សួយ នី (Xue Ni)

ដើរតាមផ្លូវតូចមួយ និងសង្កេតមើលក្នុងត្រកូលដែលបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដែលក្រុមជ្រើសរើសសិស្សមកពី សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy) មកដល់ទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) ដូច្នេះហើយសមាជិកត្រកូលជិតពាក់កណ្តាលបានទៅមើល។ មកដល់ពេលនេះ ច្រកចូលទីក្រុង អ៊ូថាន់ ប្រហែលជាត្រូវបានបិទជិតដោយហ្វូងមនុស្សហើយ។

«ពិតជាក្រុមមនុស្សឆ្កួតមែន។ តើពួកគេគិតថា គ្រាន់តែទៅមើលនឹងធ្វើឱ្យគេឱ្យអ្នកជាប់ការប្រឡងជ្រើសរើសដោយងាយស្រួលមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងនិយាយខ្សឹបៗ។ គេដើរយ៉ាងរំភើយឆ្ពោះទៅកាន់ភ្នំ។ នៅពេលនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ គេតែងតែហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) របស់គេដោយមិនដែលខកខានឡើយ។

ទោះបីជាក្រុមជ្រើសរើសសិស្សលើកនេះស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែដែនដីដែលពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវ រួមបញ្ចូលទាំងទីក្រុងក្បែរៗនោះផងដែរ។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់កន្លែងជ្រើសរើសនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ហើយបានឃើញជួរមនុស្សដែលហាក់ដូចជាគ្មានទីបញ្ចប់ ពួកគេមិនអាចទប់អារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។

នៅក្នុងទីលានដ៏ធំល្វឹងល្វើយ មានសំឡេងអ៊ូអរ និងភាពវឹកវរមិនដាច់។ យុវជនរាប់មិនអស់កំពុងព្យាយាមប្រជ្រៀតគ្នាចូលទៅខាងក្នុងទីលាន។ ប្រសិនបើគ្មានទាហានមកពីជំរុំអភិបាលក្រុងជួយរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់នៅគែមទីលានទេនោះ ហ្វូងមនុស្សដែលកំពុងជ្រួលច្របល់ប្រាកដជាសម្រុកចូលទៅខាងក្នុងមិនខាន។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលសមុទ្រមនុស្សទាំងភាពភ្ញាក់ផ្អើលអស់មួយសន្ទុះធំ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេបង្ហាញពីភាពអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលគេគ្រវីក្បាល។ មើលទៅតាមស្ថានភាពបែបនេះ គេប្រហែលជាត្រូវបំភ្លេចរឿងប្រឡងជាប់នៅថ្ងៃនេះហើយ។

«ហឹម។ គ្មានវិធីដោះស្រាយមែនទេ?» ឃើញទឹកមុខអស់សង្ឃឹមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ដែលកំពុងជជែកជាមួយ ស៊ុនអឺ នៅពីក្រោយគេ ក៏និយាយឡើងភ្លាមៗក្នុងសំឡេងបែបឌឺដង។

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីភ្នែក និងមិនខ្វល់ពីនាងឡើយ។ «តើបងស្រី ស៊ាវយូ (Xiao Yu biao-jie) មានវិធីដោះស្រាយមែនទេ?» ឃើញអ្នកទាំងពីរហៀបនឹងឈ្លោះគ្នា ស៊ុនអឺ ដែលឈរក្បែរនោះ ក៏ប្រញាប់ប្តូរប្រធានបទភ្លាមៗ។

«អ្នកដែលទទួលបន្ទុកក្រុមជ្រើសរើសសិស្សនៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ គឺជាគ្រូរបស់បង។ ក្នុងនាមជាសិស្សសំណព្វរបស់គាត់ ជាធម្មតាបងមានវិធីដោះស្រាយហើយ»។ ស៊ាវយូ ងើបច្រមុះឡើង និងសើចទាំងគ្រវីដៃ៖ «ដើរតាមបងមក»។

សម្លឹងមើល ស៊ាវយូ ដែលលើកជើងវែងៗដ៏សិចស៊ីរបស់នាងដើរឆ្ពោះទៅម្ខាងទៀតនៃទីលាន ស៊ាវយ៉ាន មើលទៅ ស៊ុនអឺ និងលើកដៃឡើងទាំងទាល់តម្រិះ៖ «មិនអីទេ បងមិនចង់ឈ្លោះជាមួយនាងឡើយ»។

ឮបែបនេះ ស៊ុនអឺ ញញឹម និងងក់ក្បាល ខណៈដែលនាង និង ស៊ាវយ៉ាន ដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវយូ។

ពួកគេពីរបីនាក់បានដើរតាម ស៊ាវយូ វាងជុំវិញទីលានដ៏ធំ រហូតដល់មកឈប់នៅផ្នែកខាងលិច ដែលជាផ្នែកខាងក្រោយនៃទីលាន។ នៅទីនេះ មានទាហានដែលមានគ្រឿងបំពាក់ពេញខ្លួនឈរយាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹងពីរទៅបីជាន់។ អាវុធរបស់ពួកគេជះពន្លឺពណ៌ប្រាក់ដ៏ត្រជាក់នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្ដៅហែង។

សម្លឹងមើលការយាមកាមដ៏តឹងរ៉ឹង ស៊ាវយូ បានប្រាប់អ្វីមួយទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន មុននឹងដើរទៅមុខម្នាក់ឯង។ នាងបានដកប័ណ្ណសម្គាល់ពណ៌បៃតងមួយសន្លឹកចេញ និងនិយាយជាមួយបុរសម្នាក់ដែលមើលទៅដូចជាមេបញ្ជាការអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ បន្ទាប់មក នាងក៏គ្រវីដៃហៅ ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេឱ្យចូលទៅ។

ក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់មេបញ្ជាការវ័យកណ្តាលបានសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន និងមិត្តភក្តិរបស់គេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏គ្រវីដៃ និងបញ្ជាថា៖ «ឱ្យពួកគេចូលទៅ!»

ភ្លាមៗនៅពេលដែលឮបញ្ជា សំឡេងដែកប៉ះគ្នាបានបន្លឺឡើងចេញពីជញ្ជាំងមនុស្សដែលពាក់អាវក្រោះ ហើយយឺតៗ ផ្លូវតូចមួយក៏បានលេចឡើង។ ស៊ាវយូ ញញឹមដាក់មេបញ្ជាការ ខណៈដែលនាងយកប័ណ្ណពណ៌បៃតងមកវិញ។ នាងងើបចង្ការដាក់ ស៊ាវយ៉ាន និងក្រុមរបស់គេ រួចក៏ដើរតាមមេបញ្ជាការចូលទៅខាងក្នុង។

ដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវយូ សមាជិកផ្សេងទៀតនៃត្រកូលស៊ាវក៏បានចូលទៅក្នុងផ្លូវនោះដែរ។ ភ្លាមៗនៅពេលដែលពួកគេចូលទៅ ពួកគេមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រឹបដល់ស្បែក។ ទាហានដែលគ្មានទឹកមុខនៅជុំវិញខ្លួនកំពុងបញ្ចេញក្លិនឈាមចេញពីខ្លួនរបស់ពួកគេ ដែលធ្វើឱ្យក្រុមយុវជនដែលមិនធ្លាប់ជួបស្ថានភាពបែបនេះ មានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ពិបាកដកដង្ហើម។

«ទាំងនេះគឺជាទាហានដែលឆ្លងកាត់សមរភូមិពិតប្រាកដមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ ឆន្ទៈដ៏អស្ចារ្យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានអនុញ្ញាតឱ្យគេកម្ចាត់សម្ពាធនោះបន្តិចម្តងៗ។ គេលិទ្ធបបូរមាត់ ជើងដែលធ្លាប់តែទន់ជ្រាយ ក៏ស្រាប់តែមានកម្លាំងឡើងវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាមួយនឹងកម្លាំងជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយបួន គេខ្លាំងជាងទាហានភាគច្រើននៅទីនេះទៅទៀត។ គេប្រហែលជាមិនអាចប្រកួតប្រជែងក្នុងរឿងក្លិនឈាមប្រយុទ្ធបានឡើយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ គេក៏មិនធ្វើឱ្យខ្លួនឯងអាប់ឱនដោយសាររឿងនោះដែរ។

ចម្ងាយខ្លីមិនដល់ម្ភៃម៉ែត្រផង ប៉ុន្តែពួកគេមានអារម្មណ៍ដូចជាដើររាប់រយរាប់ពាន់ម៉ែត្រ។ នៅពេលដែលពួកគេបោះជំហានចុងក្រោយ គ្រប់គ្នាបានឃើញថាបាតដៃរបស់ពួកគេសុទ្ធតែជោកដោយញើស។

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលស្លេកបន្តិច ស៊ាវយូ សម្លឹងមើលមេបញ្ជាការវ័យកណ្តាល និងញញឹមយ៉ាងល្វីងជូរចត់៖ «ច្បង ឃឺ (Senior Ke) តើបងមានចេតនាធ្វើបាបពួកយើងមែនទេ?»

«ហាៗ នេះគឺជាបញ្ជារបស់គ្រូ រ៉ួ លីន (Teacher Ruo Lin)។ ប្រសិនបើចង់ចូលតាមច្រកក្រោយ (Back door) វាជារឿងធម្មតាដែលត្រូវឆ្លងកាត់ការសាកល្បងបន្តិចបន្តួច។ ពួកឯងពិតជាពូកែណាស់។ កូនចៅរបស់ខ្ញុំទាំងនេះ សុទ្ធតែធ្លាប់ឱបសាកសពដេក (ធ្លាប់ឆ្លងកាត់សេចក្ដីស្លាប់)។ ប្រសិនបើពួកឯងគ្មានកម្លាំងចិត្តមាំមួនទេ ពួកឯងប្រាកដជាភ័យខ្លាចរហូតដល់ស្ពឹកជើងនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវមិនខាន»។ មេបញ្ជាការញញឹម ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើល ស៊ាវយូ និងអ្នកជុំវិញខ្លួន។ នៅពេលដែលឃើញទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ុនអឺ និង ស៊ាវយ៉ាន ភាពភ្ញាក់ផ្អើលក៏បានពេញភ្នែករបស់គេ៖ «មើលទៅគ្រូ រ៉ួ លីន នឹងអាចជ្រើសរើសបានសិស្សល្អៗខ្លះនៅលើកនេះហើយ»។

គ្រវីដៃដាក់មេបញ្ជាការទាំងអារម្មណ៍មិនសូវល្អ ស៊ាវយូ ក៏ទាញ ស៊ាវម៉ី (Xiao Mei) និង ស៊ាវនីង (Xiao Ning) ដែលជើងកំពុងតែទន់ជ្រាយ ដើរយ៉ាងលឿនចូលទៅក្នុងទីលាន។

នៅពេលដែលពួកគេទៅដល់កណ្តាលទីលាន ពួកគេក៏បានឃើញតង់ពណ៌បៃតងដ៏ធំមួយ។ ពីទីនោះ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកផ្សេងទៀតអាចមើលឃើញសមុទ្រមនុស្សនៅខាងក្រៅបានយ៉ាងច្បាស់។ នៅតាមផ្លូវ ជួនកាលមានមនុស្សខ្លះដែលបានប្រឡងជាប់ និងកំពុងដើរយ៉ាងសប្បាយរីករាយឆ្ពោះទៅខាងក្នុងទីលាន។

«យូអឺ!» (Yu Er - ឈ្មោះហៅក្រៅរបស់ស៊ាវយូ) នៅពេលដែលពួកគេដើរមកជិតតង់ដ៏ធំ សំឡេងសើចរបស់នារីម្នាក់ក៏បន្លឺឡើង។ រូបរាងក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមមួយបានរត់មក និងអោប ស៊ាវយូ យ៉ាងរីករាយ។ បាតដៃរបស់នាងប៉ះចង្កេះ ស៊ាវយូ ខណៈដែលនាងនិយាយលេងសើចថា៖ «តើឯងធាត់ជាងមុនមែនទេ?»

«មីក្មេងខូចនេះ។ ចេញឱ្យឆ្ងាយពីយើងទៅ»។ ស្ដីឱ្យទាំងស្នាមញញឹម ស៊ាវយូ ក៏រុញនារីម្នាក់នោះចេញ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ងាកមករក ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកផ្សេងទៀត ដើម្បីធ្វើការណែនាំទាំងញញឹម៖ «នេះគឺជាមិត្តល្អបំផុតរបស់យើងនៅ សាលា ជា ណាន។ នាងមានឈ្មោះថា សួយ នី (Xue Ni) ជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបួន»។

ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកផ្សេងទៀតបានបង្វែរក្រសែភ្នែកទៅមើលនារីក្នុងឈុតក្រហម។ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយត្រូវបានគេឃើញនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង ហើយសក់ពណ៌ត្នោតរបស់នាងត្រូវបានចងជាកន្ទុយសេះយ៉ាងសាមញ្ញ។ នាងមានដើមទ្រូងដ៏ពេញលេញ ចង្កេះតូចត្រឡឹង និងត្រគាកមូលក្លំ។ ទោះបីជានាងមិនស្អាតដូច ស៊ាវយូ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែរូបរាងដ៏សិចស៊ីបែបបិសាចរបស់នាង គឺជាក្តីសុបិនរបស់បុរសគ្រប់រូប។ ក្នុងអំឡុងពេលណែនាំដ៏ខ្លីនេះ ស៊ាវយ៉ាន បានកត់សម្គាល់ឃើញថា យុវជនជាច្រើនដែលបានប្រឡងជាប់ កំពុងតែលួចមើលនារីទាំងពីរនាក់នេះដោយក្រសែភ្នែកមិនសមរម្យ។

ស៊ាវយូ អោប សួយ នី យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ មើលតាមទឹកមុខរបស់នាង វាច្បាស់ណាស់ថាពួកគេមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយគ្នា។

«ពួកគេគឺជាសមាជិកក្នុងត្រកូលរបស់យើង។ នេះគឺ ស៊ុនអឺ ហិហិ ស្អាតមែនទេ? ប៉ុន្តែឯងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមានបំណងមិនល្អលើនាងឡើយ នាងនឹងមិនចាប់អារម្មណ៍លើឯងទេ។ នេះគឺ ស៊ាវម៉ី ជាស្រីស្អាតម្នាក់ទៀត។ នេះគឺជាប្អូនប្រុសរបស់យើង ស៊ាវនីង។ ហើយចុងក្រោយនេះគឺ...» នៅពេលដែលភ្នែករបស់នាងសម្លឹងចំ ស៊ាវយ៉ាន ដែលមើលទៅខ្ជិលច្រអូស ស៊ាវយូ បានផ្អៀងក្បាល និងទាញត្រចៀកក្មេងស្រីឈ្មោះ សួយ នី រួចខ្សឹបថា៖ «គេគឺ ស៊ាវយ៉ាន ដែលយើងធ្លាប់ប្រាប់ឯងពីមុនហ្នឹង»។

ដំបូងឡើយ សួយ នី ក្រឡេកមើលទាំង ស៊ុនអឺ និង ស៊ាវម៉ី។ នាងបើកភ្នែកធំៗ និងលាន់មាត់ថា៖ «វ៉ាវ! ត្រកូលរបស់ឯងពិតជាមានស្រីស្អាតច្រើនមែន។ នៅពេលដែលពួកគេចូលទៅក្នុង សាលា ជា ណាន បុរសៗទាំងអស់ប្រាកដជាវង្វេងស្លុងមិនខាន»។

«អេះ? ស៊ាវយ៉ាន?» បន្ទាប់ពីលាន់មាត់ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល សួយ នី ស្រាប់តែគាំងធ្មឹង ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ទាំងភាំងស្មារតី៖ «តើនេះគឺជាអ្នកដែលឯងធ្លាប់និយាយថា... បងប្អូនជីដូនមួយដែលនៅត្រឹមកម្លាំងធាតុ (Duan Qi) កម្រិត ៣ មែនទេ? មើលទៅសង្ហាគួរសមតើ»។

«អា?» ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវយូ កន្ត្រាក់ ខណៈដែលនាងខ្វិចនារីមាត់ដាច់ម្នាក់នោះយ៉ាងខ្លាំង។ ឃើញទឹកមុខមិនសូវល្អរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នាងព្យាយាមពន្យល់ទាំងអៀនខ្មាសថា៖ «យើងមិនបានដើរនិយាយដើមឯងឡើយ។ គ្រាន់តែត្រចៀករបស់នាងមុតពេក បានជាឮអ្វីដែលយើងនិយាយនៅពេលយល់សប្តិ»។

លើកចិញ្ចើម ស៊ាវយ៉ាន វៀចមាត់ និងប៉ះមុខរបស់គេទាំងនិយាយឌឺថា៖ «បងស្រីនឹកដល់ខ្ញុំសូម្បីតែក្នុងសុបិនមែនទេ? តើទំនាក់ទំនងរបស់យើងល្អបែបនេះតាំងពីពេលណា? កាលពីមុន ខ្ញុំគ្រាន់តែបានប៉ះ...»

«បិទមាត់ទៅ!» ឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ពោពេញដោយភាពអៀនខ្មាស។ ជើងវែងដ៏សិចស៊ីរបស់នាងបានទាត់ទៅរក ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្លាំង។

ស៊ាវយ៉ាន គេចខ្លួនយ៉ាងរហ័ស។ បន្ទាប់ពីបានឌឺដងនាងវិញរួចមក គេក៏គ្រវីដៃ និងបញ្ឈប់ការលេងសើច។

«តើប៉ះអ្វី? មិនមែនប៉ះ យូអឺ ទេមែនទេ?» ផ្ទៃមុខរបស់ សួយ នី ពោពេញដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ ខណៈដែលនាងត្រូវបាន ស៊ាវយូ ខ្វិចយ៉ាងដំណំម្តងទៀត។

«យូអឺ ឯងពិតជាសាហាវណាស់។ ហ៊ានធ្វើបាបមិត្តចាស់...» ខ្ទប់កដៃដែលឡើងក្រហម សួយ នី សម្លឹងមើល ស៊ាវយូ ដោយភ្នែកដ៏ស្រទន់។

«ឈប់លេងសើចទៅ។ យើងត្រូវនាំពួកគេទៅប្រឡង»។ ស៊ាវយូ ស្ដីឱ្យទាំងហួសចិត្ត មិនដឹងថាគួរយំឬសើចជាមួយមិត្តម្នាក់នេះ។

«ហិហិ តោះទៅ។ ដើរតាមយើងមក។ យើងជួយនាំផ្លូវ»។ សួយ នី ប្តូរទឹកមុខ និងជូតទឹកភ្នែកចេញពីភ្នែក។ នាងងាកក្រោយបម្រុងនឹងដើរនាំមុខ ប៉ុន្តែនាងក៏ផ្អៀងក្បាល និងនិយាយថា៖ «អូ! ត្រូវហើយ យើងភ្លេចប្រាប់ឯងថា ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) ក៏នៅក្នុងក្រុមជ្រើសរើសសិស្សលើកនេះដែរ។ លើសពីនេះ តាមផ្លូវមកទីនេះ យើងឮថាគេបានឡើងដល់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបួនហើយ»។

ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខញញឹមរបស់ ស៊ាវយូ ក៏ប្រែជាស្រអាប់ និងនិយាយទាំងធុញទ្រាន់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអាមនុស្សគួរឱ្យរំខានម្នាក់នោះមកដែរ?»

«មិនមែនដោយសារតែ ស៊ាវយូ ដ៏ស្រស់ស្អាតនៅចំពោះមុខយើងនេះទេអី? តាមផ្លូវមកទីនេះ គេនឹកឃើញតែឯងម្នាក់គត់»។ សួយ នី និយាយលេងសើច។

ស៊ាវយូ ខាំធ្មេញគ្រឺតៗ។ មួយសន្ទុះ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែប្រួលមិនឈប់ មុននឹងនាងស្រាប់តែងាកមកសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន។

«តើមើលមកខ្ញុំធ្វើអ្វី? បងស្រីបំភ្លេចរឿងឱ្យខ្ញុំធ្វើជាស្និទ្ធស្នាលជាមួយបងស្រីនៅចំពោះមុខអាម្នាក់នោះទៅ។ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងបងស្រីឡើយ ហើយក៏គ្មានបំណងចង់សម្តែងដែរ»។ ឃើញក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយូ និងដោយភាពឆ្លាតវៃរបស់គេ តើ ស៊ាវយ៉ាន មិនដឹងថានារីម្នាក់នោះកំពុងគិតអ្វីបានយ៉ាងម៉េច? គេគ្រាន់តែសើចយ៉ាងត្រជាក់ និងមិនខ្វល់ពីក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារនោះឡើយ ខណៈដែលគេដើរយ៉ាងសង្ហាឆ្ពោះទៅកាន់តង់ដ៏ធំ។

«អឺ... យូអឺ មើលទៅមន្តស្នេហ៍របស់ឯងហាក់ដូចជាថយចុះហើយ... នៅចំពោះមុខរឿងល្អបែបនេះ សិស្សនៅក្នុងសាលារបស់យើងប្រាកដជាប្រជែងគ្នាដណ្តើមមិនខាន។ ប៉ុន្តែក្មេងម្នាក់នោះបែរជាមិនខ្វល់ពីឯងទាល់តែសោះ?» សម្លឹងមើលខ្នងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន សួយ នី និយាយទាំងមិនជឿ។

ខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ស៊ាវយូ និយាយទាំងមួរម៉ៅថា៖ «អាល្អិតម្នាក់នេះគឺជាមនុស្សចម្លែក។ តើឯងអាចប្រើហេតុផលមកយល់ពីគេបានយ៉ាងម៉េច? ក្រៅពីមីស្រីសិចស៊ីម្នាក់នៅក្នុងសាលានោះ តើឯងធ្លាប់ឃើញអ្នកណាផ្សេងទៀតដែលអាចកើនកម្លាំងពីកម្លាំងធាតុ (Duan Qi) កម្រិត ៣ មកជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបីក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំទេ?»

ឮបែបនេះ មាត់របស់ សួយ នី ហាឡើង។ ទឹកមុខឌឺដងរបស់នាង ទីបំផុតត្រូវបានជំនួសដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ នាងមិននឹកស្មានថា យុវជនដែលមើលទៅសុភាព និងសង្ហាម្នាក់នោះ មានទេពកោសល្យអស្ចារ្យបែបនេះឡើយ។ តើនេះគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែល ស៊ាវយូ ធ្លាប់ប្រាប់នាងថាជា "មនុស្សអភ័ព្វ" ក្នុងត្រកូលមែនទេ?