ការវាយបកវិញដោយត្រកូលស៊ាវ (Counter-Attack by the Xiao Clan)

បន្ទាប់ពីទទួលបានជំនួយសម្ងាត់ពី ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ក្នុងទម្រង់ជាថ្នាំព្យាបាលយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ទោះបីជា ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) មិនបានផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាននេះជាសាធារណៈក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេបានចាប់ផ្ដើមត្រៀមលក្ខណៈដោយសម្ងាត់សម្រាប់ការវាយបកទៅលើ ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) រួចជាស្រេច។

ព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងសាលត្រកូលត្រូវបានរក្សាជាការសម្ងាត់ដោយ ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) និងព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបី។ រាល់អ្វីៗដែលទាក់ទងនឹងថ្នាំព្យាបាលត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាការហាមឃាត់កម្រិតខ្ពស់បំផុត។ គ្មានសមាជិកត្រកូលណាម្នាក់អាចលើកឡើងរឿងនេះទៅកាន់អ្នកខាងក្រៅបានឡើយ បើមាននរណាម្នាក់ទម្លាយព័ត៌មាន អ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មតាមច្បាប់របស់ត្រកូល។

ស្របពេលជាមួយនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃត្រកូលស៊ាវ ចរិតលក្ខណៈរបស់ត្រកូលជាលៀកាន់តែមានភាពក្រអឺតក្រទមឡើងៗ ដោយប្រើគ្រប់ល្បិចកល និងការអូសទាញគ្រប់បែបយ៉ាងដោយគ្មានដែនកំណត់ ដើម្បីដណ្ដើមយកអតិថិជនទាំងអស់ពីទីផ្សាររបស់ត្រកូលស៊ាវ។

ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះក៏ដោយ ក៏ត្រកូលស៊ាវនៅតែបន្តរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ឃើញត្រកូលស៊ាវតាមដានដោយស្ងៀមស្ងាត់ កម្លាំងតូចៗមួយចំនួនដែលធ្លាប់ជាសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយពួកគេ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត និងរៀបចំខ្លួនដោយសម្ងាត់ដើម្បីចាកចេញទៅរកផ្លូវការពារខ្លួនរៀងៗខ្លួន។

ជាមួយនឹងបរិយាកាសដែលចម្លែកជាងធម្មតាបន្តិច រយៈពេលពីរថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

វាគឺជាថ្ងៃមួយទៀតដែលមានអាកាសធាតុស្រឡះល្អ ខណៈដែលទីផ្សាររបស់ត្រកូលជាលៀមានសភាពអ៊ូអរ និងកកកុញដូចសព្វដង។ នៅលើផ្លូវធំ ក្បាលមនុស្សហូរដូចទឹក។ នៅឯតូបលក់ «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» (Return of Spring Powder) មានហ្វូងមនុស្សកាន់តែច្រើនកុះករ សំឡេងស្រែកជេរស្ដី និងការប្រទូស្តរ៉ាយបានកើតឡើងនៅកន្លែងតែមួយ។ សំឡេងដ៏ទ្រហឹងអឺងកងបានលាន់ឮរហូតដល់ពពក។

នៅពីក្រោយតុលក់ថ្នាំពណ៌ត្នោត អ្នកលក់ថ្នាំម្នាក់នៃត្រកូលជាលៀកំពុងសម្លឹងមើលពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងដណ្ដើមគ្នាទិញថ្នាំ។ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញដោយភាពអំនួត ដោយដឹងថាគេមានប្រៀបជាងគេក្នុងនាមជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់ថ្នាំតែមួយគត់។

ជាលៀឃូ (Jia Lie Ku) គឺជាសមាជិកស្នូលនៃត្រកូលជាលៀ និងជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើទីផ្សារដែលពេញនិយមបំផុតរបស់ត្រកូលជាលៀ។

ឈរនៅលើជាន់ទីពីរនៃសាលទទួលភ្ញៀវ ជាលៀឃូ បានសម្លឹងចុះពីលើទៅកាន់ផ្លូវធំដែលពោរពេញដោយមនុស្សកកកុញ ផ្ទៃមុខដ៏ធាត់ និងខ្លាញ់របស់គេពោរពេញដោយស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត។

ក្នុងអំឡុងពេលនេះ «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» លក់ដាច់លើសពីការប៉ាន់ស្មានដំបូងរបស់ត្រកូលជាលៀឆ្ងាយណាស់។ ក្រោមការល្បួងនៃផលចំណេញដ៏មហិមា ត្រកូលជាលៀលែងស្កប់ស្កល់ទៀតហើយ ដោយពួកគេបានតម្លើងថ្លៃពី ១០០ មាស ទៅ ៣០០ មាស។

ដំបូងឡើយ ទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើនមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមនឹងការឡើងថ្លៃនេះ ប៉ុន្តែដោយសារគ្មានអ្នកផ្គត់ផ្គង់ «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» ផ្សេងទៀត ពួកគេបានត្រឹមតែស្រែកតវ៉ាបន្តិចបន្តួច មុននឹងបង្ខំចិត្តទទួលយកការពិតនៃការត្រូវគេកេងប្រវ័ញ្ច។

ជាលៀឃូ ច្រៀងតិចៗ ខណៈដែលភ្នែករបស់គេហៀបនឹងបិទជិតដោយក្ដីសុខ និងនិយាយយ៉ាងសប្បាយចិត្តថា៖ «ទោះបីជាអ្នកមិនទិញ ក៏អ្នកផ្សេងទៀតនៅតែទិញដែរ......»

ជាលៀឃូ បានលើកដៃខ្លីៗ និងធាត់របស់គេដើម្បីបាំងកាំរស្មីព្រះអាទិត្យ គេមិនអាចទ្រាំនឹងកម្ដៅនៅពីមុខឃ្លាំងបានឡើយ។ គេជូតញើសចេញពីថ្ងាសទាំងរអ៊ូថា៖ «ចង្រៃយក៍ អាកាសថ្ងៃនេះក្ដៅខ្លាំងណាស់ មើលទៅយប់នេះខ្ញុំត្រូវបញ្ចេញកំហឹងលើស្រីៗខ្លះហើយដើម្បីឱ្យត្រជាក់ខ្លួនវិញ។ ឆឹះៗ ក្មេងស្រីកាលពីលើកមុន ពិតជាស្រស់ស្រាយ និងរស់រវើកមែន។» នៅពេលដែលគេនឹកឃើញដល់ភាពស្រណុកសុខស្រួលនៅកន្លែងហាមឃាត់នោះ ជាលៀឃូ ពោរពេញដោយភាពអន្ទះសារ រួចក៏ជូតញើសម្ដងទៀត។ រំពេចនោះ ចិញ្ចើមរបស់គេស្រាប់តែជ្រួញចូលគ្នា នៅពេលឃើញមានភាពវឹកវរនៅត្រង់ច្រកចូល។

«ចង្រៃមែន វាយគ្នាម្តងទៀតហើយ? ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះមានតែកម្លាំងតែគ្មានខួរក្បាលសោះ តើពួកគេមិនដឹងទេអីថាវាត្រូវចំណាយលុយដើម្បីជួសជុលរបស់ដែលពួកគេធ្វើឱ្យខូចនោះ?» ខណៈដែល ជាលៀឃូ សម្លឹងមើលទៅភាពវឹកវរនោះ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនជេរប្រទេចដោយការខឹងសម្បារឡើយ។

«ទីផ្សារត្រកូលស៊ាវ ក៏ចាប់ផ្ដើមលក់ថ្នាំព្យាបាលដែរហើយ!!»

នៅពេលដែល ជាលៀឃូ រៀបនឹងបញ្ជូនអ្នកយាមទៅដោះស្រាយភាពវឹកវរ សំឡេងស្រែកដ៏ខ្លាំងមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីផ្លូវធំ។

នៅពេលដែល ជាលៀឃូ ឮសំឡេងស្រែកភ្លាមៗនេះ ខ្លាញ់ពេញរាងកាយរបស់គេក៏ញ័រដូចជាភ្នំរលំចូលក្នុងសមុទ្រ ហើយនៅលើផ្ទៃមុខ ពណ៌សម្បុររបស់គេប្រែប្រួលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណា មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ពេបមាត់ និងនិយាយថា៖ «មើលទៅគ្មានសង្ឃឹមសល់សម្រាប់ត្រកូលស៊ាវឡើយ ដល់ថ្នាក់ប្រើវិធីសាស្ត្រប្រភេទនេះមកលេងសើច ពួកគេពិតជាកំពុងដើររកសេចក្ដីស្លាប់មែន។»

សំឡេងស្រែកនោះបានធ្វើឱ្យផ្លូវធំដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរ ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលគ្រប់គ្នាដឹងខ្លួនឡើងវិញ ពួកគេម្នាក់ៗចាប់ផ្ដើមជេរថា៖ «ចង្រៃមែន កុំសង្ឃឹមថាប្រើល្បិចកខ្វក់បែបនេះដើម្បីមកដណ្ដើមកន្លែងដែលខ្ញុំខំតម្រង់ជួរអស់កន្លះថ្ងៃឱ្យសោះ។»

វាច្បាស់ណាស់ថា មនុស្សទាំងនេះជឿថា សំឡេងស្រែកនោះគឺជាល្បិចដើម្បីដណ្ដើមជួរ។ យ៉ាងណាមិញ ល្បិចប្រភេទនេះគឺជារឿងធម្មតាណាស់ក្នុងអំឡុងពេលនេះ។

បន្ទាប់ពីជេរប្រទេចរួច មនុស្សទាំងនេះក៏បន្តសម្រុកទៅទិញ «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» ម្ដងទៀត។

ជាការពិតណាស់ មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែគិតបែបនេះឡើយ។ ផ្នែកតូចមួយនៃទាហានស៊ីឈ្នួលដែលធុញទ្រាន់នឹងចរិតក្រអឺតក្រទមរបស់ត្រកូលជាលៀ បានសម្រេចចិត្តទៅពិនិត្យមើល។ បន្ទាប់ពី រារែក មួយសន្ទុះ ពួកគេបានសម្រេចចិត្តប្រជ្រៀតចេញពីផ្លូវ និងសំដៅទៅកាន់ទីផ្សារត្រកូលស៊ាវ ទាំងចិត្តសង្ស័យខ្លះ និងជឿខ្លះ។

ឈរនៅជាន់ខាងលើ ជាលៀឃូ សម្លឹងមើលទៅប្រជាប្រិយភាពដែលនៅតែខ្លាំងក្លានៅលើផ្លូវធំ។ គេមិនអាចទប់សំណើចដោយអំនួត និងនិយាយដោយកំបាំងមុខថា៖ «ត្រកូលស៊ាវ? ហ៊ឹស ចាំមើលថាតើឯងអាចអត់ធ្មត់បានយូរប៉ុណ្ណា។ នៅថ្ងៃអនាគតក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ ត្រកូលជាលៀអាចនឹងក្លាយជាត្រកូលធំតែមួយគត់។ សម័យកាលនៃត្រកូលដែលមានឥទ្ធិពលទាំង ៣? ហេហេ ថ្ងៃទាំងនោះបានបាត់បង់ជារៀងរហូតហើយ!»

ឥទ្ធិពលនៃសំឡេងស្រែកកាលពីមុនមកលើទីផ្សារដ៏មមាញឹកនេះ គឺប្រៀបដូចជាស្លឹកឈើជ្រុះចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រដ៏ធំធេង វាស្ទើរតែមិនបង្កើតជារលកអ្វីឡើយ ប្រជាប្រិយភាពរបស់ត្រកូលជាលៀមិនបានរងផលប៉ះពាល់សូម្បីតែបន្តិច។

តាមធម្មជាតិ នេះគឺជាការបណ្ដោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។

កន្លះម៉ោងបន្ទាប់ពីសំឡេងស្រែកនោះ បុរសមាឌធំពីរបីនាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ទាហានស៊ីឈ្នួល បានបង្ហាញខ្លួននៅមុខច្រកចូលទីផ្សាររបស់ត្រកូលជាលៀ។ ពួកគេបានសម្រុកចូលទៅក្នុងទីផ្សារយ៉ាងព្រហើន ដោយបុក និងរុញអ្នកយាមចេញ។ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ត្រេកអរ ពួកគេបានលើកដបត្បូងពណ៌បៃតងនៅក្នុងដៃឡើងខ្ពស់ទៅលើអាកាស ខណៈដែលពួកគេស្រែកឡើងដោយព្រមៗគ្នា ដែលធ្វើឱ្យសំឡេងអ៊ូអរក្នុងទីផ្សារត្រូវស្ងប់ស្ងាត់មួយរំពេច។

«ត្រកូលស៊ាវ ក៏កំពុងលក់ថ្នាំព្យាបាលដែរ!!»

សំឡេងស្រែកដ៏ឯកភាពរបស់ពួកគេ បានធ្វើឱ្យទីផ្សារធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នាបានងាកទៅរកប្រភពនៃសំឡេងស្រែកនោះ ជាមួយនឹងភាពងឿងឆ្ងល់។

ទាហានស៊ីឈ្នួលមាឌធំម្នាក់ដែលទើបតែសម្រុកចូលមក បានប្រញាប់លោតឡើងលើថ្មដាដ៏ធំមួយនៅក្បែរនោះ។ ជាមួយនឹងសំឡេង «ឈាំង» គេបានដកដាវធំនៅក្បែរខ្លួនចេញ មុននឹងខាំធ្មេញ រួចអារដៃរបស់ខ្លួនឯង បង្កើតជាស្នាមរបួសដែលមានឈាមហូរស្រស់ៗ។

លើកដៃដែលប្រឡាក់ឈាមឱ្យគ្រប់គ្នាឃើញ បុរសមាឌធំនោះបានផ្អៀងដបត្បូងពណ៌បៃតងនៅក្នុងដៃម្ខាងទៀត ខណៈដែលវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងខាប់ បានស្រក់ចុះមកគ្របដណ្ដប់លើមុខរបួសយឺតៗ។

នៅក្រោមក្រសែភ្នែកតាមដានរបស់ហ្វូងមនុស្ស វត្ថុរាវពណ៌ក្រហមដ៏ខាប់នោះបានជ្រាបចូលទៅក្នុងមុខរបួស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក លំហូរឈាមដែលធ្លាប់តែបាញ់ចេញមក បានថយចុះ ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ឈាមបានកកជាស្រទាប់ស្ដើងគ្របពីលើមុខរបួសរួចជាស្រេច។

នៅលើផ្លូវធំ ក្រសែភ្នែករបស់អ្នកដែលបានឃើញទិដ្ឋភាពនេះដោយផ្ទាល់ ស្រាប់តែភ្លឺឡើងដោយក្ដីរំភើប៖ ប្រសិទ្ធភាពនៃការឃាត់ឈាមដ៏រហ័សបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលចាំបាច់បំផុតសម្រាប់រាល់បេសកកម្ម!

«នេះគឺជាផលិតផលថ្មីដែលលក់ដោយទីផ្សារត្រកូលស៊ាវ ហៅថា «ម្សៅឃាត់ឈាម» (Blood Clotting Medicine)! មិនត្រឹមតែមានប្រសិទ្ធភាពជាងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែតម្លៃរបស់វាថោកជាង «ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក» រហូតដល់ជាងពាក់កណ្ដាល! តើអ្នករង់ចាំអ្វីទៀត? តើអ្នកចូលចិត្តឱ្យគេកេងប្រវ័ញ្ចដូចជាមនុស្សល្ងង់មែនទេ? នៅមិនទាន់បែកគ្នាទៅទៀត?» ទាហានស៊ីឈ្នួលមាឌធំនោះកាន់ដបត្បូង ខណៈដែលគេហាមាត់សើចយ៉ាងកាចសាហាវ។

ផ្លូវធំប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។

ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ដែលទើបតែចូលមកក្នុងទីផ្សារ បានសម្លឹងមើលដបពណ៌បៃតងក្នុងដៃបុរសមាឌធំនោះដោយភាំងស្មារតី។ មួយពព្រិចភ្នែកក្រោយមក គេក៏ងាកក្រោយ រួចរត់ចេញទៅយ៉ាងលឿន......

សម្លឹងមើលស្រមោលបុរសដែលរត់ចេញពីទីផ្សារយ៉ាងត្រដាបត្រដួស ហ្វូងមនុស្សនៅក្នុងទីផ្សារចាប់ផ្ដើមរង្គោះរង្គើ មុននឹងសម្រុកចេញទៅយ៉ាងខ្លាំងក្លា ជំហានជើងរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យដីញ័រ ខណៈដែលហ្វូងមនុស្សសម្រុកជាន់គ្នាចេញពីទីផ្សារ។

នៅលើថ្ម ស្នាមញញឹមដ៏ចម្លែកមួយបានផុសឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលមាឌធំ នៅពេលឃើញហ្វូងមនុស្សដ៏វឹកវរ។ នៅពេលដែលខ្យល់បក់កាត់សម្លៀកបំពាក់របស់បុរសមាឌធំនោះ ផ្លាកសញ្ញារបស់ត្រកូលស៊ាវក៏ត្រូវបានបង្ហាញចេញមកតិចៗ......

បន្ទាប់ពីភាពវឹកវរដ៏ធំនេះ ទីផ្សារដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរ ស្រាប់តែប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។ ក្រៅពីអាជីវករពីរបីនាក់ដែលនៅតែភ្ញាក់ផ្អើលនឹងទិដ្ឋភាពនេះ វាស្ទើរតែគ្មានមនុស្សម្នាក់សល់នៅលើផ្លូវធំឡើយ។

«ត្រកូលស៊ាវ...... ចាប់ផ្ដើមការវាយបករបស់ពួកគេហើយ។»

គំនិតនេះបានរត់កាត់ខួរក្បាលរបស់អាជីវករទាំងអស់ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅផ្លូវធំដែលឥឡូវនេះនៅសល់តែភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ពួកគេបានដោះដូរក្រសែភ្នែកគ្នា ហើយងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទៅ ជាលៀឃូ។ នៅពេលនេះ បុរសធាត់ដែលធ្លាប់តែសប្បាយចិត្ត បានស្លុតស្មារតីនៅនឹងកន្លែង ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលស្លេកស្លាំងដូចជាមនុស្សស្លាប់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះដែរ នៅក្នុងទីផ្សារផ្សេងទៀតរបស់ត្រកូលជាលៀ ស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានេះក៏កំពុងតែកើតឡើងផងដែរ......