ការរកឃើញ (Detection)

ការលេចឡើងនៃ ម្សៅឃាត់ឈាម (Blood Clotting Powder) ប្រៀបបាននឹងរន្ទះបាញ់ ដែលបានដណ្ដើមយកចំណែកទីផ្សារថ្នាំព្យាបាលអស់ជាងពាក់កណ្ដាលយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងអនុញ្ញាតឱ្យទីផ្សាររបស់ ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) មិនត្រឹមតែស្ដារប្រជាប្រិយភាពឡើងវិញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងទទួលបានការគាំទ្រលើសពីមុនក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែពីរថ្ងៃ។

ពីរថ្ងៃបន្ទាប់ពីការបង្ហាញខ្លួនដំបូងនៃ "ម្សៅឃាត់ឈាម" ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) បានចាប់ផ្ដើមបញ្ចុះតម្លៃ "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" មកនៅត្រឹមតម្លៃដើមវិញជាបណ្ដើរៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ទង្វើកេងប្រវ័ញ្ចរបស់ត្រកូលជាលៀកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន បានធ្វើឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើនមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើម ដែលបណ្ដាលឱ្យទីផ្សាររបស់ពួកគេមិនអាចត្រឡប់ទៅរកភាពអ៊ូអរដូចកាលពីមុនបានឡើយ។

ដោយសារទីក្រុងអ៊ូថាន់ស្ថិតនៅក្បែរជាយនៃ ជួរភ្នំសត្វវិញ្ញាណ (Magical Beast Mountain Range) ចំនួនទាហានស៊ីឈ្នួលដែលទីក្រុងត្រូវការគឺមានទំហំធំខ្លាំងណាស់។ លើសពីនេះ ជួរភ្នំសត្វវិញ្ញាណគឺពោរពេញទៅដោយគ្រោះថ្នាក់ ដែលជម្រុញឱ្យមានតម្រូវការថ្នាំព្យាបាលក្នុងកម្រិតខ្ពស់បំផុត។ ហេតុនេះហើយ ទោះបីជាត្រកូលស៊ាវបានដណ្ដើមយកចំណែកទីផ្សារអស់ជាងពាក់កណ្ដាលក៏ដោយ ក៏ត្រកូលជាលៀនៅតែបន្តទទួលបានប្រាក់ចំណេញ។ ប៉ុន្តែ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងអតីតកាល ប្រាក់ចំណេញបានរួមតូចមកនៅត្រឹមតែពាក់កណ្ដាលនៃអ្វីដែលធ្លាប់មានប៉ុណ្ណោះ...

ការលក់ដាច់យ៉ាងខ្លាំងនៃថ្នាំព្យាបាល បានលើសពីការរំពឹងទុករបស់ត្រកូលស៊ាវ ដែលទើបតែឈានជើងចូលក្នុងវិស័យនេះជាលើកដំបូង។ រៀងរាល់ថ្ងៃ "ម្សៅឃាត់ឈាម" នៅក្នុងទីផ្សារនឹងត្រូវទិញអស់យ៉ាងលឿននៅពេលព្រឹក ដោយពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលបានមកតម្រង់ជួររង់ចាំជាមុន។ លុះដល់ពេលរសៀល ថ្នាំព្យាបាលទាំងអស់នឹងត្រូវលក់អស់ពីស្តុក។ នៅពេលនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលទិញ "ម្សៅឃាត់ឈាម" មិនទាន់ មានជម្រើសតិចតួចណាស់ ក្រៅតែពីទៅកាន់ទីផ្សាររបស់ត្រកូលជាលៀ ដើម្បីទិញ "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" ដែលមានគុណភាពអន់ជាងបន្តិច។

ជាមួយនឹងជំនួយដោយប្រយោលពីតម្រូវការថ្នាំព្យាបាលដ៏លើសលប់របស់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល ត្រកូលជាលៀស្ទើរតែអាចរស់រានមានជីវិតពីការវាយបកដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ត្រកូលស៊ាវ។ ទោះជាយ៉ាងណា អនាគតរៀងៗខ្លួនរបស់ពួកគេ ទីបំផុតនឹងផ្អែកទៅលើថា តើនរណាមានស្តុកថ្នាំច្រើនជាង។

អង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) សម្លឹងមើល ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) ដែលមិនឈប់ញញឹមបិទមាត់មិនជិតដោយអស់សង្ឃឹម។ ងាកក្រសែភ្នែកបន្តិច គេឃើញថាព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីក៏ពោរពេញដោយស្នាមញញឹមដូចគ្នា។ សំឡេងសើចបែបល្ងង់ខ្លៅក៏បានបន្លឺឡើងពេញសាលជាបន្តបន្ទាប់។ មូលហេតុនៃរឿងទាំងអស់នេះ គឺដោយសារតែស្តុកនៃ "ម្សៅឃាត់ឈាម" ដែល ស៊ាវយ៉ាន បានយកមកប្រគល់ឱ្យកាលពីព្រឹកមិញ ក្រោមការក្លែងខ្លួនជាបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ។

«ហាហា! ការលក់ "ម្សៅឃាត់ឈាម" ពិតជាឆ្កួតឡប់ខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើលោកម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មិនបានយកមកប្រគល់ឱ្យមួយចំនូនទៀតទេនោះ ខ្ញុំបារម្ភថាឃ្លាំងរបស់យើងប្រហែលជាទទេស្អាតនៅពេលនេះបាត់ទៅហើយ។» ស៊ាវចាន ញញឹម ខណៈដែលគេកាន់ដបពណ៌បៃតងដោយដៃទាំងពីរ ហាក់ដូចជាកំពុងកាន់កំណប់ទ្រព្យយ៉ាងដូច្នោះ។

«ពិតមែនហើយ។ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានថ្ងៃ ប្រជាប្រិយភាពនៃទីផ្សាររបស់យើងបានកើនឡើងលើសពីពីរដងនៃចំណុចកំពូលរបស់យើងទៅទៀត។ ការខាតបង់ដែលយើងធ្លាប់ជួបប្រទះពីមុន ត្រូវបានស្ដារឡើងវិញបន្តិចម្ដងៗ។ ហេហេ បូករួមទាំងការលក់ថ្នាំព្យាបាល... ប្រាក់ចំណេញក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ មានចំនួនស្មើនឹងប្រាក់ចំណូលប្រហែលពីរខែរបស់យើងកាលពីមុនទៅទៀត។» ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយដែលជាធម្មតាស្ងប់ស្ងាត់ ក៏មិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន និងនិយាយច្រើននៅចំពោះមុខផលចំណេញដ៏មហិមាបែបនេះ ភាពជ្រីវជ្រួញនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចំណាស់របស់គាត់មើលទៅដូចជាផ្កាស្បៃរឿងដែលកំពុងរីក។

ស៊ាវចាន ញញឹម និងងក់ក្បាល។ ងាកក្បាលទៅរក ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយដោយភាពធុញទ្រាន់បន្តិច គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនស្ដីបន្ទោសថា៖ «អាល្អិតឯងនេះ ឯងតែងតែបាត់មុខរហូតពេលលោកម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៅទីនេះ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនអាចធ្វើខ្លួនឱ្យស្ងប់បន្តិច និងនៅផ្ទះឱ្យត្រឹមត្រូវ?»

ត្រូវបានគេស្ដីបន្ទោសទាំងអយុត្តិធម៌ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើភ្នែកស្លក់ ខណៈដែលគិតដោយអស់សង្ឃឹមក្នុងចិត្តថា៖ «ប្រសិនបើកូនមិនដើរចុះដើរឡើង តើលោកពុកបានថ្នាំព្យាបាលមកពីណា?»

«អៃ លោកម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ពិតជាមានចិត្តទូលាយណាស់។ ជាសំណាងល្អ ខ្ញុំអាចស៊ើបសួរអំពីគ្រឿងផ្សំដែលត្រូវការបាន។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងនឹងទទួលខុសត្រូវលើគ្រឿងផ្សំទាំងនោះ។ ត្រកូលស៊ាវទទួលបានពីគាត់ច្រើនណាស់មកហើយ។ ប្រសិនបើយើងលោភលន់ខ្លាំងពេក ខ្ញុំបារម្ភថាវានឹងធ្វើឱ្យយើងមានគ្រោះថ្នាក់ច្រើនជាងផ្ដល់ផលល្អ។» ស៊ាវចាន រអ៊ូតិចៗ ខណៈដែលដកក្រដាសមួយសន្លឹកចេញពីហោប៉ៅ។

«បាទ។» ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័សតាមសម្ដីរបស់ ស៊ាវចាន។ ប្រសិនបើ ស៊ាវចាន មិនបានគិតគូរហ្មត់ចត់ទេនោះ ពួកគេប្រហែលជាភ្លេចរឿងនេះបាត់ទៅហើយ។

«ហ៊ឹស។ ការដឹងពីកន្លែងដែលត្រូវបញ្ឈប់នៅចំពោះមុខផលចំណេញដ៏ធំបែបនេះ... មិនអន់ទេ។ មិនឆ្ងល់ទេថាហេតុអ្វីបានជាឪពុករបស់ឯងអាចក្លាយជាមេត្រកូលបាន។» សំឡេងសរសើររបស់ យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) បានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ងក់ក្បាល និងញញឹម ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្តបន្តិច។ ទោះបីជាគេអាចជួយត្រកូលស៊ាវជាបណ្ដោះអាសន្ននូវរបស់របរប្រើប្រាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែជោគជ័យចុងក្រោយនៃត្រកូលគឺផ្អែកលើសមត្ថភាពរបស់អ្នកដឹកនាំ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំជាមនុស្សដែលមានចរិតអាក្រក់ មិនថាសមត្ថភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន អស្ចារ្យប៉ុណ្ណានោះទេ គេមិនអាចជួយមនុស្សដែលគ្មានប្រយោជន៍ឱ្យទទួលបានជោគជ័យឡើយ។ ប៉ុន្តែតាមមើលទៅ វាហាក់ដូចជា ស៊ាវចាន មានសមត្ថភាពអាចក្លាយជាអ្នកដឹកនាំដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។

«មេត្រកូល ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ កញ្ញា យ៉ាហ្វី (Ya Fei) ពីសាលដេញថ្លៃអភិជន កំពុងរង់ចាំនៅខាងក្រៅ។» សមាជិកត្រកូលម្នាក់បានប្រញាប់ចូលមកក្នុងសាល និងរាយការណ៍ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងសរសើរឪពុករបស់គេ។

«យ៉ាហ្វី?» ឮសម្តីរបស់សមាជិកត្រកូលនោះ ស៊ាវចាន បាននៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយយ៉ាងប្រញាប់ថា៖ «ឆាប់ឡើង អញ្ជើញនាងចូលមក។»

មិនយូរប៉ុន្មាន បន្ទាប់ពីសមាជិកត្រកូលនោះទៅនាំសារ យុវតីដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានមន្តស្នេហ៍ម្នាក់បានបង្ហាញខ្លួនយឺតៗក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេ។ សំឡេងសើចតិចៗរបស់នាងក៏ចាប់ផ្ដើមរីករាលដាល និងដិតដាមនៅក្នុងសាល។ «ហាហា។ មេត្រកូលស៊ាវ ហាក់ដូចជាមានមោទនភាពចំពោះជោគជ័យនាពេលថ្មីៗនេះរបស់ត្រកូលណាស់ មែនទេ?»

ផ្អែកក្បាលទៅលើកៅអីដ៏ត្រជាក់ ស៊ាវយ៉ាន បានងាកក្រសែភ្នែកទៅរកច្រកចូលធំ ហើយគេក៏ស្រាប់តែភាំងស្មារតីបន្តិច ខណៈដែលភ្នែករបស់គេពោរពេញទៅដោយទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្អាតដែលធ្វើឱ្យគាំងដង្ហើម។

នៅក្បែរច្រកចូលធំ មានយុវតីវ័យចំណាស់ដែលមានភាពចាស់ទុំ និងពោរពេញដោយស្នាមញញឹម គ្របដណ្ដប់ដោយអាវឃ្លុំពណ៌ក្រហម។ រ៉ូបពណ៌ក្រហមដ៏តឹងណែន បានឱបរាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាងយ៉ាងជិត។ ចង្កេះដ៏រាងរៅរបស់នាងយោលចុះឡើងយ៉ាងរស់រវើក និងទន់ភ្លន់ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃប្រាថ្នាចង់បាន។ ពីផ្នែកខាងក្រោមនៃរ៉ូប មានស្នាមឆែកត្រង់ឡើងទៅដល់ភ្លៅរបស់នាង ដែលទាំងបង្ហាញ និងលាក់បាំងនូវជើងដ៏ស្រស់ស្អាតនៅខាងក្រោម។

«ស្រីចង្រៃ...» សម្លឹងមើលមន្តស្នេហ៍នៃភាពចាស់ទុំដែលយុវតីម្នាក់នេះបញ្ចេញមកភ្លាមៗ យុវជន មនុស្សវ័យកណ្ដាល និងបុរសចំណាស់ទាំងបីនាក់នៅក្នុងសាល មិនអាចទប់ចិត្តមិនបញ្ចេញនូវភាពស្រងាកចិត្តក្នុងចិត្តឡើយ។

«អឹម។» ក្អកស្ងួតៗ ស៊ាវចាន ក្រោកឈរឡើងទាំងស្នាមញញឹម និងចាប់ផ្ដើមដោយពាក្យគួរសមថា៖ «កញ្ញា យ៉ាហ្វី ប្រាក់ចំណេញប្រចាំឆ្នាំរបស់ត្រកូលស៊ាវ មិនអាចប្រៀបធៀបបានសូម្បីតែសាខាមួយនៃសាលដេញថ្លៃអភិជនរបស់កញ្ញាផង។ តើយើងមានសិទ្ធិអ្វីដែលត្រូវសប្បាយចិត្តនោះ?»

«ខឺ ខឺ។ មេត្រកូលស៊ាវ ពិតជាពូកែនិយាយមែន។ នាពេលថ្មីៗនេះ ប្រជាប្រិយភាពនៃទីផ្សាររបស់ត្រកូលស៊ាវ បានលើសពីសាលដេញថ្លៃរបស់យើងទៅទៀត។ ការពិតនេះគឺជាអ្វីដែលយើងទាំងអស់គ្នាបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក។» យ៉ាហ្វី សម្លឹងមើលព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីនៅក្នុងសាល និងជំរាបសួរពួកគេដោយការគោរព។ ព្រិចភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាង ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានងាកទៅរក ស៊ាវយ៉ាន យឺតៗ មុននឹងត្រូវភ្ញាក់ផ្អើល។ ក្នុងសំឡេងដែលហាក់ដូចជាភាំងបន្តិច នាងនិយាយថា៖ «មើលទៅស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់យុវជនស៊ាវ ហាក់ដូចជាគាត់ខ្លាំងជាងកាលពីលើកមុនដែលខ្ញុំបានជួបគាត់ទៅទៀត។»

«កញ្ញា យ៉ាហ្វី សូមមេត្តាកុំប្រើពាក្យខ្ពង់ខ្ពស់ពេកអី ហើយគ្រាន់តែហៅឈ្មោះខ្ញុំធម្មតាទៅបានហើយ។ យុវជនម្នាក់នេះមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចណាស់នៅពេលឮពាក្យទាំងនោះ។» ស៊ាវយ៉ាន ផ្ដល់ស្នាមញញឹមដែលមើលទៅហាក់ដូចជាបរិសុទ្ធ ខណៈពេលដែលគេនិយាយ។ ទម្រង់នៃការហៅនេះបានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ឮបែបនេះ យ៉ាហ្វី មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ។

«តើមានរឿងអ្វីដែលនាំកញ្ញាមកកាន់ត្រកូលស៊ាវមែនទេ?» ស៊ាវចាន សួរទាំងស្នាមញញឹម។

យ៉ាហ្វី ងក់ក្បាលទាំងញញឹម។ នាងអង្គុយចុះនៅលើកៅអីទំនេរនៅក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង និងចូលទៅរកប្រធានបទភ្លាមៗ។ «មេត្រកូលស៊ាវ សាលដេញថ្លៃអភិជនបានបញ្ឈប់ការផ្គត់ផ្គង់ត្រកូលជាលៀនូវគ្រឿងផ្សំថ្នាំរបស់ពួកគេហើយ។»

នៅពេលដែលសម្ដីទាំងនេះចេញមក ទឹកតែមួយចំនួនធំពីពែងរបស់ ស៊ាវចាន បានកំពប់ទៅលើតុ។ ប្រស្រីភ្នែករបស់គេបានលួចលាក់នូវភាពសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ខណៈដែលគេជូតទឹកតែចេញដោយមិនបន្សល់ទុកភស្តុតាង។ ងាកក្រសែភ្នែកទៅរកព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបី ភាពភ្លឺស្វាងនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេក៏អាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ដែរ។

សាលធំប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់យឺតៗ។ ស៊ាវចាន បានផឹកទឹកតែក្នុងពែងរបស់គេអស់ក្នុងមួយក្អឹក មុននឹងសួរដោយរារែក។ «តើមានមូលហេតុអ្វីមែនទេ? តើសាលដេញថ្លៃអភិជនមិនតែងតែប្រកាន់ជំហរអព្យាក្រឹតទេអី?»

យ៉ាហ្វី ញញឹមដោយមិនឆ្លើយតប។

ខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ស៊ាវចាន សួរតិចៗថា៖ «តើតម្លៃអ្វីដែលកញ្ញារំពឹងឱ្យយើងបង់សម្រាប់រឿងនេះ?»

«គ្មានអ្វីទាំងអស់។» យ៉ាហ្វី បន្តញញឹម ខណៈដែលនាងនិយាយ។

«អឹម?» ត្រូវបានភ្ញាក់ផ្អើលម្ដងទៀត ស៊ាវចាន សម្លឹងមើល យ៉ាហ្វី ដែលកំពុងញញឹមដោយមន្ទិលសង្ស័យ។ គេមិនជឿថា សាលដេញថ្លៃអភិជននឹងជួយពួកគេកម្ចាត់ត្រកូលជាលៀដោយគ្មានតម្លៃតបស្នងឡើយ។ អង្អែលចង្ការបស់គេ ស៊ាវចាន ស្រាប់តែមានចលនាភ្លាមៗ។ ក្នុងសំឡេងខ្សឹបៗ គេបានសួរស្ទាបស្ទង់នាងថា៖ «តើ... នេះគឺជាស្នាដៃរបស់លោកម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់នោះមែនទេ?»

លិទ្ធបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង យ៉ាហ្វី ងក់ក្បាលបន្តិច និងឆ្លើយតបទាំងញញឹមថា៖ «លោកម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានបង់រង្វាន់ឱ្យយើងរួចហើយ ដូច្នេះមេត្រកូលស៊ាវមិនចាំបាច់បារម្ភថា យើងនឹងទាមទារអ្វីពីត្រកូលស៊ាវឡើយ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ យើងកំពុងប្រយុទ្ធនៅក្បែរគ្នា។»

ឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់គេក៏បង្ហាញពីភាពសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ខណៈដែលគេងើបមុខឡើងលើ និងសើចយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងសើចរបស់គេបានបញ្ជូនភាពរង្គើតិចៗពេញត្រកូល។

បន្ទាប់ពីបន្ថយសំណើចបន្តិចម្ដងៗ ស៊ាវចាន ស្រាប់តែដឹងថា ចរិតរបស់គេហាក់ដូចជាត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយជោគជ័យជ្រុលពេក។ គេអោនក្បាលចុះ និងដឹងថាព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីកំពុងតែពេបមាត់ដោយភាពអស់សង្ឃឹម។

ញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាស ស៊ាវចាន សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងខ្ទប់មាត់ និងលួចសើច។ គេមិនអាចទប់កំហឹងបាន និងស្ដីបន្ទោសថា៖ «អាល្អិតឯងនេះ ហេតុអ្វីបានជាសើច? តើសីលធម៌ឯងនៅឯណា? ទៅលើកទឹកតែជូនកញ្ញា យ៉ាហ្វី ទៅ។»

ធ្វើភ្នែកស្លក់ដោយអស់សង្ឃឹម ស៊ាវយ៉ាន ឈោងដៃទៅរកតុនៅក្បែរគេ និងលើកពែងទឹកតែដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗ រួចប្រញាប់ទៅបម្រើ យ៉ាហ្វី ដោយដៃទាំងពីរ។

ផ្ដល់ស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាហ្វី បានទទួលពែងទឹកតែពី ស៊ាវយ៉ាន។ រំពេចនោះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានប្រែប្រួល។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគូបានផ្ដោតទៅលើដៃដ៏សខ្ចីមួយគូរបស់ ស៊ាវយ៉ាន... ឬនិយាយឱ្យចំទៅ គឺចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃខាងស្តាំរបស់គេ។

តាមក្រសែភ្នែករបស់ យ៉ាហ្វី ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានកកបន្តិចដែរ។ ដោយមិនបន្សល់ទុកនូវដាននៃការគេចវេស គេបានដកដៃត្រឡប់មកវិញ។ ដោយបែរខ្នងដាក់ឪពុក និងអ្នកផ្សេងទៀត គេបានធ្វើភ្នែកស្រក់បន្តិច និងសម្លឹងមើលទៅយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតនៅពីមុខគេ។

ត្រូវបានគេសម្លឹងមើលចំៗបែបនេះ បេះដូងរបស់ យ៉ាហ្វី ញ័ររន្ធត់បន្តិច។ បន្ទាប់មក នាងក៏អោនក្បាលចុះដោយដឹងកាលៈទេសៈ និងក្រេបទឹកតែរបស់នាង។ ទឹកមុខរបស់នាងក៏ត្រូវបានលាក់បាំងយ៉ាងល្អផងដែរ។

ឃើញចរិតដ៏ស្ដាប់បង្គាប់របស់ស្រីស្អាតម្នាក់នេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ធូរស្រាលចិត្ត និងអង្អែលច្រមុះរបស់គេ។ គេដើរយឺតៗត្រឡប់ទៅកៅអីរបស់គេវិញ ខណៈដែលជ្រួញចិញ្ចើម ហាក់ដូចជាកំពុងធ្លាក់ចូលក្នុងការគិតយ៉ាងជ្រៅ។