ការជួបគ្នានៅពេលរាត្រី (A Meeting in the Night)

«តើលោកជានរណា?»

ឮសំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យុវតីម្នាក់នេះ បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅបានត្រឹមតែគ្រវីស្មារបស់គេទាំងទាល់តម្រិះ។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ សំឡេងដ៏ចំណាស់មួយបានបន្លឺឡើងយឺតៗថា៖ «ខ្ញុំជឿថា អ្នកនាងប្រហែលជាធ្លាប់ឃើញខ្ញុំនៅវិមានត្រកូលស៊ាវហើយមែនទេ?»

គ្រវីប្រអប់ជើងពណ៌សស្អាតដូចព្រិលតិចៗ ស៊ុនអឺ (Xun Er) បានឆ្វៀលមើលជុំវិញខ្លួន។ នាងសួរដោយសំឡេងស្រទន់យ៉ាងរំភើយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកទៅវិមានត្រកូលជាលៀ?»

«ខ្ញុំត្រូវបានគេពឹងពាក់ឱ្យមកដោះស្រាយបញ្ហាមួយចំនួន»។

«ត្រូវបានគេពឹងពាក់?» ស៊ុនអឺ ប្រញាប់សួរទាំងរួមភ្នែកតូច។

«អឺ... រឿងនេះខ្ញុំមិនអាចបង្ហើបឱ្យដឹងបានឡើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) គ្រវីដៃ និងនិយាយ។

«ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹង»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមព្រាលៗលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតគ្មានពីរ ស៊ុនអឺ បានលោតមកខាងមុខ។ រាងកាយរបស់នាងហាក់ដូចជាហោះអណ្ដែតនៅលើអាកាស។ នៅលើម្រាមដៃរបស់នាង អណ្ដាតភ្លើងពណ៌មាសស្លេកដែលមានចុងស្រួច កំពុងតែត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងរហ័ស។

«ហ៊ឹកៗ! ក្មេងស្រី ខ្ញុំដឹងថាបច្ចុប្បន្នឯងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែវានៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបញ្ឈប់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះបានឡើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

ស៊ុនអឺ ជ្រួញចិញ្ចើម ប៉ុន្តែនាងមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ នាងលើកម្រាមដៃឡើង ធ្វើឱ្យផ្លែដាវភ្លើងពណ៌មាសជាច្រើនបន្តលេចឡើង។

ឃើញថា ស៊ុនអឺ មិនព្រមបោះបង់ បុរសទាំងពីរនៅក្នុងអាវធំពណ៌ខ្មៅចាប់ផ្ដើមឈឺក្បាល។ ដោយដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «ខ្ញុំមិនចង់ប្រយុទ្ធជាមួយឯងឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើឱ្យឯងរងរបួសដោយអចេតនា អាល្អិតម្នាក់នោះប្រាកដជាខ្លោចចិត្តស្លាប់មិនខាន»។

«ក៏បានៗ! ខ្ញុំខ្លាចឯងហើយ។ ថ្ងៃនេះ មានអាម្នាក់ល្ងង់ខ្លៅហ៊ានបៀតបៀនក្មេងស្រីម្នាក់ដែលបុរសម្នាក់ទៀតស្រឡាញ់ និងឱ្យតម្លៃបំផុត។ បុរសម្នាក់នោះចៃដន្យស្គាល់ខ្ញុំ ដូច្នេះហើយទើបគេពឹងពាក់ខ្ញុំឱ្យមកធ្វើការងារខ្លះ។ អូ! តើឯងគិតថាវាជារឿងងាយស្រួលសម្រាប់បុរសចំណាស់ដូចជាខ្ញុំ ដែលត្រូវរត់ចុះឡើងនៅពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្របែបនេះមែនទេ?»

រោមភ្នែកវែងៗរបស់ ស៊ុនអឺ ញាក់តិចៗ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមព្រាលៗ។ នាងក្រឡាប់ដៃ ហើយផ្លែដាវភ្លើងក៏បាត់ទៅវិញយឺតៗ។ សម្លឹងមើលបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ នាងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមរីកច្បាស់ថា៖ «ពិតមែនហើយ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ និងបង ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាមានទំនាក់ទំនងនឹងគ្នា»។

«ហ៊ឹស! ប្ដូរការហៅរកខ្ញុំលឿនណាស់»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។ «ខ្ញុំបារម្ភថា ឯងប្រហែលជាទាយដឹងពីទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន តាំងពីយូរមកហើយ»។

«កាលពីមុន វាគ្រាន់តែជាការស្មានដែលខ្ញុំមិនទាន់ប្រាកដក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ុនអឺ គ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។ នាងឱនគោរព យ៉ាវ ឡៅ ខណៈដែលកំពុងស្ថិតនៅលើអាកាស និងនិយាយថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងពីប្រវត្តិរបស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ក៏ខ្ញុំជឿជាក់ថា លោកច្បាស់ជាមានចំណែកជួយឱ្យបង ស៊ាវយ៉ាន អាចរំដោះខ្លួនពីភាពទន់ខ្សោយកាលពីមួយឆ្នាំមុនមិនខាន»។

យ៉ាវ ឡៅ សើចតិចៗ ដោយមិនបដិសេធ ឬបញ្ជាក់ពីការស្មានរបស់នាងឡើយ។

ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតសម្លឹងមើលបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ ស៊ុនអឺ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម និងខ្សឹបថា៖ «មិនថាគោលបំណងដើមរបស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងការចូលក្បែរបង ស៊ាវយ៉ាន គឺជាអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងមិនមានបំណងអាក្រក់ណាមួយចំពោះគាត់ឡើយ។ ស៊ុនអឺ នឹងចាត់ទុកអ្នកណាដែលជាការគំរាមកំហែងដល់បង ស៊ាវយ៉ាន គឺជាសត្រូវ។ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យអាចនឹងខ្លាំងពូកែ ប៉ុន្តែសូមជឿខ្ញុំចុះ ខ្ញុំមានសមត្ថភាពអាចនិយាយពាក្យបែបនេះបាន»។

«ស៊ឺៗ! ពិតជាក្មេងស្រីដែលខ្លាំងមែន»។ ឮសម្ដីបង្កប់ដោយការគំរាមបន្តិចបន្តួចរបស់ ស៊ុនអឺ យ៉ាវ ឡៅ ភាំងស្មារតី និងលាន់មាត់សរសើរ។

«បំណងតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ គឺមិនចង់ឱ្យបង ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវគេបោកប្រាស់ ឬរងការឈឺចាប់ពីអ្នកដទៃឡើយ»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗ ស៊ុនអឺ បានឱនគោរព យ៉ាវ ឡៅ ម្តងទៀត និងនិយាយថា៖ «វាយបជ្រៅណាស់ហើយ ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងមិនប្រាប់បង ស៊ាវយ៉ាន នូវអ្វីដែលលោកបានឃើញនៅយប់នេះឡើយ»។

«កុំបារម្ភ ខ្ញុំនឹងមិននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់»។ យ៉ាវ ឡៅ ងក់ក្បាល។ ក្នុងចិត្តរបស់លោក លោកក៏បន្ថែមដោយការលេងសើចថា៖ «ព្រោះគេបានឃើញគ្រប់យ៉ាងដោយខ្លួនឯងបាត់ទៅហើយ»។

ឮការឆ្លើយតបរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ុនអឺ ក៏ញញឹម។ ចំពេលដែលនាងងាកខ្លួនចេញ ស្រមោលពណ៌បៃតងមួយក៏លេចឡើងភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីភាំងមួយភ្លែត ដៃតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ក៏ឈោងចាប់វាទុកក្នុងបាតដៃ។

ស៊ុនអឺ ភ្ញាក់ផ្អើលខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលដបត្បូងនោះ។ នាងងាកក្រសែភ្នែកទៅរកបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ។

«ដោយសារបានប្រើ វិជ្ជាសម្ងាត់ ឯងប្រហែលជានឹងទន់ខ្សោយក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃខាងមុខ។ ដបនេះមានផ្ទុក "ម្សៅបំពេញថាមពល" (Energy Replenishment Powder)។ ទុកវាទៅ និងឆាប់ជាសះស្បើយឡើងវិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកណាម្នាក់នឹងខ្លោចចិត្តនៅពេលឃើញឯងមានសភាពឈឺថ្កាត់បែបនេះ»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខតូចរបស់ ស៊ុនអឺ ប្រែជាក្រហម។ កាន់ដបត្បូងក្នុងដៃ នាងងក់ក្បាលដោយដឹងគុណទៅកាន់បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅ មុននឹងជាន់អាកាសតិចៗ។ រាងកាយរបស់នាងក៏ស្ទុះចូលទៅក្នុងភាពងងឹត និងបាត់កំបាំងពីភ្នែក។

ឈរនៅលើដំបូលផ្ទះ និងសម្លឹងមើលរូបរាងដែលបាត់ទៅនោះ យ៉ាវ ឡៅ ស្រាប់តែដកដង្ហើមធំ និងរអ៊ូថា៖ «កាលណោះ ពេលដែលឯងលួចចូលបន្ទប់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះ និងនឹកឃើញគំនិតឥតប្រយោជន៍ក្នុងការជួយកម្ដៅសរសៃឈាម ឯងបានឆក់យកបេះដូងនាងដោយអចេតនាបាត់ទៅហើយ។ អូ! និយាយទៅ សំណាងរបស់ឯងពិតជាធ្វើឱ្យអ្នកដទៃច្រណែនមែន»។

នៅក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលច្រមុះរបស់គេ។ គេដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើគ្មានរឿងរ៉ាវកាលពីក្មេងនោះទេ ស៊ុនអឺ ដែលពេញវ័យ ប្រាកដជាប្រព្រឹត្តចំពោះគេដូចដែលនាងធ្វើចំពោះអ្នកដទៃមិនខាន។

ពិតណាស់ ការគិតសន្មតទាំងនេះមិនមានតម្លៃនៅចំពោះមុខការពិតឡើយ។ ហាៗ គេបានលួចចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់ ក្នុងគ្រាដែលនាងទន់ខ្សោយបំផុត និងបានបន្សល់ទុកនូវការចងចាំដែលមានតែរូបគេម្នាក់គត់នៅក្នុងបេះដូងនាងដោយមិនដឹងខ្លួន។

សើចដោយមោទនភាពបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល និងបណ្ដោយឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ គ្រប់គ្រងរាងកាយរបស់គេ។ រាងកាយរបស់គេក៏ហោះសំដៅទៅរកវិមានត្រកូលស៊ាវយ៉ាងលឿន។

នៅពេលដែលមកដល់វិមានត្រកូលស៊ាវ ស៊ាវយ៉ាន បានដើរជៀសសួនច្បារដែលជាកន្លែងបន្ទប់របស់ ស៊ុនអឺ យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដើម្បីកុំឱ្យនាងដឹងពីវត្តមានរបស់គេ។ គេបានចុះចតនៅសួនច្បារក្បែរបន្ទប់របស់គេ និងប្រញាប់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ រួចបិទទ្វារយឺតៗតាមក្រោយ។

នៅក្នុងបន្ទប់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ដោះអាវធំពណ៌ខ្មៅចេញ និងរក្សាទុកក្នុងចិញ្ចៀនស្ដុកទុក។ ពេលនោះហើយ ទើបគេដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេដេកលើគ្រែទាំងទន់ដៃទន់ជើង និងរអ៊ូម្នាក់ឯងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសថា៖ «អូ! ពិតជាយប់ដ៏ស្រស់ស្អាតមែន»។

នៅព្រឹកព្រលឹមថ្ងៃបន្ទាប់ នៅវិមានត្រកូលជាលៀ។

ទឹកមុខរបស់ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) នាពេលនេះ គឺស្រពោន និងគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ ដាននៃថាមពលដ៏ ត្រជាក់ ត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីរាងកាយរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងលុតជង្គង់ញ័រទទ្រើតដោយភាពភ័យខ្លាច។

ក្រឡេកមើលពេញបន្ទប់ដែល លីវស៊ី (Liu Xi) ធ្លាប់ស្នាក់នៅ ជាលៀពី និយាយយ៉ាងខ្លីថា៖ «ឯងថា លីវស៊ី បាត់ខ្លួន?»

«ចាស លោកមេត្រកូល។ កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំម្ចាស់ស្រាប់តែសន្លប់បាត់ស្មារតីដោយគ្មានមូលហេតុ ហើយទើបតែដឹងខ្លួននៅព្រឹកនេះ។ លោកម្ចាស់ លីវស៊ី បានបាត់ខ្លួនបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំម្ចាស់បានសួរពួកអ្នកយាមនៅខាងក្រៅដែរ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មិនបានឃើញលោកម្ចាស់ លីវស៊ី ដូចគ្នា»។ ស្រីបម្រើនិយាយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទាំងញ័រខ្លួន។

«តាំងពីពេលដែលគេត្រឡប់មកបន្ទប់វិញកាលពីយប់មិញ ខ្ញុំមិនបានដឹងថាគេចាកចេញឡើយ។ លើសពីនេះ មានអ្នកយាម លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នៅតាមច្រកចូលទាំងពីរនៃវិមានត្រកូលជាលៀ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់ លីវស៊ី គេមិនអាចចាកចេញពីទីនេះដោយគ្មានអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ឡើយ»។

«ខ្ញុំម្ចាស់ក៏មិនដឹងដែរ»។ ផ្ទៃមុខរបស់ស្រីបម្រើប្រែជាស្លេកស្លាំង។ នាងបារម្ភថា ជាលៀពី នឹងទម្លាក់កំហុសលើនាង។

ជាលៀពី មានអារម្មណ៍ថាជ្រុងភ្នែករបស់គេកន្ត្រាក់។ អារម្មណ៍របស់គេកំពុងតែច្របូកច្របល់ ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំ និងមិនខ្វល់ពីស្រីបម្រើដែលកំពុងញ័រនោះឡើយ។ គេដើរយឺតៗទៅកាន់គ្រប់ជ្រុងនៃបន្ទប់។

ឃើញសកម្មភាពរបស់ ជាលៀពី ស្រីបម្រើមិនហ៊ាននិយាយអ្វីឡើយ។ រាងកាយដែលកំពុងលុតជង្គង់របស់នាង មិនទាំងហ៊ានកម្រើកសូម្បីតែបន្តិច។

ខណៈដែលកំពុងដើរកាត់បន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ជាលៀពី ស្រាប់តែបញ្ឈប់ជំហាននៅជ្រុងម្ខាង។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅភក់ផេះតូចមួយនៅជ្រុងបន្ទប់។

ជាមួយនឹងបេះដូងដែលលោតញាប់យ៉ាងខ្លាំង ជាលៀពី បានឱនចុះ។ គេប្រើម្រាមដៃដូសយកម្សៅផេះខ្លះ និងយកមកហិតនៅក្រោមច្រមុះ។ ភ្លាមនោះ ទឹកមុខដ៏ ត្រជាក់ បានប្រែទៅជាភាពភ័យរន្ធត់។

ជាលៀពី ដកដង្ហើមធំ។ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាជើងរបស់គេចាប់ផ្ដើមស្ពឹកស្រពន់។ អារម្មណ៍ដ៏ ត្រជាក់ កំពុងតែកើតឡើងយឺតៗ ប៉ុន្តែមិនអាចគ្រប់គ្រងបានចេញពីជម្រៅនៃបេះដូងរបស់គេ។

«លីវស៊ី... ពិតជាត្រូវបានគេសម្លាប់នៅក្រោមការមើលថែរបស់ខ្ញុំមែនឬ?»