ការមើលមិនឃើញឆ្ងាយ (Poor Foresight)

«ស្អីគេ? ឱសថទាំងអស់ត្រូវបានគេកម្ទេចចោលអស់ហើយ?» សំឡេងគ្រហឹមដោយកំហឹងនៅក្នុងសាលដ៏ធំ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យដំបូលផ្ទះបាក់ស្រុតចុះមក។

អ្នកយាមដែលកំពុងញ័រទទ្រើត និងលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) មានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពតក់ស្លុត ខណៈដែលគេលេបទឹកមាត់ទាំងលំបាក។ គេនិយាយទាំងញ័រខ្លួនដោយភាពភ័យខ្លាចថា៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យទីពីរ ក៏ត្រូវបានសម្លាប់ដោយអ្នកដែលកម្ទេចឱសថនោះដែរ»។

ផ្ទៃមុខដ៏ខឹងសម្បាររបស់ ជាលៀពី ស្រាប់តែប្រែជាគាំងធ្មឹង។ គេបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយជើងទាំងពីរក៏ទន់ជ្រាយ រហូតដួលអង្គុយទៅលើកៅអីនៅពីក្រោយគេ។ ជាលៀនូ (Jia Lie Nu) គឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោម លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ទាំងបីនៃត្រកូលជាលៀ។ ការស្លាប់របស់គេ បានបន្ថែមភាពវឹកវរដល់ត្រកូលជាលៀដែលកំពុងជួបការលំបាកស្រាប់។

ឃើញប្រតិកម្មរបស់ ជាលៀពី ផ្ទៃមុខរបស់អ្នកយាមដែលមកផ្ដល់ព័ត៌មាន ក៏ពោរពេញដោយភាពស្រពោនចិត្តដែរ។ នៅខណៈនោះ ក្នុងចិត្តរបស់គេបាននឹកឃើញដល់កម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅម្នាក់នោះ។ វាពិតជាពិបាកនឹងស្រមៃណាស់ថា ព្រឹទ្ធាចារ្យទីពីរដែលជា លំដាប់គ្រូធំ ផ្កាយបី បែរជាត្រូវបានបុរសអាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះដុតឱ្យក្លាយជាផេះ។ ទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះ បានធ្វើឱ្យអ្នកដែលមានវត្តមាននៅទីនោះ ស្គាល់នូវរសជាតិនៃភាពភ័យខ្លាចពិតប្រាកដ។

«តើនរណាជាអ្នកសម្លាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីពីរ?» បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់អស់ប៉ុន្មាននាទី ទីបំផុត ជាលៀពី ក៏ចាប់ផ្ដើមដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចម្ដងៗ។ សំឡេងដ៏ស្អកៗរបស់គេ បានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ការស្លាប់របស់ ជាលៀនូ គឺជាការវាយប្រហារដ៏ធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់គេ។

«ខ្ញុំមិនដឹងឡើយ។ កាលនោះ បុរសម្នាក់នោះពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅ ដូច្នេះគ្មានអ្នកណាឃើញមុខគេឡើយ។ ប៉ុន្តែគេអាចគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌សម្យ៉ាង ដែលជាអណ្ដាតភ្លើងដែលសម្លាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីពីរ»។ អ្នកយាមគ្រវីក្បាល និងឆ្លើយតិចៗ។

«អាវធំពណ៌ខ្មៅ? គ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងពណ៌ស?» បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី ក៏ប្រែប្រួល។ ការប្រើប្រាស់អណ្ដាតភ្លើងដើម្បីវាយប្រហារសត្រូវ គឺជាចំណូលចិត្តរបស់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist)។ ហើយមានតែ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ម្នាក់គត់ដែលមានសត្រូវជាមួយត្រកូលជាលៀ និងមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីសម្លាប់ ជាលៀនូ យ៉ាងងាយស្រួល... លក្ខខណ្ឌទាំងអស់នេះ បានធ្វើឱ្យរូបភាពនៃ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ គ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅដែលគេធ្លាប់ជួបដោយចៃដន្យនៅសាលដេញថ្លៃ លេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេភ្លាមៗ។

នឹកឃើញដល់កាយវិការគោរពដែល យ៉ាហ្វី (Ya Fei) និង គូនី (Gu Ni) បង្ហាញចំពោះ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ គ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅនោះ ជាលៀពី ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ល្វីងជូរចត់ក្នុងមាត់។ ពួកគេពិតជាខុសតាំងពីដើមមក។ កាលនោះ គ្រាន់តែដោយសារសម្ដីរបស់ លីវស៊ី (Liu Xi) ពួកគេគិតថាត្រកូលស៊ាវគ្រាន់តែមានសំណាងជួលបាន អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ កម្រិតទាបម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្នបានប្រាប់ពួកគេថា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ របស់ត្រកូលស៊ាវ គឺខ្លាំងជាងអាម្នាក់មិនបានការ លីវស៊ី ឆ្ងាយណាស់។

ជាលៀពី គ្រវីក្បាលតិចៗ ខណៈដែលកំហឹងដ៏សាហាវបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែក។ ឱសថដែលមានតម្លៃបួនសែនកាក់មាសត្រូវបានកម្ទេច ហើយលើសពីនេះ ពួកគេនៅជំពាក់ប្រាក់អ្នកផ្គត់ផ្គង់ឱសថនៅទីក្រុង ថឺឡាន (Te Lan City) ចំនួនបីសែនកាក់មាសទៀត ដោយសារបញ្ហាលំហូរ សាច់ប្រាក់។

ដើមឡើយ ជាលៀពី មានបំណងយកឱសថនេះមកចម្រាញ់ជាថ្នាំព្យាបាល និងលក់ដើម្បីយកប្រាក់មកសងបំណុល។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងការវិវត្តចុងក្រោយនេះ ផែនការទាំងអស់របស់គេត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទី។

អ្នកផ្គត់ផ្គង់ឱសថដែលសហការជាមួយត្រកូលជាលៀ មានឥទ្ធិពល និងកម្លាំងខ្លាំងណាស់នៅក្នុងទីក្រុង ថឺឡាន។ នៅពេលដែលពួកគេដឹងថាឱសថត្រូវបានកម្ទេច ពួកគេប្រាកដជាបញ្ជូនមនុស្សមកទារបំណុលមិនខាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ជាមួយនឹងឃ្លាំងប្រាក់របស់ត្រកូលជាលៀដែលបានរីងស្ងួត តើពួកគេនឹងទៅរកប្រាក់ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់បែបនេះមកពីណា? ប្រសិនបើពួកគេមិនអាចរកប្រាក់បានទេ នោះកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ត្រកូលជាលៀនឹងត្រូវរលាយសូន្យដោយសាររឿងនេះ។

«ចង្រៃយក៍!» ដោយរកនឹកដំណោះស្រាយមិនឃើញ ជាលៀពី បានទះបាតដៃទៅលើតុនៅក្បែរគេទាំងកំហឹង។ ភ្លាមៗនោះ តុឈើពណ៌ខ្មៅក៏ត្រូវខ្ទេចជាបំណែក ហើយបំណែកឈើមួយបានខ្ទាតទៅប៉ះមុខអ្នកយាមដែលឈរក្បែរនោះ។ ម្នាក់នោះបានត្រឹមតែខាំធ្មេញ និងទ្រាំទ្រ។

ដកដង្ហើមវែងៗ ជាលៀពី ខំប្រឹងទប់កំហឹង និងការគុំកួនចំពោះត្រកូលស៊ាវនៅក្នុងចិត្ត។ គេគ្រវីដៃ និងធ្វើជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលនិយាយថា៖ «ចូរយកថ្នាំព្យាបាលដែលនៅសល់ក្នុងឃ្លាំង ទៅចែកចាយនៅតាមទីផ្សារទាំងអស់។ រឿងមួយទៀត ខ្ញុំចង់ឱ្យគ្រប់គ្នាបិទបាំងរឿងដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនេះឱ្យជិតបំផុត។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់សាយភាយព័ត៌មាននេះ ពួកគេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មតាមច្បាប់ត្រកូល»។

«បាទ»។ រាងកាយរបស់អ្នកយាមញ័រតិចៗ មុននឹងឆ្លើយតបដោយការគោរព។ បន្ទាប់មក គេក៏ក្រោកឈរ និងចាកចេញពីសាលយ៉ាងលឿន។

សម្លឹងមើលសាលដ៏ធំដែលនៅទំនេរ ជាលៀពី ផ្អែកខ្នងទៅនឹងកៅអីទាំងហត់នឿយ។ លើកនេះ ទោះបីជាត្រកូលជាលៀអាចរស់រានមានជីវិត ក៏កម្លាំងរបស់ពួកគេនឹងត្រូវធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងដែរ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ វានឹងក្លាយជាការលំបាកក្នុងការប្រកួតប្រជែងជាមួយត្រកូលស៊ាវ។ គិតដល់រឿងនេះ ជាលៀពី ដកដង្ហើមធំយ៉ាងជ្រៅ។ ដោយមិនដឹងមូលហេតុ គេចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ស្ដាយក្រោយ ដែលបានចាប់ផ្ដើមជម្លោះជាមួយត្រកូលស៊ាវកាលពីពេលនោះ...

ទោះជាយ៉ាងណា ការស្ដាយក្រោយនេះ ហាក់ដូចជាយឺតពេលបន្តិចទៅហើយ។

បន្ទាប់ពីដោះស្រាយរឿងរ៉ាវមួយចំនួនរួចរាល់ ស៊ាវយ៉ាន បានបោះបង់ការក្លែងខ្លួន និងប្រញាប់ត្រឡប់ទៅត្រកូលរបស់គេវិញ។ គេបានពឹងពាក់ឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង ខ្លះ មុននឹងប្រញាប់យកទៅឱ្យ ស៊ុនអឺ (Xun Er)។ ឃើញយុវតីម្នាក់នោះអង្អែលថ្នាំគ្រាប់ និងភ្នែកដ៏ថ្លាយង់ដែលឡើងក្រហមតិចៗរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន ទទួលបានភាពជឿជាក់យ៉ាងខ្លាំង។

ប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ពី ស៊ាវយ៉ាន កម្ទេចឱសថរបស់ត្រកូលជាលៀ ទីក្រុង អ៊ូថាន់ នៅតែបន្តភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅខាងក្រៅ។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សដែលពូកែសង្កេត ចាប់ផ្ដើមដឹងថា សមាជិកត្រកូលជាលៀដែលធ្លាប់តែបង្កបញ្ហានៅក្បែរទីផ្សាររបស់ត្រកូលស៊ាវ បានបាត់មុខដោយស្ងាត់ៗ។ ភាពក្រអឺតក្រទមដែលធ្លាប់មាន ក៏ត្រូវបានកាត់បន្ថយដែរ។ ចំពោះសកម្មភាពដ៏ចម្លែករបស់ត្រកូលជាលៀនេះ មនុស្សមួយចំនួនចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍សង្ស័យបន្តិចបន្តួច។

បន្ទប់ប្រជុំរបស់ត្រកូលស៊ាវ—

«តើត្រកូលជាលៀកំពុងព្យាយាមធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃនេះ? តើពួកគេកំពុងព្យាយាមផ្ដល់រូបភាពឱ្យយើងឃើញថាពួកគេទន់ខ្សោយមែនទេ?» បន្ទាប់ពីទទួលបានព័ត៌មានផ្សេងៗក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ ស៊ាវចាន់ (Xiao Zhan) ជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលគេនិយាយទៅកាន់ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីនៅក្នុងសាល។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញដោយភាពសង្ស័យ។

សម្លឹងមើលមុខគ្នា ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីបានគ្រវីក្បាលព្រមគ្នា។ បន្ទាប់ពីបញ្ចេញសំឡេង "ហ៊ឹម" យ៉ាងធ្ងន់ ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនិយាយយឺតៗថា៖ «ភាពមិនប្រក្រតីនេះ ប្រហែលជាមិនសាមញ្ញឡើយ។ ជាលៀពី គឺជាមនុស្សដែលមានល្បិចកល។ គេប្រហែលជាកំពុងអនុវត្តផែនការអាក្រក់ណាមួយ ដូច្នេះវាប្រសើរជាងក្នុងការប្រុងប្រយ័ត្ន»។

ស៊ាវចាន់ ងក់ក្បាល។ ជាធម្មតា ក្នុងនាមជាមនុស្សដែលហ្មត់ចត់ គេនឹងមិនធ្វេសប្រហែសឡើយចំពោះសកម្មភាពរបស់ត្រកូលជាលៀ។

ងាកក្រសែភ្នែកចេញ ស៊ាវចាន់ គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលស្ទើរតែងោកដេកនៅលើកៅអីរបស់គេ។ អាល្អិតម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមិនបង្ហាញការចាប់អារម្មណ៍ចំពោះរឿងក្នុងត្រកូលទាល់តែសោះ។

«យ៉ានអឺ (Yan Er) តើឯងបានជួបនឹងលោកព្រឹទ្ធាចារ្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នាពេលថ្មីៗនេះទេ?» ស៊ាវចាន់ សួរយ៉ាងរំភើយ ខណៈដែលគេលើកពែងតែមកក្រេបមួយជិប។

ឮសំណួររបស់ ស៊ាវចាន់ ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីក៏ងាកក្រសែភ្នែកទៅរក ស៊ាវយ៉ាន ដែរ។ សារៈសំខាន់របស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ចំពោះត្រកូលស៊ាវ គឺត្រូវបានយល់ដឹងគ្រប់គ្នាដោយមិនចាំបាច់និយាយឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា មើលទៅមានតែ ស៊ាវយ៉ាន ម្នាក់គត់ក្នុងត្រកូលស៊ាវទាំងមូលដែលត្រូវបានគេស្រឡាញ់ចូលចិត្ត។ គ្មានអ្នកផ្សេងណាមានឱកាសបានជួបលោកព្រឹទ្ធាចារ្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់តែម្នាក់ឯងឡើយ។

ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ទទួលបានឯកសិទ្ធិបែបនេះ គ្រប់គ្នាពោរពេញដោយភាពច្រណែន។

បើកភ្នែកឡើងទាំងខ្ជិលច្រអូស ស៊ាវយ៉ាន និយាយដោយសំឡេងធុញទ្រាន់ថា៖ «អឹម... ខ្ញុំបានជួបលោកហើយ»។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ គេក៏បន្តថា៖ «លោកមានបំណងចង់យកខ្ញុំធ្វើជាសិស្ស»។

នៅពេលឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដៃរបស់ ស៊ាវចាន់ ដែលកំពុងលើកពែងតែស្រាប់តែគាំងធ្មឹង។ គេងើបមុខឡើងដែលពោរពេញដោយអារម្មណ៍រំភើប និងសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងអង្គុយរួញខ្លួនលើកៅអី។ គេលេបទឹកមាត់ និងសួរទាំងមិនជឿថា៖ «ឯងថា លោកចង់យកឯងធ្វើជាសិស្សមែនទេ?»

បើកភ្នែកឡើង និងសង្កេតមើលផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវចាន់ ដែលពោរពេញដោយភាពសប្បាយរីករាយ និងរំភើប ខណៈដែលផ្ទៃមុខរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីប្រែជាស្លេក និងជ្រួញចិញ្ចើម ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងខ្ជិលច្រអូស។

«ល្អ... ល្អណាស់... ល្អខ្លាំងណាស់!» ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលឡើងក្រហម ស៊ាវចាន់ ក្រេបតែអស់ពីពែងក្នុងពេលតែមួយ និងក្រោកឈរឡើងទាំងរំភើប។ គេដើរចុះឡើងក្នុងបន្ទប់ និងដុសបាតដៃទាំងគូយ៉ាងអន្ទះសា។ «ខ្ញុំដឹងថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាឡើយ។ ចង្រៃយក៍! ថ្ងៃក្រោយ អ្នកណាហ៊ានហៅកូនប្រុសខ្ញុំថា 'ជនពិការ' ទៀត ខ្ញុំនឹងសម្លាប់វាដោយផ្ទាល់ដៃ»។

សម្លឹងមើលកាយវិការដ៏រំភើបរបស់ ស៊ាវចាន់ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ និងនិយាយតិចៗថា៖ «ក្នុងរយៈពេលកន្លះខែទៀត ខ្ញុំនឹងចាកចេញទៅហ្វឹកហាត់ជាមួយគ្រូ។ ខ្ញុំបារម្ភថា វាអាចនឹងប្រើពេលជាងមួយឆ្នាំ ទើបខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ»។

«ហា?» ស៊ាវចាន់ ភាំងស្មារតី។ ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខរបស់គេបានបាត់បង់ ខណៈដែលគេលើកចិញ្ចើម និងសួរទាំងរារែកថា៖ «តើឯងមិនមានគម្រោងចូលប្រឡងនៅ សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy) ទេឬ? ជា ណាន គឺជាសាលាកំពូលដ៏ល្បីល្បាញពេញផ្ទៃ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent)។ ប្រសិនបើឯងអាចចូលរៀននៅទីនោះបាន វាប្រាកដជាមានប្រយោជន៍ចំពោះឯងមិនខាន»។

«ខ្ញុំនឹងចូលរួមការប្រឡង ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រហែលជាសុំច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំ»។ ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលច្រមុះ និងញញឹមយ៉ាងរំភើយ។ «ទោះបីជា សាលា ជា ណាន ល្អខ្លាំងក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចជួយឱ្យខ្ញុំយកឈ្នះ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yan Ran) ក្នុងរយៈពេលតិចជាងពីរឆ្នាំបានឡើយ...»

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គេឆ្វៀលមើលពេញសាលដ៏ធំ។ កាលនោះ ស្ត្រីដ៏ក្រអឺតក្រទមម្នាក់នោះ បានជាន់ឈ្លីមោទនភាពដែលនៅសេសសល់របស់គេ នៅចំកន្លែងនេះឯង។

ឮឈ្មោះដែលជាចំណុចរសើបរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវចាន់ ញាក់បន្តិច ហើយគេក៏ស្ងាត់ទៅវិញ។

ក្រោកឈរឡើង ស៊ាវយ៉ាន ទាញដៃពត់ខ្លួនទាំងខ្ជិលច្រអូស និងដាក់ដៃនៅពីក្រោយក្បាល ខណៈដែលគេដើរចេញពីសាលដ៏ធំយឺតៗ។ សំឡេងសើចតិចៗរបស់យុវជនម្នាក់នេះ បានអណ្ដែតពេញសាលដ៏ធំ។

«ដោយសារតែខ្ញុំបានសន្យាកាលពីពេលនោះ ខ្ញុំត្រូវតែរក្សាសម្ដី និងទៅជួបនាង។ ហាៗ វាមិនមែនមកពីខ្ញុំចង់ឱ្យនាងមើលមកខ្ញុំក្នុងផ្លូវល្អជាងមុនឡើយ គឺគ្រាន់តែមកពីខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងថា ការមើលមិនឃើញឆ្ងាយរបស់នាង គឺពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់ នៅពេលដែលខ្ញុំបានជួបនាងជាចុងក្រោយ...»