ការយល់ព្រមទទួលយក (Acceptance)

ប្រឈមមុខនឹងបុរសរាប់សិបនាក់ដែលមានកម្លាំងត្រឹម លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបួន (Four-star Dou Zhe) ដែលកំពុងកាន់ដំបងដែក ក្រុមដែលមានគ្នាជាងដប់នាក់ដែលធ្លាប់តែអួតអាងពីអំណាចរបស់ខ្លួន ក៏ស្រាប់តែភាំងស្មារតី។ មុនពេលពួកគេមានឱកាសរត់គេច ដំបងដែកពណ៌ខ្មៅទាំងនោះបានសំពងចុះមកយ៉ាងព្រៃផ្សៃលើគ្រប់ផ្នែកនៃរាងកាយរបស់ពួកគេ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក សំឡេងស្រែកដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បានបន្លឺឡើងពេញដងផ្លូវ។

បន្ទាប់ពីគ្រវីកន្ទុយភ្នែកយ៉ាងត្រជាក់ទៅកាន់ ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានងាកក្បាលទៅរក ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ដែលមានផ្ទៃមុខក្រហមងាំងដោយកំហឹង រួចសួរក្នុងសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖ «តើបងស្រីមិនអីទេឬ? បងគួរតែប្រាប់ខ្ញុំថាបងនឹងមកទីនេះ។ នាពេលថ្មីៗនេះ ពួកអាតិរច្ឆានមកពីត្រកូលជាលៀនេះ តែងតែដើររករឿងមិនឈប់ឡើយ។»

ដោយសារតែត្រូវបាន ស៊ាវយ៉ាន ប្រព្រឹត្តដាក់យ៉ាងទន់ភ្លន់ជាលើកដំបូង ស៊ាវយូ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងច្បាស់។ ភាពក្រហមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាងកាន់តែដិតខ្លាំងឡើង។ ដោយធ្វើអ្វីមិនត្រូវ នាងក៏ងាកក្រសែភ្នែកចេញ និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានជួប ស៊ុនអឺ (Xun Er) នៅពេលដែលខ្ញុំចេញពីផ្ទះ។ នាងនិយាយថានាងចង់មកមើលឯង ដូច្នេះខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តមកជាមួយនាងទៅ។ តើខ្ញុំដឹងយ៉ាងម៉េចថា នឹងត្រូវមកជួបពួកអាតិរច្ឆានទាំងនេះទៅ?»

ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនគ្រវីក្បាលបានឡើយ។ គេបានងាកក្រសែភ្នែកទៅរកយុវតីដែលស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតង ដែលផ្ទៃមុខរបស់នាងពោរពេញទៅដោយក្ដីសប្បាយរីករាយនៅពេលឃើញគេបង្ហាញខ្លួន។ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេកាន់តែទន់ភ្លន់ជាងមុន៖ «មើលទៅអូនហាក់ដូចជាចូលចិត្តការជេរប្រទេចមែនកាលពីអម្បាញ់មិញ។»

ស្ដាប់ឮ ស៊ាវយ៉ាន សើចចំអកឱ្យនាង ស៊ុនអឺ បានគ្រវីក្បាលដោយភាពបរិសុទ្ធ នាងពេបមាត់ និងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមដ៏ភ្លឺថ្លាថា៖ «នោះមិនមែនជាចេតនារបស់ខ្ញុំឡើយ។ វាគ្រាន់តែថា ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអាកប្បកិរិយារបស់គេ - សូម្បីតែបងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន កាលពីមុន ក៏មិនហ៊ានដើរចាប់មនុស្សនៅតាមដងផ្លូវដោយចំហបែបនេះដែរ។»

ប្រឈមមុខនឹងការតបតដោយប្រយោលរបស់ ស៊ុនអឺ ស៊ាវយ៉ាន បានប៉ះច្រមុះរបស់គេ និងញញឹមទាំងបង្ខំ។ គេប្រហែលជាមានចរិតក្រអឺតក្រទមបន្តិចកាលពីមុន ប៉ុន្តែគេមិនអាក្រក់ដូចបុរសដែលនៅចំពោះមុខនេះឡើយ។

«អូ តើនេះមិនមែនជាលោកម្ចាស់វ័យក្មេងនៃត្រកូលស៊ាវទេអី? ដោយសារមិនបានជួបគ្នាជាងមួយឆ្នាំ ខ្ញុំឮថាឯងទីបំផុតបានដោះលែងឈ្មោះ "អាពិការ" ចេញហើយមែនទេ?» ជាលៀអូ មិនអាចទប់ចិត្តមិនចូលមកអន្តរាគមន៍បានឡើយ បន្ទាប់ពីឃើញ ស៊ាវយ៉ាន និយាយលេងសើចជាមួយ ស៊ុនអឺ។

«តើគេជាអ្នកណា?» ក្រសែភ្នែករបស់ លីវស៊ី (Liu Xi) ក៏ត្រជាក់ដូចគ្នា។ ការឃើញ ស៊ុនអឺ ជជែកលេងសើចជាមួយបុរសម្នាក់ទៀត បន្ទាប់ពីបង្ហាញភាពព្រងើយកន្តើយដាក់គេ គឺជាការវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងដល់អំនួតរបស់ លីវស៊ី។ គេមិនអាចទទួលយកបានឡើយ។

«ហេហេ បងប្រុស លីវស៊ី នេះគឺជា "ទេពកោសល្យ" ដ៏ល្បីល្បាញរបស់ត្រកូលស៊ាវ។ គេឈ្មោះ ស៊ាវយ៉ាន។ កាលពីមុន ទោះបីជាហ្វឹកហាត់ជាងដប់ឆ្នាំក៏ដោយ ក៏កម្លាំងធាតុរបស់គេនៅត្រឹមតែដំណាក់កាលទីបី ឬទីបួនប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាគេបានស៊ីអ្វីចូលទៅទេ ទើបតែប៉ុន្មានខែសោះ កម្លាំងធាតុរបស់គេបានឡើងដល់ដំណាក់កាលទីប្រាំបីបាត់ទៅហើយ។» ជាលៀអូ ឈរនៅក្បែរ លីវស៊ី និងណែនាំដោយស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។

«មិនថាមានទេពកោសល្យអស្ចារ្យប៉ុណ្ណាទេ ប្រសិនបើមិនទាន់ក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ទេនោះ គេក៏គ្រាន់តែជាសម្រាមប៉ុណ្ណោះ» លីវស៊ី និយាយយ៉ាងត្រជាក់។

ឮសម្ដីទាំងនេះ ផ្ទៃមុខតូចរបស់ ស៊ុនអឺ កាន់តែត្រជាក់ខ្លាំងជាងមុន។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌មាសបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង។

ដោយឈោងដៃទៅអង្អែលស្មារបស់ ស៊ុនអឺ តិចៗ ដើម្បីឱ្យនាងបន្ធូរអារម្មណ៍ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងរាបស្មើ និងគ្រវីក្បាល។ ងាកក្បាលទៅក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ក្រឡេកមើល លីវស៊ី ដែលស្លៀកពាក់ពណ៌សសុទ្ធ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានឆ្វៀលទៅលើទ្រូងរបស់ម្នាក់នោះ ដែលមានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ និងញញឹមថា៖ «អ្នកប្រហែលជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលបានផលិតថ្នាំ "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" មែនទេ?»

លីវស៊ី សើចយ៉ាងត្រជាក់ និងងើបទ្រូងដែលពាក់ផ្លាកសញ្ញាឡើង រួចប្រកាសដោយមោទនភាពថា៖ «ត្រឹមត្រូវហើយ! ខ្ញុំគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលជួលដោយត្រកូលជាលៀ។»

ស៊ាវយ៉ាន ហាក់ដូចជានឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង គេងក់ក្បាល និងសើចថា៖ «មិនចម្លែកឡើយ។ មានតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដូចជាអ្នកទេ ទើបអាចផលិតថ្នាំព្យាបាលកម្រិតទាបបែបនេះបាន។ អ្នកពិតជាស័ក្តិសមនឹងការបង្ហាត់បង្រៀនរបស់គ្រូអ្នកមែន!»

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញបានសើចយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីបានជួបប្រទះនឹងទង្វើកេងប្រវ័ញ្ចរបស់ត្រកូលជាលៀ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះមានការចងគំនុំយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្នកបង្កើត "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក"។ ការឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ហ៊ានសើចចំអកឱ្យអ្នកបង្កើតវានៅចំពោះមុខបែបនេះ ធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់បន្តិច។

សំណើចរបស់អ្នកនៅជុំវិញបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ លីវស៊ី ចាប់ផ្ដើមប្រែជាខ្មៅងងឹតបន្តិចម្ដងៗ។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់៖ «ឯងកំពុងជួយត្រកូលស៊ាវឱ្យធ្វើឱ្យថ្នាំងថ្នាក់ដល់មនុស្សដែលពួកគេមិនអាចតតាំងបាន។»

ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គេសើចដោយភាពជូរចត់ និងឈ្លីក្បាល គេហួសចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែលបុរសម្នាក់នេះក្រអឺតក្រទមដល់កម្រិតនេះ។ តើគេពិតជាគិតថាខ្លួនឯងជាសិស្សរបស់ លំដាប់អាទិទេព (Dou Di) មែនទេ? អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១ ម្នាក់ ប្រហែលជាត្រូវបានគោរពដោយត្រកូលស៊ាវ ប៉ុន្តែបើនិយាយថាជាមនុស្សដែលត្រកូលស៊ាវមិនអាចតតាំងបាន នោះគឺជាឿងកំប្លែងហើយ។

«អើយ តើគេក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដោយរបៀបណា បើមានបញ្ញាទាបបែបនេះ?» ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិច បានដោះដូរក្រសែភ្នែកជាមួយ ស៊ុនអឺ។ បន្ទាប់ពីបានសន្ទនាខ្លីជាមួយ លីវស៊ី ទីបំផុតគេយល់ហើយថា ហេតុអ្វីបានជា ស៊ុនអឺ ដែលមានចរិតទន់ភ្លន់ បែរជាមិនចូលចិត្តបុរសម្នាក់នេះខ្លាំងម្ល៉េះ។

ឈ្លីបាតដៃលើផ្ទៃមុខតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន ខ្ជិលនឹងបន្តសន្ទនាជាមួយមនុស្សល្ងង់បែបនេះទៀតឡើយ។ គេគ្រវីដៃទៅកាន់បុរសមាឌធំរាប់សិបនាក់នៅពីក្រោយគេ និងញញឹមថា៖ «វាយទៅ! ចាត់ការមេរបស់ពួកគេផង។ ដោយសារមនុស្សទាំងនេះហ៊ានមកបង្កបញ្ហាក្នុងទឹកដីរបស់យើង យើងមិនចាំបាច់ផ្ដល់មុខមាត់ឱ្យពួកគេឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ យើងប្រហែលជាត្រូវគេសើចចំអកជាមិនខាន។»

ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ គេមិននឹកស្មានថា ស៊ាវយ៉ាន នឹងហ៊ានវាយប្រហារពិតប្រាកដឡើយ។ គេងាកភ្នែក និងនិយាយឌឺដងថា៖ «ខ្ញុំគិតថាឯងធំដឹងក្ដីច្រើនហើយ។ មិននឹកស្មានថា ឯងនៅតែជាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ដែលចេះតែពឹងផ្អែកលើកូនចៅបែបនេះសោះ។»

«ការឌឺដងរបស់ឯង ពិតជាខ្សោយណាស់។» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដំបងដែកក្នុងដៃ ខណៈដែលនិយាយតិចៗ។

«ប្រសិនបើឯងចង់ចាត់ទុកវាជាការឌឺដង ក៏ចាត់ទុកចុះ។ មនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ដូចជាឯង គ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់នឹងដើរក្បែរកញ្ញា ស៊ុនអឺ ឡើយ។» ជាលៀអូ និយាយដោយការប្រមាថ។ ក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ ខណៈដែលគេបន្តផែនការដ៏អាក្រក់របស់គេ៖ «ឯងប្រហែលជាបានឆ្លងកាត់ ពិធីពេញវ័យ (Coming of Age Ceremony) រួចហើយមែនទេ? ហិហិ។ នោះមានន័យថា ប្រសិនបើខ្ញុំប្រកួតជាមួយឯងឥឡូវនេះ ឯងគ្មានហេតុផលអ្វីនឹងបដិសេធឡើយ មែនទេ?»

«ឯងពិតជាគ្មានភាពអៀនខ្មាស់មែន។ ស៊ាវយ៉ាន ទើបតែអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំប៉ុណ្ណោះក្នុងឆ្នាំនេះ ខណៈដែលឯងអាយុម្ភៃបីឆ្នាំទៅហើយ។ ឯងពិតជាហ៊ានបញ្ចេញការប្រកួតបែបនេះមែន។ ប្រសិនបើឯងចង់លេង ខ្ញុំសុខចិត្តកំដរឯង!» ស៊ាវយូ ស្ដីបន្ទោសចំពោះការប្រកួតរបស់ ជាលៀអូ។ ចិញ្ចើមរបស់នាងប្រែជាត្រង់ និងគ្រវីខ្សែរំពាត់របស់នាង បន្សល់ទុកនូវស្នាមពណ៌សស្ដើងមួយនៅលើដី។

ជ្រុងមាត់របស់គេញ័រតិចៗ ខណៈដែល ជាលៀអូ និយាយឌឺដងថា៖ «មើលទៅឯងហាក់ដូចជាមានសំណាងជាមួយស្រីៗណាស់មែនទេ? មានយុវតីម្នាក់ទៀតចេញមុខមកការពារឯងទៀតហើយ។ ហិហិ ឯងគ្រាន់តែជាមនុស្សកំសាកដែលចេះតែលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយខ្នងមនុស្សស្រីប៉ុណ្ណោះ។»

«ចង្រៃយក៍ អាមុខសនេះពិតជាអួតអាងពេកហើយ។ លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ខ្ញុំនឹងលេងជាមួយវាជំនួសលោកម្ចាស់វិញ!» ឃើញអាកប្បកិរិយាដ៏មានអំណាចរបស់ ជាលៀអូ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញដែលស្និទ្ធស្នាលជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន បានស្រែកឡើង។

ឃើញថាសម្ដីរបស់គេបានបង្កឱ្យមានភាពចលាចលដ៏ធំបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ជាលៀអូ ក៏ប្រែប្រួល។ កម្លាំងរបស់គេគឺនៅ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបី ហើយគេមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតបន្តិចដែលធ្វើឱ្យមនុស្សច្រើនបែបនេះខឹងសម្បារ។

ក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលគ្មានបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីទាំងអស់ ជាលៀអូ រលាស់ដៃអាវ និងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ដោយសារឯងគ្មានភាពក្លាហាននឹងទទួលយកការប្រកួត ដូច្នេះបំភ្លេចវាចុះ។ បងប្រុស លីវស៊ី តោះពួកយើងទៅ។ មនុស្សដែលមិនហ៊ានទទួលយកការប្រកួតបែបនេះ មិនសមនឹងទទួលបានការគោរពឡើយ។»

លីវស៊ី ងក់ក្បាល ខណៈដែលបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានលួចសម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ មួយភ្លែត មុននឹងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងកាចសាហាវ និងគំរាមថា៖ «អាល្អិត ចាំមើលចុះ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យត្រកូលស៊ាវបញ្ជូននាងមកឱ្យខ្ញុំដោយស្ម័គ្រចិត្ត។ ក្នុងចំណោមមនុស្សស្រីទាំងអស់ដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ មិនទាន់មានម្នាក់ណាដែលខ្ញុំយកមិនបានឡើយ។»

ស៊ុនអឺ សម្លឹងមើល លីវស៊ី ដែលផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពអសុរោះយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។ ក្នុងភ្នែករបស់នាង ចេតនាសម្លាប់ទីបំផុតបានលេចឡើង។

ជាលៀអូ និង លីវស៊ី បានងាកក្រោយបម្រុងចាកចេញ ប៉ុន្តែបុរសមាឌធំដ៏អំនួតមួយចំនួនមកពីត្រកូលស៊ាវ បានបង្ហាញខ្លួននៅច្រកចូលទីផ្សារ និងបិទផ្លូវចេញ។

«ខ្ញុំដឹងថាឯងពិតជាចង់កម្ទេចខ្ញុំឱ្យក្លាយជាជនពិការណាស់។ អឹម មិនអីទេ... ខ្ញុំយល់ព្រមតាមបំណងរបស់ឯង... ខ្ញុំទទួលយកការប្រកួត។» នៅពេលដែល ជាលៀអូ ហៀបនឹងបញ្ចេញសញ្ញាសុំជំនួយ សំឡេងដ៏រាបស្មើរបស់យុវជនម្នាក់ក៏ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីក្រោយគេ។

ឮបែបនេះ ដំបូងឡើយ ជាលៀអូ ភាំងស្មារតីបន្តិច មុននឹងស្នាមញញឹមដ៏កំណាចលេចឡើង។ ជ្រុងមាត់របស់គេលើកឡើងយឺតៗ ខណៈដែលគេខ្សឹបថា៖ «គឺឯងខ្លួនឯងទេដែលចង់រកសេចក្ដីស្លាប់។ កុំបន្ទោសខ្ញុំ ប្រសិនបើមានអ្វីកើតឡើងឱ្យសោះ។»