អ្នកគ្រប់គ្រងទីផ្សារវ័យក្មេង (Young Head of the Marketplace)

មិនដល់មួយខែផងបន្ទាប់ពីការបញ្ចេញ ម្សៅឃាត់ឈាម (Blood Clotting Powder) ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) បានឈ្នះចំណែកទីផ្សារថ្នាំព្យាបាលរហូតដល់ ៧០ ភាគរយ នៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់។ ប្រាក់ចំណេញដ៏មហិមាបានបំពេញឱ្យត្រកូលស៊ាវនូវក្ដីសប្បាយរីករាយ។ បរិវេណផ្ទះ និងច្រកទ្វារដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ឥឡូវនេះត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាប្រចាំ និងមានសភាពអ៊ូអរដូចជាទីផ្សារយ៉ាងដូច្នោះ។

បើប្រៀបធៀបជាមួយត្រកូលស៊ាវ ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) គឺពោរពេញទៅដោយភាពស្រពោនស្រពន់។ ដោយសារតែទង្វើកេងប្រវ័ញ្ចនាពេលថ្មីៗនេះ ពួកគេបានធ្វើឱ្យពួកទាហានស៊ីឈ្នួលភាគច្រើនមានអារម្មណ៍មិនចូលចិត្ត។ លើសពីនេះ ម្សៅឃាត់ឈាមរបស់ត្រកូលស៊ាវមានប្រសិទ្ធភាពជាង «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក»។ ហេតុនេះហើយ អាជីវកម្មថ្នាំព្យាបាលរបស់ត្រកូលជាលៀនៅតែបន្តត្រូវបានបង្ក្រាបដោយអាជីវកម្មរបស់ត្រកូលស៊ាវ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារត្រកូលស៊ាវមានការកំណត់បរិមាណលក់ថ្នាំប្រចាំថ្ងៃទេនោះ ត្រកូលជាលៀប្រហែលជាគ្មានម៉ូយសូម្បីតែម្នាក់ឡើយ។

ទោះបីជាចំណែកទីផ្សាររបស់ពួកគេក្នុងឧស្សាហកម្មថ្នាំព្យាបាលបានរួមតូចក៏ដោយ ក៏នៅតែមានប្រាក់ចំណេញសមរម្យសម្រាប់ពួកគេដែរ។ បញ្ហាឈឺក្បាលចម្បងសម្រាប់ត្រកូលជាលៀ គឺស្ថិតនៅលើបរិមាណគ្រឿងផ្សំថ្នាំយ៉ាងច្រើនដែលពួកគេត្រូវការដើម្បីផលិតថ្នាំ។

ឃ្លាំងធនធានដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងទីក្រុង គឺ សាលដេញថ្លៃអភិជន (Primer Auction House) បានបដិសេធមិនធ្វើកិច្ចសហការជាមួយពួកគេទៀតឡើយ។ ប្រឈមមុខនឹងការរារាំងគ្រឿងផ្សំថ្នាំនេះ ត្រកូលជាលៀពោរពេញដោយកំហឹង។ ទោះបីជាខឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនហ៊ានប្រើកម្លាំងបាយប្រឆាំងនឹងសាលដេញថ្លៃអភិជនឡើយ។ អ្នកដែលនៅពីក្រោយខ្នងសាលដេញថ្លៃអភិជន គឺជាកម្លាំងដែលអាចជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកមានអំណាចបំផុតនៃ ចក្រភពជាម៉ា (Jia Ma Empire) ទាំងមូល។ ត្រកូលតូចមួយនៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ដូចជាពួកគេ គ្មានសមត្ថភាពនឹងទៅតតាំងជាមួយឡើយ។

ដោយមិនអាចរកទំនិញពីសាលដេញថ្លៃបាន ត្រកូលជាលៀដែលអស់សង្ឃឹមមានតែទិញស្តុកគ្រឿងផ្សំថ្នាំទាំងអស់ពីហាងនានាក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ ក្នុងតម្លៃខ្ពស់ជាងទីផ្សារជាច្រើនដង។ ទោះជាយ៉ាងណា នេះគ្រាន់តែជាវិធានការបណ្ដោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ ហាងលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំទាំងនោះគ្មានសមត្ថភាពអាចផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការដ៏ធំបែបនេះក្នុងរយៈពេលវែងឡើយ។

អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គ្រប់គ្នានៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់បានដឹងពីកំហឹង និងចេតនាសម្លាប់គ្នារវាងត្រកូលស៊ាវ និងត្រកូលជាលៀ។ ការជួយត្រកូលជាលៀនៅពេលនេះ ប្រាកដជាធ្វើឱ្យថ្នាំងថ្នាក់ដល់ត្រកូលស៊ាវដែលកំពុងតែខ្លាំងឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ដូច្នេះហើយ បន្ទាប់ពីការលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំលើកដំបូងឱ្យត្រកូលជាលៀ ហាងថ្នាំជាច្រើនមិនហ៊ានលក់ឱ្យពួកគេក្នុងបរិមាណច្រើនទៀតឡើយ។ ការរឹតត្បិតនេះក៏បានធ្វើឱ្យស្ថានភាពដ៏លំបាករបស់ត្រកូលជាលៀកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។

ដោយហេតុនេះ ប្រភពគ្រឿងផ្សំថ្នាំរបស់ត្រកូលជាលៀពីទីក្រុងអ៊ូថាន់ត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់ជិត ៨០ ភាគរយ។ ប្រភពដែលនៅសេសសល់គឺមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់តម្រូវការផលិតថ្នាំព្យាបាលឡើយ។ ដោយសារតែរឿងនេះ ត្រកូលជាលៀដែលអស់សង្ឃឹមមានតែប្រើតម្លៃខ្ពស់ដើម្បីទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំពីទីក្រុងផ្សេងៗ ស្ទើរតែមិនអាចឆ្លងផុតវិបត្តិខ្វះខាតគ្រឿងផ្សំថ្នាំបាន។ ប៉ុន្តែតាមរយៈការធ្វើបែបនេះ ប្រាក់ចំណេញរបស់ត្រកូលជាលៀបានរួមតូចម្ដងទៀត។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារប្រាក់ចំណេញពីថ្នាំព្យាបាលទេនោះ ត្រកូលជាលៀប្រហែលជាត្រូវប្រកាសក្ស័យធនបាត់ទៅហើយ។

បច្ចុប្បន្ននៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ ឋានៈរបស់ត្រកូលស៊ាវកំពុងកើនឡើងខ្ពស់ដោយសារតែជំនួយពីថ្នាំព្យាបាលរបស់ពួកគេ ហើយថែមទាំងបង្ហាញនូវសន្ទុះខ្សោយៗក្នុងការវ៉ាដាច់ត្រកូលធំៗពីរផ្សេងទៀតផងដែរ។

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងដើរយ៉ាងយឺតៗនៅលើផ្លូវក្នុងទីផ្សារដ៏អ៊ូអរ។ នៅពីក្រោយគេ បុរសមាឌធំ និងមាំមួនចំនួនប្រាំពីរទៅប្រាំបីនាក់ កំពុងស្លៀកឯកសណ្ឋានយាមកាមរបស់ត្រកូលស៊ាវ។ នៅលើទ្រូងរបស់បុរសមាឌធំទាំងនេះ មានផ្កាយមាសចំនួនបួន ឬច្រើនជាងនេះ។ ច្បាស់ណាស់ បុរសមាឌធំទាំងអស់នេះមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ក៏ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបួន (Four-star Dou Zhe) ដែរ។

នៅលើដងផ្លូវដែលមានលំហូរមនុស្សយ៉ាងច្រើន ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានរូបរាងកាចសាហាវ និងបញ្ចេញក្លិនឈាម សុទ្ធតែបានផ្ដល់ស្នាមញញឹមយ៉ាងរាក់ទាក់នៅពេលឃើញយុវជនម្នាក់ដើរយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសដោយដាក់ដៃនៅពីក្រោយក្បាល។ ជួនកាល អ្នកដែលស្គាល់គ្នាស្និទ្ធស្នាលនឹងសើចសួរថា៖ «មេវ័យក្មេង តើអ្នកមកដើរល្បាតទីផ្សារម្ដងទៀតមែនទេ?»

រាល់ពេលដែលត្រូវបានគេហៅបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែពេបមាត់ដោយអស់សង្ឃឹម មុននឹងដកដង្ហើមធំតិចៗ។ កាលពីកន្លះខែមុន ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) ស្រាប់តែដាក់ឱ្យគេគ្រប់គ្រងទីផ្សារនេះក្នុងនាមជាការហ្វឹកហាត់។ ចំពោះសកម្មភាពរបស់ស៊ាវចាន សមាជិកក្នុងត្រកូលស៊ាវមានការជជែកដេញដោលគ្នាខ្លះដែរ។ ការឱ្យនរណាម្នាក់គ្រប់គ្រងទីផ្សារក្នុងវ័យជំទង់បែបនេះ គឺជាអ្វីដែលមិនធ្លាប់មានឡើយក្នុងត្រកូលស៊ាវ។ ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីពិចារណាពីឋានៈដ៏ខ្ពស់របស់ស៊ាវយ៉ានក្នុងត្រកូល ទីបំផុតអ្នកខ្លះក៏បានយល់ព្រម។ ដូច្នេះហើយ ស៊ាវយ៉ានដែលដើមឡើយសម្រាកនៅផ្ទះ ត្រូវបានដាក់ឱ្យគ្រប់គ្រងទីផ្សារនេះ។

ទោះបីជាទីផ្សារមានទំហំធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែការគ្រប់គ្រងវាមិនសូវហត់នឿយប៉ុន្មានទេ ដែលជាអ្វីម្យ៉ាងធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ានមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។ ស៊ាវយ៉ានបានបោះចោលរឿងរ៉ាវតូចតាចទាក់ទងនឹងការបែងចែកផ្លូវ និងការពិភាក្សាអំពីថ្លៃឈ្នួលហាងនៅទីតាំងល្អៗ ទៅឱ្យមេត្រកូលចំណាស់ដែលឪពុករបស់គេបានចាត់តាំងមកជួយ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ គេគ្រាន់តែនាំក្រុមបុរសមាឌធំមកដើរល្បាតតាមដងផ្លូវ និងគ្រប់គ្រងបញ្ហាសន្តិសុខនៃទីផ្សារ ចំណាយពេលថ្ងៃរបស់គេក្នុងលក្ខណៈស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីមកទប់ទល់បាន។

នៅផ្នែកខាងក្រៅ ស៊ាវយ៉ានមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សទន់ភ្លន់ និងព្រងើយកន្តើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា គេចូលចិត្តប្រមូលផ្ដុំជាមួយពួកទាហានស៊ីឈ្នួល និងពិភាក្សាអំពីបទពិសោធន៍ដ៏រំភើប និងគ្រោះថ្នាក់ដែលពួកគេបានជួបប្រទះក្នុងអំឡុងពេលបំពេញបេសកកម្ម សត្វចម្លែកចម្លែកៗ និង វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Methods) ដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកក្នុងរូងភ្នំ។ ការពិភាក្សាទាំងនេះបានបង្កើនការស្រេកឃ្លានរបស់ស៊ាវយ៉ានចំពោះការផ្សងព្រេង និងការប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់។ គេប្រាថ្នាចង់ចូលទៅក្នុងភ្នំដាច់ស្រយាលទាំងនោះ ដែលស្ទើរតែគ្មានដានជើងមនុស្ស ដើម្បីស្វែងរក បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) និងវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុដ៏អាថ៌កំបាំង និងខ្លាំងក្លាទាំងនោះ។

អាយុដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ស៊ាវយ៉ាន និងផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់របស់គេ បានធ្វើឱ្យអ្នកដទៃពិបាកនឹងមានអារម្មណ៍មិនល្អដាក់គេណាស់។ លើសពីនេះ រាល់ពេលដែលការពិភាក្សាកាន់តែរំភើប គេនឹងដកថ្នាំព្យាបាលដែលមានកំណត់ចេញពីហោប៉ៅទ្រូង និងចែកឱ្យពួកគេដោយឥតគិតថ្លៃ។ នេះធ្វើឱ្យពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានចរិតត្រង់ៗមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះគេ។ យូរៗទៅ ទីផ្សារដែលគ្រប់គ្រងដោយស៊ាវយ៉ាន មានចំនួនអតិថិជនត្រឡប់មកវិញខ្ពស់ជាងគេក្នុងចំណោមទីផ្សាររបស់ត្រកូលស៊ាវ។

នឹកឃើញដល់ព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងរយៈពេលកន្លះខែកន្លងមក ស៊ាវយ៉ានញញឹមដោយអារម្មណ៍រំភើប។ ថ្ងៃបែបនេះនៅសល់មិនច្រើនទៀតទេ។ យ៉ាងយូរត្រឹមតែកន្លះខែទៀត គេនឹងត្រូវចាកចេញជាមួយ យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ក្នុងដំណើរហ្វឹកហាត់ ហើយវានឹងចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់មួយ ឬពីរឆ្នាំទៀត ទើបគេត្រឡប់មកវិញ។

បោះចោលការស្ទះស្ទើ ស៊ាវយ៉ានងើបក្បាលឡើង។ រូបភាពមនុស្សស្គម និងអន់ម្នាក់ក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សបានរត់សំដៅមករកគេភ្លាមៗ។

បញ្ឈប់ជំហានជើង និងសម្លឹងមើលបុរសតូចដែលស្លៀកពាក់ធម្មតា ស៊ាវយ៉ានជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «ឃឺឡូ (Ke Lu) ហេតុអ្វីបានជាឯងមកទីនេះ ជំនួសឱ្យការទៅខាងក្រៅដើម្បីរកលុយ?»

បុរសតូចដែលមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចឈ្មោះ ឃឺឡូ នៅពីមុខគេនេះ គឺជាអ្នកលូកហោប៉ៅដ៏ល្បីប្រចាំទីផ្សារ ឬហៅថា «ម្រាមដៃមាស»។ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងមុខរបរដែលមិនសូវល្អបែបនេះ ស៊ាវយ៉ានមិនបានព្យាយាមកម្ចាត់ពួកគេដោយគ្មានភាពប្រាកដនិយមនោះទេ។ គេដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើមានផ្នែកខាងមុខ ក៏ត្រូវតែមានផ្នែកខាងក្រោយដែរ។ ទោះបីជាមុខរបរបែបនេះត្រូវបានគេមើលងាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេមានព័ត៌មានយ៉ាងច្បាស់ការបំផុត។ មិនថាមានអ្វីកើតឡើងនៅកន្លែងណាក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់នោះទេ ពួកគេនឹងដឹងព័ត៌មានខ្លះៗជាមិនខាន។

«ហេហេ លោកម្ចាស់វ័យក្មេង» ប្រឈមមុខនឹងស៊ាវយ៉ានជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបញ្ជោរ បុរសតូចស្គមដែលហៅថា ឃឺឡូ និយាយទាំងញញឹមថា៖ «ជនថោកទាបម្នាក់នេះមកទីនេះដើម្បីរាយការណ៍ថា ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានពីកូនចៅរបស់ខ្ញុំថា កញ្ញា ស៊ុនអឺ (Xun Er) ត្រូវបានគេប្រមាថដោយសម្តីពីបុរសម្នាក់ដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណនៅខាងក្រៅទីផ្សារ។ ខ្ញុំមកទីនេះភ្លាមបន្ទាប់ពីបានឮរឿងនេះ។»

«អូ មែនហើយ ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) នៃត្រកូលជាលៀក៏នៅទីនោះដែរ។ មើលទៅដូចជាគេស្គាល់បុរសដែលស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខ និងកំពុងនិយាយជាមួយកញ្ញាស៊ុនអឺនោះ។ ក៏មានមនុស្សមួយចំនួនទៀតកំពុងនៅជាមួយពួកគេដែរ។»

ធ្វើភ្នែករួមតូច ផ្ទៃមុខដ៏រាបស្មើរបស់ស៊ាវយ៉ានចាប់ផ្ដើមប្រែជាត្រជាក់បន្តិចម្ដងៗ។ គេងាកក្បាលបន្តិច និងនិយាយតិចៗថា៖ «ស៊ាវលី (Xiao Li) ទៅហៅអ្នកផ្សេងទៀតមក។ ឱ្យតែពួកគេនៅរស់ ពួកគេត្រូវតែមកដល់ទីនេះឱ្យបាន។»

«បាទលោកម្ចាស់!» បុរសមាឌធំម្នាក់ឆ្លើយតបដោយការគោរព មុននឹងប្រញាប់ងាកក្រោយ និងរត់សំដៅទៅផ្នែកខាងក្នុងនៃទីផ្សារ។

«នាំផ្លូវទៅ» ស៊ាវយ៉ាន និយាយយ៉ាងរាបស្មើ ខណៈដែលគេងាកខ្លួន និងងើបចង្កាឡើង។

សម្លឹងមើលដោយភាពត្រជាក់ដែលកើតឡើងភ្លាមៗលើផ្ទៃមុខរបស់ស៊ាវយ៉ាន ឃឺឡូ ប្រញាប់ងក់ក្បាល។ គេមិនហ៊ាននិយាយពាក្យមិនចាំបាច់សូម្បីតែមួយម៉ាត់ និងចាប់ផ្ដើមនាំផ្លូវភ្លាមៗ។

«អាតិរច្ឆានម្នាក់នេះ ហ៊ានមកដល់ទឹកដីត្រកូលស៊ាវ ដើម្បីបៀតបៀនសមាជិកត្រកូលស៊ាវផងអី។ ប្រសិនបើខ្ញុំ ស៊ាវយ៉ាន បណ្ដោយឱ្យឯងចាកចេញពីទីផ្សារនេះដោយគ្មានរបួសទេនោះ ខ្ញុំនឹងបោះបង់តំណែងជាមេទីផ្សារនេះចោលភ្លាម!» លិទ្ធបបូរមាត់របស់គេ សំឡេងដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ស៊ាវយ៉ានបានធ្វើឱ្យ ឃឺឡូ ដែលនៅខាងមុខនាំផ្លូវញ័រខ្លួន និងបង្កើនល្បឿនជំហានជើងរបស់គេ។