ប៉ុនប៉ងសម្លាប់ (Try To Kill)

«បងស្រី ស្ថានភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) មើលទៅមិនសូវល្អទេ»។ សម្លឹងមើលទៅទីលានប្រយុទ្ធដែលមាន ស៊ាវយ៉ាន កំពុងឈរដៃទទេគ្មានអាវុធ ស៊ាវនីង (Xiao Ning) និយាយទាំងភ័យព្រួយ។

ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ដែលមានផ្ទៃមុខស្ងប់ស្ងាត់បានខ្សឹបថា៖ «ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវខ្វល់បើវាស្លាប់ទៅនោះ វាចង់ធ្វើជាវីរៈបុរសខ្លួនឯងតើ។ ឥឡូវសមចិត្តហើយ វីរៈបុរសមិនបានធ្វើ បែរជាត្រូវគេធ្វើបាបឱ្យខូចមុខមាត់ទៅវិញ»។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ ស៊ាវយូ ក៏ដកដង្ហើមធំ៖ «ត្រៀមខ្លួនជួយវាទៅ។ អាតិរច្ឆាន ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) ម្នាក់នោះ មើលទៅដូចជាចង់សម្លាប់មនុស្សណាស់»។

ស៊ាវនីង ងក់ក្បាលទាំងមិនសូវចង់ ប៉ុន្តែគេមិនហ៊ានធ្វើឱ្យនាងទាស់ចិត្តឡើយ។

បើប្រៀបធៀបនឹង ស៊ាវយូ ដែលកំពុងភ័យព្រួយ ស៊ុនអឺ (Xun Er) បែរជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានឆ្វៀលកាត់ទីលានប្រយុទ្ធ ហើយសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀប ខណៈដែលបបូរមាត់ដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាងមានលាក់ទុកនូវស្នាមញញឹមតិចៗ។

ដោយការគេចចេញទាំងលំបាក ស៊ាវយ៉ាន បានគេចផុតពីការវាយប្រហាររបស់ ជាលៀអូ។ នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ដកថយ ជាលៀអូ ក៏បានសម្រុកចូលមកជិត ព្រោះបច្ចេកទេសធាតុខ្យល់បានជួយបង្កើនល្បឿនរបស់គេ។ ដោយក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃយ៉ាងជាប់ និងមានទឹកមុខកាចសាហាវ ជាលៀអូ បានវាយយ៉ាងខ្លាំងសំដៅទៅរកក្បាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ដោយខ្នងជាប់ជញ្ជាំងមិនអាចគេចបាន ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដូចទឹកក្នុងស្រះ រួចគេក៏ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌លឿងខ្ចីបានហក់ចេញមកយ៉ាងខ្លាំងនៅលើកណ្ដាប់ដៃដែលក្ដាប់ជាប់របស់គេ។ ជាមួយនឹងឫកពាដ៏រឹងមាំ និងកាចសាហាវ ទីបំផុតគេបានចាប់ផ្ដើមប៉ះទង្គិចគ្នាដោយផ្ទាល់ជាមួយ ជាលៀអូ។

ឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន ជ្រើសរើសប្រើកម្លាំងបុកកម្លាំងជាមួយ ជាលៀអូ ហ្វូងមនុស្សនៅជុំវិញមិនអាចទប់ចិត្តមិនភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។ គម្លាតដ៏ធំរវាងកម្រិតនៃភាគីទាំងពីរគឺច្បាស់ណាស់។ ប្រសិនបើ ស៊ាវយ៉ាន បន្តជ្រើសរើសការគេចចេញ គេប្រហែលជាអាចពន្យារពេលប្រយុទ្ធបានខ្លះ ប៉ុន្តែបើគេជ្រើសរើសប្រើកម្លាំងបុកបែបនេះ គេនឹងត្រូវបរាជ័យជាមិនខាន។

ចំពេលដែលគ្រប់គ្នាហៀបនឹងមានអារម្មណ៍អាណិតដល់ ស៊ាវយ៉ាន កណ្ដាប់ដៃដែលក្ដាប់យ៉ាងជាប់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែបើកចេញ ហើយកម្លាំងរុញច្រានដែលគ្មានរូបរាងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗ និងបានបោកទង្គិចយ៉ាងសាហាវទៅលើពោះរបស់ ជាលៀអូ។

ពោះរបស់ ជាលៀអូ បានរងការវាយប្រហារដ៏មានអំណាចដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន ខណៈដែលការសម្រុកចូលយ៉ាងលឿន និង​កាចសាហាវ របស់គេត្រូវបានច្រានត្រឡប់មកវិញភ្លាមៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកស្លាំង ហើយជាមួយនឹងភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពកំណាច គំនិតមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងក្បាលរបស់គេយ៉ាងរហ័ស៖ «តើនេះជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធអ្វី? ហេតុអ្វីបានជាវាចម្លែកយ៉ាងនេះ?»

មនុស្សជាច្រើនដែលកំពុងមើលមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង បន្ទាប់ពីឃើញ ជាលៀអូ ត្រូវបានគេវាយឱ្យខ្ទាតទៅក្រោយដោយនឹកស្មានមិនដល់។

«បាតដៃស្រូប (Vacuum hand)!»

ដោយលាតបាតដៃ និងតម្រង់ទៅរក ជាលៀអូ ដែលកំពុងខ្ទាតទៅក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដ៏កំណាចបំផុត បានជ្រើសរើសឱកាសដ៏ល្អបំផុត។ ភ្លាមៗនោះ ជាមួយនឹងកម្លាំងបឺតស្រូបយ៉ាងខ្លាំង គេបានទាញ ជាលៀអូ ត្រឡប់មកវិញយ៉ាងសាហាវ។

នៅលើអាកាស ដោយត្រូវបានទាញត្រឡប់មកវិញដូចជាបាល់ស្បែក ជាលៀអូ មានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង និងខាំធ្មេញសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងខិតចូលមកជិតៗ ខណៈដែលមានដាននៃភាពសាហាវឃោរឃៅនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងខ្ចីបានបង្រួមយ៉ាងលឿននៅលើផ្ទៃកណ្ដាប់ដៃរបស់គេ និងបានបង្កើតជាខ្យល់គួចតូចមួយដោយនឹកស្មានមិនដល់៖ «បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតទាប៖ កណ្ដាប់ដៃខ្យល់បៃតងវិលវក់!»

កណ្ដាប់ដៃនៅលើអាកាសបាននាំមកនូវសំឡេងហែកអាកាស ខណៈដែលសម្ពាធខ្យល់ដ៏មហិមាចេញពីបច្ចេកទេសនេះ បានបក់កម្ទេចកម្ទីនៅលើដីនៅក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន ឱ្យខ្ទាតអស់។

ដោយធ្វើភ្នែករួមតូចបន្តិច និងមានអារម្មណ៍ពីសម្ពាធខ្យល់ដ៏កាចសាហាវនោះ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ផ្ដើមប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់។ រាងកាយរបស់គេ បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ ក៏បានងាកខ្លួនភ្លាមៗ។ ជើងស្ដាំរបស់គេបានជាន់ជញ្ជាំងយ៉ាងជាប់ជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏មហិមា ដោយបន្សល់ទុកនូវស្នាមជ្រៅកន្លះអ៊ីញ។ ដោយប្រើកម្លាំងច្រានត្រឡប់មកវិញពីជញ្ជាំង រាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានវិលនៅលើអាកាស ហើយជើងស្ដាំរបស់គេបានបត់ជាទម្រង់ធ្នូយ៉ាងចម្លែក។ នៅខណៈនេះ ជើងដ៏បត់បែនរបស់គេមើលទៅហាក់ដូចជារឹងមាំដូចជាដែកថែបដូច្នោះដែរ។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!»

ដោយពេបមាត់ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺត្រជាក់ស្របក់។ ជើងស្ដាំរបស់គេនៅលើអាកាសទីបំផុតបានប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ ហើយនៅក្រោមក្រសែភ្នែករបស់ហ្វូងមនុស្ស វាបានទៅប៉ះទង្គិចជាមួយកណ្ដាប់ដៃរបស់ ជាលៀអូ និងបានបង្កជាការផ្ទុះឡើងនៅពេលប៉ះគ្នា។

«កុំអួតអាងពេក ត្រឹមតែជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបី សោះ!»

នៅខណៈពេលដែលជើង និងកណ្ដាប់ដៃប៉ះទង្គិចគ្នា កម្លាំងធាតុពណ៌លឿងបានហក់ចេញពីជើងស្ដាំរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ជាមួយនឹងសំឡេងស្រាលមួយ ដែលធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។

«បាំង!» កណ្ដាប់ដៃ និងជើងបានបុកគ្នា ខណៈដែលសំឡេងផ្ទុះដូចរន្ទះបានកើតឡើងនៅចំណុចប៉ះគ្នា។

«ក្រាក!» ចំពេលនៃការប៉ះទង្គិចគ្នា សំឡេងបាក់ឆ្អឹងបានលេចឮហែកអាកាស។ បន្ទាប់ពីសំឡេងនោះ រាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន និង ជាលៀអូ បានខ្ទាតទៅក្រោយស្ទើរតែក្នុងពេលតែមួយ។

រាងកាយរបស់គេបានបោកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងនឹងជញ្ជាំងនៅពីក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងផ្អែមៗ (ឈាម) ឡើងមកក្នុងបំពង់ក រួចគេក៏ខ្ជាក់ឈាមមួយមកលើដី។

ឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន ក្អួតឈាម ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្បែរនោះសុទ្ធតែដកដង្ហើមធំដោយភាពស្ដាយក្រោយ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាគិតថា ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានបរាជ័យទៅហើយ ប៉ុន្តែស្រាប់តែ ជាលៀអូ ដែលបានបោកផ្ទប់ទៅលើដីយ៉ាងខ្លាំង បានចាប់ក្ដាប់ដៃស្ដាំរបស់គេភ្លាមៗ។ គេបានននៀលពេញដី និងបញ្ចេញសំឡេងស្រែកដោយភាពឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។

នៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស មិនខ្វះឡើយអ្នកមើលដែលឆ្លាតវៃ។ នៅពេលដែលពួកគេកត់សម្គាល់ឃើញរូបរាងដ៏ចម្លែកនៃដៃរបស់ ជាលៀអូ ដែលត្រូវបានបត់បែនខុសទំនង ពួកគេមិនអាចទប់ចិត្តមិនដកដង្ហើមធំដោយភាពតក់ស្លុតបានឡើយ។

សំឡេងចលាចលនៅក្នុងហ្វូងមនុស្សស្រាប់តែស្ងាត់ទៅវិញនៅខណៈនេះ។ ក្រសែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើលបានសម្លឹងទៅរកយុវជនដែលកំពុងដកដង្ហើមធំៗនៅក្បែរជញ្ជាំង។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ សំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវក៏បានផ្ទុះឡើងពេញអាកាស។

បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងបានហើរបន្តិច ស៊ាវយូ សម្លឹងមើលដោយមិនជឿទៅកាន់ ជាលៀអូ ដែលកំពុងស្រែកយំយ៉ាងអាណោចអាធ័ម និងនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «អាល្អិតម្នាក់នោះ វាយឈ្នះពិតមែនមែនទេ?»

«មើលទៅដូចជាអញ្ចឹងហើយ។ ដៃរបស់អាម្នាក់នោះ ត្រូវបានបំបាក់ដោយ ស៊ាវយ៉ាន......» ស៊ាវនីង លេបទឹកមាត់មួយក្អឹក។ ការវាយប្រហារដ៏សាហាវរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញដល់ស្ថានភាពដ៏អាណោចអាធ័មដែលគេធ្លាប់ជួបកាលពីមុន។ ទោះជាយ៉ាងណា ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ ជាលៀអូ គឺអាក្រក់ជាងឆ្ងាយណាស់ ប្រហែលជាដប់ដងឯណោះ។ សម្លឹងមើលទៅ ជាលៀអូ ដែលមានឆ្អឹងស្ទើរតែលេចចេញពីដៃទៅហើយនោះ ស៊ាវនីង អាចដឹងថាដៃរបស់អាម្នាក់នេះ ប្រហែលជាត្រូវពិការរហូតហើយ។

ឮការបញ្ជាក់ពី ស៊ាវនីង ស៊ាវយូ មិនបាននិយាយអ្វីមួយសន្ទុះ។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងយ៉ាងមុតទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងដកដង្ហើមហត់៖ «អញ្ចឹងមានន័យថា អាល្អិតនេះបានឈានចូលដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) បាត់ទៅហើយ។ មិនចម្លែកទេដែលវាមិនខ្លាចបន្តិចសោះ»។

បន្ទាប់ពីអង្គុយលើដីអស់រយៈពេលដប់នាទីពេញ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ក្រោកឈរឡើងយឺតៗ និងគ្រវីកន្ទុយភ្នែកយ៉ាងត្រជាក់ទៅកាន់ លីវស៊ី (Liu Xi) ដែលកំពុងឈរមើលទាំងភ្លីភ្លើនៅក្បែរនោះ។ ដោយអូសជើងស្ដាំដែលកំពុងស្ពឹក គេបានរើសដំបងដែកមួយនៅក្បែរខ្លួន។ គេសម្លឹងមើលយ៉ាងកំណាចទៅកាន់ ជាលៀអូ ដែលកំពុងស្រែកថ្ងូរលើដី និងដើរចូលទៅរកទាំងលំបាក។ ការវាយប្រហាររបស់ ជាលៀអូ កាលពីអម្បាញ់មិញ បានបង្ហាញពីចេតនាសម្លាប់របស់គេមកលើ ស៊ាវយ៉ាន រួចទៅហើយ។ ចំពោះអ្នកដែលចង់យកជីវិតរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន ក៏មិនចាំបាច់ផ្ដល់ក្ដីមេត្តាដោយឥតប្រយោជន៍នោះដែរ។

ដេកនៅលើដី និងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងខិតចូលមកជិតជាលំដាប់ ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ លែងមានដាននៃភាពសាហាវឃោរឃៅទៀតហើយ ប៉ុន្តែបែរជាមើលទៅហាក់ដូចជាតក់ស្លុត និងភ័យខ្លាច ខណៈដែលគេលេបទឹកមាត់មួយក្អឹក។ គេអាចបែងចែកយ៉ាងច្បាស់នូវក្រសែភ្នែកសម្លាប់មនុស្សក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយគេមិនអាចទប់ចិត្តមិនប្រញាប់និយាយថា៖ «ខ្ញុំចុះចាញ់ហើយ!»

ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺគ្មានបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីទាំងអស់ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជាគេមិនឮសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ គេចាប់ក្ដាប់ដំបងដែកក្នុងដៃកាន់តែជាប់ជាងមុន។

សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់យុវជនម្នាក់នោះ សូម្បីតែពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការសម្លាប់ ក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចបន្តិចដែរ។ ស៊ាវយ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន ធ្វើឱ្យមនុស្សពិបាកនឹងជឿថា គេគឺជាមនុស្សម្នាក់ដូចគ្នាជាមួយយុវជនដែលធ្លាប់តែញញឹមពីមុនមកនោះ។

ជំហានរបស់គេបានឈប់ ស៊ាវយ៉ាន ឈរពីលើ ជាលៀអូ និងសម្លឹងមើលគេ។ គេស្រាប់តែញញឹម ប៉ុស្នាមញញឹមដែលបង្ហាញពីធ្មេញពណ៌សស្អាតនោះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ជាលៀអូ ប្រែជាត្រជាក់។ ពេលនេះគេទើបតែដឹងថា យុវជនដែលធម្មតាមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាកូនចៀមម្នាក់នេះ តាមពិតមានបេះដូងសាហាវឃោរឃៅជាងគេទៅទៀត។

«ស្លាប់ទៅ អាសម្រាម......»

សើចតិចៗ ប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែបញ្ចេញនូវចេតនាសម្លាប់កាន់តែមុតស្រួច ហើយដំបងដែកពណ៌ខ្មៅក្នុងដៃរបស់គេបានហែកអាកាសយ៉ាងសាហាវ ដើម្បីកម្ទេចក្បាលរបស់ ជាលៀអូ។