ការប្រកួតប្រជែង (Challenge)

ងាកខ្លួនយឺតៗ ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) បានផ្អៀងក្បាលរបស់គេបន្តិច ស្នាមញញឹមនៅជ្រុងមាត់របស់គេមើលទៅហាក់ដូចជាមានល្បិចកលកំណាច។ «បងប្រុស លីវស៊ី (Liu Xi) តើខ្ញុំអាចលេងសើចជាមួយវាបន្តិចបានទេ?»

លីវស៊ី ងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។ ដោយមិនឱ្យបន្សល់ទុកនូវដានអ្វីទាំងអស់ គេបានដាក់បាតដៃឱ្យត្រង់នៅពីមុខគេ និងនិយាយយ៉ាងអសុរោះថា៖ «ប្រសិនបើឯងមានឱកាស កុំប្រណីដៃឱ្យសោះ។»

ជាលៀអូ ញញឹម និងបិទភ្នែករបស់គេ។ សម្ដីរបស់ លីវស៊ី បានធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញភ្លាមៗនូវការសន្ទនាជាសម្ងាត់មួយដែលគេធ្លាប់មានជាមួយ ជាលៀពី (Jia Lie Bi)។ កាលពីពេលនោះ ជាលៀពី ទើបតែទទួលបានព័ត៌មានថា ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានទទួលបានទេពកោសល្យរបស់គេត្រឡប់មកវិញ។ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ស្រពោន ជាលៀពី បានប្រើប្រាស់សំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងត្រជាក់បំផុត នៅពេលដែលទីបំផុតគេបាននិយាយទៅកាន់ ជាលៀអូ។

«ប្រសិនបើអាល្អិតម្នាក់នោះព្រមទទួលយកការប្រកួតរបស់ឯង ឯងដាច់ខាតមិនត្រូវបង្ហាញក្ដីមេត្តាឡើយ។ វាជាការល្អបំផុត ប្រសិនបើឯងអាចសម្លាប់វាចោលនៅនឹងកន្លែង។ ទោះបីជាឯងមិនអាចសម្លាប់វាបាន ក៏ត្រូវតែកម្ទេចវាឱ្យក្លាយជាជនពិការដែរ ព្រោះវានឹងជួយត្រកូលជាលៀឱ្យកម្ចាត់សត្រូវដ៏គួរឱ្យខ្លាចនាពេលអនាគត។»

នៅពេលដែលចងចាំនូវសំឡេងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងដែលឪពុករបស់គេបានប្រើដើម្បីផ្ដាំផ្ញើ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ កាន់តែមានល្បិចកលខ្លាំងឡើង។ ភ្នែកដ៏កំណាចរបស់គេបានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងមានភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ គេមានអារម្មណ៍មុតស្រួចថា ទេពកោសល្យវ័យក្មេងម្នាក់នេះនឹងត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃរបស់គេជាមិនខាន។

ទំនុកចិត្តរបស់ ជាលៀអូ គឺបានមកពីកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ។ បន្ថែមលើតំណែងជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបី (Three-star Dou Zhe) វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method) ដែលគេបានហ្វឹកហាត់ គឺជាធាតុខ្យល់ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតខ្ពស់ ដែលមានឈ្មោះថា សំឡេងព្យុះសង្ឃរា (Hurricane Chant)។ បូករួមជាមួយ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) មួយចំនួនដែលគេបានដឹង គេមានសមត្ថភាពអាចទទួលបានជ័យជម្នះក្នុងការប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដែលមានកម្លាំងដល់ទៅលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំទៅទៀត។

បើប្រៀបធៀបជាមួយគេ ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ទទួលបានទេពកោសល្យត្រឡប់មកវិញក៏ដោយ ក៏គេទើបតែទទួលបានត្រឹម កម្លាំងធាតុ (Duan Qi) ដំណាក់កាលទី ៨ ប៉ុណ្ណោះក្នុង ពិធីពេញវ័យ (Coming of Age Ceremony)។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់គេកើនឡើងម្ដងទៀតក្នុងអំឡុងពេលនេះក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទៅរួចឡើយដែល ស៊ាវយ៉ាន អាចវ៉ាដាច់គេបាននោះ។ ចំពោះរឿងនេះ ជាលៀអូ មានទំនុកចិត្តដាច់ខាត។

នៅពេញដងផ្លូវនេះ មិនមែនមានតែ ជាលៀអូ ម្នាក់ទេដែលគិតថា ស៊ាវយ៉ាន គ្មានឱកាសឈ្នះ។ សូម្បីតែពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងតាមដានមើល និង ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ក៏គិតដូចគ្នាដែរថា មិនថាទេពកោសល្យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន អស្ចារ្យប៉ុណ្ណានោះទេ គម្លាតរវាងកម្រិតនៃអ្នកទាំងពីរ មិនមែនជាអ្វីដែលនរណាម្នាក់អាចមើលរំលងបានឡើយ។

«តើអាល្អិតម្នាក់នេះ ជាធម្មតាវាមិនមែនជាមនុស្សដែលឆ្លាតវៃជ្រុលទេអី? ហេតុអ្វីបានជាវាធ្លាក់ក្នុងល្បិចឌឺដងដ៏ថោកទាបរបស់អាម្នាក់នោះទៅវិញ?» ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន កាន់ដំបងដែកក្នុងដៃ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ប្រែជាស្រពោន។ នាងបានឈានជើងទៅមុខ និងស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីការពារ ស៊ាវយ៉ាន៖ «តាំងពីពេលណាដែលឯងក្លាយជាមនុស្សដែលមិនស្គាល់សមត្ថភាពខ្លួនឯងបែបនេះ? ដឹងហើយថាខ្លួនឯងមិនអាចឈ្នះ ហេតុអ្វីក៏នៅតែទទួលយកការប្រកួតទៀត? តើឯងនឿយណាយនឹងការរស់នៅហើយមែនទេ?»

ទទួលបានការស្ដីបន្ទោសយ៉ាងចាស់ដៃពី ស៊ាវយូ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែគ្រវីស្មា និងញញឹមថា៖ «ពួកយើងមិនទាន់ទាំងបានចាប់ផ្ដើមប្រយុទ្ធផង។ វានៅពិបាកនឹងនិយាយណាស់ថា តើអ្នកណាឱ្យប្រាកដដែលជានឿយណាយនឹងការរស់នៅនោះ។»

«ឯង...» សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលរឹងរូស ស៊ាវយូ បានទ្រាំមិនបានក៏ជាន់ជើងរបស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។ ជើងដ៏វែង និងមានមន្តស្នេហ៍របស់នាងបានលោតមកឈរនៅពីមុខគេ ដើម្បីបិទផ្លូវរបស់គេ។ បន្ទាប់មក នាងបានគ្រវីខ្សែរំពាត់ពណ៌បៃតងរបស់នាងនៅលើអាកាស និងបញ្ចេញសំឡេងផាច់យ៉ាងខ្លាំង។ «ទុកឱ្យខ្ញុំប្រយុទ្ធជំនួសឯងវិញចុះ។ ខ្ញុំដឹងថាឯងមានសក្ដានុពលខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែនោះគឺជាបញ្ហានាពេលអនាគត។»

សម្លឹងមើលខ្នងរបស់ ស៊ាវយូ ដែលកំពុងបែរមករកគេ ស៊ាវយ៉ាន បានភាំងស្មារតីបន្តិច។ គេមិននឹកស្មានថា មនុស្សស្រីដែលតែងតែឈ្លោះគ្នាជាមួយគេម្នាក់នេះ បែរជាចេញមុខមកការពារគេដល់កម្រិតនេះនៅចំពោះមុខអ្នកដទៃឡើយ។ គេបានឈ្លីក្បាលរបស់គេ ដោយមិនយល់ពីហេតុផលទាល់តែសោះ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានឆ្វៀលក្រសែភ្នែកកាត់ខ្នងរបស់ ស៊ាវយូ ទៅរកចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹង ត្រកៀកដ៏ស្រស់ស្អាត និងចុងក្រោយបានឈប់នៅលើជើងដ៏វែងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងសិចស៊ីរបស់នាង។

ដោយមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះរូបរាងដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់មនុស្សស្រីដ៏កាចម្នាក់នេះ ស៊ាវយ៉ាន បានលិទ្ធបបូរមាត់របស់គេ និងប្រញាប់ដកក្រសែភ្នែកត្រឡប់មកវិញ មុនពេលម្ចាស់ខ្លួនបានដឹងខ្លួន។ ក្បាលរបស់គេអោនទៅមុខបន្តិច។ នៅពេលមើលពីចម្ងាយ គេហាក់ដូចជាកំពុងដាក់ចង្ការបស់គេនៅលើស្មារបស់ ស៊ាវយូ យ៉ាងដូច្នោះ។ «អឺ។ កាលពីមុន តើបងស្រីមិនមែនជាអ្នកដែលប្រាថ្នាចង់ឱ្យមាននរណាម្នាក់វាយខ្ញុំឱ្យងាប់ទេអី?»

សំឡេងដង្ហើមនៅក្បែរត្រចៀករបស់នាង បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវយូ រឹងក្អេងភ្លាមៗ។ ចុងត្រចៀកដ៏ស្ដើងរបស់នាងបានប្រែជាពណ៌ផ្កាឈូកយ៉ាងរហ័ស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានដកដង្ហើមធំ និងនិយាយក្នុង សំឡេងរាបស្មើ (Indifferent Voice) ដែលលាក់ទុកនូវភាពញ័រដែលពិបាកនឹងដឹងថា៖ «ឯងគួរតែយល់ឱ្យច្បាស់ពីតម្លៃដែលឯងមានចំពោះត្រកូល។ ដូច្នេះហើយ ឯងមិនអាចទទួលយកការប្រកួតណាមួយតាមតែអំពើចិត្តឡើយ។ ក្នុងនាមជា... បងស្រីជីដូនមួយ (Biao-jie) របស់ឯង ខ្ញុំមានសិទ្ធិការពារឯងពីគ្រោះថ្នាក់មួយចំនួន។»

«អឺ ពិតជាហេតុផលដ៏ចម្លែកមែន។» ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែអេះក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ «បំភ្លេចវាចុះ។ ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ក្នុងនាមជាមនុស្សស្រី បងស្រីគួរតែឈរនៅម្ខាងសិនទៅ។» បញ្ចប់សម្ដី គេបានចាប់ដំបងដែកយ៉ាងជាប់ និងងាកខ្លួនគេចចេញពី ស៊ាវយូ ដែលកំពុងបិទផ្លូវគេ។ ដោយជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង គេក៏បានរត់សម្រុកទៅរក ជាលៀអូ ដែលកំពុងតែអន្ទះសារចាំ។

ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស៊ាវយូ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភ។ នៅពេលដែលនាងហៀបនឹងប្រើខ្សែរំពាត់ដើម្បីទាញ ស៊ាវយ៉ាន ត្រឡប់មកវិញ សំឡេងដ៏ស្រទន់របស់យុវតីម្នាក់បានធ្វើឱ្យនាងបង្អង់ដៃ៖ «បងស្រី ស៊ាវយូ សូមមានជំនឿចិត្តលើបងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ទៅ។ គេមិនមែនជាមនុស្សដែលឆេវឆាវឡើយ។ ប្រសិនបើគេគ្មានទំនុកចិត្តទេនោះ គេក៏មិនបញ្ចេញការឌឺដងដាក់អ្នកដទៃមុនបែបនេះដែរ។»

«ស៊ុនអឺ...» ងាកក្រោយសម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ ដែលកំពុងញញឹម ស៊ាវយូ បានភាំងស្មារតីបន្តិច។ អ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន គឺងក់ក្បាល និងដកដង្ហើមធំ។ ទោះជាយ៉ាងណា ដៃរបស់នាងនៅតែបន្តកាន់ខ្សែរំពាត់យ៉ាងជាប់ដដែល។

«ហិ ហិ អាល្អិត ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យឯងស្ដាយក្រោយចំពោះសកម្មភាពដ៏ល្ងង់ខ្លៅរបស់ឯងនៅថ្ងៃនេះ។» សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងរត់មករកគេដោយមានកាន់ដំបងដែក ជាលៀអូ បានសើចយ៉ាងត្រជាក់។ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងខ្ចីបានចាប់ផ្ដើមប្រមូលផ្ដុំនៅលើបាតដៃរបស់គេយ៉ាងរហ័ស។

ជាលៀអូ ឈរនៅមួយកន្លែងដោយមិនកម្រើកឡើយ។ បាតដៃរបស់គេស្រាប់តែប្រែប្រួលទៅជារាងក្រញ៉ាំដ៏មុតស្រួច។ នៅចុងម្រាមដៃរបស់គេ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងបានបង្កើតជាក្រចកខ្យល់ដ៏មុតស្រួចចំនួន ១០។ ជាមួយនឹងសំឡេងសើចដ៏កំណាច គេបានគ្រវីដៃរបស់គេ។ បូករួមជាមួយសំឡេងខ្យល់បោកបក់ គេបានវាយប្រហារយ៉ាងព្រៃផ្សៃទៅលើ ស៊ាវយ៉ាន។

មានអារម្មណ៍ពីសំឡេងខ្យល់ដ៏មុតស្រួចដែលកំពុងហែកអាកាស ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើភ្នែករួមតូច។ គេបានលើកដៃឆ្វេងរបស់គេ និងវាយទៅលើដីនៅពីមុខគេយ៉ាងខ្លាំង។ ចរន្តខ្យល់ដ៏ខ្លាំងដែលគ្មានរូបរាងបានបោកទៅលើផ្ទៃដី ហើយកម្លាំងច្រានត្រឡប់មកវិញរបស់វា បានបញ្ឈប់ការរត់ទៅមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លាមៗ។

ឃើញពីភាពបត់បែនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងការគ្រប់គ្រងសន្ទុះរបស់គេ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានបទពិសោធន៍នៅជុំវិញនោះ ស្រាប់តែឧទានឡើងដោយការស្ងើចសរសើរ។

នៅខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់គេឈប់ចលនា ដំបងដែកនៅក្នុងដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ត្រូវបានព្រលែង និងបន្តទៅមុខ។ ដូចជាព្រួញដែលត្រូវបានបាញ់ចេញ វាតម្រង់សំដៅទៅរកក្បាលរបស់ ជាលៀអូ។

សម្លឹងមើលដំបងដែកដែលកំពុងហោះមករកគេ ជាលៀអូ ញញឹមដោយការមើលងាយ។ ជាមួយនឹងការរលាស់ដៃដែលមានកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតង ខ្យល់នៅពីមុខគេប្រែជាវឹកវរ ហើយព្យុះសង្ឃរាពណ៌បៃតងតូចៗមួយចំនួនក៏បានលេចឡើង។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ព្យុះសង្ឃរាតូចៗពីរបីមក កម្លាំងរបស់ដំបងដែកត្រូវបានលុបបំបាត់យ៉ាងងាយស្រួល។

ដោយបាត់បង់កម្លាំង ដំបងដែកបានធ្លាក់ចុះទៅលើដីក្នុងចម្ងាយកន្លះម៉ែត្រពី ជាលៀអូ ជាមួយនឹងសំឡេងប៉ះគ្នាដ៏ខ្លាំង។

«អា...» ការឃើញការវាយលុករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានគេយកឈ្នះយ៉ាងងាយស្រួល មនុស្សនៅជុំវិញមិនអាចទប់ចិត្តមិនដកដង្ហើមធំបានឡើយ។ ជាលៀអូ ដែលមានជំនាញកម្រិតខ្ពស់ មើលទៅហាក់ដូចជាមិនអាចយកឈ្នះបានឡើយ។