ការរៀបចំគ្រប់យ៉ាង (Arranging Everything)

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលយុវតីដែលបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរបង្អួចដូចជាវិញ្ញាណខ្មោច ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានខ្សឹបប្រាប់ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «តើនាងមកធ្វើអ្វីនៅទីនេះ?»

«ហ៊ឹកៗ! មើលទៅ នាងហាក់ដូចជាមានបំណងដូចឯងដែរ»។ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) និយាយតិចៗទាំងស្នាមញញឹម។

ដោយជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន បានលាក់ខ្លួនទាំងស្រុងនៅក្នុងស្រមោលងងឹត។ ភ្លាមនោះ គេក៏សួរក្នុងចិត្តទាំងរារែកថា៖ «កម្លាំងរបស់ ស៊ុនអឺ (Xun Er)... ហេតុអ្វីបានជាខ្លាំងលើសលប់បែបនេះ? មើលតាមល្បឿនដែលនាងលេចមុខអម្បាញ់មិញ វាហាក់ដូចជាស្មើនឹងកម្លាំងរបស់ លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ទៅហើយ»។

«កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់នាង គឺពិតជាអ្វីដែលឯងតែងតែឃើញធម្មតានោះឯង។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពេលនេះ ច្បាស់ណាស់ថានាងកំពុងប្រើប្រាស់ វិជ្ជាសម្ងាត់ (Secret technique) ដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងបង្កើនកម្លាំងជាបណ្ដោះអាសន្នក្នុងរយៈពេលខ្លី។ បើពិចារណាលើប្រវត្តិគ្រួសាររបស់នាង ការមានវិជ្ជាសម្ងាត់ដ៏អស្ចារ្យបែបនេះ មិនមែនជារឿងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ភាំងស្មារតីបន្តិច និងសើចយ៉ាងជូរចត់ដោយភាពស្ញប់ស្ញែង។ ម្តងទៀត ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញអំពីប្រវត្តិដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ ស៊ុនអឺ បានធ្វើឱ្យគេដកដង្ហើមធំទាំងទាល់តម្រិះ។ គេគ្រវីក្បាលឈប់គិត រួចក្រឡេកមើលតាមចន្លោះវាំងនននៅម្ខាងទៀត ដើម្បីសង្កេតមើលរឿងចម្លែកដែលកំពុងកើតឡើង។

នៅក្នុងបន្ទប់ ការលេចមុខដូចវិញ្ញាណខ្មោចរបស់ ស៊ុនអឺ មិនទាន់ទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ លីវស៊ី (Liu Xi) នៅឡើយទេ។ នៅពេលនេះ គេត្រូវបានគ្រប់គ្រងទាំងស្រុងដោយតណ្ហា ហើយភ្នែកទាំងគូរបស់គេកំពុងសម្លឹងមើលស្រីស្អាតនៅលើគ្រែ។ ដៃរបស់គេកំពុងតែដោះសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

ស្រាប់តែដៃរបស់ លីវស៊ី ដែលកំពុងដោះអាវនោះបានកកស្ពឹក។ ក្នុងនាមជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយ ៦ ទីបំផុតគេមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតី។ បន្ទាប់ពីរារែកមួយសន្ទុះ គេក៏ងាកក្បាលយឺតៗ ហើយក្រសែភ្នែករបស់គេក៏សម្លឹងទៅរកបង្អួចដែលបើកចំហរយ៉ាងធំ។

នៅមាត់បង្អួច មានយុវតីម្នាក់ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌មាស កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងចន្លោះបង្អួចយ៉ាងរំភើយ។ ភ្នែកមួយគូដែលពោរពេញទៅដោយអណ្ដាតភ្លើងពណ៌មាស កំពុងសម្លឹងមើលបុរសដែលស្លៀកពាក់មិនរៀបរយនៅក្នុងបន្ទប់យ៉ាងត្រជាក់។ នៅពីលើដៃពណ៌សស្អាតរបស់នាង មានអណ្ដាតភ្លើងពណ៌មាសមួយកំពុងហោះក្រឡឹងយ៉ាងរស់រវើក និងមានមន្តស្នេហ៍ ប្រៀបដូចជាវិញ្ញាណ។

លីវស៊ី សម្លឹងមើលយុវតីដែលងូតក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទយ៉ាងភ្លីភ្លើ។ គេងាកក្រសែភ្នែកយឺតៗរហូតដល់មកទើរលើផ្ទៃមុខដ៏តូច និងស្រស់ស្អាតគ្មានពីររបស់នាង។ ក្នុងភ្នែករបស់គេ ភាពស្រវឹងស្រើបបានលេចឡើង។ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងបរិយាកាសមិនល្អ ក៏ លីវស៊ី មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យភាំងនឹងផ្ទៃមុខដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងឫកពាដ៏វិសេសវិសាលនោះបានឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីភាំងមួយសន្ទុះ លីវស៊ី ក៏ប្រញាប់ងាកក្រោយភ្លាម។ គេជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង រាងកាយរបស់គេក៏ស្ទុះសំដៅទៅរកទ្វារធំដូចជាគ្រាប់ព្រួញ។ ក្នុងបរិយាកាសដ៏ចម្លែក និងមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រេបនៃសេចក្ដីស្លាប់ដែលនៅជិតបង្កើយនេះ គេដឹងច្បាស់ថាការលេចមុខភ្លាមៗរបស់យុវតីម្នាក់នេះ មិនមែនជាសញ្ញាល្អឡើយ។

បន្ទប់នេះអាចនឹងធំទូលាយ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងល្បឿនរបស់ លីវស៊ី គេត្រូវការពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីរត់ពីគ្រែទៅដល់ទ្វារមុខ។ ឃើញថាទ្វារឈើស្ថិតនៅជិតដៃ ភាពរីករាយបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់ លីវស៊ី។ ឱ្យតែគេចេញពីបន្ទប់នេះបាន គេនឹងអាចស្រែកយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីហៅឱ្យគេជួយ។ នៅពេលដែល ជាលៀពី (Jia Lie Bi) ឮសំឡេងស្រែកសង្គ្រោះ គេនឹងមកជួយភ្លាមៗ។

ជាអកុសល ចំពេលដែលគេហៀបនឹងប៉ះទ្វារឈើ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងនៅត្រង់ជើង។ រាងកាយដែលកំពុងរត់ក្នុងល្បឿនលឿនបំផុតរបស់គេក៏ផ្ងារទៅក្រោយ និងបោកផ្ទប់នឹងការ៉ូដី រួច លីវស៊ី ក៏ខ្ជាក់ធ្មេញដែលបាក់ចេញមកមួយចំនួនអមដោយឈាម។

គេឱនក្បាលមើលដោយភាពភ័យរន្ធត់ និងបានឃើញប្រហោងឈាមទំហំប៉ុនកណ្ដាប់ដៃចំនួនពីរ បានលេចឡើងនៅលើជើងទាំងពីររបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។ គែមនៃប្រហោងឈាមនោះមានពណ៌ខ្មៅរោល និងបញ្ចេញក្លិនខ្លោចព្រាលៗ។

«ជួយផង! មានគេចង់សម្លាប់ខ្ញុំ!»

ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងពីជើងស្ទើរតែធ្វើឱ្យ លីវស៊ី សន្លប់បាត់ស្មារតី។ ទោះជាយ៉ាងណា គេបានខាំធ្មេញទ្រាំ រួចបើកមាត់ស្រែកឱ្យអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត។

«លោកមិនបាច់ស្រែកទេ បន្ទប់នេះត្រូវបានគ្រប់ដណ្ដប់ដោយ ថាមពលវិញ្ញាណ (Aura) របស់ខ្ញុំហើយ គ្មានអ្នកណាអាចឮលោកឡើយ»។ យុវតីដែលផ្អែកបង្អួចនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ ផ្លែដាវភ្លើងពណ៌មាសមួយបានបង្កើតឡើងនៅលើចុងម្រាមដៃ ខណៈដែលនាងលើកវាឡើង។ មើលទៅ របួសនៅលើជើងរបស់ លីវស៊ី គឺបណ្ដាលមកពីផ្លែដាវភ្លើងនេះឯង។

«អ្នកនាង... តើអ្នកនាងចង់ធ្វើអ្វី? តើអ្នកនាងចង់បានអ្វី? ប្រាក់? ថ្នាំ? ខ្ញុំអាចឱ្យអ្នកនាងគ្រប់យ៉ាង ឱ្យតែអ្នកនាងព្រមលែងខ្ញុំ»។ សម្លឹងមើលយុវតីម្នាក់នោះដោយភាពភ័យរន្ធត់ជាពន់ពេក ផ្ទៃមុខរបស់ លីវស៊ី ប្រែជាស្លេកស្លាំងទាំងស្រុង។ នៅចំពោះមុខសេចក្ដីស្លាប់ តណ្ហារបស់គេត្រូវបានបង្ក្រាបបាត់អស់។

សម្លឹងមើល លីវស៊ី ដែលពិការកំពុងតែរមួលខ្លួននៅលើដីដោយគ្មានអារម្មណ៍ យុវតីម្នាក់នោះក៏លោតចុះពីមាត់បង្អួចតិចៗ។ ដោយជំហានយឺតៗ និងជាប់ៗគ្នា នាងដើរសំដៅទៅរក លីវស៊ី។

សម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ ដែលលោតចុះពីបង្អួច ស៊ាវយ៉ាន កត់សម្គាល់ឃើញថាសក់របស់នាង ដែលធម្មតាវែងត្រឹមចង្កេះ ឥឡូវនេះបានវែងអូសដល់ត្រគាក។ ច្បាស់ណាស់ នេះគឺជាផលរំខានមួយទៀតនៃ វិជ្ជាសម្ងាត់។

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ យុវតីដែលស្លៀកឈុតរ៉ូបពណ៌មាសដ៏ឆើតឆាយ បន្តដើរសំដៅទៅរក លីវស៊ី ដែលកំពុងថ្ងូរនៅលើដី។ នៅពេលដែលនាងមកដល់ពីមុខគេ នាងក៏បញ្ឈប់ជំហាន ឱនក្បាលចុះ និងញញឹមតិចៗភ្លាមៗ។ ស្នាមញញឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកនោះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ លីវស៊ី លោតញាប់យ៉ាងខ្លាំង។

«តើលោកមិនចង់ចាប់ខ្លួនខ្ញុំទេឬ?» សំឡេងដ៏ស្រទន់របស់ ស៊ុនអឺ ពោរពេញទៅដោយភាពត្រជាក់ ខណៈដែលនាងឱនខ្លួនចុះ។

លីវស៊ី លេបទឹកមាត់។ ផ្ទៃមុខរបស់គេជោកជាំដោយញើសត្រជាក់ ដែលកើតចេញពីភាពភ័យខ្លាច។

«តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តការសម្លាប់ឡើយ...» ឃើញផ្ទៃមុខដ៏ភ័យរន្ធត់របស់ លីវស៊ី ស៊ុនអឺ ក៏ដកដង្ហើមធំភ្លាមៗ។

ឮបែបនេះ ភាពសង្ឃឹមតិចតួចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ លីវស៊ី។ ទោះជាយ៉ាងណា មុនពេលដែលគេអាចសុំក្ដីមេត្តាបាន ភាពត្រជាក់ដែលលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់យុវតីម្នាក់នោះ បានរុញច្រានគេឱ្យធ្លាក់ទៅក្នុងភាពអស់សង្ឃឹមរឹតតែខ្លាំង។

«ខ្ញុំមិនប្រកាន់ទេ ចំពោះក្រសែភ្នែកដែលគ្មានន័យទាំងនោះ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាលោកហ៊ានប្រមាថគេ? តើលោកមានសិទ្ធិអ្វីមកប្រមាថគេ? គេប្រហែលជាមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងសម្ដីរបស់សម្រាមដូចជាលោកឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចអនុញ្ញាតឱ្យរឿងនេះកើតឡើងបានទេ។ ពិតជាមិនអាចមែន!» ខណៈដែលសំឡេងរបស់នាងប្រែជាត្រជាក់ភ្លាមៗ ផ្លែដាវភ្លើងពណ៌មាសនៅលើម្រាមដៃរបស់នាង ក៏ត្រូវបានបញ្ចេញយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ វាបានប្រែទៅជាផ្លេកបន្ទោរពណ៌មាស និងចាក់ទម្លុះទ្រូងរបស់ លីវស៊ី។ ភ្លាមៗនោះ ប្រហោងឈាមមួយបានលេចឡើង។

បន្ទាប់ពីទទួលបានការវាយប្រហារដល់ស្លាប់ រាងកាយរបស់ លីវស៊ី បានកន្ត្រាក់ភ្លាមៗ។ ផ្ទៃមុខពណ៌សរបស់គេចាប់ផ្ដើមប្រែជាងងឹត ខណៈដែលគ្រាប់ភ្នែកដែលលៀនចេញមកបន្តិចមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចណាស់។

បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលសាកសពដែលគ្មានវិញ្ញាណដោយគ្មានអារម្មណ៍ ស៊ុនអឺ ក៏ក្រោកឈរ និងដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ផ្ទៃមុខដ៏តូច និងត្រជាក់បានបង្ហាញនូវភាពទាល់តម្រិះ ខណៈដែលនាងខ្សឹបតិចៗថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបារម្ភថាបង ស៊ាវយ៉ាន បន្ទោសខ្ញុំថារវល់រឿងមិនមែនជារបស់ខ្លួនទេ ត្រកូលជាលៀប្រហែលជាបាត់ឈ្មោះពីទីក្រុង អ៊ូថាន់ ជាយូរមកហើយ។ រឿងរ៉ាវដែលគួរឱ្យធុញទ្រាន់ទាំងនេះ ក៏នឹងមិនកើតឡើងដែរ ប្រសិនបើរឿងនោះបានកើតឡើងមែន...»

ដោយគ្រវីក្បាល ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ុនអឺ បានឆ្វៀលមើលពេញបន្ទប់ មុននឹងងាកខ្លួនចេញ។ នៅពេលដែលនាងលេចមុខម្ដងទៀត នាងបានទៅដល់មាត់បង្អួចបាត់ទៅហើយ។ ដោយការលោតតិចៗ នាងក៏បាត់ខ្លួនទៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី។

«ស៊ឺៗ! មិននឹកស្មានថា ក្មេងស្រីដែលមើលទៅទន់ភ្លន់ និងស្រទន់ម្នាក់នេះ បែរជាមានភាពដាច់ខាតក្នុងការសម្លាប់មនុស្សបែបនេះសោះ។ ហាៗ មើលទៅឯងពិតជាបានជួបរបស់មានតម្លៃហើយ»។ សំឡេងបង្អាប់របស់ យ៉ាវ ឡៅ បានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្ត ស៊ាវយ៉ាន មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី ស៊ុនអឺ ចាកចេញទៅ។

ញញឹមយ៉ាងជូរចត់ទាំងគ្រវីក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត។ «មើលទៅ យប់នេះខ្ញុំពិតជាមកដោយឥតប្រយោជន៍ហើយ»។

«ហ៊ឹកៗ! ពិបាកនិយាយណាស់។ ទោះបីជាក្មេងស្រីម្នាក់នោះមានចិត្តដាច់ក្នុងការវាយប្រហារក៏ដោយ ក៏នាងនៅក្មេងពេក និងខ្វះបទពិសោធន៍»។ យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងភាំង ក៏សួរភ្លាមថា៖ «តើលោកគ្រូចង់មានន័យយ៉ាងណា?»

«ចាំមើលទៅ...» យ៉ាវ ឡៅ ញញឹមយ៉ាងអាថ៌កំបាំង រួចក៏ស្ងាត់ទៅវិញ។

ឃើញអាកប្បកិរិយារបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាល និងបន្តលាក់ខ្លួនក្នុងភាពងងឹត។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសង្កេតមើលគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងបន្ទប់។

បន្ទប់ដ៏ងងឹត ក្រៅពីសំឡេងដកដង្ហើមរបស់ស្រីបម្រើ គឺមានភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។

ស៊ាវយ៉ាន រង់ចាំយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលជាងដប់នាទី។ ចំពេលដែលគេចាប់ផ្ដើមជ្រួញចិញ្ចើម គ្រាប់ភ្នែកនៃសាកសពរបស់ លីវស៊ី ដែលដេកផ្ងារដី ក៏ស្រាប់តែធ្វើចលនា។

នៅក្បែរទ្វារ ដៃរបស់ លីវស៊ី ដែលពីដំបូងគ្មានវិញ្ញាណ បានចាប់ផ្ដើមរង្គើតិចៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភ្នែកដែលបិទជិតបានបើកឡើងយឺតៗ ខណៈដែលភាពក្រេមប្រផេះលើផ្ទៃមុខរបស់គេក៏បាត់ទៅវិញដែរ។

«ស៊ឺ...» សម្លឹងមើលប្រហោងឈាមនៅលើទ្រូង លីវស៊ី ដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់ស្រេប។ ភ្នែករបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពគុំកួន។ «អាស្រីចង្រៃ! ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានលួច "ថ្នាំគ្រាប់ដកដង្ហើមអណ្ដើក" (Turtle Breath Pill) ខ្លះពីលោកគ្រូពេលខ្ញុំចាកចេញមកទេ ខ្ញុំប្រាកដជាត្រូវស្លាប់នៅទីនេះមែនទែនហើយ»។

ដោយឈោងដៃចេញទាំងពិបាកបំផុត លីវស៊ី បានដកដបត្បូងមួយចេញពីហោប៉ៅអាវ។ គេចាក់ម្សៅពណ៌សលើរបួសដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងយកថ្នាំគ្រាប់ពណ៌បៃតងខ្ចីមួយចេញមក និងលេបវាចូលដោយមិនរារែក។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់សកម្មភាពដ៏សាមញ្ញទាំងនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ លីវស៊ី ក៏ប្រែជាស្លេកស្លាំងម្ដងទៀត។

«វាប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់កន្លះឆ្នាំ ដើម្បីជាសះស្បើយពីរបួសធ្ងន់ធ្ងរនេះ។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងប្រាប់ឱ្យត្រកូលជាលៀបញ្ជូនខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ និងអញ្ជើញលោកគ្រូរបស់ខ្ញុំមកទីនេះ។ ជាមួយនឹងជំនួយរបស់លោកគ្រូ ត្រកូលស៊ាវនឹងគ្មានថ្ងៃល្អរស់នៅឡើយ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំនឹងធ្វើទារុណកម្មស្រីម្នាក់នោះរហូតដល់នាងស្លាប់»។ លីវស៊ី ខាំធ្មេញយ៉ាងសាហាវ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពអាក្រក់។

«សុំទោសដែលរំខាន ប៉ុន្តែលោកប្រហែលជាគ្មានឱកាសបានត្រឡប់ទៅវិញឡើយ...» ខណៈដែល លីវស៊ី កំពុងស្រមៃពីរបៀបដែលគេនឹងធ្វើបន្ត សំឡេងរាបស្មើមួយដែលបង្កប់ដោយដាននៃស្នាមញញឹម ក៏ស្រាប់តែបន្លឺឡើងនៅក្នុងបន្ទប់។

សំឡេងភ្លាមៗនោះបានធ្វើឱ្យ លីវស៊ី កកស្ពឹក។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែប្រួល ខណៈដែលគេងាកក្រោយទាំងពិបាកបំផុត។

រូបរាងដែលគ្របដណ្ដប់ទាំងស្រុងដោយអាវធំពណ៌ខ្មៅ បានដើរចេញពីស្រមោលងងឹតយឺតៗ។

«ពិតជាក្មេងស្រីដែលធ្វេសប្រហែសមែន។ ចុងក្រោយ គឺនៅតែត្រូវការឱ្យខ្ញុំមកបញ្ចប់រឿងគ្រប់យ៉ាងដដែល»។ សំឡេងយុវជនម្នាក់បានចេញពីក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ។ បាតដៃរបស់គេត្រូវបានលាតចេញតិចៗ ហើយអណ្ដាតភ្លើងឋានសួគ៌ពណ៌សមួយ ក៏លេចឡើងយឺតៗ។

«អណ្ដាតភ្លើងឋានសួគ៌?» ឃើញអណ្ដាតភ្លើងពណ៌សដ៏ចម្លែកនេះ ភ្នែករបស់ លីវស៊ី រួមតូច និងស្រែកឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

«អបអរសាទរ លោកឆ្លើយត្រូវហើយ។ នេះគឺជាកាដូសម្រាប់លោក»។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅបានគ្រវីដៃ។ អណ្ដាតភ្លើងពណ៌សដ៏ស្រពោនបានចាកចេញពីដៃរបស់គេភ្លាមៗ។ ជាមួយនឹងល្បឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ វាបានគ្របដណ្ដប់លើ លីវស៊ី និងដុតកម្ទេចគេឱ្យក្លាយជាភក់ផេះក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ លីវស៊ី មិនទាំងមានពេលស្រែកឈឺចាប់ផង។

ចាប់ពីពេលនោះតទៅ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ដែលមានឈ្មោះថា លីវស៊ី បានរលាយបាត់ពីទ្វីបនេះហើយ។

ដោយទះដៃតិចៗទាំងត្រជាក់ បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅបានគ្រវីដៃម្ដងទៀត។ ខ្យល់មួយប្រាវបានបក់ផេះនៅលើដីចេញអស់ ដោយបន្សល់ទុកនូវដីដ៏ស្អាត។ បន្ទាប់មក គេក៏លោតចេញពីបង្អួចយ៉ាងរំភើយ ហោះឡើងលើអាកាស និងចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។

ដោយមិនឱ្យអ្នកណាដឹង បុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅបានចាកចេញពីវិមានត្រកូលជាលៀយ៉ាងរហ័ស។ ជើងរបស់គេជាន់លើដំបូលផ្ទះតិចៗ ហើយនៅពេលដែលគេលោតបានចម្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រ គេក៏ស្រាប់តែឈប់ង៉ក់។ ដោយដកដង្ហើមធំទាំងទាល់តម្រិះ គេក៏ងើបក្បាលឡើងយឺតៗ។

នៅមាត់ប៉មបញ្ឈរមួយនៅចំហៀង មានយុវតីម្នាក់ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌មាស កំពុងគ្រវីប្រអប់ជើងពណ៌សស្អាតដូចព្រិលរបស់នាងលេងចុះឡើង។ ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏ថ្លាឆ្វង់ដែលបង្កប់ដោយអណ្ដាតភ្លើងពណ៌មាស នាងកំពុងសម្លឹងមើលបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅនៅលើដំបូលផ្ទះយ៉ាងរំភើយ។

«តើលោកជានរណា?»

ម្រាមដៃរបស់យុវតីម្នាក់នោះ បានប៉ះសក់ខ្មៅដែលត្រូវបានបក់ដោយខ្យល់ត្រជាក់នាពេលរាត្រីតិចៗ ខណៈដែលនាងងើបចង្កាដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងឡើង។ សំឡេងដ៏រស់រវើករបស់នាងបានបន្លឺឡើងពេញលំហរតូចមួយនៅជុំវិញពួកគេ។