រាត្រីដ៏ខ្មៅងងឹត និងខ្យល់បក់ខ្លាំង (Dark and Windy Night)

ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់មួយដួងខ្ពស់នៅលើមេឃ បញ្ចេញពន្លឺព្រាលៗគ្របដណ្ដប់លើដីដូចជាស្រទាប់ប្រាក់ ដែលមើលទៅគួរឱ្យអាថ៌កំបាំងបំផុត។ បន្ទាប់ពីភាពចលាចលនៅពេលថ្ងៃ ទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) បានប្រែជាខ្មៅងងឹត និងស្ងប់ស្ងាត់នៅពេលយប់។ តាមដងផ្លូវខ្លះ លេចឮតែសំឡេងសកម្មភាពពេលរាត្រីតិចតួចចេញពីក្នុងផ្ទះតែប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងបន្ទប់មួយនៅខាងក្រោយវិមានត្រកូលស៊ាវ យុវជនម្នាក់កំពុងដេកនៅលើគ្រែ។ ភ្នែករបស់គេដែលខ្មៅងងឹតដូចមេឃនាពេលរាត្រី ពោរពេញទៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ត្រជាក់។

«គ្រូ តើកម្លាំងរបស់លោកក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅកម្រិតណាដែរ?» បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងយូរ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ក៏សួរឡើងតិចៗ។

«ហេតុអ្វី?» ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដែលគេពាក់បានបញ្ចេញចម្លើយមកវិញ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ក៏និយាយថា៖ «ទោះបីជាបច្ចុប្បន្នខ្ញុំស្ថិតក្នុងទម្រង់វិញ្ញាណក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនមានបញ្ហាក្នុងការដោះស្រាយជាមួយពួក "រុយ" តូចតាចដូចជាពួក លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ឬ លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ជាមួយនឹងអណ្ដាតភ្លើងឋានសួគ៌របស់ខ្ញុំឡើយ»។

ឮបែបនេះ ភាពត្រេកអរក៏លេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ភ្នែករបស់គេនៅតែមានភាពត្រជាក់។

«ឯងចង់សម្លាប់អាល្អិតកាលពីថ្ងៃត្រង់នោះមែនទេ?» ឃើញអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ ក៏សួរដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

«ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) មិនស័ក្តិសមនឹងឱ្យខ្ញុំចំណាយកម្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ»។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម និងខ្សឹបថា៖ «រយៈពេលពីរខែកាន់តែខិតជិតមកដល់ ហើយខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមអស់ភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការអូសបន្លាយការប្រកួតប្រជែងជាមួយត្រកូលជាលៀដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងអាចលួចសម្លាប់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ម្នាក់នោះដែលមានឈ្មោះថា លីវស៊ី (Liu Xi)។ នៅពេលដែលវាស្លាប់ ត្រកូលជាលៀដែលគ្មានថ្នាំព្យាបាល នឹងបាត់បង់ចំណែកទីផ្សារដែលនៅសេសសល់មិនខាន។ នៅពេលរឿងនោះកើតឡើង ទោះបីជាត្រកូលពួកគេអាចបន្តរស់រានមានជីវិត ក៏កម្លាំងរបស់ពួកគេនឹងធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយមិនអាចគំរាមកំហែងដល់ត្រកូលស៊ាវបានទៀតឡើយ»។

«អូ! ឯងពិតជាអស់ភាពអត់ធ្មត់មែនឬ? មើលទៅចរិតឯង ឯងមិនមែនជាមនុស្សដែលឆេវឆាវបែបនេះទេ»។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ សំឡេងបង្អាប់របស់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏ចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនមក៖ «មើលទៅ ឯងប្រហែលជាបារម្ភពីក្មេងស្រីឈ្មោះ ស៊ុនអឺ (Xun Er) ខ្លាំងណាស់ហើយ។ អាម្នាក់នោះគ្រាន់តែធ្វើចរិតអសុរោះបន្តិចសោះ ឯងបែរជាចងគំនុំជ្រៅដល់ថ្នាក់នេះ។ ពិតជាក្មេងដែលចេះប្រច័ណ្ឌមែន»។

ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ផ្ដើមឡើងកម្ដៅ។ ភាពអៀនខ្មាសដែលត្រូវបានគេមើលធ្លុះគំនិតបានធ្វើឱ្យគេខឹង៖ «តាំងពីដំបូងមក ខ្ញុំមិនសូវមានពេលច្រើនទេ។ តើខ្ញុំអាចបន្តលេងជាមួយពួកគេបានដោយរបៀបណា? ទោះបីជាថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនបានជួបអាម្នាក់នោះ ក៏ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមប្រើល្បិចខ្លះៗដែរ»។

«យល់ហើយ យល់ហើយ វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងក្មេងស្រីម្នាក់នោះទេ...» ឃើញឫកពារបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡៅ ក៏សើចយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងសើចចំអកនោះធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល (Roll eyes) ទាំងទាល់តម្រិះ។

«ក្នុងពេលដែលឯងចង់ធ្វើសកម្មភាពហើយ តោះពួកយើងទៅ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាវិញ្ញាណ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវការខ្ចីដៃឯងប្រើ»។ យ៉ាវ ឡៅ បញ្ឈប់ការសើច និងនិយាយ។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័ស និងលោតចុះពីលើគ្រែ។ គេយកចិញ្ចៀនស្តុកទុកពណ៌ក្រហមចេញពីហោប៉ៅអាវ និងដកយកអាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមួយដែលគេបានត្រៀមទុកជាមុន។ គេគ្របវាលើខ្លួនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ហើយរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងរបស់យុវជនម្នាក់នេះ ក៏ប្រែទៅជាបុរសគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់។

«តោះទៅ។ ឯងមិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែទុកឱ្យខ្ញុំគ្រប់គ្រងរាងកាយឯងទៅបានហើយ។ ជាមួយនឹងវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំដែលគ្រប់ដណ្ដប់លើឯង ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភថាមានអ្នកណាចំណាំឯងតាមរយៈក្លិនឡើយ»។ ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ត្រៀមខ្លួនបានល្អបែបនេះ យ៉ាវ ឡៅ ក៏រំលឹកទាំងស្នាមញញឹម។

«បាទ»។ ដោយងក់ក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរទៅក្បែរបង្អួច និងពិនិត្យជុំវិញខ្លួនដូចជាចោរ។ ភ្លាមនោះ គេក៏លោតចេញទៅ ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ចុះមកក្រោមយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក ថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា និងអាថ៌កំបាំងមួយត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីចិញ្ចៀននៅលើម្រាមដៃរបស់គេ។

ថាមពលដ៏អាថ៌កំបាំងនោះបានគ្របដណ្ដប់រាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងមូលភ្លាមៗ។ រូបរាងដែលកំពុងធ្លាក់យ៉ាងលឿនស្រាប់តែហោះអណ្ដែតនៅលើអាកាស។ ដោយជាន់ដំបូលផ្ទះតិចៗ រូបរាងពណ៌ខ្មៅរបស់គេប្រៀបដូចជាសត្វឥន្ទ្រី ដែលកំពុងហោះចេញពីវិមានត្រកូលស៊ាវយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ និងបាត់ខ្លួនទៅក្នុងរាត្រីដ៏ងងឹត។

រាត្រីដ៏ងងឹត និងមានខ្យល់បក់ខ្លាំង គឺជាឱកាសដ៏ល្អសម្រាប់ការសម្លាប់។

ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie clan)។

«លោក លីវ ពិតជាអាចចម្រាញ់ថ្នាំផ្សេងទៀតបានមែនឬ?» នៅក្នុងសាលដែលមានពន្លឺភ្លើងច្បាស់ ជាលៀពី (Jia Lie Bi) ដែលកំពុងតែភ័យព្រួយ ក៏ស្រាប់តែភាំងស្មារតីបន្ទាប់ពីឮការប្រកាសរបស់ លីវស៊ី មុននឹងសួរដោយភាពរីករាយ។

ដោយមានការពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអាកប្បកិរិយាភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ ជាលៀពី លីវស៊ី បានលើកពែងតែនៅក្បែរខ្លួន និងក្រេបបន្តិច។ ទឹកមុខរបស់គេមើលទៅមានមោទនភាពណាស់៖ «ក្រៅពីថ្នាំព្យាបាល ខ្ញុំអាចចម្រាញ់របស់ម្យ៉ាងដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលប្រើប្រាស់។ ថ្នាំគ្រាប់នោះមានឈ្មោះថា "ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង" (Explosive Strength Pill)។ វាអាចបង្កើនកម្លាំងរបស់អ្នកប្រើប្រាស់បានដប់ភាគរយក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី»។

ឮបែបនេះ ភាពរីករាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី កាន់តែរីកធំឡើង។ ប្រសិនបើថ្នាំដែលមានប្រសិទ្ធភាពបែបនេះអាចចម្រាញ់បាន គេអាចប្រើវាជាការផ្សព្វផ្សាយដើម្បីទាក់ទាញមនុស្សជាច្រើន។ គេថែមទាំងអាចបង្ក្រាបត្រកូលស៊ាវបានម្ដងទៀតផង។

«ជាអកុសល "ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង" នេះ មិនអាចចម្រាញ់ក្នុងចំនួនច្រើនដូចថ្នាំព្យាបាលឡើយ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបារម្ភថាអាចចម្រាញ់បានតែម្ភៃគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ»។ លីវស៊ី និយាយក្នុងសំឡេងស្ដាយក្រោយ។

«ហាៗ ម្ភៃគ្រាប់ក៏បានដែរ។ ពួកយើងអាចបង្កើតការដេញថ្លៃមួយ ដែលអ្នកដាក់តម្លៃខ្ពស់បំផុតនឹងទទួលបានវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ថ្នាំព្យាបាលគឺជាគោលដៅចម្បងរបស់យើង។ យើងគ្រាន់តែប្រើរបស់នេះដើម្បីបង្កើនប្រជាប្រិយភាពប៉ុណ្ណោះ»។ ជាលៀពី គ្រវីដៃ និងនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«ហ៎ែ! មេត្រកូល ជាលៀ ខ្ញុំពិតជាអាចបង្កើត "ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង" នេះបានមែន ប៉ុន្តែយោងតាមកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់យើង ខ្ញុំមានទំនួលខុសត្រូវតែលើការផលិតថ្នាំព្យាបាលប៉ុណ្ណោះ»។ ឃើញថា "ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង" បានទាក់ទាញចិត្ត ជាលៀពី ហើយ គំនិតមួយក៏បានលេចឡើងក្នុងចិត្ត លីវស៊ី ហើយគេក៏និយាយឡើងភ្លាមៗ។

ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី ក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ បុរសដ៏មានល្បិចម្នាក់នេះដឹងច្បាស់ថាអាម្នាក់នេះកំពុងមានគម្រោងអ្វី។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្នុងដំណាក់កាលនេះ គេអាចត្រឹមតែសើចស្ងួត និងសួរថា៖ «តើលោក លីវស៊ី ចង់មានន័យយ៉ាងណា?»

«ហាៗ ធ្វើចិត្តឱ្យស្រួលទៅ។ ខ្ញុំដឹងថាស្ថានភាពត្រកូលជាលៀបច្ចុប្បន្នស្ថិតក្នុងកម្រិតណា ដូច្នេះខ្ញុំមិនទាមទារច្រើនឡើយ»។ សម្លឹងមើល ជាលៀពី ដែលកំពុងធូរចិត្ត ស្នាមញញឹមដ៏កំណាចមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់ លីវស៊ី៖ «អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន គឺឱ្យមេត្រកូល ជាលៀ ជួយនាំខ្លួនក្មេងស្រីឈ្មោះ ស៊ុនអឺ មកឱ្យខ្ញុំ»។

មុនពេលដែលស្នាមញញឹមអាចលេចឡើង ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី ក៏រឹងកំព្រឹស។ ជ្រុងភ្នែករបស់គេបានកន្ត្រាក់។ គេមិននឹកស្មានថាអាម្នាក់នេះ ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយចំណង់តណ្ហាខ្លាំងក្លា បែរជាហ៊ានតម្រង់គោលដៅទៅរកសមាជិកត្រកូលស៊ាវដោយផ្ទាល់បែបនេះឡើយ។

«លោក លីវស៊ី ប្រសិនបើត្រកូលជាលៀរបស់យើងប៉ះពាល់សមាជិកត្រកូលស៊ាវ ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) ប្រាកដជាមានលេសដើម្បីវាយប្រហារពួកយើងដោយចំហមិនខាន។ ដល់ពេលនោះ វាមិនមែនត្រឹមតែជាការប្រកួតប្រជែងអាជីវកម្មឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការប្រើអំពើ កាចសាហាវ ពិតប្រាកដ...» ដោយដកដង្ហើមធំ ជាលៀពី ញញឹមដោយភាពជូរចត់។

ដោយគោះម្រាមដៃលើតុ លីវស៊ី និយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «នេះមិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំត្រូវពិចារណាឡើយ។ ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាមេត្រកូលមានគម្រោងចាប់បង្ខំ ឬលួចដាក់ថ្នាំសន្លប់នាងនោះទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំខ្វល់គឺលទ្ធផល។ ឱ្យតែលោកអាចនាំនាងមកឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមចម្រាញ់ "ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំង" ភ្លាម»។

ជ្រុងភ្នែករបស់ ជាលៀពី បានកន្ត្រាក់។ ទោះបីជាកំហឹងកំពុងពុះកញ្ជ្រោល ក៏គេបានត្រឹមតែបង្ខំសើច៖ «តើលោកអាចផ្ដល់ពេលវេលាឱ្យខ្ញុំគិតបានទេ? ខ្ញុំនឹងផ្ដល់ចម្លើយឱ្យលោកនៅថ្ងៃស្អែក?»

«ហ៊ឹកៗ! ក៏បានដែរ។ មេត្រកូល លោកអាចគិតវាចុះ។ មុនពេលខ្ញុំទៅ ខ្ញុំចង់បន្ថែមរឿងម្យ៉ាង។ ត្រកូលជាលៀ និងត្រកូលស៊ាវ បានក្លាយជាសត្រូវស្លាប់រស់នឹងគ្នាទៅហើយ តើហេតុអ្វីលោកត្រូវបារម្ភពីការបន្ថែមគំនុំមួយទៀត?» សើចយ៉ាងព្រងើយ លីវស៊ី ក៏ក្រោកឈរ ទះគូទរបស់គេ និងដើរចេញពីសាលយ៉ាងឫកពា។ ដោយជំហានយ៉ាងលឿន គេបានសំដៅទៅរកបន្ទប់របស់គេនៅខាងក្រោយ។ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតដូចផ្កាឈូករបស់យុវតីកាលពីថ្ងៃនេះ បានដុតបញ្ឆេះតណ្ហានៅក្នុងខ្លួនគេ។ អ្វីដែលគេចង់ធ្វើឥឡូវនេះ គឺរកស្រីបម្រើក្មេងស្រីស្អាតម្នាក់ដើម្បីរំសាយតណ្ហារបស់គេ។

សម្លឹងមើល លីវស៊ី ដែលបាត់ខ្លួននៅជ្រុងម្ខាង ជាលៀពី កាន់តែមានទឹកមុខស្រពោន។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលយ៉ាងយូរ គេក៏ដកដង្ហើមធំ និងនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អាតិរច្ឆានម្នាក់នេះ ដែលក្នុងក្បាលពេញទៅដោយរឿងស្រីៗ មិនយូរមិនឆាប់ប្រាកដជាស្លាប់ក្រោមដៃស្រីណាម្នាក់មិនខាន»។

នៅក្នុងបន្ទប់មួយនៅខាងក្រោយវិមាន ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលសន្លប់បាត់ស្មារតីនៅលើគ្រែទាំងទាល់តម្រិះ។ រាងកាយរបស់នាងត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយអាវស្ដើងមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរាងកាយដែលស្ទើរតែអាក្រាតជាច្រើនកន្លែង។

«អាម្នាក់នោះមកវិញហើយ»។ យ៉ាវ ឡៅ ខ្សឹបប្រាប់ពីក្នុងចិញ្ចៀន ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ចូលទៅជ្រកក្នុងជ្រុងដែលបិទបាំងមួយ។ តាមរយៈចន្លោះតូចមួយ ភ្នែករបស់គេអាចសង្កេតមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងបន្ទប់។

«ក្រាក...» ទ្វារឈើត្រូវបានរុញបើកយឺតៗ។ សំឡេងសើចរបស់ លីវស៊ី បានបន្លឺឡើងភ្លាមៗនៅក្នុងបន្ទប់។ «ហាៗ អូនសម្លាញ់ បងមកហើយ។

«អាល្ងង់ដែលខួរក្បាលពេញទៅដោយរឿងតណ្ហា។ យ៉ាវ ឡៅ ត្រៀមខ្លួនវាយប្រហារ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយក្នុងចិត្ត ខណៈដែលគេញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ និងគ្រវីក្បាល។

«ល្អ... ចាំបន្តិច មានការប្រែប្រួល!» យ៉ាវ ឡៅ ស្រែកព្រមាន ចំពេលដែលលោកហៀបនឹងយល់ព្រម ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឡើងតឹងភ្លាមៗ។

ថ្ងាសរបស់គេពោរពេញទៅដោយញើស បន្ទាប់ពីត្រូវបានបំភ័យដោយសំឡេងស្រែកព្រមានរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវយ៉ាន នៅស្ងៀមមួយកន្លែង មិនហ៊ានធ្វើចលនាឡើយ។

«នៅខាងឆ្វេងឯង!» ក្នុងចិត្តរបស់គេ សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បានលេចឡើងម្ដងទៀត។

ដោយស្ដាប់តាមការព្រមាន ស៊ាវយ៉ាន ងាកក្បាលយឺតៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានងាកទៅរកបង្អួចនៅខាងឆ្វេង ហើយភ្នែករបស់គេស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។

បង្អួចដែលពីដំបូងបិទជិត ស្រាប់តែត្រូវបានបើកដោយមិនដឹងខ្លួន ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពន្លឺព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ជះចូលទៅក្នុងបន្ទប់។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ភាពទទេរស្អាតនៅមាត់បង្អួច និងជុំវិញនោះ ត្រូវបានជំនួសដោយយុវតីម្នាក់ក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌មាសយ៉ាងចម្លែក។ នៅក្រោមរ៉ូបពណ៌មាសនោះ គឺជាប្រអប់ជើងតូចៗពណ៌សស្អាតដូចត្បូងមរកត ដែលកំពុងធ្វើចលនាដ៏មានមន្តស្នេហ៍នៅលើអាកាស។

ពន្លឺព្រះច័ន្ទជះចូលក្នុងបន្ទប់ បំភ្លឺលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតគ្មានពីររបស់យុវតីម្នាក់នោះ។ នាងមើលទៅហាក់ដូចជាទេពធីតានៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ ស្រស់ស្អាតផង និងអាថ៌កំបាំងផង។

សម្លឹងមើលការលេចមុខភ្លាមៗរបស់យុវតីម្នាក់នោះ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាបំពង់ករបស់គេប្រែជាស្ងួត។ បេះដូងរបស់គេបានលាន់ឮឈ្មោះមួយតិចៗ។

«ស៊ុន... ស៊ុនអឺ?»