ការប្លន់ (Rob)

នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ភ្ញាក់ពីដំណេក មេឃក៏ភ្លឺខ្លាំងបាត់ទៅហើយ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្ដៅបានចាំងចូលតាមចន្លោះបង្អួច បន្សល់ទុកនូវដានពន្លឺនៅលើការ៉ូ។

ងើបពីដំណេក ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន នៅហាក់ស្រវាំងនៅឡើយ ខណៈដែលគេអង្គុយលើគ្រែ និងសម្លឹងមើលទៅមុខយ៉ាងភ្លីភ្លើអស់មួយសន្ទុះធំ មុននឹងជម្រុះចោលនូវបំណងចង់ដេកបន្ត។ គេគ្រវីក្បាលឱ្យស្វាង រួចចុះពីគ្រែទាំងខ្ជិលច្រអូស និងលុបមុខយ៉ាងរហ័ស។

គ្រាន់តែលុបមុខរួចរាល់ភ្លាម សំឡេងគោះទ្វារតិចៗក៏បន្លឺឡើង។ វាអមដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ និងទន់ភ្លន់របស់យុវតីម្នាក់៖ «បង ស៊ាវយ៉ាន តើបងមិនទាន់ភ្ញាក់ទេឬ?»

ឮសំឡេងនេះ ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញាក់បន្តិច។ គេប្រញាប់ជូតទឹកចេញពីផ្ទៃមុខ និងដើរសំដៅទៅរកទ្វារ។ សំឡេងទ្វារបន្លឺឡើង «គ្រឺត» ខណៈដែលគេទាញវាបើកយឺតៗ។

បន្ទាប់ពីបើកទ្វារ ពន្លឺដ៏ចាំងភ្នែកបានបាញ់ចូលមកក្នុងបន្ទប់ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន បិទភ្នែកដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកយឺតៗ និងងាកក្រសែភ្នែកទៅរកយុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង ដែលកំពុងឈរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅមាត់ទ្វារ។

ថ្ងៃនេះ ស៊ុនអឺ (Xun Er) ស្លៀកឈុតពណ៌បៃតងម្ដងទៀត។ សម្លៀកបំពាក់ដ៏សមសួនរបស់នាង សមជាមួយនឹងរូបរាងដ៏បរិសុទ្ធដូចផ្កាឈូក ដែលធ្វើឱ្យយុវជននៅក្នុងបន្ទប់លួចសរសើរក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីឆ្វៀលមើលរូបរាងដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ ស៊ុនអឺ ក្រសែភ្នែករបស់គេក៏មកទើរលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលហាក់ស្លេកស្លាំងបន្តិច។ ចិញ្ចើមរបស់គេមិនអាចទប់មិនឱ្យជ្រួញចូលគ្នាបានឡើយ៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?»

ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏មានមន្តស្នេហ៍សម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងមិនឃើញមានអ្វីក្រៅពីការបន្ទោស ស៊ុនអឺ ក៏ប្រញាប់ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមភ្លាមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនសូវស្រួលខ្លួនបន្តិចបន្តួច។ វាមិនមែនជារឿងធំដុំឡើយ»។

«មិនស្រួលខ្លួន?» ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញាក់បន្តិច ខណៈដែលគេដើរចេញពីបន្ទប់។ បន្ទាប់ពីបិទទ្វារ គេក៏ចាប់កាន់ដៃតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ភ្លាមៗ។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដ៏កក់ក្ដៅ និងខ្សោយមួយ ក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃវិញ្ញាណរបស់គេ បានហូរចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ស៊ុនអឺ យឺតៗ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ស៊ាវយ៉ាន ដក កម្លាំងធាតុ មកវិញដោយទឹកមុខរាបស្មើ និងលួចដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ មើលទៅ វិជ្ជាសម្ងាត់ ដែល ស៊ុនអឺ បានប្រើកាលពីយប់មិញ គឺពិតជាស៊ីកម្លាំងខ្លាំងណាស់។ នៅក្នុងរាងកាយរបស់នាងពេលនេះ មានត្រឹមតែ កម្លាំងធាតុ ដ៏ខ្សោយបំផុតដែលកំពុងហូរ។ ច្បាស់ណាស់ នេះគឺជាផលប៉ះពាល់បន្ទាប់ពីការប្រើ វិជ្ជាសម្ងាត់។

នៅពេលព្រឹកព្រលឹម មានសមាជិកត្រកូលជាច្រើនបានភ្ញាក់ពីដំណេកដើម្បីហ្វឹកហាត់។ ពួកគេម្នាក់ៗពោរពេញដោយភាពច្រណែន នៅពេលឃើញ ស៊ាវយ៉ាន កាន់ដៃ ស៊ុនអឺ ខណៈដែលឈរនៅមាត់ទ្វារ។

«បង ស៊ាវយ៉ាន» ស៊ុនអឺ ខ្សឹបតិចៗទាំងផ្ទៃមុខក្រហមព្រាលៗ ខណៈដែលនាងព្យាយាមដកដៃចេញ។

«បងមិនដឹងថាឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងប្រែជាទន់ខ្សោយបែបនេះ?» លែងដៃតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ចុះ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើទឹកមុខមាំ និងនិយាយតិចៗ។

បន្ទាប់ពីភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃទាំងគូសង្កេតមើលផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និងមិនឃើញអ្វីម្ដងទៀត ស៊ុនអឺ លួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល និងញញឹមថា៖ «កាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំបានព្យាយាមហ្វឹកហាត់ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou technique) ដែលខ្ពស់ជាងកម្រិតរបស់ខ្ញុំ ហើយលទ្ធផលគឺបែបនេះឯង។ ខ្ញុំនឹងមិនអីឡើយ បន្ទាប់ពីសម្រាកពីរបីថ្ងៃ។ បង ស៊ាវយ៉ាន មិនបាច់បារម្ភឡើយ»។

ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ និងជូន ស៊ុនអឺ ទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក។ បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏រកលេស និងលួចចាកចេញពីត្រកូលបាត់ទៅ។

ស៊ាវយ៉ាន បានដើរដោយគ្មានគោលដៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) និងសាកសួរព័ត៌មានអំពីត្រកូលជាលៀ។ ការបាត់ខ្លួនរបស់ លីវស៊ី (Liu Xi) ប្រាកដជាបង្កឱ្យមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងត្រកូលជាលៀមិនខាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ផ្ទុយពីការរំពឹងទុក គេមិនបានឃើញមានភាពមិនប្រក្រតីណាមួយក្នុងត្រកូលជាលៀឡើយ។ ទីផ្សារនៅតែបន្តដំណើរការ ហើយថ្នាំព្យាបាលរបួសនៅតែបន្តលក់ដាច់។ គ្មានអ្វីខុសប្លែកឡើយ។

«ហ៊ឹស! មិនខុសពីមេត្រកូលម្នាក់ឡើយ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) ម្នាក់នេះពិតជាអាចបិទបាំងព័ត៌មាននេះបានមែន។ ប៉ុន្តែ គេអាចបិទបាំងបានត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ គេមិនអាចបិទបាំងវាជារៀងរហូតឡើយ។ ចាំមើលពេលដែលថ្នាំព្យាបាលដែលនៅសេសសល់លក់អស់ តើគេនឹងធ្វើអ្វីបន្ត»។ ស៊ាវយ៉ាន សើចយ៉ាង ត្រជាក់ មួយសន្ទុះ មុននឹងសំដៅទៅរកសាលដេញថ្លៃ អភិជន (Primer Auction House) នៅកណ្ដាលទីក្រុង។

នៅកន្លែងដាច់ស្រយាលមួយខាងក្រៅសាលដេញថ្លៃ ស៊ាវយ៉ាន បានពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅដូចដែលគេតែងតែធ្វើ និងដើរចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃដ៏មមាញឹក។

នៅពេលចូលដល់ខាងក្នុង ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបាននាំទៅកាន់បន្ទប់ VIP យ៉ាងគួរសមដោយស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់។ គេរង់ចាំមួយសន្ទុះ មុនពេលដែល យ៉ាហ្វី (Ya Fei) ដែលមានរូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហា បង្ហាញខ្លួនឡើងទាំងស្នាមញញឹមនៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន។

«ហាៗ ភ្ញៀវដ៏សំខាន់។ ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន តើមានរឿងអ្វីទើបមកសាលដេញថ្លៃបែបនេះ?» លើកកំសៀវតែ នាងឱនខ្លួនចុះ និងចាក់តែមួយពែងជូន ស៊ាវយ៉ាន ខណៈដែលនិយាយ។

មិនថាដោយចេតនា ឬអចេតនាឡើយ ស្បែកពណ៌សស្អាតដូចព្រិលនៅត្រង់ទ្រូងរបស់ យ៉ាហ្វី បានលេចឡើងព្រាលៗ ខណៈដែលនាងឱនខ្លួនចាក់តែ។ វាធ្វើឱ្យអ្នកដទៃពិបាកនឹងដកក្រសែភ្នែកចេញណាស់។

«គ្រឹះ...» ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្ទើរតែវង្វេងក្នុងទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យនោះ ប៉ុន្តែគេបានប្រើឆន្ទៈដ៏មាំមួន និងងាកក្រសែភ្នែកចេញទាំងក្អកស្ងួត។ ភ្នែករបស់គេមិនងាកចេញពីពែងតែឡើយ ខណៈដែលគេដកចិញ្ចៀនស្ដុកទុកពណ៌ក្រហមចាស់ចេញពីហោប៉ៅអាវ និងដកដបត្បូងតូចៗចំនួនប្រាំចេញមក។ ដោយសំឡេងរាបស្មើ គេនិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមកដើម្បីសម្រេចកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់យើង»។ ដោយសារតែ យ៉ាហ្វី បានដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់គេហើយ ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនបណ្ដោយឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) និយាយជំនួសឡើយ និងប្រើប្រាស់សំឡេងយុវជនរបស់គេផ្ទាល់តែម្ដង។

ក្រសែភ្នែករបស់ យ៉ាហ្វី មិនបានងាកចេញពីដបត្បូងតូចៗទាំងនោះឡើយនៅពេលវាបង្ហាញខ្លួន។ ភាពរីករាយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាង។

យ៉ាហ្វី អង្គុយលើកៅអីក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងឆើតឆាយ។ នាងលើកដបត្បូងមួយមកពិនិត្យមើលយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក នាងបើកដបបន្តិច។ ថ្នាំគ្រាប់មូលៗពណ៌បៃតងមួយ បានរមៀលចេញពីក្នុងដបយ៉ាងរស់រវើក។

ដកដង្ហើមធំស្រូបយកក្លិនថ្នាំដែលបក់ប៉ះច្រមុះ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វី រួមតូច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើប យ៉ាហ្វី ដាក់ថ្នាំគ្រាប់ចូលក្នុងដបវិញយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នាងផ្ដល់ស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងស្រស់ស្អាតទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលនៅក្បែរនាង។ «មើលទៅ ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ត្រៀមខ្លួនចាត់ការត្រកូលជាលៀហើយមែនទេ? បើមិនដូច្នោះទេ ហេតុអ្វីបានជាប្អូនប្រុសប្រញាប់មកសម្រេចកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់យើងមុនកំណត់បែបនេះ?»

ឮបែបនេះ គេក៏គ្រវីស្មា ដោយមិនបដិសេធ ឬទទួលស្មានឡើយ។ គេដករមូរ​មួយទៀតដែលផ្ទុកនូវឈ្មោះឱសថមួយចំនួនចេញមក។ ឱសថទាំងនេះមានសមត្ថភាពជួយឱ្យកម្លាំងឆាប់ជាសះស្បើយឡើងវិញ។ ពិតណាស់ នេះត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់ ស៊ុនអឺ។ ឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំង និងទន់ខ្សោយរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្តណាស់។

ទទួលយករមូរពី ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាហ្វី ដែលមានបទពិសោធន៍រឿងបែបនេះជាច្រើន បានដឹងពីបំណងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លាម។ ដោយមិនចាំបាច់និយាយច្រើន នាងក៏ហៅស្រីបម្រើម្នាក់ឱ្យទៅរៀបចំអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងបញ្ជីយ៉ាងរហ័ស។

អង្គុយក្នុងបន្ទប់ VIP ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ក៏និយាយភ្លាមថា៖ «មើលទៅ ត្រកូលជាលៀបានទៅទីក្រុងផ្សេងទៀត ដើម្បីស្វែងរកប្រភពឱសថថ្មីហើយមែនទេ?»

«អឹម ត្រកូលជាលៀឥឡូវនេះកំពុងសហការជាមួយអ្នកផ្គត់ផ្គង់ឱសថនៅទីក្រុង ថឺឡាន (Te Lan City)។ ទោះជាយ៉ាងណា តម្លៃឱសថដែលពួកគេទិញពីទីនោះ គឺថ្លៃជាងនៅទីក្រុង អ៊ូថាន់ រហូតដល់ទៅបួនដង»។ យ៉ាហ្វី ងក់ក្បាល និងយល់ស្របទាំងស្នាមញញឹម។

«មិននឹកស្មានថាពួកគេហ៊ានចំណាយដល់ថ្នាក់នេះសោះ»។ គ្រវីក្បាលទាំងចម្អក ស៊ាវយ៉ាន បន្តទាំងស្នាមញញឹម។ «តើអ្នកនាងអាចផ្ដល់ព័ត៌មានខ្លះៗអំពីការដឹកជញ្ជូនឱសថទាំងនេះឱ្យខ្ញុំបានទេ?»

ឮបែបនេះ ដៃរបស់ យ៉ាហ្វី ដែលកំពុងកាន់ពែងតែបានញ័រតិចៗ។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងសម្លឹងមើលយុវជននៅក្បែរនាងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងនិយាយថា៖ «តើប្អូនប្រុសគ្រោងនឹងធ្វើអ្វី?»

«ប្លន់»។

បន្ទាប់ពីញញឹមយ៉ាងជូរចត់ យ៉ាហ្វី ដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត៖ «ត្រកូលជាលៀពិតជាស៊យណាស់ ដែលមកជួបអាល្អិតបិសាចដូចជាប្អូន»។

គ្រវីក្បាលរួច យ៉ាហ្វី ក៏ស្ងាត់ទៅវិញ។ ទីបំផុត នាងក៏ក្រោកឈរ និងដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្រោយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ចេញមកវិញជាមួយនឹងរមូរមួយ និងហុចឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន។ នាងខ្សឹបតិចៗថា៖ «ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានខ្លះពីសាលដេញថ្លៃនៅទីក្រុង ថឺឡាន។ កាលពីពីរថ្ងៃមុន ត្រកូលជាលៀបានបញ្ជាទិញឱសថដែលមានតម្លៃរហូតដល់បួនសែនកាក់មាស។ ឱសថបាច់នេះគួរតែមកដល់ទីក្រុង អ៊ូថាន់ នៅរសៀលថ្ងៃនេះ»។

«ត្រកូលជាលៀបានបង់ប្រាក់កក់ត្រឹមតែមួយសែនកាក់មាសប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ឱសថនេះ។ រីឯបីសែនកាក់មាសដែលនៅសល់ គឺជំពាក់សិន។ អ្នកដែលការពារឱសថទាំងនេះ គឺជាយុទ្ធជននៃត្រកូលជាលៀ រួមមាន លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) បីនាក់ និង លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ម្នាក់។ ក្រៅពីនេះ នៅមានអ្នកយាមរាប់សិបនាក់ទៀត ដែលមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe)»។

«បួនសែន? ពិតជាចំនួនដ៏ច្រើនមែន»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយទាំងស្នាមញញឹម ខណៈដែលគេដាក់រមូរចូលក្នុងចិញ្ចៀនស្ដុកទុក។ សំណើចរបស់គេចាប់ផ្ដើមប្រែជា ត្រជាក់ ជាងមុន។ «ប្រសិនបើឱសថនេះបាត់បង់ ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា តើពួកគេនឹងដោះស្រាយជាមួយអ្នកផ្គត់ផ្គង់ឱសថយ៉ាងដូចម្ដេច។ ជាមួយនឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ត្រកូលជាលៀដែលជិតក្ស័យធន ឥណទានបីសែនកាក់មាសនេះ នឹងក្លាយជាការវាយប្រហារចុងក្រោយដែលធ្វើឱ្យពួកគេដួលរលំមិនខាន»។

ងើបក្បាលឡើង ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលស្រីបម្រើម្នាក់ដែលទើបតែដើរចូលមក។ បន្ទាប់ពីលើកដៃសំពះអរគុណ យ៉ាហ្វី គេក៏ដើរទៅទទួលយកឱសថ រួចដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃដោយមិនងាកក្រោយ។

អង្គុយលើកៅអី និងសម្លឹងមើលការចាកចេញយ៉ាងដាច់ខាតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាហ្វី សើចយ៉ាងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ នាងដកដង្ហើមធំតិចៗ៖ «សកម្មភាពរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះ មិនសមស្របនឹងអាយុរបស់គេទាល់តែសោះ។ តាចាស់ ជាលៀពី ម្នាក់នោះ ប្រហែលជានឹងជួបគ្រោះធំមិនខាន...»