ការសន្យា (Promise)

ការប្រឈមមុខគ្នាផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចរវាងគ្រួសារទាំងពីរក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) ទីបំផុតបានបញ្ចប់ដោយជ័យជម្នះរបស់ត្រកូលស៊ាវ។ ចំណែកឯត្រកូលជាលៀ ក្នុងនាមជាភាគីដែលបរាជ័យ ឥទ្ធិពលរបស់ពួកគេបានរួមតូចយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ពួកគេនឹងមិនអាចទទួលបានភាពរុងរឿងដូចពីមុនមកវិញឡើយ។

ការប្រឈមមុខគ្នារវាងត្រកូលទាំងពីរបានឈប់ក្លាយជាប្រធានបទដ៏ក្ដៅគគុកនៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ បន្ទាប់ពីមួយសប្តាហ៍ ឬលើសពីនេះ។ មនុស្សម្នាដែលចូលចិត្តរឿងថ្មី និងធុញទ្រាន់នឹងរឿងចាស់ បានចាប់ផ្ដើមបង្វែរការចាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេទៅលើរឿងសំខាន់មួយទៀត ហើយរឿងនោះគឺទាក់ទងនឹងការចុះឈ្មោះចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy)។

ក្នុងនាមជាគ្រឹះស្ថានឧត្តមសិក្សាដ៏ល្បីល្បាញបំផុតមួយនៅ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) សាលា ជា ណាន គឺប្រៀបដូចជាទីសក្ការៈដ៏វិសុទ្ធនៅក្នុងចិត្តរបស់យុវវ័យគ្រប់រូប។ ប្រសិនបើពួកគេអាចបញ្ចប់ការសិក្សាពីទីនោះ ដំណើរជីវិតរបស់ពួកគេចាប់ពីពេលនោះតទៅនឹងមានភាពរលូន។ មិនត្រឹមតែអាចត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយមោទនភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏នឹងត្រូវបានតាមប្រមាញ់យ៉ាងខ្លាំងក្លាពីគ្រប់ភាគីផងដែរ។

សាលា ជា ណាន មានទីតាំងស្ថិតនៅតំបន់ដែលជាប់ព្រំដែនអាណាចក្រ ជាម៉ា (Jia Ma Empire) ប្រសព្វជាមួយអាណាចក្រធំៗពីរផ្សេងទៀត។ នៅក្នុងតំបន់ដែលគ្មានម្ចាស់នោះ សាលា ជា ណាន គឺស្ទើរតែដូចជាប្រទេសតូចមួយដោយខ្លួនឯង។ តាមធម្មតា ចំពោះកម្លាំងដែលនៅចន្លោះកណ្តាលបែបនេះ អាណាចក្រទាំងបីនឹងមិនព្រងើយកន្តើយឡើយ ព្រោះគ្មានការធានាថាថ្ងៃណាមួយកម្លាំងនេះនឹងត្រូវទាក់ទាញដោយភាគីណាមួយ ដែលនឹងបណ្តាលឱ្យមានការគំរាមកំហែងយ៉ាងខ្លាំងដល់ការការពារព្រំដែននៃអាណាចក្រនោះ។

ជាការពិតណាស់ នេះគឺស្ថិតនៅក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលកម្លាំងនេះខ្សោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើសមត្ថភាពរបស់វាបានកើនឡើងរហូតដល់អាចប្រកួតប្រជែងជាមួយអាណាចក្រទាំងបី អាណាចក្រទាំងនោះគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីបញ្ឈប់សកម្មភាពរបស់ពួកគេ និងទុកឱ្យ សាលា ជា ណាន នៅម្នាក់ឯង ហាក់ដូចជាសត្វនាគដ៏ធំដែលកំពុងដេកក្បែរជាយដែននៃអាណាចក្ររបស់ពួកគេ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានទៅដុះដាលជាមួយវាឡើយ។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ បច្ចុប្បន្ន សាលា ជា ណាន មិនត្រឹមតែជាគ្រឹះស្ថានឧត្តមសិក្សាដ៏ល្បីល្បាញបំផុតមួយនៃ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញក្នុងចំណោមប្រជាពលរដ្ឋនៃអាណាចក្រទាំងបីផងដែរ ដោយសារតែមានកិច្ចសហការជាសម្ងាត់រវាងសាលា និងអាណាចក្រទាំងបី។

ដើម្បីឱ្យអាណាចក្រទាំងបីដែលមិនចុះសម្រុងគ្នា អាចរក្សាសន្តិភាពបានជិតមួយសតវត្សមកនេះ សាលា ជា ណាន គឺជាកត្តាដ៏ធំមួយក្នុងការសម្រុះសម្រួល និងគំរាមកំហែងពួកគេ។

រឿងរ៉ាវជាច្រើនទាំងនេះ បានធ្វើឱ្យកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ សាលា ជា ណាន នៅក្នុងអាណាចក្រទាំងបីកាន់តែរឹងមាំខ្លាំងឡើង។ លើសពីនេះ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ សាលា ជា ណាន នឹងបញ្ជូនគ្រូយ៉ាងច្រើនទៅកាន់អាណាចក្រទាំងបី ដើម្បីជ្រើសរើសសិស្សដែលមានទេពកោសល្យ។

ចំពោះទង្វើរបស់ សាលា ជា ណាន ក្នុងការបញ្ជូនគ្រូមកជ្រើសរើសសិស្ស គ្រួសាររាជវង្សទាំងបីសុទ្ធតែបានសម្តែងការយល់ព្រមយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ សាលាបង្រៀនជាចុងក្រោយគឺមិនមែនជាបក្សឡើយ។ សាលាមិនមានការរឹតត្បិតច្រើនទេ ហើយបន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សា សិស្សដែលបញ្ចប់ការសិក្សាភាគច្រើននឹងជ្រើសរើសត្រឡប់ទៅអាណាចក្ររបស់ខ្លួនវិញ។ នេះនឹងក្លាយជាឈាមថ្មី និងដ៏មានអំណាចចូលទៅក្នុងកម្លាំងរបស់អាណាចក្រ ដូច្នេះដរាបណាគ្រួសាររាជវង្សនៃអាណាចក្រទាំងបីមានខួរក្បាលដំណើរការ ពួកគេប្រាកដជាយល់ព្រមតាមធម្មជាតិ។

បន្ទាប់ពីប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត គ្រូជ្រើសរើសសិស្សរបស់ សាលា ជា ណាន ជិតនឹងមកដល់ទីក្រុង អ៊ូថាន់ ហើយ។ ការចាប់អារម្មណ៍ទាំងអស់របស់ទីក្រុង អ៊ូថាន់ បានបង្វែរចេញពីរឿងរ៉ាវរបស់ត្រកូលទាំងពីរកាលពីកន្លះខែមុន មកលើការជ្រើសរើសសិស្សថ្មីនេះវិញ។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះ បានអនុញ្ញាតឱ្យត្រកូលស៊ាវដែលតែងតែជាប្រធានបទនៃពាក្យចចាមអារ៉ាម អាចដកដង្ហើមបានធូរស្រាលបន្តិច។

ការចុះឈ្មោះចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន គឺផ្ដល់សារៈសំខាន់លើទេពកោសល្យ (Talent) ជាជាងប្រវត្តិរូបរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។ ប្រសិនបើគ្មានទេពកោសល្យគ្រប់គ្រាន់ទេ គេនឹងពិបាកចូលរៀននៅក្នុងសាលាដែលតំណាងឱ្យអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងនេះណាស់។ ជាការពិតណាស់ គ្មានអ្វីដែលប្រាកដប្រជានោះទេ ប្រសិនបើអ្នកមានការគាំទ្រដ៏មានឥទ្ធិពល សាលា ជា ណាន នឹងមិនប្រកាន់ឡើយក្នុងការទទួលអ្នកឱ្យចូលរៀនពីរបីឆ្នាំ ដើម្បីប្រមូលថ្លៃសិក្សាដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

ដោយសារតែភាពមិនប្រកាន់លើឋានៈ និងតំណែងរបស់ សាលា ជា ណាន ឥឡូវនេះនៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ សូម្បីតែអ្នកសុំទានវ័យក្មេង ឬចោរលួច ក៏ចាប់ផ្ដើមរង់ចាំការមកដល់របស់គ្រូយ៉ាងអន្ទះសាដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេអាចឆ្លងផុតការសាកល្បង ទីបំផុតពួកគេនឹងបានចាកចេញពីការងារដែលគេមើលងាយ និងចាប់ពីពេលនោះតទៅនឹងក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ដែលគេគោរព។

ស្ថិតក្រោមបរិយាកាសបែបនេះ ភាពរស់រវើកនាពេលថ្មីៗនេះនៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ គឺថែមទាំងអ៊ូអរជាងកាលពីបុណ្យចូលឆ្នាំទៅទៀត ហើយជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅខាងក្រៅទីក្រុង នឹងមានមនុស្សសម្លឹងទៅឆ្ងាយដោយក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំ។

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងមនុស្សដែលពោរពេញដោយការរំពឹងទុកទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន គឺមមាញឹកខ្លាំងណាស់។ ដោយសារតែគេត្រូវធ្វើដំណើរក្នុងពេលឆាប់ៗ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ គេស្ទើរតែចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃដើម្បីខំប្រឹងចម្រាញ់ថ្នាំព្យាបាល។ មើលទៅរូបរាងដ៏ប្រឹងប្រែងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទីបំផុត យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) មានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល និងបានសម្រេចចិត្តជួយគេ។ ដោយមានជំនួយពីសមត្ថភាពចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ថ្នាំជាច្រើនត្រូវបានបញ្ចប់ និងត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងឃ្លាំងរបស់ត្រកូលស៊ាវជាបន្តបន្ទាប់។ ជាមួយនឹងចំនួនដែលបានរក្សាទុកនេះ ដរាបណាត្រកូលស៊ាវលក់វាជាទៀងទាត់ ពួកគេអាចលក់បានមួយឆ្នាំ ឬលើសពីនេះ។ បន្ទាប់ពីត្រកូលស៊ាវលក់ថ្នាំព្យាបាលទាំងអស់នេះអស់ ពួកគេនឹងរកប្រាក់បានយ៉ាងច្រើនដែលគួរឱ្យច្រណែន។

ការចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់បែបនេះ ពិតណាស់បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ហត់នឿយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ដំណើរការនៃការចម្រាញ់ក៏បានអនុញ្ញាតឱ្យការគ្រប់គ្រងកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេកាន់តែមានភាពរលូនផងដែរ។ សូម្បីតែការគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពនៃអណ្ដាតភ្លើងក៏កាន់តែស្ទាត់ជំនាញ។ ការកែលម្អនេះ រួមផ្សំជាមួយនឹងថាមពលវិញ្ញាណដែលគេទទួលបានការសរសើរយ៉ាងខ្លាំង បានធ្វើឱ្យអត្រាជោគជ័យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងការបង្កើតថ្នាំបញ្ឈប់ឈាមឡើងដល់ជិតហុកសិបភាគរយ។ អត្រាជោគជ័យដ៏ខ្ពស់បែបនេះ នឹងមានតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) កម្រិតទីពីរដែលមានបទពិសោធន៍ប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើបាន។

ស្របនឹងការរីកចម្រើនក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ កម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្រោមជំនួយពីទឹកវិញ្ញាណដែល យ៉ាវ ឡៅ បានរៀបចំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ក៏បានកើនឡើងយឺតៗ និងស្ថិតស្ថេរផងដែរ។ បន្ទាប់ពី ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចប់ការចម្រាញ់ថ្នាំចុងក្រោយ កម្លាំងធាតុ ដែលប្រមូលផ្ដុំនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានបង្ខំឱ្យមានការទម្លុះទម្រាយ និងធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបួន។

ស៊ាវយ៉ាន មានសេចក្ដីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសមិទ្ធផលដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ។ មើលទៅលើរឿងនេះ ការចម្រាញ់ថ្នាំក្នុងកម្រិតខ្ពស់ ក៏មានឥទ្ធិពលក្នុងការពង្រឹងកម្លាំងរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗផងដែរ។

ជាការពិតណាស់ ទោះបីជាការចម្រាញ់ថ្នាំមានឥទ្ធិពលពង្រឹងកម្លាំងខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាប្រើប្រាស់ថាមពលខ្លាំងណាស់ ហើយនៅពេលដែលថ្នាំចុងក្រោយត្រូវបានបញ្ចប់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏បានបញ្ឈប់ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លាមៗ។ ឃើញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់របស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវយ៉ាន បានពិចារណាថាការរក្សាទុកថ្នាំគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ទើបសម្រេចចិត្តឈប់។ បន្ទាប់មកគេក៏ត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញ និងគេងយ៉ាងហត់នឿយអស់មួយថ្ងៃពេញ ខណៈដែលជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់គេចាប់ផ្ដើមមានភាពធូរស្រាលឡើងវិញ។

ដើរយឺតៗនៅក្នុងត្រកូល ក្រឡេកមើលទៅទីលានហ្វឹកហាត់ដែលស្រាប់តែមានមនុស្សកកកុញ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិច។

នៅលើទីលាននីមួយៗ សមាជិកវ័យក្មេងនៃត្រកូលជាច្រើននាក់កំពុងខំប្រឹងហ្វឹកហាត់យ៉ាងខ្លាំង។ មនុស្សទាំងនេះសង្ឃឹមថាការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ នឹងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យពួកគេឈានដល់លក្ខខណ្ឌចុះឈ្មោះចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន។

ឈរនៅគែមទីលានហ្វឹកហាត់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទីលានពីរបីដោយខ្ជិលច្រអូស បន្ទាប់មកជាមួយនឹងទឹកមុខធុញទ្រាន់ គេក៏ងាកក្រោយ និងចាកចេញទៅ។ ចំពោះមនុស្សដែលចាំតែដល់ពេលជិតបង្កើយទើបខំទាំងនេះ គេមិនមានការអាណិតអាសូរច្រើនឡើយ។ ទោះបីជាដើមឡើយគេទទួលបានទេពកោសល្យមកវិញក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេក៏ត្រូវធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដូចជាសត្វសុនខ ដើម្បីបន្តអភិវឌ្ឍខ្លួនដែរ។ មនុស្សទាំងនេះ ដែលគ្មានទេពកោសល្យច្រើន បែរជាតែងតែពឹងផ្អែកលើប្រវត្តិត្រកូលរបស់ពួកគេដើម្បីដើរលេងសប្បាយ ដែលរឿងនេះមិនសមភ្នែក ស៊ាវយ៉ាន ឡើយ។

លក្ខខណ្ឌមូលដ្ឋាននៃការចុះឈ្មោះចូលរៀននៅ សាលា ជា ណាន គឺមិនទាបឡើយ៖ មុនអាយុដប់ប្រាំបីឆ្នាំ បុគ្គលម្នាក់ត្រូវតែឈានដល់កម្លាំងធាតុ (Duan Qi) កម្រិត ៨។ លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដ៏តឹងរ៉ឹងតែមួយគត់នេះ បានបំផ្លាញក្ដីសុបិនរបស់មនុស្សជាច្រើន។ ជាការពិតណាស់ តាមការមើលឃើញរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នឹងមានមនុស្សតែពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅលើទីលានហ្វឹកហាត់នេះ ដែលអាចឈានដល់លក្ខខណ្ឌនេះ។

ដៃទាំងពីរដាក់នៅពីក្រោយក្បាល ស៊ាវយ៉ាន បានដកមនុស្សក្នុងត្រកូលទាំងនេះចេញពីចិត្ត ព្រោះថាតើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ត្រូវបានចុះឈ្មោះចូលរៀន គឺមិនមែនជារឿងរបស់គេឡើយ។ គ្រវីក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរចូលទៅតាមផ្លូវតូចមួយទៀត ឆ្ពោះទៅកាន់សួនផ្កានៅទីធ្លាខាងក្រោយ។ រូបរាងនារីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលគេស្គាល់ច្បាស់ កំពុងអង្គុយយ៉ាងសមសួនក្នុងចំណោមហ្វូងផ្កា មើលទៅស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។

បន្ទាបភ្នែកចុះបន្តិច សម្លឹងមើលទៅខ្នងដែលមានរាងកោងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនោះ ទឹកមុខដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ញញឹមតិចៗ គេដើរយឺតៗឆ្ពោះទៅរកយុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង ដែលកំពុងសម្លឹងមើលដើមលីវទាំងភាំងស្មារតី។

«បង ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan ge-ge) បង... បងជិតចាកចេញហើយមែនទេ?» មុននឹងដើរទៅដល់យុវតីម្នាក់នោះ សំឡេងដ៏ក្រៀមក្រំបន្តិចបានចូលមកដល់ត្រចៀករបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ជំហានជើងរបស់គេបានឈប់មួយភ្លែត ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងគ្មានកម្លាំង និងដើរទៅមុខយឺតៗដើម្បីឈរក្បែរ ស៊ុនអឺ (Xun Er)។ ងាកក្បាលទៅ គេបានឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលស្រពោនបន្តិចនោះ។ ញញឹមតិចៗ គេលូកដៃទៅអង្អែលក្បាលតូចរបស់ ស៊ុនអឺ មុននឹងឱ្យដៃរបស់គេរអិលចុះតាមសក់ដ៏ទន់រលោងរបស់នាង។ អារម្មណ៍ដ៏មានផាសុកភាពនេះ បានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ដូចជាជាប់មន្តស្នេហ៍បន្តិច។

«បងមិនទៅ សាលា ជា ណាន ទៀតទេមែនទេ?» បណ្ដោយឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន លេងជាមួយសក់របស់នាងយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល ដែលគ្មានបុរសផ្សេងណាធ្លាប់បានប៉ះពាល់ឡើយ ស៊ុនអឺ សួរតិចៗ។

«អឹម»។ ងក់ក្បាល ស៊ាវយ៉ាន សើចតិចៗ៖ «បងក៏មានរឿងផ្ទាល់ខ្លួនដែលបងត្រូវតែធ្វើដែរ»។

«ណាលាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran)?» ស៊ុនអឺ ខាំបបូរមាត់តិចៗ ខណៈដែលនាងនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗ ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លាដែលកំពុងបញ្ចេញនូវភាពត្រជាក់ដែលមិនអាចពន្យល់បាន។

បាតដៃដែលកំពុងលេងជាមួយសក់របស់នាងបានឈប់មួយភ្លែត ស៊ាវយ៉ាន លើកស្មា ញញឹមតិចៗ និងនិយាយថា៖ «ការសន្យាដែលបានធ្វើឡើងនៅចំពោះមុខមនុស្សជាច្រើនបែបនេះ បងមិនអាចខកខានបានឡើយមែនទេ? ប្រសិនបើដូច្នោះមែន សូម្បីតែអូនក៏នឹងមើលងាយបងដែរ»។

ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ុនអឺ ជ្រួញបន្តិច នាងដកដង្ហើមធំតិចៗ ហើយបន្ទាប់មកប្រើសំឡេងដែលមានតែនាងម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះដែលអាចឮ និយាយខ្សឹបៗថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមិនគួរទុកឱ្យនាងមានជីវិតរស់នៅតាំងពីពេលនោះឡើយ»។

«ហាៗ កុំបារម្ភអី បន្ទាប់ពីរឿងនេះបញ្ចប់ បងនឹងទៅ សាលា ជា ណាន ដើម្បីស្វែងរក ស៊ុនអឺ។ អឺ... យ៉ាងយូរមួយឆ្នាំកន្លះ។ ទេ មិនមែនទេ គឺតែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ...» មើលទៅផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ុនអឺ ដែលស្រាប់តែប្រែជាជូរចត់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏សើចភ្លាមៗ និងប្ដូរពាក្យសម្ដីរបស់គេ។

«បង ស៊ាវយ៉ាន តាមពិតទៅ... ប្រសិនបើបងទៅតាម ស៊ុនអឺ ស៊ុនអឺ ក៏មានផែនការដើម្បីឱ្យបងអាចយកឈ្នះ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ក្នុងរយៈពេលដែលបានសន្យាដែរ»។ ខាំបបូរមាត់បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ស៊ុនអឺ ស្រាប់តែនិយាយទាំងរារែក។

សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងដកដង្ហើមធំទាំងបង្អាប់ខ្លួនឯងថា៖ «នាងល្អិតម្នាក់នេះ ជួនកាលនិយាយសម្ដីខ្លះដែលធ្វើឱ្យបងមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិចហើយ»។

«ខ្ញុំដឹងថាបង ស៊ាវយ៉ាន នឹងមិនគិតថាវាគឺជាទានឡើយ»។ ស៊ុនអឺ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម និងនិយាយ។

ញញឹមតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលតិចៗ។ គេដកដង្ហើមចេញដោយភាពស្រងាកចិត្ត និងនិយាយទាំងសំណើចថា៖ «កុំបារម្ភអី បងមានទំនុកចិត្តថាបន្ទាប់ពីមួយឆ្នាំ បងនឹងឡើងទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Faction) និងប្រយុទ្ធជាមួយ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន»។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលស្រាប់តែប្រែជាមានមោទនភាព ស៊ុនអឺ គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ និងបម្រុងនឹងបញ្ចុះបញ្ចូលគេម្ដងទៀត ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែងាកមក លូកដៃចេញ ហើយក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក គេក៏ចាប់ចង្កេះតូចរបស់ ស៊ុនអឺ និងទាញនាងចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន។

ខ្យល់ដ៏ស្រទន់បានបក់កាត់សួនផ្កា ដើមលីវបានរសាត់តាមខ្យល់តិចៗ យុវជនម្នាក់កំពុងអោបយុវតីម្នាក់យ៉ាងណែន ហាក់ដូចជាពួកគេនឹងមិនបែកគ្នាឡើយ។

សកម្មភាពភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យ ស៊ុនអឺ ភិតភ័យ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ចុងត្រចៀកដ៏ទន់ភ្លន់របស់ ស៊ុនអឺ ក៏ប្រែជាក្រហមឆ្អៅ។ នាងបានរើបម្រះតិចៗមួយសន្ទុះ បន្ទាប់មកក៏ឈប់ដោយភាពអៀនខ្មាស ផ្ទៃមុខតូចរបស់នាងបានឡើងក្រហមព្រឿងៗដែលមើលទៅពិតជាគួរឱ្យទាក់ទាញខ្លាំងណាស់។

«ស៊ុនអឺ បន្ទាប់ពីមួយឆ្នាំ បងនឹងទៅ សាលា ជា ណាន ដើម្បីស្វែងរកអូន ចាំបងណា»។

កប់ក្បាលទៅក្នុងសក់ដ៏ទន់ល្មើយនោះ ការសន្យារបស់យុវជនម្នាក់នេះ ទីបំផុតបានធ្វើឱ្យយុវតីដែលកំពុងវង្វេងស្មារតី ងក់ក្បាលយល់ព្រមតាមដោយស្ដាប់បង្គាប់។