ការធ្វើរឿងឱ្យលំបាក (Making Things Difficult)

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់តង់ដ៏ធំ។ ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ដើរតាមពីក្រោយគេទាំងសម្លក់ខ្នងគេដោយកំហឹង និងខាំធ្មេញគ្រឺតៗ។ នាងនឹកស្មានមិនដល់ថា ស៊ាវយ៉ាន ហ៊ានបដិសេធការផ្តល់ជូនរបស់នាង និងមិនទុកមុខឱ្យនាងទាល់តែសោះបែបនេះ។

នៅពេលដែលក្រុមនេះកាន់តែខិតជិតដល់តង់ពណ៌បៃតងដ៏ធំ ពួកគេបានឃើញមនុស្សជាងដប់នាក់កំពុងជួបជុំគ្នានៅក្រោមម្លប់តង់នោះ។ ពួកគេត្រូវបានបែងចែកជាក្រុមតូចៗ និងកំពុងជជែកគ្នា។ ផ្អែកលើទឹកមុខដ៏រំភើយរបស់ពួកគេ គេអាចនិយាយបានថាពួកគេទាំងអស់គឺជាសិស្សមកពីសាលាតែមួយជាមួយ សួយ នី (Xue Ni) ពោលគឺ សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy)។

នៅខាងក្រៅម្លប់ដ៏ត្រជាក់នៃតង់ មានយុវជន និងយុវតីជាងម្ភៃនាក់កំពុងអង្គុយនៅលើដីក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង។ ទោះបីជាកម្ដៅធ្វើឱ្យពួកគេចេញញើសមិនឈប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់ពួកគេនៅតែបង្ហាញពីភាពរារែក និងខ្លាចរអែង។ មើលមួយភ្លែត ពួកគេហាក់ដូចជាសិស្សថ្មីដែលទើបតែប្រឡងជាប់ការជ្រើសរើសនៅខាងក្រៅ។

ក្រុមក្មេងស្រីដែលកំពុងជជែកគ្នានៅក្នុងតង់ ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើង និងបានឃើញ ស៊ាវយូ ព្រមទាំងក្រុមរបស់នាងកំពុងដើរមករកពួកគេ។ ទឹកមុខរបស់សិស្សទាំងនោះស្រាប់តែភ្លឺថ្លាឡើងភ្លាមៗ និងបានរត់មកយ៉ាងលឿនទាំងសើចមិន​ឈប់​ដើម្បីចោមរោម ស៊ាវយូ។

ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាវិលមុខបន្តិចចំពោះការវាយលុកដោយសំឡេងដ៏ទ្រហឹងអឺងកងភ្លាមៗបែបនេះ គេមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សំឡេង ការស្រែកខ្លាំងៗររបស់ក្រុមក្មេងស្រីវ័យជំទង់ទាំងនេះឡើយ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅសិស្សស្រីដែលនៅក្មេង និងស្រស់ស្អាតទាំងនេះ។ តាមរយៈទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ពួកគេ ស៊ាវយ៉ាន ដឹងថាទំនាក់ទំនងរបស់ ស៊ាវយូ នៅក្នុងសាលាហាក់ដូចជាល្អខ្លាំងណាស់។

«អាយ៉ា! សូមមេត្តាអ្នកទាំងអស់គ្នា ជួយធ្វើខ្លួនឱ្យសមរម្យបន្តិចបានទេ?» ស៊ាវយូ និយាយទាំងទាល់តម្រិះ។ នាងមិនដឹងថាគួរយំឬសើចឡើយ ខណៈដែលនាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យរុញមិត្តភក្តិពីរបីនាក់ដែលព្យាយាមលោតមកអោបនាងមិនឈប់។

«យូអឺ (Yu Er) យើងមិនបានជួបឯងពីរខែហើយ មើលទៅឯងហាក់ដូចជាមានសាច់ឈាមជាងមុនមែនទេ? ប្រាប់តាមត្រង់មក តើឯងបាន... អ្ហាស?» នារីម្នាក់ដែលមានផ្ទៃមុខស្រស់ស្អាតបានលួចស្ទាបដើមទ្រូងរបស់ ស៊ាវយូ មុននឹងដាក់ដៃលើស្មារបស់នាងទាំងនិយាយលេងសើច។

នៅក្បែរនោះ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំទាំងទាល់តម្រិះ និងសម្លឹងមើល ស៊ាវយូ ដោយក្រសែភ្នែកចម្លែក។ ហេតុអ្វីបានជាមិត្តភក្តិរបស់នាងម្នាក់ៗសុទ្ធតែដូចជាពួកស្រីព្រាន (female leechers) បែបនេះ?

«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ មីស្រីខូច។ កុំមកធ្វើចរិតមិនសមរម្យដាក់យើងបែបនេះ»។ ឡើងក្រហមមុខ ស៊ាវយូ រុញក្មេងស្រីនោះចេញពីដើមទ្រូងរបស់នាង។ នៅពេលដែលនាងឃើញថាក្មេងស្រីផ្សេងទៀតកំពុងបម្រុងនឹងលោតមកលើនាងដែរនោះ នាងក៏ប្រញាប់ថយក្រោយមួយជំហាន ចង្អុលទៅ ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេ រួចក៏ប្រញាប់ណែនាំពួកគេភ្លាមៗ។ ជាសំណាងល្អ ទង្វើនេះបានធ្វើឱ្យក្រុមក្មេងស្រីទាំងនោះបញ្ឈប់បំណងចង់បង្កើនដាក់នាង។

«ហិហិ ពិតជាក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតមែន»។ បន្ទាប់ពីក្រសែភ្នែកសម្លឹងចំ ស៊ុនអឺ (Xun Er) និង ស៊ាវម៉ី (Xiao Mei) សម្រស់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យសិស្សស្រីទាំងនេះលាន់មាត់សរសើរទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។

បន្ទាប់មក ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមងាកមករក ស៊ាវយ៉ាន។ ចំណែកឯ ស៊ាវនីង (Xiao Ning) វិញ គេត្រូវបានក្រុមក្មេងស្រីទាំងនេះមើលរំលងដោយសារតែទំនាក់ទំនងជាបងប្អូនបង្កើតជាមួយ ស៊ាវយូ។

ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ក្មេងជាង ស៊ាវយូ ពីរទៅបីឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់គេអាចប្រៀបធៀបជាមួយ ស៊ាវយូ បានយ៉ាងងាយស្រួល បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រហែលជាមើលទៅហាក់ដូចជានៅក្មេង និងសុភាពបន្តិច ប៉ុន្តែគេមានភាពចាស់ទុំដែលមិនសមនឹងអាយុ។ ភាពផ្ទុយគ្នានៃរូបរាងនេះ បានធ្វើឱ្យក្រុមក្មេងស្រីមិនអាចទប់ចិត្តនឹងសម្លឹងមើលគេម្តងទៀតបានឡើយ។

«ហីហី ពិតជាយុវជនដ៏សង្ហាមែន។ យូអឺ តើគេជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ឯងមែនទេ? បងប្អូនជីដូនមួយបង្កើតមែនទេ? ប្រាប់តាមត្រង់មក តើឯងលួចទុកគេសម្រាប់ខ្លួនឯងមែនទេ?»

ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មានភាពស្ងប់ស្ងាត់កម្រិតណាក៏ដោយ នៅពេលដែលឮនារីទាំងនេះសួរសំណួរដ៏ក្លាហាននៅចំពោះមុខសាមីខ្លួនបែបនេះ ជ្រុងមាត់របស់គេមិនអាចទប់ការកន្ត្រាក់បានឡើយ។ ក្រសែភ្នែកដែលគេប្រើសម្លឹងមើល ស៊ាវយូ កាន់តែចម្លែកទៅៗ។

បន្ទាប់ពីឮការបំពានរបស់ក្មេងស្រីទាំងនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ បង្ហាញទាំងភាពអៀនខ្មាស និងភាពទាល់តម្រិះ។ នាងបម្រុងនឹងពន្យល់ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់នាងបានប្រទះឃើញរូបរាងបុរសម្នាក់កំពុងដើរមក។

ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ បានប្រែប្រួល និងជ្រួញចិញ្ចើម។ ភ្លាមៗនោះ ភាពក្រហមព្រឿងៗដោយការភ័យអរបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ខណៈដែលនាងនិយាយបែបលេងខ្លួនថា៖ «យើងមិនមានទំនាក់ទំនងឈាមជ័រជាមួយគេឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនឈប់លេងសើចជាមួយគេទៅ? គេគឺជាមនុស្សអៀនច្រើនតាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ»។

«អឺ...» ឮពាក្យទាំងនោះ សិស្សស្រីទាំងអស់ស្រាប់តែគាំងធ្មឹង។ សម្លឹងមើល ស៊ាវយូ ដែលបង្ហាញទឹកមុខភ័យអរដែលពួកគេមិនធ្លាប់ឃើញពីមុនមក ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមដោះដូរក្រសែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដើមឡើយ ពួកគេគ្រាន់តែមានបំណងចង់លេងសើចប៉ុណ្ណោះ ពួកគេមិននឹកស្មានថា ស៊ាវយូ នឹងចេញមកពន្យល់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បែបនេះឡើយ។ លើសពីនេះ សំឡេងដែលនាងប្រើ... វាហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមភូតកុហកពាក់កណ្តាលអញ្ចឹង។

សូម្បីតែ ស៊ុនអឺ និងអ្នកដែលដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវយូ ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះសំឡេងដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវយូ ដែរ។ ពួកគេដោះដូរក្រសែភ្នែកគ្នា ខណៈដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែបង្ហាញពីភាពស្រងាកចិត្ត (eyes foggy)។ តើទំនាក់ទំនងរវាង ស៊ាវយូ និង ស៊ាវយ៉ាន ល្អបែបនេះតាំងពីពេលណា?

ឈរនៅម្ខាង ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលការសម្តែងរបស់ ស៊ាវយូ ដោយក្រសែភ្នែកត្រជាក់។ គេបម្រុងនឹងលាតត្រដាងនាងទៅហើយ ខណៈដែល ស៊ាវយូ ប្រញាប់លូកដៃចេញមកយ៉ាងលឿន។ ដៃម្ខាងរបស់នាងបានចាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន ខណៈដែលដៃម្ខាងទៀតអង្អែលធូលីចេញពីសម្លៀកបំពាក់របស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។

«អា...» ឃើញសកម្មភាពភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវយូ អ្នកដែលនៅជុំវិញនោះសុទ្ធតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ តើពួកគេធ្លាប់ឃើញ ស៊ាវយូ ប្រព្រឹត្តដាក់បុរសផ្សេងក្នុងលក្ខណៈបែបនេះតាំងពីពេលណា?

«ស៊ាវយូ ឯង... មិនបានជួបគ្នាជាយូរហើយ»។ នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាកំពុងភាំងស្មារតី សំឡេងបុរសម្នាក់ក៏បន្លឺឡើងភ្លាមៗ។

ឮសំឡេងនោះ គ្រប់គ្នាបានផ្អៀងក្បាលទៅមើល។ យុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ប្រផេះកំពុងឈរនៅពីក្រោយពួកគេ ញញឹមយ៉ាងរីករាយដាក់ពួកគេ។ យុវជនម្នាក់នោះសង្ហាគួរសម ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយនោះ មើលទៅហាក់ដូចជាក្លែងក្លាយចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកដទៃ។

ទឹកមុខភ័យអរនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ក៏សាបរលត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ ងាកក្រោយទាំងដៃនៅតែកាន់ដៃ ស៊ាវយ៉ាន នាងក្រឡេកមើលយុវជនម្នាក់នោះ និងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) មិនបានជួបគ្នាជាយូរហើយ»។

«កិ កិ»។ ងក់ក្បាល និងសើច យុវជនម្នាក់ដែលឈ្មោះ ឡូ ប៊ូ បានក្រឡេកមើលដៃដែលកំពុងកាន់គ្នាដោយចៃដន្យ។ ភ្លាមៗនោះ ភាពត្រជាក់ និងកំហឹងបានឆាបឆេះកាត់ក្រសែភ្នែកដែលគេសម្លឹងទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន។

«កិ កិ ឯងប្រាកដជាបាននាំមនុស្សពីរបីនាក់នេះមក មែនទេ?» ឡូ ប៊ូ សួរទាំងស្នាមញញឹម ខណៈដែលគេដើរមករកពួកគេ។

«ត្រូវហើយ»។ ងក់ក្បាលដោយមិនសូវខ្វល់ ស៊ាវយូ ក៏បានណែនាំ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកដទៃម្តងទៀត។ នាងនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «យើងនាំពួកគេមកទីនេះដើម្បីប្រឡង»។

«អូ អញ្ចឹងមែនទេ?» ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ឡូ ប៊ូ បានដកគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ពណ៌ក្រហមដែលមានទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃចេញមក។ គេគ្រវីវា និងនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ស្របពេលដែលគ្រូ រ៉ួ លីង (Teacher Ruo Ling) ទើបតែឱ្យគ្រីស្តាល់ពិនិត្យកម្លាំងមកយើង។ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនឱ្យពួកគេសាកល្បងទៅ? គ្រីស្តាល់ពិនិត្យផ្សេងទៀតត្រូវបានគេយកទៅច្រកទ្វារប្រឡងនៅខាងមុខអស់ហើយ។ ប្រសិនបើឯងមិនប្រើរបស់យើងទេ ឯងនឹងត្រូវរង់ចាំមួយសន្ទុះ»។

ឮបែបនេះ ស៊ាវយូ រារែកបន្តិចមុននឹងងក់ក្បាល។ នាងផ្អៀងក្បាល និងពន្យល់ខ្សឹបៗប្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន ថា៖ «គ្រីស្តាល់ពិនិត្យនេះគឺសាមញ្ញណាស់។ ដរាបណាកម្លាំងរបស់ឯងឈានដល់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) កម្រិត ៨ វានឹងភ្លឺឡើង។ នៅពេលដែលវាកើតឡើង មានន័យថាឯងបានជាប់ការពិនិត្យបឋមហើយ»។

«លែងដៃទៅ»។ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលនាងយ៉ាងរឹងរូស និងបញ្ជាយ៉ាងរាបស្មើ។

«អឺ»។ ស៊ាវយូ ងក់ក្បាលទាំងញញឹម និងលែងដៃរបស់នាងដោយស្ដាប់បង្គាប់។ ឃើញចរិតស្ដាប់បង្គាប់របស់នាងបែបនេះ ការក្តាប់របស់បុគ្គលឈ្មោះ ឡូ ប៊ូ ទៅលើគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ក៏កាន់តែណែន។

«ស៊ុនអឺ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនទៅមុនទៅ»។ រុញកដៃដែលឡើងក្រហមដោយសារការចាប់របស់ ស៊ាវយូ ស៊ាវយ៉ាន ប្រាប់ ស៊ុនអឺ ទាំងស្នាមញញឹម។

ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ស៊ុនអឺ, ស៊ាវម៉ី និង ស៊ាវនីង បានដើរនាំមុខទៅមុន។ មិនយូរប៉ុន្មាន បន្ទាប់ពីបាតដៃរបស់ពួកគេប៉ះគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ វាក៏ភ្លឺឡើង ហើយពួកគេក៏ដើរថយក្រោយវិញ។

ឃើញពួកគេទាំងបីនាក់ទទួលបានជោគជ័យ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរទៅមុខ និងប៉ះគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់ដោយមិនសូវខ្វល់ ហើយក៏ទទួលបានលទ្ធផលដូចគ្នា។

«កុំបារម្ភអី ប្រសិនបើពួកគេគ្មានសមត្ថភាពជាប់ការប្រឡងទេ យើងក៏មិនធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯងដោយនាំពួកគេចូលមកទីនេះដែរ»។ សម្លឹងមើលភាពជោគជ័យរបស់មនុស្សទាំងបួននាក់ ស៊ាវយូ និយាយយ៉ាងរាបស្មើ។

«កិ កិ មិនមែនយើងមិនទុកចិត្តឯងឡើយ ប៉ុន្តែនេះគឺជាច្បាប់»។ បង្ហាញស្នាមញញឹមបែបសុំទោសដាក់ ស៊ាវយូ ឡូ ប៊ូ ក៏ទុកគ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់នោះទៅវិញ។ ម្រាមដៃរបស់គេចង្អុលទៅកាន់អ្នកដែលនៅខាងក្រៅ ដែលកំពុងអង្គុយក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។ ងាកមករក ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «អបអរសាទរដែលបានជាប់ការពិនិត្យបឋម។ ឥឡូវនេះ សូមទៅអង្គុយនៅខាងក្រៅកន្លះម៉ោង»។

«ឡូ ប៊ូ តើនេះមានន័យយ៉ាងម៉េច?» ឮសម្ដីរបស់ ឡូ ប៊ូ ស៊ាវយូ ជ្រួញចិញ្ចើម និងសួរទាំងសំឡេងត្រជាក់ស្រឹប។

«ស៊ាវយូ ឯងក៏ជាសិស្សនៅទីនេះដែរ។ ឯងគួរតែដឹងថា នេះគឺជាច្បាប់ក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើសសិស្ស។ កិ កិ សិស្សថ្មីសម័យនេះកាន់តែមានចរិតឆេវឆាវឡើងៗហើយ។ ការបំបាក់ស្មារតីរបស់ពួកគេក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើស នឹងផ្ដល់ផលចំណេញដល់ជីវិតអនាគតរបស់ពួកគេនៅក្នុងសាលា»។ ឡូ ប៊ូ ពន្យល់ទាំងស្នាមញញឹម។

«ហឹម។ ឡូ ប៊ូ យើងមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីដែលឯងប្រាប់សិស្សថ្មីឡើយ ប៉ុន្តែឯងមិនត្រូវយកច្បាប់ឆ្កួតឡប់ទាំងនេះមកដាក់លើមនុស្សដែលយើងនាំមកឡើយ»។ ស៊ាវយូ និយាយយ៉ាងត្រជាក់។

«នេះគឺជាច្បាប់»។

ជ្រុងមាត់របស់ ឡូ ប៊ូ កន្ត្រាក់។ ការត្រូវបានស្តីបន្ទោសជាសាធារណៈដោយ ស៊ាវយូ ដោយមិនគិតដល់កិត្តិយសរបស់គេ បានរួមចំណែកដល់កំហឹង និងភាពច្រណែនឈ្នានីសនៅក្នុងខ្លួនគេ។

«ឡូ ប៊ូ ឯងគួរតែឈប់បង្កើតរឿងទៅ។ ឯងដឹងច្បាស់ណាស់ថា ទាំងនេះគឺជាច្បាប់ដែលអាចលុបចោលបាន ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាឯងចង់ធ្វើរឿងតូចឱ្យក្លាយជារឿងធំ?» ក្រុមក្មេងស្រីដែលនៅជុំវិញនោះជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលពួកគេក៏មិនអាចទ្រាំនឹងទង្វើរបស់ ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងព្យាយាមបង្កើតរឿងដោយគ្មានហេតុផលដែរ។

«កិ កិ សុំទោសផង។ ពួកគេបានជាប់ការពិនិត្យក្រោមការមើលខុសត្រូវរបស់យើង។ ផ្អែកលើច្បាប់ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ យើងគឺជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើពួកគេ»។ ឡូ ប៊ូ ញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយ។ ឃើញ ស៊ាវយូ កំពុងខឹងសម្បារ គេក៏ស្រាប់តែប្តូរពាក្យសម្តីភ្លាមៗ៖ «មិនអីទេ ដោយសារតែឃើញដល់មុខឯង មិនចាំបាច់ឱ្យពួកគេទាំងអស់គ្នាចេញទៅក្រៅឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនឱ្យនរណាម្នាក់ធ្វើជាតំណាងទៅ? អឺ... ចាំមើលចុះ។ យើងនឹងឱ្យ... ឱ្យក្មេងម្នាក់នេះធ្វើជាតំណាងចុះ។ កិ កិ គេគឺជាបុរស ដូច្នេះមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងប្រែជាខ្មៅដោយសារពន្លឺថ្ងៃឡើយ»។ បន្ទាប់ពីចង្អុលម្រាមដៃយឺតៗកាត់សិស្សថ្មីពីរបីនាក់ ទីបំផុតគេក៏ញញឹម និងឈប់នៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន។

ស៊ាវយ៉ាន បើកភ្នែកធំៗ និងសម្លឹងមើលយុវជនដែលនៅចំពោះមុខដែលពោពេញដោយស្នាមញញឹមដោយក្រសែភ្នែករាបស្មើ។

«ចេញទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ស៊ាវយ៉ាន ក៏នឹងមិនចេញទៅណាដែរ។ យើងនឹងទៅជួបគ្រូ រ៉ួ លីង ដោយផ្ទាល់ដើម្បីនិយាយពីរឿងនេះ។ មិនចាំបាច់ឱ្យឯងមកបញ្ជាការនៅទីនេះឡើយ!» បោះជំហានជើងវែងដ៏សិចស៊ីរបស់នាង ស៊ាវយូ បានឈរនៅពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន និងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់។

«អូ អា ឡូ ប៊ូ (Luo Bu Da-ge) មើលទៅឯងហាក់ដូចជាមានបញ្ហាខ្លះហើយ»។ ស្របពេលដែលពួកគេកំពុងឈ្លោះគ្នា ក្រុមបុរសដែលកំពុងសើចមួយក្រុមបានលេចមុខចេញពីម្លប់តង់។

«គ្មានអ្វីក្រៅពីសិស្សថ្មីម្នាក់នេះមិនព្រមទៅនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃនោះទេ»។ ឡូ ប៊ូ កាន់គ្រាប់បាល់គ្រីស្តាល់របស់គេយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេនិយាយដោយមិនសូវខ្វល់។

«ហេ! មិនបានឃើញសិស្សថ្មីដែលមានចរិតក្រអឺតក្រទមបែបនេះយូរហើយ។ អា ឡូ ប៊ូ តើឯងត្រូវការជំនួយពីពួកយើងទេ?» ឮបែបនេះ យុវជនម្នាក់ដែលមានរូបផ្កាយមាសមួយនៅលើដើមទ្រូងបានញញឹមដាក់ ឡូ ប៊ូ តិចៗ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេពោពេញដោយការបញ្ជោរដើម្បីយកចិត្ត។

ញញឹម និងងក់ក្បាល ឡូ ប៊ូ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយូ ដែលមានទឹកមុខស្រអាប់ និងគិតមួយសន្ទុះ។ ស្រាប់តែគេញញឹម និងនិយាយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនធ្វើបែបនេះវិញ។ មិនចេញទៅក្រៅក៏បាន ប៉ុន្តែមានសិស្សថ្មីជាច្រើននៅខាងក្រៅកំពុងមើលមក។ ប្រសិនបើមានតែសិស្សពីរបីនាក់នេះដែលត្រូវបានលើកលែងមិនឱ្យនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ អ្នកផ្សេងទៀតប្រហែលជាមិនសប្បាយចិត្តឡើយ»។

ខណៈដែលគេនិយាយ ឡូ ប៊ូ បានទះស្មារបស់យុវជនដែលនៅក្បែរគេ និងញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន៖ «ដោយសារតែឯងមិនចង់ចេញទៅក្រៅ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនសាកល្បងក្បាច់គុនជាមួយ កឺ ឡា (Ge La) នៅទីនេះទៅ? ជាការពិតណាស់ ឯងមិនចាំបាច់យកឈ្នះគេឡើយ។ អ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើ គឺគ្រាន់តែទប់ទល់ឱ្យបានម្ភៃទឹក (twenty rounds) នៅក្រោមដៃរបស់គេប៉ុណ្ណោះ»។

ឮបែបនេះ នារីៗដែលនៅក្បែរ ស៊ាវយូ ក៏ចាប់ផ្ដើមស្តីបន្ទោស ឡូ ប៊ូ ភ្លាមៗដោយកំហឹង។ បន្ទាប់ពីឃើញស្ថានការណ៍បែបនេះ ទីបំផុតពួកគេបានយល់ថា អាម្នាក់នេះកំពុងតែច្រណែននឹង ស៊ាវយ៉ាន និងព្យាយាមប្រើអំណាចរបស់ខ្លួនដើម្បីធ្វើបាប ស៊ាវយ៉ាន ដោយសារតែគំនុំផ្ទាល់ខ្លួន។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការស្រែកដោយកំហឹងរបស់អ្នកជុំវិញខ្លួន ស៊ាវយូ បែរជាប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងចម្លែក។ នាងផ្អៀងក្បាល និងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន នាងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺមិនខ្សោយជាងនាងឡើយ។ ការដោះស្រាយជាមួយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ មិនមែនជារឿងពិបាកសម្រាប់គេនោះទេ។

ដោយមិនខ្វល់ពីក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយូ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយដោយក្រសែភ្នែករាបស្មើ។ ភាពត្រជាក់បានពេញភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេ។ ដើមឡើយ គេមិនចង់ចេះដឹងរឿងមិនសមហេតុផលឡើយ ប៉ុន្តែអាម្នាក់នេះបែរជាបង្ខំឱ្យគេចេញដៃ។

«ហិហិ មកចុះ អាល្អិត។ ឱ្យបងបង្រៀនឯងពីរបៀបគោរពរៀមច្បងបន្តិចទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ នៅពេលដែលឯងរងទុក្ខនៅក្នុងសាលានៅពេលអនាគត ឯងនឹងបន្ទោសពួកយើងមិនខាន»។ យុវជនឈ្មោះ កឺ ឡា បានដើរមកមុខ និងញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយបំណងមិនល្អ។

ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែលើកស្មារបស់គេនៅចំពោះមុខក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នា។ គេដើរទៅមុខពីរជំហាន។ នៅពេលដែលគេមកដល់ក្បែរ ស៊ាវយូ គេក៏ស្រាប់តែលូកដៃចេញយ៉ាងលឿន និងចាប់ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងយ៉ាងណែន រួចទាញនាងចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។

ជួបប្រទះនឹងការវាយលុកភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បែបនេះ ស៊ាវយូ បានភាំងស្មារតីមួយភ្លែត មុនពេលដែលផ្ទៃមុខរបស់នាងឡើងក្រហមដូចភ្លើង។ ដោយសារតែឃើញថា ឡូ ប៊ូ នៅក្បែរនោះ នាងមានតែបញ្ឈប់ការរើបម្រះ និងខាំធ្មេញគ្រឺតៗ ខណៈដែលនាងជេរប្រទេចអាល្អិតម្នាក់នេះក្នុងចិត្ត ដែលហ៊ានឆ្លៀតឱកាសលើនាងជាសាធារណៈបែបនេះ។

សកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យសិស្សស្រីទាំងអស់នៅជុំវិញនោះភាំងស្មារតីទាំងស្រុង។ វាក៏បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ ប្រែជាស្រអាប់ភ្លាមៗដែរ។ គេផ្អៀងក្បាល និងប្រាប់ កឺ ឡា យ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ចេញដៃឱ្យធ្ងន់បន្តិចទៅ!»

ឮបែបនេះ កឺ ឡា ញញឹមយ៉ាងកំណាច និងងក់ក្បាល។

នៅក្បែរនោះ ស៊ុនអឺ និងពីរនាក់ទៀតបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះចំពោះសកម្មភាពចម្លែកនេះ។

«រឿងនេះពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន»។ ស៊ាវយ៉ាន ខ្សឹបយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលដៃរបស់គេអង្អែលចង្កេះរបស់ ស៊ាវយូ ពីរដងទៀត ហាក់ដូចជាមិនចង់លែងដៃឡើយ។

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនោះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏លែងដៃរបស់គេដោយមិនក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដែលក្រហមដូចមើមឆៃថាវរបស់ ស៊ាវយូ ឡើយ។ គេគ្រវីក ខណៈដែលមានស្នាមញញឹមនៅជ្រុងមាត់ និងដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅរក កឺ ឡា ដែលកំពឹងសម្លឹងមើលគេយ៉ាងកំណាច។