កម្ទេចឱ្យក្លាយជាជនពិការ (To Cripple)

លីវស៊ី (Liu Xi) នាពេលនេះកំពុងមានអារម្មណ៍រំភើបយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រភពនៃភាពរំភើបរបស់គេ គឺយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង ដែលកំពុងឈរនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។

សម្លៀកបំពាក់របស់យុវតីម្នាក់នោះមានភាពថ្លៃថ្នូរ ហើយផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់របស់នាងគឺគ្មានគ្រឿងសម្អាងអ្វីទាំងអស់ ដែលបង្ហាញពីភាពស្រស់ស្អាតតាមបែបធម្មជាតិ និងភាពបរិសុទ្ធ។ សក់ខ្មៅរលោងរបស់នាងដែលត្រូវបានចងដោយក្រណាត់ពណ៌បៃតងខ្លីមួយ បានទម្លាក់មកដល់ចង្កេះ។ នៅពេលដែលខ្យល់បក់មក សក់ដែលរសាត់តាមខ្យល់របស់នាងបានធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នកដទៃញាប់ញ័រ។

នៅលើចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់យុវតីម្នាក់នោះ ខ្សែក្រវ៉ាត់ពណ៌ស្វាយខ្ចីបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នូវរាងរៅដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ក្នុងលក្ខណៈដែលសូម្បីតែភ្នែករបស់អ្នកដំណើរឆ្លងកាត់ក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនលួចសម្លឹងបានដែរ។ ក្នុងចិត្តរបស់ លីវស៊ី លួចគិតថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំបានឱបចង្កេះដ៏តូចបែបនេះ តើវានឹងមានក្ដីសុខយ៉ាងណាទៅ?»

ខណៈដែលផ្ទៃមុខដ៏ក្ដៅងំរបស់គេសម្លឹងមើលយុវតីម្នាក់នោះ បាតដៃរបស់ លីវស៊ី បានញ័រដោយសារតែភាពរំភើប។ យុវតីដ៏ទន់ភ្លន់នៅពីមុខគេនេះ គឺខុសគ្នាស្រឡះពីអ្នកផ្សេងទៀតដែលគេធ្លាប់សប្បាយជាមួយ។ បូករួមទាំងចរិតលក្ខណៈដ៏ថ្លៃថ្នូរដែលដូចទៅនឹងផ្កាឈូក លីវស៊ី ដែលពោរពេញដោយតណ្ហាមិនអាចទប់ចិត្តមិនចង់បាននាងភ្លាមៗឡើយ។

ក្រឡេកមើល ស៊ាវនីង (Xiao Ning) ដែលទើបតែត្រូវបានគេវាយឱ្យដួលទៅលើដីក្នុងមួយក្បាច់ លីវស៊ី សើចថា៖ «ការការពារយុវតីត្រូវការសមត្ថភាពពិតប្រាកដ ដែលឯងគ្មានទាល់តែសោះ។»

ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវនីង ប្រែជាក្រហម និងខាំធ្មេញយ៉ាងខ្លាំងដោយកំហឹង ខណៈដែលត្រូវបាន លីវស៊ី សើចចំអកឱ្យ។

«ស៊ាវនីង ត្រឡប់មកវិញ។ ឯងមិនមែនជាគូប្រកួតរបស់គេឡើយ។» ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ស្រែកតិចៗ ខណៈដែលនាងឈានជើងទៅមុខ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងហាក់ដូចជាត្រជាក់។

ស៊ាវនីង ខាំធ្មេញ។ គេបានវាស់ស្ទង់កម្លាំងទាំងសងខាងក្នុងចិត្ត និងបានត្រឹមតែដកថយវិញដោយមិនចង់។ ដោយសារតែបាត់បង់មុខមាត់នៅចំពោះមុខយុវតីដែលគេចូលចិត្ត ស៊ាវនីង មានអារម្មណ៍អាប់អោនយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីពិនិត្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវយូ ដោយក្រសែភ្នែក ក្រសែភ្នែករបស់ លីវស៊ី ទីបំផុតបានឈប់នៅលើជើងដ៏វែង និងមានមន្តស្នេហ៍របស់នាង រួចគេមិនអាចទប់ចិត្តមិនសរសើរបានថា៖ «យុវតីលំដាប់ខ្ពស់ម្នាក់ទៀតហើយ។ មើលទៅសំណាងរបស់ខ្ញុំថ្ងៃនេះពិតជាល្អណាស់។»

«ហាហា បងប្រុស លីវស៊ី ពួកគេគឺជាសមាជិកនៃត្រកូលស៊ាវ។ យុវតីម្នាក់នេះឈ្មោះ ស៊ាវយូ។ នាងមានចរិតឆេវឆាវបន្តិច ហើយបុរសដែលគ្មានសមត្ថភាពនឹងមិនអាចយកឈ្នះនាងបានឡើយ។» ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) ដែលដើរមកជាមួយក្រុមបុរសមាឌធំ បានឈានជើងទៅមុខទាំងស្នាមញញឹម និងសើចយ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច។

«ខឺខឺ កាន់តែហឹរ... កាន់តែឆ្ងាញ់។» ក្រសែភ្នែករបស់ លីវស៊ី បានងាកទៅរកយុវតីដែលស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតងដែលកំពុងឈរស្ងៀមម្តងទៀត ភ្នែករបស់គេបញ្ចេញនូវពន្លឺពណ៌បៃតង (ពន្លឺតណ្ហា)។ «តើយុវតីម្នាក់នេះជាអ្នកណា?»

ឃើញថាមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ លីវស៊ី មាត់របស់ ជាលៀអូ បានញ័រតិចៗ។ គេបានជេរប្រទេចអាតិរច្ឆានដែលមានខួរក្បាលគិតតែរឿងកាមគុណម្នាក់នេះក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង មុននឹងឆ្លើយតបដោយអស់សង្ឃឹម។ «នាងគឺ ស៊ាវស៊ុនអឺ (Xiao Xun Er)។»

«ឈ្មោះល្អ។» សើចបណ្ដើរងក់ក្បាលបណ្ដើរ លីវស៊ី បានឈប់និយាយឥតប្រយោជន៍ជាមួយ ជាលៀអូ។ គេឈានជើងពីរជំហានទៅមុខ និងធ្វើពុតជាសុភាពបុរស ខណៈដែលនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឈ្មោះ លីវស៊ី។ តើខ្ញុំអាចអញ្ជើញកញ្ញាទាំងពីរដើរកម្សាន្តក្នុងទីផ្សារនេះបានទេ? ហាហា ប្រសិនបើមានអ្វីនៅក្នុងទីផ្សារដែលកញ្ញាចាប់អារម្មណ៍ សូមកុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងចេញថ្លៃឱ្យទាំងអស់។» ខណៈដែលគេនិយាយ ដៃរបស់ លីវស៊ី បានបើកយឺតៗ បង្ហាញពីផ្លាកសញ្ញានៅលើទ្រូងរបស់គេ ដែលបង្ហាញពីមុខរបររបស់គេ។

នៅលើផ្លាកសញ្ញានោះមានរូបឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដ៏សាមញ្ញមួយ។ នៅលើផ្ទៃនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំមានរលកពណ៌ប្រាក់ដែលជះពន្លឺយ៉ាងចម្លែកនៅពេលត្រូវកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ។

«អ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ថ្នាក់ទី ១?» ឃើញផ្លាកសញ្ញានៅលើទ្រូងរបស់ លីវស៊ី ហ្វូងមនុស្សនៅជុំវិញស្រាប់តែដកដង្ហើមធំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ស្នាមញញឹមរបស់ លីវស៊ី កាន់តែរីកធំឡើងនៅពេលឮសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលទាំងនោះ។

ឮពាក្យថា "អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១" ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ប្រែប្រួលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណា ជាមួយនឹងចរិតលក្ខណៈរបស់នាង នាងនឹងមិនទៅដើរទិញឥវ៉ាន់ជាមួយមនុស្សដែលមានក្រសែភ្នែកមិនល្អត្រឹមតែដោយសារមុខរបររបស់គេនោះឡើយ។ នាងបាននិយាយដោយមិនបង្អង់ថា៖ «ពួកយើងមិនទំនេរទេ។ អ្នកអាចទៅរកអ្នកផ្សេងចុះ។» បន្ទាប់ពីនិយាយរួច នាងក៏ចាប់ដៃរបស់ ស៊ុនអឺ ហើយងាកក្រោយបម្រុងនឹងចាកចេញ។

ចំពេលដែលនាងកំពុងងាកក្រោយ បុរសមាឌធំមួយចំនួនបានឈានជើងចេញពីក្នុងហ្វូងមនុស្ស។ ពួកគេញញឹមយ៉ាងព្រហើន ខណៈដែលមកបិទផ្លូវចេញ។

ឃើញបុរសមាឌធំមកបិទផ្លូវបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ស្រពោនចុះ។ នាងងាកក្រោយ និងនិយាយទៅកាន់ ជាលៀអូ យ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «នេះគឺជាទឹកដីរបស់ត្រកូលស៊ាវ។ តើឯងមិនមើលទៅហាក់ដូចជាក្រអឺតក្រទមពេកទេឬ?»

«ខឺខឺ ត្រកូលស៊ាវ? តើពួកគេខ្លាំងណាស់មែនទេ? អ្វីដែលពួកគេបានធ្វើគឺគ្រាន់តែទទួលបានប្រជាប្រិយភាពបន្តិចបន្តួចដោយសារជំនួយពីម្សៅឃាត់ឈាមប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ ខ្ញុំអាចកម្ទេចត្រកូលស៊ាវបានយ៉ាងងាយ។ "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" គ្រាន់តែជាថ្នាំព្យាបាលដែលខ្ញុំធ្វើឡើងតាមតែចិត្តប៉ុណ្ណោះ។» លីវស៊ី អង្អែលដៃអាវពណ៌សស្អាតរបស់គេ ខណៈដែលនិយាយដោយអំនួត។

ឮសម្ដីទាំងនេះ ស៊ាវយូ កាន់តែខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែនាងនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ជ្រៅក្នុងចិត្ត នាងដឹងពីសមត្ថភាពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ និងមិនហ៊ាននិយាយខ្លាំងៗពេកឡើយ ដើម្បីជៀសវាងការនាំបញ្ហាមិនចាំបាច់មកឱ្យត្រកូលស៊ាវ។

ទោះបីជា ស៊ាវយូ អាចនឹងបារម្ភពីព័ត៌មានលម្អិតបែបនេះ ប៉ុន្តែ ស៊ុនអឺ មិនខ្វល់ខ្វាយពីបញ្ហាបែបនេះឡើយ។ ឥឡូវនេះនាងយល់ហើយថា សម្រាមដែលមានរូបរាងជាមនុស្សម្នាក់នេះកំពុងតែពន្យារពេលការជួបគ្នារបស់នាងជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន។

ងើបភ្នែកឡើងតិចៗ និងសម្លឹងមើល លីវស៊ី ដែលកំពុងក្រអឺតក្រទម បបូរមាត់តូចរបស់ ស៊ុនអឺ បានបើកតិចៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា សម្ដីដែលនាងនិយាយចេញមក បានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភាំងស្មារតី។ «សម្រាមនៅតែជាសម្រាម។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីពាក់ស្បែកជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ក៏វានៅតែជាសម្រាមដដែល។ មនុស្សដូចជាឯងដែលដើរអួតអាងពីសមត្ថភាពបន្តិចបន្តួចរបស់ខ្លួន... បើប្រើពាក្យរបស់បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន... គឺល្ងង់ខ្លៅ។»

ដងផ្លូវប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ មនុស្សជាច្រើនបានភាំងស្មារតី។ យុវតីដែលមើលទៅថ្លៃថ្នូរបែបនេះ បែរជាពូកែជេរប្រទេចមនុស្សមិនចាញ់អ្នកណាឡើយ។

ស៊ាវយូ ក៏ភាំងស្មារតីដូចគ្នា ខណៈដែលសម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ នៅក្បែរនាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានពេបមាត់ដោយអស់សង្ឃឹម និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់ហើយថា ឯងនឹងត្រូវខូចដោយសារអាល្អិតម្នាក់នោះ...»

ដោយសារតែត្រូវបាន ស៊ុនអឺ សើចចំអកឱ្យជាសាធារណៈបែបនេះ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ លីវស៊ី ដែលមានចិត្តចង្អៀតបានរលាយបាត់អស់។ គេនិយាយយ៉ាងស្រពោនថា៖ «ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ នាងគឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលហ៊ាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ។»

«ពិតមែនឬ។ ពិតជាសម្តីដ៏ល្ងង់ខ្លៅមែន។»

ខណៈដែលដៃតូចរបស់នាងអង្អែលថ្ងាសដ៏ភ្លឺថ្លា ស៊ុនអឺ ស្ទើរតែប្រាកដក្នុងចិត្តថា មនុស្សនៅពីមុខនាង ប្រហែលជាមនុស្សល្ងង់ ឬក៏ជាមនុស្សដែលក្រអឺតក្រទមជ្រុលហួសហេតុពេកហើយ។

«ជាលៀអូ ធ្វើវាទៅ! ដើមឡើយ ខ្ញុំចង់ប្រើវិធីសាស្ត្រត្រឹមត្រូវ។ វាពិតជាគួរឱ្យស្ដាយដែលនាងមិនដឹងគុណ។» លីវស៊ី ដែលមានផ្ទៃមុខស្រពោនបានគ្រវីដៃ និងបញ្ជាយ៉ាងត្រជាក់។

«អឺ...» ជាលៀអូ ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គេអង្អែលក្បាលទាំងឈឺក្បាល។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ប្រុងប្រយ័ត្ន គេគិតថា៖ «តើអាម្នាក់នេះកំពុងគិតអ្វី? លោកពុកនិយាយត្រូវមែន។ ក្រៅពីការចម្រាញ់ថ្នាំ គេមិនដឹងអ្វីទាំងអស់។ តើមនុស្សបែបនេះអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានដោយរបៀបណា?»

ដកដង្ហើមធំ ជាលៀអូ បានត្រឹមតែនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «បងប្រុស លីវស៊ី នាពេលបច្ចុប្បន្ន ត្រកូលជាលៀរបស់យើងមិនអាចតតាំងជាមួយត្រកូលស៊ាវបានឡើយ។»

«ត្រកូលស៊ាវ?» សើចយ៉ាងត្រជាក់ លីវស៊ី និយាយដោយការមើលងាយថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំអាចបាននាង ខ្ញុំនឹងជួយឯងកម្ទេចត្រកូលស៊ាវចោល។ ក្រៅពីម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក ខ្ញុំអាចផលិតថ្នាំបានពីរទៅបីប្រភេទផ្សេងទៀត។ នៅពេលដែលខ្ញុំចម្រាញ់ពួកវាចេញមក ខ្ញុំធានាថាត្រកូលស៊ាវនឹងត្រឡប់ទៅរកសភាពដ៏គួរឱ្យអាណិតដូចកាលពីមុនជាមិនខាន។»

ស្ដាប់ឮការធានាបែបនេះ ជាលៀអូ បានភ្ញាក់ផ្អើលម្ដងទៀត។ គេមិននឹកស្មានថា មនុស្សម្នាក់នេះនឹងបង្ហាញសន្លឹកបៀរទាំងអស់ក្នុងដៃយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះឡើយ។ ក្រៅពីលួចសប្បាយចិត្តក្នុងចិត្ត គេក៏បានដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត។ តើនេះមានន័យថា កាលណាភាពល្ងង់ខ្លៅកាន់តែខ្លាំង ឱកាសដែលម្នាក់នោះក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំក៏កាន់តែខ្ពស់មែនទេ? ជាលៀអូ គ្រវីដៃ និងបញ្ជាថា៖ «ចាប់ពួកគេ!»

ឮបញ្ជារបស់ ជាលៀអូ បុរសមាឌធំជាងដប់នាក់នៅពីក្រោយគេ ក៏បង្ហាញផ្ទៃមុខកាចសាហាវភ្លាមៗ ខណៈដែលពួកគេចូលទៅឡោមព័ទ្ធក្រុមរបស់ ស៊ុនអឺ។

ឃើញភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ស៊ាវយូ ក៏ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ បូករួមនឹងសំឡេងសើចចំអក ស៊ាវយូ បានដកខ្សែរំពាត់ពណ៌បៃតងវែងចេញពីចង្កេះរបស់នាង និងវាយយ៉ាងខ្លាំងទៅលើបុរសមាឌធំដែលកំពុងរត់មករកនាង។ "ផាច់"។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ស្នាមឈាមវែងមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសម្នាក់នោះ។

ទោះបីជា ស៊ាវយូ ជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបី ក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រឈមមុខនឹងមនុស្សជាងដប់នាក់ដែលមានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលនឹងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ នាងបានធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀប បន្ទាប់ពីវាយបកបុរសមាឌធំពីរទៅបីនាក់ចេញ។ នាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យគេចចេញ ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍អាប់អោន។

បន្ទាប់ពីធ្វើឱ្យបុរសមាឌធំម្នាក់ទៀតក្អួតឈាម និងដកថយទៅវិញ ស៊ាវយូ ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង ត្រូវបានបង្ខំឱ្យដកថយពីរបីជំហាន។ ងាកក្បាលទៅក្រោយ នាងបានបញ្ជា ស៊ាវនីង ថា៖ «នាំ ស៊ុនអឺ ចេញទៅ។ ទៅហៅអាល្អិតម្នាក់នោះមកទីនេះភ្លាម!»

ស៊ាវនីង ងក់ក្បាលយ៉ាងប្រញាប់។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែប្រួលភ្លាមៗ ខណៈដែលគេព្រមានយ៉ាងលឿនថា៖ «បងស្រី ប្រយ័ត្ន!»

ឮការព្រមានរបស់ ស៊ាវនីង ស៊ាវយូ ប្រញាប់ងាកក្រោយ និងបានឃើញបុរសដែលនាងបានវាយកាលពីមុន កំពុងលើកកណ្ដាប់ដៃដែកយ៉ាងកំណាច និងវាយយ៉ាងខ្លាំងសំដៅទៅរកទ្រូងរបស់នាង។

ឃើញការវាយប្រហារដ៏ស្មោកគ្រោក និងនឹកស្មានមិនដល់ដែលផ្ដោតលើទីតាំងបែបនេះលើរាងកាយរបស់មនុស្សស្រី ស៊ាវយូ បានខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) បានប្រមូលផ្ដុំនៅលើបាតដៃរបស់នាង។ នៅពេលដែលវាហៀបនឹងផ្ទុះចេញទៅ រូបរាងពណ៌ខ្មៅមួយបានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរនាងយ៉ាងលឿន។ ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងមួយបានបោកបក់ទៅលើបុរសមាឌធំនោះ។ កម្លាំងដ៏មហិមាបានធ្វើឱ្យបុរសម្នាក់នោះរមៀលទៅមុខជាច្រើនម៉ែត្រ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលគ្របដណ្ដប់ដោយឈាម មុននឹងឈប់យឺតៗ។

«កម្ទេចគ្រប់គ្នាដែលបានវាយប្រហារឱ្យក្លាយជាជនពិការទាំងអស់ទៅ។»

យុវជនម្នាក់ដែលកាន់ដំបងដែក បានក្រឡេកមើលយ៉ាងត្រជាក់ទៅកាន់ លីវស៊ី និង ជាលៀអូ ដែលកំពុងឈរនៅម្ខាងទៀត។ សំឡេងដ៏ស្រទន់ដែលចេញពីបបូរមាត់របស់គេ ហាក់ដូចជាគួរឱ្យខ្លាចបន្តិច។

ឮបញ្ជារបស់យុវជនម្នាក់នោះ បុរសមាឌធំរាប់សិបនាក់ដែលកាន់ដំបងដែកដូចគ្នា និងមានស្នាមញញឹមដ៏កំណាច បានរត់សម្រុកចេញទៅភ្លាមៗ។