អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ លីវស៊ី (Alchemist Liu Xi)

បរិយាកាសនៅក្នុងសាលដ៏ភ្លឺច្បាស់មានសភាពតានតឹង និងហប់ដង្ហើមយ៉ាងខ្លាំង។

នៅចំកណ្ដាលសាល មានតុមួយ ហើយនៅចំកណ្ដាលតុនោះ មានដបត្បូងពណ៌បៃតងតូចមួយដាក់នៅទីនោះ។ ក្លិនថ្នាំខ្សោយៗភាយចេញពីដបនោះ។

មនុស្សជាច្រើនបានអង្គុយនៅក្នុងសាល។ តាមរយៈសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ វាច្បាស់ណាស់ថាពួកគេគឺជាអ្នកមានអំណាចថ្នាក់ខ្ពស់នៃ ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) ហើយ ជាលៀឃូ (Jia Lie Ku) ក៏អង្គុយក្នុងចំណោមពួកគេដែរ។

នៅក្នុងសាល នៅផ្នែកខាងឆ្វេងបំផុត មានយុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងកៅអីយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ តាមពិតទៅ យុវជនម្នាក់នេះមើលទៅហាក់មានមន្តស្នេហ៍គួរសម ប្រសិនបើគ្មានក្រសែភ្នែកដែលពោរពេញដោយកាមតណ្ហាដែលតែងតែភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យខូចរូបភាពរបស់គេនោះ។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងផ្អែកខ្នង ដៃម្ខាងរបស់គេត្រូវបានគេឃើញកំពុងលូកចូលទៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់របស់ក្មេងស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលនៅក្បែរគេ។ ទោះបីជាមានមនុស្សច្រើននៅជុំវិញខ្លួនក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ហាក់ដូចជាខ្វល់ខ្វាយនឹងសកម្មភាពដ៏អសុរោះ និងមិនដឹងកាលៈទេសៈបែបនេះឡើយ។

ថ្ពាល់របស់ក្មេងស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតប្រែជាស្លេកបន្តិចដោយសារទង្វើដ៏ថោកទាបរបស់យុវជននោះ ប៉ុន្តែនាងមិនទាំងបញ្ចេញសំឡេងអ្វីសូម្បីតែបន្តិច។ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថា ភាពញាប់ញ័រ និងការអត់ធ្មត់កំពុងតែកើតឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង ខណៈដែលរាងកាយដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងញ័រជាបន្តបន្ទាប់។

«នេះគឺជា «ម្សៅឃាត់ឈាម» (Blood Clotting Medicine) ដែលត្រកូលស៊ាវស្រាប់តែបញ្ចេញមក ហើយឥឡូវនេះ ប្រជាប្រិយភាពរបស់យើងនៅក្នុងទីផ្សារបានចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។» ជាលៀពី (Jia Lie Bi) សម្លឹងមើលដបពណ៌បៃតងតូចនៅលើតុដោយទឹកមុខស្រអាប់ ហាក់ដូចជាមិនបានឃើញសកម្មភាពដ៏អសុរោះរបស់យុវជនអាវសនោះឡើយ។

«តើត្រកូលស៊ាវអាចមានថ្នាំព្យាបាលដោយរបៀបណា? តើវាអាចទៅរួចទេដែលថាពួកគេក៏អាចរកបាន អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ដែរនោះ?» ជាលៀអូ (Jia Lie Ao) ដែលតែងតែមានជម្លោះជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានក្រឡេកមើលបុរសអាវសនៅក្បែរខ្លួន មុននឹងជ្រួញចិញ្ចើម និងសួរ។

ជាលៀពី មើលដោយភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពជ្រីវជ្រួញ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏អាក្រក់៖ «តើមាននរណានៅចាំអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងដែលយើងបានជួបនៅសាលដេញថ្លៃទេ? កាលនោះ គាត់ហាក់ដូចជាមានចិត្តល្អចំពោះត្រកូលស៊ាវ។ ប្រសិនបើ «ម្សៅឃាត់ឈាម» នេះត្រូវបានចម្រាញ់ដោយគាត់មែននោះ យើងនឹងជួបបញ្ហាធំហើយ។ ដូចដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងស្រាប់ហើយថា បុគ្គលនោះអាចជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣។»

នៅពេលឮពាក្យថាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ យុវជនអាវសក៏បានបញ្ឈប់ដៃដែលកំពុងរពឹសលើរាងកាយក្មេងស្រីបម្រើដោយភាពមិនចង់។ គេដើរទៅមុខ និងលើកដបពណ៌បៃតងតូចនោះមកហិតបន្តិច មុននឹងចាក់វត្ថុរាវចេញមកបន្តិច និងដុសវានៅចន្លោះម្រាមដៃរបស់គេតិចៗ។ ជាមួយនឹងការពេបមាត់ គេបានសន្និដ្ឋានថា៖ «អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣? ឆ្កួតមែន។ «ម្សៅឃាត់ឈាម» នេះពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពជាង «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» (Return of Spring Powder) ពិតមែន ប៉ុន្តែបើផ្អែកលើគុណភាពរបស់វា អ្នកដែលចម្រាញ់វាច្បាស់ជាមានកម្រិតទាបជាងខ្ញុំទៅទៀត។ ប្រសិទ្ធភាពដ៏អស្ចារ្យនៃថ្នាំនេះ គឺដោយសារតែរូបមន្តដ៏ប្លែករបស់វាប៉ុណ្ណោះ។»

នៅពេលដឹងព័ត៌មាននេះ គ្រប់គ្នាដែលអង្គុយនៅទីនោះបានលួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ ប្រសិនបើត្រកូលស៊ាវពិតជាទទួលបានជំនួយពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ មែននោះ ត្រកូលជាលៀប្រហែលជាត្រូវវិនាសជាមិនខាន។

«តាមបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំ វាទំនងជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកពីត្រកូលស៊ាវគ្រាន់តែជាអ្នកថ្មីថ្មោងម្នាក់ ដែលរកវិធីខ្ចីរូបមន្តនេះពីកន្លែងណាមួយដើម្បីផលិត «ម្សៅឃាត់ឈាម» នេះតែប៉ុណ្ណោះ។» នៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនអាវស មានតែភាពព្រងើយកន្តើយ និងការមើលងាយ។

«ហេហេ អាចមើលដឹងពីសមត្ថភាពរបស់អ្នកផលិតតាមរយៈដបថ្នាំតូចមួយបែបនេះ ការយល់ដឹងរបស់បងប្រុស លីវស៊ី (Liu Xi) ពិតជាមុតស្រួចមែន។» ជាលៀអូ ញញឹមដោយការបញ្ជោរ។

«វាគ្រាន់តែជាជំនាញមូលដ្ឋានមួយរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំប៉ុណ្ណោះ។» ដោយត្រូវបានគេហៅថា លីវស៊ី ជាមួយនឹងការបញ្ជោរយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះ យុវជនអាវសបានគ្រវីក្បាលដោយភាពដាក់ខ្លួន ប៉ុន្តែទឹកមុខដ៏ពេញចិត្តបានផុសឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ដែលមិនអាចគេចផុតពីការសង្កេតរបស់ពួកកញ្ជ្រោងចំណាស់ដែលអង្គុយនៅជុំវិញនោះឡើយ។

«ទោះបីជា «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» ចាញ់ «ម្សៅឃាត់ឈាម» ក្នុងរឿងគុណភាពក៏ដោយ ប៉ុន្តែភាពខុសគ្នារវាងអ្នកទាំងពីរមិនសូវជាដាច់ឆ្ងាយពេកឡើយ។ មូលហេតុចម្បងដែលទីផ្សាររបស់យើងបាត់បង់ប្រជាប្រិយភាព គឺដោយសារតែកាលពីមុនយើងបានដំឡើងថ្លៃខ្ពស់ពេក។ បន្ទាប់ពីយើងវាយតម្លៃតម្លៃរបស់យើងឡើងវិញ ប្រជាប្រិយភាពរបស់យើងនឹងត្រឡប់មកវិញយឺតៗ ប៉ុន្តែការបញ្ចុះតម្លៃមកវិញឱ្យដូចដើមនឹងក្លាយជាការប្រកួតប្រជែងមួយ។ យ៉ាងណាមិញ «ម្សៅឃាត់ឈាម» នេះច្បាស់ជាដណ្ដើមយកអតិថិជនជាច្រើន។ មើលទៅក្នុងពេលអនាគត ត្រកូលស៊ាវនឹងមានកន្លែងឈរជើងក្នុងទីផ្សារថ្នាំព្យាបាលនៃទីក្រុងអ៊ូថាន់ដែរហើយ។» ជាលៀពី រអ៊ូតិចៗ។

«វាយតម្លៃតម្លៃឡើងវិញ?» នៅពេលឮសម្ដីនេះ លីវមូ (Liu Mu) បានជ្រួញចិញ្ចើម ដោយបង្ហាញពីភាពមិនចង់ប្រឈមមុខនឹងការបញ្ចុះតម្លៃភ្លាមៗ ព្រោះគេបានស៊ាំនឹងតម្លៃដ៏ខ្ពស់ទៅហើយ។

ឃើញទឹកមុខរបស់ លីវមូ បែបនេះ ជាលៀពី បានលួចជេរក្នុងចិត្តថា លីវមូ ពិតជាមនុស្សគ្មានខួរក្បាលសោះ មុននឹងពន្យល់ទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «លោក លីវមូ ស្ថានភាពទីផ្សារបច្ចុប្បន្នមិនដូចពីមុនឡើយ។ កាលពីមុន យើងមានសិទ្ធិផ្ដាច់មុខលើទីផ្សារថ្នាំព្យាបាលនៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះវាមិនដូច្នោះទៀតទេ ដូច្នេះយើងត្រូវកាត់បន្ថយតម្លៃរបស់យើងដើម្បីដណ្ដើមប្រជាប្រិយភាពមកវិញ។»

លីវមូ គ្រវីក្បាលដោយមិនចង់ គេពេបមាត់ និងនិយាយថា៖ «ធ្វើអ្វីតាមតែអ្នកចង់ទៅ ប៉ុន្តែសូមចងចាំថា ទោះបីជាអ្នកបញ្ចុះតម្លៃក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែត្រូវទទួលបានចំណែកដែលយើងបានព្រមព្រៀងគ្នា កាលពីពេលដែលថ្នាំមានតម្លៃ ៣០០ មាសដដែល។»

ភ្នែករបស់ ជាលៀពី ញ័រតិចៗ ខណៈដែលពពកនៃកំហឹងបានគ្របដណ្ដប់លើចិត្តរបស់គេ គេបានដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីឱ្យស្ងប់ចិត្ត។ ផ្ទៃមុខរបស់គេនៅតែរក្សាស្នាមញញឹម ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាប្រែជាត្រជាក់បន្តិច៖ «ហាហា ជាការពិតណាស់។ ខ្ញុំប្រាកដជាផ្ដល់ចំណែកឱ្យលោក លីវមូ ដូចដែលយើងបានព្រមព្រៀងគ្នា។»

«អូខេ។» ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ពេញចិត្ត លីវមូ ងក់ក្បាល រួចត្រឡប់ទៅកៅអីរបស់គេវិញ។ កាន់តែមិនដឹងកាលៈទេសៈជាងមុន គេបានទាញក្មេងស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតឱ្យមកអង្គុយលើភ្លៅរបស់គេ។

«លោក លីវមូ យើងមិនសល់ «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» ច្រើនឡើយ។ កាលពីព្រឹកមិញ ខ្ញុំបានបញ្ជូនមនុស្សទៅ សាលដេញថ្លៃអភិជន (Primer Auction House) ដើម្បីទិញគ្រឿងផ្សំរួចហើយ។ នៅពេលដែលទំនិញមកដល់ ខ្ញុំបារម្ភថាត្រូវរំខានលោកម្ដងទៀតហើយ។» ជាលៀពី ញញឹម មុននឹងបន្ថែមថា៖ «លើសពីនេះ ខ្ញុំអាចទិញបាន នារីពស់ (Snake Women) ដ៏មានតម្លៃមួយគូពីវាលខ្សាច់ តាជឺអឺ (Ta Ge Er Desert) កាលពីម្សិលមិញ ហើយខ្ញុំបានបញ្ជូនពួកនាងទៅបន្ទប់របស់លោកហើយ។»

នៅពេល លីវមូ ឮថាគេត្រូវចម្រាញ់ថ្នាំម្ដងទៀត ទឹកមុខដ៏ធុញទ្រាន់បានលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឮពាក្យថា នារីពស់ ភាពធុញទ្រាន់ក៏ប្រែជាទឹកមុខដ៏អាសអាភាសភ្លាមៗ។ ជាមួយនឹងភ្លើងកាមតណ្ហាដែលកំពុងឆេះក្នុងភ្នែក គេក៏ងក់ក្បាល និងទទួលខុសត្រូវលើស្ថានភាពនេះ៖ «ឱ្យតែមានគ្រឿងផ្សំថ្នាំគ្រប់គ្រាន់ មេត្រកូលមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងចំនួន «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» ឡើយ។»

ឃើញ លីវមូ ដែលងាយស្រួលគ្រប់គ្រងបែបនេះ ចុងបបូរមាត់របស់ ជាលៀពី បានលើកឡើងជាស្នាមញញឹមមើលងាយ គេលួចសើចចំអកក្នុងចិត្តថា៖ «មានតែគំនិតដែលគ្រប់គ្រងដោយកាមតណ្ហា ក្រៅពីដឹងរឿងចម្រាញ់ថ្នាំ គេគ្មានចំណុចល្អអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។»

ជាលៀពី សើចចំអក ខណៈដែលគេគ្រវីក្បាល រួចលើកពែងតែដោយដៃទាំងពីរមកផ្អឹបនឹងមាត់ដើម្បីក្រេបបន្តិច មុននឹងចាប់ផ្ដើមនិយាយអំពីប្រធានបទដែល លីវមូ ចាប់អារម្មណ៍បំផុត គឺរឿងផ្លូវភេទ ទាំងញញឹមជាប់។

ខណៈពេលដែលគេកំពុងជជែកលេងជាមួយ លីវមូ សមាជិកត្រកូលម្នាក់បានសម្រុកចូលមកក្នុងសាលយ៉ាងប្រញាប់ រួចដើរទៅក្បែរ ជាលៀពី និងអោនក្បាលនិយាយអ្វីម្យ៉ាងក្នុងសំឡេងតិចៗក្បែរត្រចៀករបស់ ជាលៀពី។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខ ជាលៀពី បានស្ដាប់របាយការណ៍របស់សមាជិកត្រកូលនោះ ប៉ុន្តែមួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខរបស់គេក៏ប្រែជារឹងកំព្រឹស សំឡេង «កាច់» ពែងតែនៅក្នុងដៃរបស់គេត្រូវបានកំទេចក្លាយជាធូលីដីភ្លាមៗ ហើយធូលីដី និងទឹកតែបានលាយឡំគ្នា ហូរតាមដៃរបស់គេ និងស្រក់ចុះមកលើឥដ្ឋ។

«សាលដេញថ្លៃអភិជន ដ៏ថោកទាបនោះ ហ៊ានប្រើល្បិចបែបនេះមកលើខ្ញុំផង!»

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយកំហឹង ជាលៀពី ស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង និងស្រែកដោយការខឹងសម្បារ ថាមពលប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លាមួយស្រាប់តែផ្ទុះចេញពីក្នុងរាងកាយរបស់គេ បង្កើតជាខ្យល់កួចតូចៗដែលបន្លឺសំឡេងនៅលើអាកាស។

អង្គុយនៅជិត ជាលៀពី បំផុត ជាលៀអូ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាពិបាកដកដង្ហើម ដោយសារតែថាមពលប្រយុទ្ធដែលបញ្ចេញមកពីឪពុករបស់គេ រួចក៏ប្រញាប់ថយក្រោយពីរបីជំហាន។ គេស្រែកដោយភាពតក់ស្លុតថា៖ «លោកពុក!»

សំឡេងស្រែករបស់ ជាលៀអូ ធ្វើឱ្យ ជាលៀពី ត្រឡប់មកមានសតិវិញ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេញ័រតិចៗ មុននឹងអង្គុយចុះយ៉ាងត្រជាក់ និងនិយាយថា៖ «សាលដេញថ្លៃអភិជន បានបដិសេធមិនលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យត្រកូលជាលៀរបស់យើងទៀតហើយ!»

នៅពេលដែលសម្ដីទាំងនេះត្រូវបាននិយាយចេញមក ពេញមួយសាលក៏មានភាពចលាចល គ្រប់គ្នាបានសម្លឹងមើលមុខគ្នាដោយភាពស្រងាកចិត្ត ភាពភ័យខ្លាចបានលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់លើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។

«តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច? តើ សាលដេញថ្លៃអភិជន មិនតែងតែរក្សាភាពអព្យាក្រឹតរបស់ពួកគេទេអី? តើហេតុអ្វីបានជាពួកគេស្រាប់តែជ្រើសរើសប្រឆាំងនឹងត្រកូលជាលៀបែបនេះ?» ពណ៌សម្បុររបស់ ជាលៀឃូ ប្រែប្រួលនៅពេលឮសម្ដីរបស់ ជាលៀពី ហើយគេញ័រខ្លួន ខណៈដែលបញ្ចេញគំនិតរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។

«ប្រសិនបើមានការលើកទឹកចិត្តគ្រប់គ្រាន់ តើអ្នកណាដែលចង់រក្សាភាពអព្យាក្រឹតដោយឥតប្រយោជន៍នោះ?» ជាលៀពី ស្រែកតបយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ គេក្រឡេកមើលទៅ លីវស៊ី ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនសូវល្អដោយសារតែថាមពលប្រយុទ្ធរបស់គេ មុននឹងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ខ្ញុំបារម្ភថា ត្រកូលស៊ាវប្រាកដជាមានចំណែកក្នុងរឿងនេះហើយ។»

«ពួកគេមិនគួរមានសមត្ថភាពអាចធ្វើឱ្យ សាលដេញថ្លៃអភិជន បដិសេធមិនលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យយើងឡើយ មែនទេ?» ជាលៀអូ រអ៊ូតិចៗ។

«ហ៊ឹស អ្នកណាទៅដឹងថាពួកគេប្រើលក្ខខណ្ឌប្រភេទណាដើម្បីអូសទាញ សាលដេញថ្លៃអភិជន នោះ។» ជាលៀពី អង្អែលមុខដ៏ចំណាស់របស់គេ ហើយដោយមិនដឹងពីមូលហេតុ អារម្មណ៍មិនសុខក្នុងចិត្តបានពេញបេះដូងរបស់គេ។

«តើយើងអាចធ្វើអ្វីបាននៅពេលនេះ? ប្រសិនបើគ្មានគ្រឿងផ្សំថ្នាំគ្រប់គ្រាន់ទេនោះ ស្តុកនៃ «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» របស់យើងនឹងឆាប់អស់ជាមិនខាន។ នៅពេលនោះ វានឹងដល់វេនយើងម្ដងដែលត្រូវជួបប្រទះនឹងទិដ្ឋភាពទីផ្សារដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ។» ជាលៀឃូ និយាយដោយភាពភ័យព្រួយ។

ជាលៀពី ខាំធ្មេញ និងឆ្លើយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «នៅមានហាងលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំមួយចំនួនដែលនៅខាងយើង បញ្ជូនមនុស្សទៅទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំទាំងអស់ដែលពួកគេមានដើម្បីទ្រទ្រង់ខ្លួនយើងឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបានក្នុងអំឡុងពេលនេះ។ ប្រសិនបើទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី យើងនៅតែមិនអាចរស់រានបានទេនោះ ចូរសំដៅទៅកាន់ទីក្រុង និងទីប្រជុំជនផ្សេងទៀត ដើម្បីទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំក្នុងតម្លៃខ្ពស់ ខ្ញុំមិនជឿថាឥទ្ធិពលរបស់ត្រកូលស៊ាវនឹងអាចទៅដល់ទីក្រុង និងទីប្រជុំជនក្បែរៗនោះឡើយ។»

នៅពេលដែលសម្ដីទាំងនេះចេញពីមាត់របស់គេ ជាលៀពី បានលើកពែងតែមួយទៀត ប៉ុន្តែគេស្រាប់តែដឹងថាដៃរបស់គេកំពុងតែញ័រតិចៗ។ លេបទឹកមាត់មួយក្អឹក ជាលៀពី មានអារម្មណ៍ដែលមិនអាចពន្យល់បានថា ត្រកូលជាលៀហាក់ដូចជាកំពុងបង្កបញ្ហាជាមួយនឹងអ្វីមួយដែលមិនគួរត្រូវបានប៉ះពាល់ឡើយ......