ទីបញ្ចប់ (Conclusion)

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលគ្មានក្ដីមេត្តា ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) ប្រែជាស្លេកស្លាំង ភាពភ័យខ្លាចបានគ្របដណ្ដប់ពេញផ្ទៃមុខរបស់គេ។

នៅលើដងផ្លូវ អ្នកសង្កេតការណ៍ទាំងឡាយបានដកដង្ហើមធំដោយភាពតក់ស្លុត នៅពេលដែលពួកគេឃើញ ជាលៀអូ ហៀបនឹងត្រូវគេសម្លាប់។ សកម្មភាពដ៏ដាច់ខាតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈចំពោះគេ។

ស៊ាវយូ (Xiao Yu) បានហើរបបូរមាត់ក្រហមដ៏មានសំណើមរបស់នាង ខណៈដែលរាងកាយទាំងមូលរបស់នាងបានកកស្ពឹកនៅនឹងកន្លែង។ ចរិតលក្ខណៈដ៏ កាចសាហាវ និងដាច់ខាតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានផ្លាស់ប្តូររូបភាពដ៏សុភាពរាបសារបស់គេនៅក្នុងចិត្តនាងទាំងស្រុង។ នាងមិនដែលនឹកស្មានថា យុវជនដែលនាងតែងតែឈ្លោះប្រកែក និងខឹងសម្បារជាមួយម្នាក់នេះ អាចប្រើប្រាស់ភាព កាចសាហាវ បានយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញបែបនេះឡើយ។

ក្រសែភ្នែកគ្រប់គ្នាបានសម្លឹងតាមដំបងដែកនៅក្នុងដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលដំបងដែកនៅចម្ងាយត្រឹមតែកន្លះម៉ែត្រពីក្បាលរបស់ ជាលៀអូ ស្រាប់តែមានសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងដូចជាផ្គរលាន់។ នៅលើដងផ្លូវ មាននរណាម្នាក់ស្រែកឡើងភ្លាមៗថា៖ «អាល្អិតមកពីត្រកូលស៊ាវ ការប្រកួតប្រជែងគឺដើម្បីរៀនសូត្រពីគ្នាទៅវិញទៅមកតែប៉ុណ្ណោះ។ ឯងពិតជាហ៊ានធ្វើរឿងដ៏ កាចសាហាវ បែបនេះផងឬ?»

ឮសំឡេងស្រែកដ៏ខឹងសម្បារនោះ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើភ្នែករួមតូច ជ្រុងមាត់របស់គេបែរជាញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។ ជំនួសឱ្យការឈប់ ដំបងដែកនៅក្នុងដៃរបស់គេបែរជាវាយចុះមកក្រោមជាមួយនឹងកម្លាំងកាន់តែ កាចសាហាវ លើសដើម។

«ថយចេញ!» សកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ច្បាស់ណាស់ថាបានដុតកំហឹងរបស់បុគ្គលដែលបានស្រែកអម្បាញ់មិញ។ អមដោយពាក្យជេរប្រមាថ ថាមពលខ្យល់ដ៏មុតស្រួចបំផុតមួយត្រូវបានបញ្ចេញ និងហែកអាកាសមកមុខ។ ដូចជាផ្លេកបន្ទោរពណ៌បៃតង វាបានកាត់ពាក់កណ្ដាលដំបងដែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយភ្លាមៗនោះ ដំបងដែកដ៏រឹងមាំក៏ត្រូវបានកាត់ជាពីរនៅលើអាកាស។

ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានប្រែប្រួលនៅពេលដែលដំបងដែកត្រូវបាក់ជាពីរ។ ដោយខាំធ្មេញយ៉ាងជាប់ ស៊ាវយ៉ាន ចង់ចាក់ដំបងដែកដែលនៅសល់ពាក់កណ្ដាលនោះចូលទៅក្នុងបំពង់ករបស់ ជាលៀអូ យ៉ាង កាចសាហាវ ប៉ុន្តែខ្យល់ពណ៌បៃតងបានវាយប្រហារមកម្ដងទៀត។ សម្ពាធដ៏ខ្លាំងពីខ្យល់បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន មានការលំបាកក្នុងការដកដង្ហើម។

គេបានរួួញប្រស្រីភ្នែក និងប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីចាក់ដំបងដែកទៅមុខ។ ទោះជាយ៉ាងណា គេត្រូវបានរារាំងដោយស្រទាប់ខ្យល់ដែលគ្មានរូបរាង ដែលមិនអាចទម្លុះបាន។

ដោយកន្ត្រាក់បបូរមាត់ ដៃស្ដាំរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានក្ដាប់ដំបងយ៉ាងជាប់ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេបានរង្គើបន្តិច និងងាកខ្លួន។ ដំបងដែកបានចាកចេញពីដៃ និងក្លាយជាស្រមោលខ្មៅ បាញ់សំដៅទៅរកបុគ្គលដែលកំពុងហោះមករកគេយ៉ាងសាហាវ។

«ហឹម!» ឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាហ៊ានវាយប្រហារមកលើខ្លួន ស្រមោលនោះបានស្រមុកយ៉ាងត្រជាក់។ ដៃរបស់គេបានកោងជារាងក្រញ៉ាំ និងគ្រវីយ៉ាងខ្លាំងនៅពីមុខ។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌បៃតងដ៏ក្រាស់បានបង្កើតជាផ្លែដាវខ្យល់ពណ៌បៃតងខ្ចីមួយចំនួន។

ដោយលើកម្រាមដៃ ផ្លែដាវខ្យល់បានចាកចេញពីដៃរបស់គេ និងកាត់ដំបងដែកឱ្យទៅជាបំណែកជាងដប់ដុំ។

«មានចិត្ត កាចសាហាវ បែបនេះ ទោះបីជានៅក្មេងខ្ចីក៏ដោយ។ ថ្ងៃនេះ អញនឹងបង្រៀនមេរៀនដល់ឯងជំនួស ស៊ាវចាន (Xiao Zhan)!» ស្រមោលនោះបានសើចយ៉ាងត្រជាក់ បន្ទាប់ពីកាត់ដំបងដែកជាបំណែកៗ។ នៅក្នុងបាតដៃទាំងពីររបស់គេ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងកំពុងត្រូវបានប្រមូលផ្ដុំយ៉ាងលឿន។ ខ្យល់គួចបានប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្រោមជើងរបស់គេ និងលើកគេឱ្យហោះលើអាកាស។ ដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើងធំ គេបានបោះខ្លួនសំដៅទៅរក ស៊ាវយ៉ាន។ ផ្លែដាវខ្យល់ពណ៌បៃតងខ្ចីបានលេចឡើងភ្លាមៗ នៅពេលដែលគេគ្រវីបាតដៃ និងបាញ់សំដៅទៅរក ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្លាំង។

សម្ពាធខ្យល់ដែលកើតចេញពីផ្លែដាវខ្យល់ បានបក់សម្អាតធូលីដីចេញពីដីអស់។

«បង្រៀនមេរៀនដល់ខ្ញុំ? តើលោកស្មានថាខ្លួនឯងជានរណា? លោកគួរតែទៅប្រដៅកូនប្រុសរបស់លោកជាមុនសិនទៅ។» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងញញឹមយ៉ាងត្រជាក់។ តាមរយៈលក្ខណៈនៃកម្លាំងធាតុ គេបានចំណាំស្រមោលនោះថាជាឪពុករបស់ ជាលៀអូ ដែលមានឈ្មោះថា ជាលៀពី (Jia Lie Bi)។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលផ្លែដាវខ្យល់ដែលកំពុងបាញ់សំដៅមករកគេដោយផ្ទៃមុខស្ងប់ស្ងាត់។ នៅពេលដែលពួកវាស្ថិតនៅចម្ងាយប្រាំម៉ែត្រពីក្បាលរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន បានវាយបាតដៃរបស់គេយ៉ាងខ្លាំងទៅលើដី។ ចរន្តខ្យល់ដែលគ្មានរូបរាងត្រូវបានបញ្ចេញ និងនៅពេលប៉ះនឹងដី វាក៏បានរុញរាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឱ្យឡើងលើអាកាស។ គេបានធ្វើចលនាបត់ខ្លួននៅលើអាកាស និងចុះចតនៅលើដីទំនេរមួយដែលនៅឆ្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រ។

ផ្លែដាវខ្យល់បានបាញ់ខុសគោលដៅ។ អមដោយសំឡេង "ឆ្មាំង" ស្លាកស្នាមជ្រៅៗជាច្រើនត្រូវបានបន្សល់ទុកនៅលើផ្ទៃថ្មដ៏រឹងនៃដី។

«លោកពុក សម្លាប់វាទៅ!» ឃើញស្រមោលដែលហោះចុះមក ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ ពោរពេញទៅដោយភាពត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេស្រែកយ៉ាងសាហាវ។

ចុះចតលើដី ជាលៀពី បានសម្លឹងមើលដៃរបស់ ជាលៀអូ យ៉ាងងងឹតងងុល។ ផ្ទៃមុខរបស់គេបានតឹងបន្តិច ហើយចេតនាសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់បានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ ដោយមិនតបត គេបានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង និងសម្រុកចូលទៅរក ស៊ាវយ៉ាន ម្ដងទៀត។ «ទុកឱ្យអញមើលទៅមើល តើទេពកោសល្យនៃត្រកូលស៊ាវម្នាក់នេះ អស្ចារ្យដល់កម្រិតណា។»

មានតែរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះបានកន្លងផុតទៅ តាំងពីការលេចមុខរបស់ ជាលៀពី រហូតដល់ការដកថយយ៉ាងប្រញាប់របស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ហ្វូងមនុស្សបានចំណាំ ជាលៀពី និងចាប់ផ្ដើមស្រែកឌឺដង (Boo); លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ម្នាក់ បែរជាលួចវាយប្រហារទៅលើ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ទៅវិញ!

«វ៉ោវ ជាលៀ អាឆ្កែចាស់។ អាឪឡឹកធំ។ ឯងពិតជាមានមុខហ៊ានវាយប្រហារមែនឬ?» ស៊ាវយ៉ាន បានជេរប្រមាថ។ ឃើញពីរបៀបដែល ជាលៀពី មិនខ្វល់ពីភាពខុសគ្នានៃឋានៈរបស់ពួកគេ និងសម្រុកមករកគេម្ដងទៀត ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទីបំផុតចាប់ផ្ដើមប្រែជាស្លេក។

«អាល្អិត! បន្ទាប់ពីបំបាក់ដៃកូនអញហើយ ឯងកុំសង្ឃឹមថានឹងបានចាកចេញដោយសុវត្ថិភាពឱ្យសោះ។» ជាលៀពី ស្ទុះចេញពីដី។ ដូចជាខ្យល់ គេបានលេចមុខនៅពីលើ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងចម្លែក។ ទឹកមុខដ៏កំណាចបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ កណ្ដាប់ដៃរបស់គេបានក្ដាប់យ៉ាងជាប់ និងកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងដ៏វឹកវរបានប្រមូលផ្ដុំយ៉ាងលឿនទៅជាខ្យល់គួចដ៏ធំមួយ។

«ចប់ហើយ។ ឯងថែមទាំងប្រើ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) ទៀតផងឬ? អាឆ្កែចាស់។ ឯងពិតជាបាននាំមកនូវភាពអាម៉ាស់ដល់ត្រកូលជាលៀទាំងមូលមែន!» មានអារម្មណ៍ពីកម្លាំងដ៏សាហាវដែលបានប្រមូលផ្ដុំនៅលើកណ្ដាប់ដៃរបស់ ជាលៀពី ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់ខ្លាំង។ ជាសម្ងាត់ គេបានចាប់ផ្ដើមទាញចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃរបស់គេ។

នៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ុនអឺ (Xun Er) បានប្រែប្រួលនៅពេលឃើញគ្រោះថ្នាក់ដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងជួបប្រទះ។ ដោយដកដង្ហើមយឺតៗ ភ្លើងពណ៌មាសមួយបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក កម្លាំងធាតុពណ៌មាសខ្ចីបានចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញនូវថាមពលដ៏កាចសាហាវ។

ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងរៀបចំសង្គ្រោះខ្លួនឯង និង ស៊ុនអឺ កំពុងរៀបចំជួយសង្គ្រោះគេ ស្រាប់តែសំឡេងស្រែកដ៏ខ្លាំងមួយដែលពោរពេញដោយកំហឹងបានបន្លឺឡើងកាត់ដងផ្លូវ។ «ចុយ! អាឆ្កែចាស់។ តាំងពីពេលណាដែលវាដល់វេនឯងមកប្រដៅកូនប្រុសអញ?»

នៅពេលដែលសំឡេងស្រែកបានរលត់ទៅ រូបរាងដែលគ្របដណ្ដប់ដោយអណ្ដាតភ្លើងមួយបានសម្រុកមកពីក្រៅទីផ្សារ។ ដោយជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង គេត្រូវបានរុញច្រានដោយល្បឿនដូចផ្លេកបន្ទោរមកដល់ខាងមុខ ស៊ាវយ៉ាន និងបានងើបក្បាលឡើងគ្រហឹមដូចជាសត្វតោ។

«កំហឹងតោកំណាច (Furious Lion’s Rage)!»

ដោយមើលទៅគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) បានក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃដែករបស់គេ និងវាយយ៉ាងសាហាវទៅលើ ជាលៀពី ដែលនៅពីលើគេ។ រូបក្បាលតោពណ៌ក្រហមដ៏ធំមួយបានភ្លឺឡើងនៅលើកណ្ដាប់ដៃរបស់គេ។

«ប៊ូម!»

កម្លាំងធាតុ (Qi) ពណ៌បៃតង និងក្រហមបានប៉ះគ្នា និងផ្ទុះឡើងដូចជាផ្គរលាន់ ដែលធ្វើឱ្យត្រចៀកមនុស្សភាគច្រើននៅលើដងផ្លូវឮសូរងីងៗ។

នៅលើអាកាស បុរសទាំងពីរដែលកំពុងប្រយុទ្ធគ្នាបានរង្គើ និងប្រញាប់ដកថយទៅក្រោយ។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងដកថយ ស៊ាវចាន បានចាប់ទាញ ស៊ាវយ៉ាន ទៅជាមួយគេផងដែរ។

បុរសទាំងពីរបានជាន់ដីយ៉ាងលឿននៅពេលពួកគេដកថយ ដោយរាល់ជំហានជើងបានបន្សល់ទុកនូវស្នាមជើងយ៉ាងច្បាស់នៅលើដី។ តាមរយៈរឿងនេះ វាជាការច្បាស់ណាស់ថា តើភាគីទាំងពីរខ្លាំងប៉ុណ្ណា។

ដោយរំសាយកម្លាំងធាតុរបស់គេ ស៊ាវចាន បានសម្លឹងមើលទៅ ជាលៀពី ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានយ៉ាងត្រជាក់។ គេបានសើចយ៉ាងត្រជាក់៖ «ជាលៀពី។ ឯងពិតជារស់នៅដូចជាសត្វឆ្កែមែន។ មានមុខហ៊ានមកវាយប្រហារក្មេងជំនាន់ក្រោយ...»

ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី ប្រែជាងងឹតងងុល។ មាត់របស់គេបានកន្ត្រាក់បន្តិច ខណៈដែលគេចង្អុលទៅកាន់ ជាលៀអូ ដែលកំពុងដេកលើដី។ ក្នុងសំឡេងដ៏ត្រជាក់ គេបាននិយាយថា៖ «វាបានធ្វើឱ្យកូនអញរងរបួសដល់កម្រិតនេះ។ ស៊ាវចាន ឯងត្រូវតែផ្ដល់ការពន្យល់ដល់អញ!»

«ការពន្យល់? ការពន្យល់អ្វី? ប្រសិនបើកូនប្រុសអញមិនបានតបតទាន់ពេលទេ អ្នកដែលដេកលើដីប្រាកដជាវាវិញហើយ។ ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង តើអញនឹងទាមទារការទទួលខុសត្រូវពីឯងដែរទេ?» ស៊ាវចាន បានសើចចំអក និងស្ដីបន្ទោសត្រឡប់ទៅវិញយ៉ាងរហ័ស និងសាហាវ។

«ការប្រកួតប្រជែងនេះត្រូវបានផ្ដើមឡើងដោយកូនប្រុសឯង។ គ្រប់គ្នាដែលនៅទីនេះអាចធ្វើជាសាក្សីបាន។ លើសពីនេះ ក្នុងការប្រកួតប្រជែង ការបាត់បង់ជើង ឬដៃ គឺជារឿងធម្មតាណាស់ ហេតុអ្វីបានជាឯងធ្វើរឿងធំបែបនេះ?» ភាពកាចសាហាវរបស់ ស៊ាវចាន បានថយចុះយឺតៗ ខណៈដែលគេនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«ឯង...» ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀពី បានកន្ត្រាក់ដោយភាពអន្ទះសារ។ គេបានឆ្វៀលមើលក្រសែភ្នែកដែលកំពុងសើចចំអកនៅជុំវិញខ្លួន និងដឹងថាគេបានបាត់បង់ឱកាសក្នុងការធ្វើបាប ស៊ាវយ៉ាន ហើយ។ ដោយខាំធ្មេញទាំងកំហឹង គេបាននិយាយថា៖ «កុំឱ្យអញមានឱកាសឱ្យសោះ បើមិនដូច្នោះទេ...»

«អញនឹងសងសម្តីដដែលនេះទៅឯងវិញ។» ភ្នែករបស់ ស៊ាវចាន បានភ្លឺឡើងនូវភាពសាហាវឃោរឃៅ ខណៈដែលគេញញឹម។

«ល្អ ល្អណាស់។ ចាំមើលគ្នាទៅមុខទៀត!» ជាលៀពី ងក់ក្បាល និងញញឹមទាំងកំហឹង។ គេបានដើរទៅលើក ជាលៀអូ ដែលកំពុងថ្ងូរ រួចងាកក្រោយចាកចេញទៅ។ នៅពេលគេដើរកាត់ លីវស៊ី (Liu Xi) និងកត់សម្គាល់ឃើញអាកប្បកិរិយាភ្ញាក់ផ្អើល និងនិយាយមិនចេញរបស់បុគ្គលនោះ កំហឹងនៅក្នុងខ្លួនគេក៏បានពុះកញ្ជ្រោលម្ដងទៀត។ ដោយដកដង្ហើមធំ គេបានសង្កត់កំហឹង និងនិយាយថា៖ «លោក លីវស៊ី តោះពួកយើងទៅ។»

«អឺ? ចុះអ្នកនាងម្នាក់នោះ...» លីវស៊ី បានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ុនអឺ ដែលនៅក្បែរនោះទាំងមិនអស់ចិត្ត។

ដោយភ្នែកកន្ត្រាក់ ជាលៀពី ហៀបនឹងសម្លាប់អាល្ងង់ដែលក្នុងខួរក្បាលគ្មានអ្វីក្រៅពីស្រីម្នាក់នេះនៅនឹងកន្លែងទៅហើយ។ គេបានក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃ។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះ គេបានបង្ខំចិត្តញញឹមយ៉ាងអាក្រក់៖ «ចំពោះរឿងនេះ ពួកយើងនឹងពិភាក្សាបន្ថែមទៀតបន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។»

«អា... យល់ព្រម។» ឃើញទឹកមុខឈឺចាប់របស់ ជាលៀពី លីវស៊ី បានត្រឹមតែងក់ក្បាលទាំងមិនអស់ចិត្ត។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានឆ្វៀលមើលទៅលើរូបរាងរបស់ ស៊ុនអឺ ម្ដងទៀតយ៉ាងអសុរោះ មុននឹងចាកចេញពីទីផ្សារជាមួយ ជាលៀពី ទាំងមិនចង់។

សម្លឹងមើលរូបរាងដ៏អាម៉ាស់របស់ ជាលៀពី និងក្រុមរបស់គេដែលដើរចេញពីទីក្រុង ស៊ាវចាន បានបញ្ចេញសំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានឆ្វៀលមើលជុំវិញខ្លួន មុននឹងងាកមកប្រឈមមុខនឹង ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានដានឈាមនៅជ្រុងមាត់។ ក្រសែភ្នែករបស់គេមានភាពទន់ភ្លន់ ខណៈដែលគេទះស្មារបស់យុវជននោះយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយលិទ្ធបបូរមាត់ គេនិយាយទាំងស្ដាយក្រោយថា៖ «ការវាយប្រហាររបស់ឯងមិនទាន់ កាចសាហាវ គ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ជាលៀពី មានកូនប្រុសតែម្នាក់គត់ ហើយថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើឯងបានគ្រៀវ (Castrated) វាចោល ជាលៀពី ប្រាកដជាឆ្កួតជាមិនខាន។ ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីដែលកំពុងលាក់ខ្លួននៅខាងក្រៅ ប្រាកដជាមានលេសដើម្បីសម្លាប់វាចោល។ ស៊ឺៗ ពិតជាស្ដាយឱកាសមែន។»

ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ភាំងស្មារតីបន្តិច។ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនគ្រវីក្បាល (Roll eyes) បានឡើយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ុនអឺ និង ស៊ាវយូ បានប្រែជាក្រហមចំពោះពាក្យសម្ដីអសុរោះនោះ ខណៈដែលពួកគេឈរនៅម្ខាង។

ស្ដាប់ឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវចាន ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញមានអារម្មណ៍ថាស្បែកក្បាលរបស់ពួកគេរឹងក្អេង។ មិនចម្លែកទេដែលកូនប្រុសមានចិត្ត កាចសាហាវ បែបនេះ តាមពិតឪពុករបស់គេរឹតតែ កាចសាហាវ ជាងនេះទៅទៀត!