត់គេ? ការនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ គឺល្អជាងការរងរបួសលើរាងកាយឆ្ងាយណាស់»។ ឃើញស្នាមញញឹមដ៏កំណាចរបស់ កឺ ឡា ក្រុមក្មេងស្រីដែលនៅក្បែរ ស៊ាវយូ (Xiao Yu) បានស្តីបន្ទោសនាងបន្តិចបន្តួច។

ឈរនៅក្បែរ ស៊ាវយូ សួយ នី (Xue Ni) បាននឹកឃើញដល់ការវាយតម្លៃដែល ស៊ាវយូ មានចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន ហើយភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងក៏បានធ្មេចបន្តិច។ នាងសម្លឹងមើលយុវជនដែលនៅតែបន្តញញឹមតិចៗដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។ នាងចង់ដឹងថាតើ ស៊ាវយូ និយាយត្រូវដែរឬទេ ដែលថាយុវជនឈ្មោះ ស៊ាវយ៉ាន ម្នាក់នេះ ពិតជាមានទេពកោសល្យអាចប្រៀបធៀបជាមួយ "អាបធ្មប់" ម្នាក់នោះបាន។

បិទបបូរមាត់ក្រហមឆ្អៅរបស់នាងយ៉ាងណែន សួយ នី ដាក់ដៃនៅពីមុខដើមទ្រូងរបស់នាង ខណៈដែលភាពរំភើបបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង។

ជាមួយនឹងភាពក្រហមនៅលើផ្ទៃមុខដែលមិនទាន់សាបរលត់ ស៊ាវយូ មើលទៅមានមន្តស្នេហ៍យ៉ាងខ្លាំង។ នាងលើកដៃឡើងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស និងរុញសក់ខ្មៅដែលនៅពីមុខថ្ងាសចេញ។ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលខ្នងរបស់យុវជនម្នាក់នោះ នាងបាននិយាយខ្សឹបៗដោយមិនសូវខ្វល់ថា៖ «វាពិបាកនិយាយណាស់ថា តើអ្នកណានឹងត្រូវរងទុក្ខ»។

សម្លឹងមើលបុរសពីរនាក់នៅក្នុងតង់ដែលហៀបនឹងចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធគ្នា សិស្សថ្មីជាងម្ភៃនាក់ដែលនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ បានបង្វែរក្រសែភ្នែកមករកពួកគេដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។ មុនពេលសម្រេចចិត្តសុខចិត្តនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ពួកគេក៏ធ្លាប់ព្យាយាមតវ៉ាដែរ ប៉ុន្តែការតវ៉ាទាំងនោះត្រូវបានបង្ក្រាបយ៉ាងងាយស្រួលដោយរៀមច្បងដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាង។ ឃើញម្នាក់ទៀតចង់សាកល្បងកម្លាំងរបស់រៀមច្បងទាំងនេះ ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមត្រេកអរលើទុក្ខរបស់អ្នកដទៃ ខណៈដែលពួកគេត្រៀមខ្លួនមើលពីរបៀបដែលគេធ្វើឱ្យខ្លួនឯងខ្មាសគេ។

«តើឯងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយឬនៅ?»

រីករាយនឹងការក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នា ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ កឺ ឡា កាន់តែរីកធំឡើង។ ភ្នែកតូចៗរបស់គេក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន និងនិយាយទាំងញញឹម។

«ចាប់ផ្តើមទៅ»។ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែអេះចង្ការបស់គេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើល។

«ហិហិ អាល្អិត។ ស្មារតីរបស់ឯងមិនអន់ទេ»។ ប្រឈមមុខនឹងអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវយ៉ាន កឺ ឡា មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារពីខាងក្នុង។ តើនេះគឺជាការប៉ុនប៉ងមើលងាយគេមែនទេ?

ដកដង្ហើមចេញតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្វល់នឹងនិយាយរឿងមិនសមហេតុផលឡើយ។ គេគ្រាន់តែសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដែលខឹងសម្បារបស់គូប្រកួតដោយក្រសែភ្នែកខ្ជិលច្រអូស។

«ល្អណាស់!»

ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គូប្រកួតបានធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់កិត្តិយសរបស់ កឺ ឡា។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ គេបានសម្រុកទៅមុខយ៉ាងខ្លាំងដោយក្តាប់កណ្តាប់ដៃស្តាំយ៉ាងណែន និងមានកម្លាំងធាតុប្រមូលផ្តុំនៅលើវា។ ភ្លាមៗនោះ កណ្តាប់ដៃដែលអមដោយខ្យល់បក់បានវាយសម្រុកយ៉ាងសាហាវឆ្ពោះទៅកាន់ក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

អ្នកទស្សនាជុំវិញខ្លួន នៅពេលឃើញ កឺ ឡា ប្រើកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះដាក់សិស្សថ្មី ពួកគេក៏ជ្រួញចិញ្ចើម។

ងើបត្របកភ្នែកឡើងតិចៗ និងសម្លឹងមើលកណ្តាប់ដៃដ៏ធំដែលសម្រុកមករកគេ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេលើកបាតដៃរបស់គេឡើងទៅកន្លែងដែលកណ្តាប់ដៃហៀបនឹងវាយមកដល់ និងបានបញ្ឈប់កណ្តាប់ដៃរបស់ កឺ ឡា យ៉ាងណែន។

បន្ទាប់ពីបញ្ឈប់កណ្តាប់ដៃនោះ បាតដៃរបស់គេមិនមានចលនាបន្តិចសោះឡើយ។ កណ្តាប់ដៃដែលមានថាមពល និងកម្លាំងដ៏មហិមា បែរជាមិនបង្កើតឱ្យមានប្រតិកម្មបន្តិចសោះ ហាក់ដូចជាកំពុងវាយខ្យល់អញ្ចឹង។

«ល្បឿន យឺត! កម្លាំង ខ្សោយ! តើឯងពិតជាសិស្សមកពី សាលា ជា ណាន មែនទេ?» ងើបមុខឡើង ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងនិយាយខ្សឹបៗ។

ការឌឺដងនៅក្នុងពាក្យខ្សឹបរបស់យុវជនម្នាក់នេះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួនស្រឡាំងកាំង។ ម្នាក់ៗសម្លឹងមើលទៅកន្លែងដែលកណ្តាប់ដៃ និងបាតដៃប៉ះគ្នាដោយក្រសែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើល។ វាពិតជាពិបាកនឹងស្រមៃណាស់ថា សិស្សថ្មីម្នាក់អាចទប់ស្កាត់ការវាយប្រហារពីលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ បានយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ។

ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) ដែលដើមឡើយពោពេញទៅដោយស្នាមញញឹម ទឹកមុខក៏ប្រែជាស្រអាប់បន្តិចម្តងៗ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនេះ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេពោពេញទៅដោយភាពត្រជាក់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងញញឹមតិចៗ។ មើលទៅគេហាក់ដូចជាបានបង្កើតកំហុសហើយ។ ប្រសិនបើគេដឹងមុន គេប្រាកដជាឱ្យអ្នកដែលខ្លាំងជាងនេះចូលប្រយុទ្ធមិនខាន។

«អាតិរច្ឆាន! តើឯងចង់ងាប់មែនទេ?»

ត្រូវបានឌឺដងជាសាធារណៈដោយសិស្សថ្មីបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ កឺ ឡា បានប្រែជាក្រហមងាំង ខណៈដែលគេស្រែកខ្លាំងៗ។ ជើងស្តាំរបស់គេតម្រង់ទៅរកពោះខាងក្រោមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងបានទាត់យ៉ាងសាហាវ។

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខរាបស្មើ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដៃឆ្វេងដែលមិនទាន់បានប្រើប្រាស់យ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ដូចជាការដេញរុយអញ្ចឹង។ ទីបំផុត ជាមួយនឹងសំឡេង "ផាច់" គេបានវាយចំកជើងរបស់ កឺ ឡា ហើយស្នាមជាំក៏បានលេចឡើងភ្លាមៗ។

«ហ៊ឹស!» (សំឡេងស្រូបដង្ហើមដោយការឈឺចាប់)

ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងបានជះចេញពីកជើង ដែលធ្វើឱ្យ កឺ ឡា ស្រូបខ្យល់ត្រជាក់មួយមាត់ធំ។ កំហឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេកាន់តែខ្លាំងឡើង។ គេប្រញាប់ថយក្រោយមួយជំហាន និងដកខ្លួនចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ជើងស្តាំរបស់គេបានច្រានដី និងប្រើកម្លាំងដើម្បីហក់ឡើងទៅលើអាកាស។ ង្វិលខ្លួនភ្លាមៗ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងខ្ចីបានលេចឡើងនៅលើជើងស្តាំរបស់គេ។ កាំរស្មីដូចជាផ្លែដាវខ្យល់បានគ្របដណ្តប់លើជើងរបស់គេ មុនពេលដែលវាវាយកាត់យ៉ាងសាហាវឆ្ពោះទៅកាន់លលាដ៍ក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

«ឥតអៀនខ្មាស។ ហ៊ានប្រើដល់ទៅ "ផ្លែដាវពន្លឺខ្យល់" (Wind-Light Edge) ផង។ នេះគឺជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតខ្ពស់។ អាម្នាក់នេះពិតជាឥតអៀនខ្មាសខ្លាំងណាស់»។ សម្លឹងមើលផ្លែដាវពន្លឺដែលព្រិលៗនៅលើជើងរបស់ កឺ ឡា ក្រុមក្មេងស្រីដែលពោពេញទៅដោយកំហឹងបានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ឃើញសកម្មភាពរបស់ កឺ ឡា ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយូ ជ្រួញបន្តិច មុននឹងធូរស្រាលវិញក្នុងពេលឆាប់ៗ។ កាលពីមុន សូម្បីតែបន្ទាប់ពីប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតខ្ពស់ ក៏ដៃរបស់ ជា លីអាវ (Jia Lie Ao) នៅតែត្រូវបានកម្ទេចដោយ ស៊ាវយ៉ាន ដែរ។ នាងមិនជឿថាគ្រាន់តែកម្លាំងរបស់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ អាម្នាក់នេះអាចធ្វើអ្វីដែលជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងដល់ ស៊ាវយ៉ាន នោះទេ។

ងើបមុខឡើង ខ្យល់ដ៏មុតស្រួចបន្តិចបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញ័រតិចៗ។ គេលើកបាតដៃឡើងយឺតៗ និងតម្រង់ទៅរក កឺ ឡា ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះមក។

«ខ្ចាត់ចេញទៅ!» បន្លឺបបូរមាត់ សំឡេងដ៏រាបស្មើបានបន្លឺឡើង។

នៅពេលដែលសំឡេងស្រែកបានរលាយបាត់ កម្លាំងដ៏សាហាវ និងគ្មានរូបរាងមួយបានសម្រុកចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងបានវាយចំដើមទ្រូងរបស់ កឺ ឡា ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងពេញទំហឹង។

«ភូ!» (សំឡេងក្អួតឈាម)

ខណៈដែលដើមទ្រូងរបស់គេទទួលរងការវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនដឹងប្រភព ផ្ទៃមុខដ៏ត្រជាក់របស់ កឺ ឡា ក៏ប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រាងកាយរបស់គេត្រូវបានរុញទៅក្រោយ ខណៈដែលគេក្អួតឈាមចេញមកមួយមាត់ធំ។

«ឌាំង!» (សំឡេងបោកទង្គិច)

បន្ទាប់ពីរាងកាយរបស់គេត្រូវបានគ្រវែងទៅក្រោយជាងដប់ម៉ែត្រ វាក៏បានបោកទៅលើថ្មមួយដុំដែលត្រូវបានដុតកម្ដៅនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។ រាងកាយរបស់ កឺ ឡា ញាក់តិចៗ ខណៈដែលផ្ទៃមុខដ៏ភ័យខ្លាចរបស់គេសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងឈរនៅចម្ងាយបន្តិច ដោយបាតដៃនៅតែលាតសន្ធឹង។ ដើមទ្រូងរបស់គេមានអារម្មណ៍ថាថប់ៗ និងចក្ខុវិញ្ញាណរបស់គេប្រែជាងងឹតស្លុប រហូតដល់គេសន្លប់បាត់ស្មារតីទៅ។

ពេលវេលាចាប់តាំងពីការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ កឺ ឡា រហូតដល់ពេលដែលគេត្រូវបានគ្រវែងទៅក្រោយដោយគ្មានមូលហេតុច្បាស់លាស់ គឺមានរយៈពេលតែជាងដប់វិនាទីប៉ុណ្ណោះ។

ឃើញពីរបៀបដែលជ័យជម្នះត្រូវបានសម្រេចក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះ មនុស្សទាំងក្នុង និងក្រៅជំរុំសុទ្ធតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដោយឯកច្ឆន្ទ។

នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង សិស្សថ្មីទាំងឡាយសម្លឹងមើល កឺ ឡា ដែលបានសន្លប់នៅក្បែរពួកគេទាំងភ្លីភ្លើ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ក្រសែភ្នែកដ៏រំភើបរបស់ពួកគេបានបង្វែរមករកយុវជនដែលកំពុងឈរនៅក្រោមម្លប់។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលពួកគេបានឃើញសិស្សថ្មីយកឈ្នះរៀមច្បង។ លើសពីនេះ សិស្សថ្មីម្នាក់នេះហាក់ដូចជាមានអាយុក្មេងជាងពួកគេបន្តិចទៅទៀត។

ក្មេងស្រីដែលស្អាតៗក្នុងចំណោមសិស្សថ្មី បានសម្លឹងមើលយ៉ាងងប់ងុលទៅកាន់យុវជនក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅដែលមានផ្ទៃមុខរាបស្មើ។ ភ្នែករបស់ពួកគេពោពេញទៅដោយពន្លឺនៃភាពគោរពកោតសរសើរ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែបរិយាកាសមិនសមរម្យទេនោះ ពួកគេប្រហែលជាស្រែកហ៊ោមួយដងឬពីរដងដើម្បីបញ្ចេញអារម្មណ៍កោតសរសើររបស់ពួកគេមិនខាន។

«ពិតជា... ទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យខ្លាចមែន»។ សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ សួយ នី ដកដង្ហើមធំទាំងភ្ញាក់ផ្អើល និងគ្រវីក្បាល។ កម្លាំងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ហាញថាអ្វីដែល ស៊ាវយូ បាននិយាយពីមុន គឺជាការពិត។

«យូ... យូអឺ។ ម្នាក់នេះមកពីគ្រួសារឯង តើកម្រិតកម្លាំងរបស់គេពិតប្រាកដគឺនៅកម្រិតណា? មើលទៅ ហាក់ដូចជាគេបានក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់រួចហើយ មែនទេ?» ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលយុវជនក្នុងឈុតខ្មៅទាំងភាំងស្មារតី ក្រុមក្មេងស្រីនៅក្បែរ ស៊ាវយូ បានសួរទាំងត្រដុតត្រដាប់។

ពិតជាកំប្លែងមែន។ ការដែលអាចវាយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ ឱ្យទៅជាបែបនេះបាន កម្លាំងរបស់គេប្រាកដជាខ្លាំងជាងមនុស្សភាគច្រើននៅទីនេះទៅទៀត។

ស៊ាវយូ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងឈរនៅកន្លែងដែលការប្រយុទ្ធបានកើតឡើង។ ពន្លឺដែលមិនអាចពន្យល់បានបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានធ្វើតាមអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រវីដៃ ខណៈដែលនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ប្រសិនបើពួកយើងត្រូវប្រយុទ្ធគ្នា សូម្បីតែយើងក៏មិនអាចយកឈ្នះគេបានដែរ។ តើឯងគិតថាគេគឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់មែនទេ?»

«ច្ចឹសៗ! ជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់តាំងពីអាយុតិចបែបនេះ។ សូម្បីតែនៅក្នុង សាលា ជា ណាន នេះក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទេពកោសល្យកំពូលម្នាក់ដែរ។ ហិហិ យូអឺ មើលទៅឯងពិតជាមានភ្នែកមើលមនុស្សមែន។ ប៉ុន្តែគេគឺជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ឯង មែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនចែកឱ្យពួកយើងខ្លះទៅ?» នារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់និយាយលេងសើចឌឺដង។

«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ មីស្រីព្រាន!»

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលឡើងក្រហម ស៊ាវយូ រុញក្មេងស្រីនោះចេញ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ស៊ាវយូ បានរអ៊ូរទាំដោយគ្មានហេតុផលថា៖ «យើងបាននិយាយហើយតើ។ មិនមានទំនាក់ទំនងឈាមជ័ររវាងគេ និងយើងឡើយ...»

ការលេចឡើងភ្លាមៗនៃអារម្មណ៍ចេញពីក្នុងចិត្ត បានធ្វើឱ្យចុងត្រចៀករបស់ ស៊ាវយូ ឡើងកម្ដៅ។ នាងប្រញាប់ស្ដីបន្ទោសខ្លួនឯង មុននឹងសម្រួលអារម្មណ៍ ដោយមិនហ៊ានឱ្យការស្រមើស្រមៃរបស់នាងដើរហួសព្រំដែនឡើយ។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងសំឡេងសើចនៅខាង ស៊ាវយូ ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ កាន់តែប្រែជាស្រអាប់ទៅៗ។ គេសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលជ្រុងមាត់របស់គេកន្ត្រាក់។

«ខ្ញុំមិនចាំបាច់ចេញទៅក្រៅទៀតទេ មែនទេ?» សម្រួលដៃអាវរបស់គេដោយមិនសូវខ្វល់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ និងញញឹមតិចៗ។

«ហាៗ ឯងហាក់ដូចជាមានសមត្ថភាពលាក់ទុកខ្លះមែន»។ លាក់បាំងភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខ ឡូ ប៊ូ បានបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយម្តងទៀត។ ដើរមកមុខ គេបានទះស្មារបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងលក្ខណៈហាក់ដូចជាស្និទ្ធស្នាល ខណៈដែលគេខ្សឹបយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «អាល្អិត ឯងកុំក្រអឺតក្រទមពេក។ ទោះបីជាឯងមានទេពកោសល្យខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើននៅក្នុង សាលា ជា ណាន ដែលឆ្នើមជាងឯង។ ជាមួយនឹងអាកប្បកិរិយាបែបនេះ ឯងនឹងជួបស្ថានភាពមិនល្អនៅក្នុង សាលា ជា ណាន មិនខាន»។

«អរគុណសម្រាប់ការរំលឹក»។ ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ស៊ាវយ៉ាន និយាយថា៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថា ឯងមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើបែបនោះឡើយ»។

ស៊ាវយ៉ាន មិនមែនជាមនុស្សល្ងីល្ងើឡើយ។ ភាពជាសត្រូវរបស់ ឡូ ប៊ូ ចំពោះគេ គឺជាអ្វីដែលគេយល់ច្បាស់។ ហេតុដូច្នេះហើយ វាមិនចាំបាច់ធ្វើជាមិនដឹងមិនឮនៅចំពោះមុខគេឡើយ។ ទោះបីជាត្រូវប្រយុទ្ធគ្នា ក៏ ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្លាចគេដែរ។ ប្រសិនបើគេនៅតែបន្តរំខានទៀត... វាមិនមែនជាលើកទីមួយទេ ដែលគេសម្លាប់មនុស្ស និងបំបាត់ដានសាកសពនោះ។

ទោះបីជាភាពជាសត្រូវរបស់ ឡូ ប៊ូ ចំពោះគេ កើតចេញពីការយល់ច្រឡំក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន មិនមានអារម្មណ៍ចង់ពន្យល់ឡើយ។ បើនិយាយឱ្យចំទៅ គឺ ឡូ ប៊ូ មិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើបែបនោះឡើយ។

លើសពីនេះ ស៊ាវយូ ប្រហែលជាឈ្លោះជាមួយគេរៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន មិនចង់ឱ្យនាងរងគ្រោះដោយសារតែមនុស្សមុខពីរម្នាក់នេះឡើយ។

ស្តាប់ពាក្យសម្តីដ៏គ្មានសុជីវធម៌របស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយរបស់ ឡូ ប៊ូ ក៏រលាយបាត់ទៅជាភាពត្រជាក់ម្តងទៀត។ ភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គេសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងមុត និងផ្ទៃមុខរបស់គេកន្ត្រាក់។ ពន្លឺដ៏ត្រជាក់នៅក្នុងភ្នែករបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងកាប់ចិញ្ច្រាំ ស៊ាវយ៉ាន ជាច្រើនកំណាត់ក្នុងចិត្តអញ្ចឹង។

ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្វល់នឹងការវាយប្រហារតាមក្រសែភ្នែកដែលគ្មានប្រយោជន៍នោះឡើយ។ ស្នាមញញឹមដ៏រាបស្មើនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេ គឺពិតជាផ្តល់ចំណាប់អារម្មណ៍ល្អដល់អ្នកដទៃជាងស្នាមញញឹមមុខពីរដែលសម្តែងធ្វើជាល្អនោះទៅទៀត។

«អាល្អិតក្រអឺតក្រទម។ នៅពេលដែលឯងចាប់ផ្តើមចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន យើងនឹង "មើលថែ" ឯងឱ្យបានល្អក្នុងនាមជារៀមច្បង»។ ឡូ ប៊ូ ខាំធ្មេញ និងនិយាយទាំងញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។

ប៉ះផ្ទៃមុខរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន និយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងពីរឿងផ្សេងទៀតឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងនៅតែបន្តធ្វើចរិតបែបនេះទៀត ជឿខ្ញុំចុះ ខ្ញុំអាចធ្វើឱ្យឯងមិនអាចចាកចេញពីទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) បានឡើយ»។

រួមភ្នែកតូច ស៊ាវយ៉ាន ជ្រុងមាត់របស់ ឡូ ប៊ូ កន្ត្រាក់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នេះ។ នៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅទាំងនោះ គេបានរកឃើញជម្រៅនៃភាពរាបស្មើដែលមិនអាចស្មានដល់។

រាងកាយរបស់គេញ័រតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅដ៏ត្រជាក់ស្រឹបទាំងនោះ ឡូ ប៊ូ ពិតជាមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ដែលគួរឱ្យខ្លាច។ អារម្មណ៍នេះស្រដៀងទៅនឹងអារម្មណ៍ដែលគេទទួលបាន នៅពេលដែលគេប្រឈមមុខនឹង "ចចកវិញ្ញាណ" (Mystical Wolf) ដ៏សាហាវម្នាក់ឯង ក្នុងអំឡុងពេលបេសកកម្មចុងក្រោយរបស់គេអញ្ចឹង។

ឡូ ប៊ូ លួចលេបទឹកមាត់ដោយសម្ងាត់។ ពាក្យគំរាមកំហែងដែលហៀបនឹងចេញពីមាត់របស់គេ ក៏ត្រូវបានលេបចូលទៅវិញដោយបង្ខំ។

«ល្អណាស់»។ ឡូ ប៊ូ ដកដង្ហើមចេញយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាមានបំណងបណ្តេញភាពត្រជាក់ដ៏គួរឱ្យខ្មាសអៀនដែលគេមានអារម្មណ៍ចេញ។ ខាំធ្មេញ និងងក់ក្បាល គេបានធ្វើការសម្រេចចិត្តរួចហើយ។ ប្រសិនបើគេមានឱកាស គេនឹងរកនរណាម្នាក់មកជួយ "បង្កើន" ទំនាក់ទំនងល្អជាមួយក្មេងម្នាក់នេះមិនខាន។

សម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ យ៉ាងរាបស្មើ ស៊ាវយ៉ាន កំពុងពិចារណាថាតើគួររកឱកាសធ្វើឱ្យអាម្នាក់នេះបាត់ខ្លួនពីទីក្រុង អ៊ូថាន់ ដើម្បីចៀសវាងបញ្ហានៅថ្ងៃអនាគតដែរឬទេ ស្រាប់តែសំឡេងនារីដ៏ស្រទន់ម្នាក់ចេញពីក្នុងតង់ បានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន ទន់ភ្លន់មកវិញ។

«ហិហិ អាល្អិតម្នាក់នេះពិតជាមានទេពកោសល្យអស្ចារ្យមែន។ លើកនេះ មើលទៅខ្ញុំប្រហែលជាបានរកឃើញរតនសម្បត្តិហើយ»។