ការកាត់ផ្ដាច់ប្រភពគ្រឿងផ្សំ (Breaking the Supply of Ingredients)

សាលដេញថ្លៃអភិជន នៅឯសាលទទួលភ្ញៀវ។

នៅលើតុមួយ មានប្រអប់ត្បូងតូចមួយ ដែលក្នុងនោះមានថ្នាំគ្រាប់មួយគ្រាប់ដាក់នៅយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ ដោយសារតែគ្រាប់ថ្នាំមានរាងមូលរលោង និងភ្លឺរលោង ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់បានភាយពេញបន្ទប់ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងផ្ដោតអារម្មណ៍បានល្អ។

សម្លឹងមើលគ្រាប់ថ្នាំទាំងនោះ អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងពីរនៃ សាលដេញថ្លៃអភិជន គឺ យ៉ាហ្វី (Ya Fei) និង គូនី (Gu Ni) មិនអាចលាក់បាំងភាពរីករាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេបានឡើយ។

តាមរយៈអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) អាចមើលឃើញថាអ្នកទាំងពីរហាក់ដូចជាភ្លេចខ្លួននៅចំពោះមុខគេ ដែលធ្វើឱ្យគេលួចរិះគន់ក្នុងចិត្តថា៖ «ប្រសិនបើពួកគេដឹងថា លោកគ្រូយ៉ាវ លួចកាត់បន្ថយគ្រឿងផ្សំពេលធ្វើ ម្សៅបង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi Gathering Powder) នេះ តើទឹកមុខពួកគេនឹងទៅជាយ៉ាងណា?»

ម្សៅបង្រួមកម្លាំងធាតុ ដែល ស៊ាវយ៉ាន យកមកនេះ មានគុណភាពទាបជាងអ្វីដែលគេប្រើដោយផ្ទាល់ឆ្ងាយណាស់ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ម្សៅដែល យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ធ្វើឡើងដោយមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់នេះ ក៏នៅតែអាចធ្វើឱ្យទាំង យ៉ាហ្វី និង គូនី ភ្ញាក់ផ្អើលបានដែរ។

«លោកម្ចាស់ដ៏មានកិត្តិយស បច្ចេកទេសចម្រាញ់ថ្នាំរបស់លោកពិតជាគួរឱ្យកោតសរសើរណាស់។ ម្សៅបង្រួមកម្លាំងធាតុ ដែលលោកបង្កើតឡើងនេះ អាចប្រៀបផ្ទឹមបានទៅនឹងថ្នាំដែលផលិតដោយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៥ ទៅហើយ។» គូនី សរសើរគ្រាប់ថ្នាំពណ៌បៃតងខ្ចីនោះដោយអស់ពីចិត្ត។

នៅក្រោមអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅ សំឡេងដ៏ចំណាស់មួយបានបន្លឺឡើងតិចៗ៖ «សូមទទួលយក ម្សៅបង្រួមកម្លាំងធាតុ នេះទុកចុះ។ បន្ទាប់ពីទទួលបានជំនួយជាច្រើន ខ្ញុំត្រូវតែបង្ហាញពីការដឹងគុណ បើមិនដូច្នេះទេ ក្នុងចិត្តខ្ញុំប្រាកដជាមិនស្ងប់ឡើយ។»

«ហាហា លោកម្ចាស់ លោកពិតជាចិត្តល្អណាស់។ លោកគឺជាភ្ញៀវនៅទីនេះ ហើយចំណងរវាងយើង គឺជាចំណងមិត្តភាពសុទ្ធសាធ។» យ៉ាហ្វី ញញឹម ខណៈដែលនាងលើកប្រអប់នោះឡើងដោយដៃដ៏ទន់រលោងដូចត្បូង។

យ៉ាវឡាវ មិនបាននិយាយតបឡើយ។ មិនត្រឹមតែ យ៉ាវឡាវ មិនជឿសម្តីទាំងនោះ សូម្បីតែ ស៊ាវយ៉ាន ក៏លួចសើចចំអកក្នុងចិត្តដែរ។ ប្រសិនបើវាដូចអ្វីដែលនាងនិយាយមែននោះ សាលដេញថ្លៃអភិជន ច្បាស់ជាក្ស័យធនយូរហើយ។

ពីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ ស៊ាវយ៉ាន បានដកក្រដាសមួយសន្លឹកហុចទៅឱ្យ យ៉ាហ្វី។ សំឡេងចំណាស់បានបន្លឺឡើង៖ «សូមជួយរកគ្រឿងផ្សំទាំងនេះឱ្យខ្ញុំផង។»

ទទួលយកក្រដាសនោះយ៉ាងរហ័ស យ៉ាហ្វី បានក្រឡេកមើលវាបន្តិច រួចយល់ព្រមទាំងញញឹម។ បន្ទាប់ពីលើកមុនមក នាងមិនហ៊ានបង្ហាញភាពរារែកសូម្បីតែបន្តិចឡើយនៅពេលនេះ។

យ៉ាហ្វី បានហៅក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់ដោយការបក់ដៃ ហើយហុចក្រដាសនោះទៅឱ្យនាង ដោយបង្គាប់ឱ្យរៀបចំគ្រឿងផ្សំឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

កាន់ពែងតែក្នុងដៃ ស៊ាវយ៉ាន ក្រេបបន្តិច។ ស្រាប់តែគេនឹកឃើញអ្វីមួយ ហើយបន្ទាប់ពីពីរបីវិនាទីក្រោយមក សំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ ក៏បន្លឺឡើង៖ «កញ្ញា យ៉ាហ្វី ខ្ញុំមានសំណួរមួយ។»

ឮ យ៉ាវឡាវ ចាប់ផ្ដើមនិយាយ យ៉ាហ្វី ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម និងឆ្លើយតបយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «សូមអញ្ជើញ លោកម្ចាស់។»

«ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) បានទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំពីទីនេះច្រើនណាស់ មែនទេ?» យ៉ាវឡាវ សួរក្នុង សំឡេងរាបស្មើ (Monotonous/Indifferent voice)។

នៅពេលឮសំណួរនេះ បេះដូងរបស់ យ៉ាហ្វី រឹតបន្តិច ហើយទឹកមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែប្រួលបន្តិច។ នាងលួចសម្លឹងមើល គូនី មួយភ្លែត រួចរារែកក្នុងចិត្តមួយសន្ទុះមុននឹងឆ្លើយថា៖ «កាលពីលើកមុន ត្រកូលជាលៀ ពិតជាបានទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលមានតម្លៃជិត ១០០,០០០ មាសពិតមែន ហើយគ្រឿងផ្សំទាំងនោះ...... ក៏មានលក្ខណៈសម្បត្តិព្យាបាលរបួសខ្លះដែរ។»

ងាកក្បាលបន្តិច សំឡេងចំណាស់របស់គេស្រាប់តែប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។

ការផ្លាស់ប្តូរបរិយាកាសភ្លាមៗពីបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅនេះ ធ្វើឱ្យ យ៉ាហ្វី មានអារម្មណ៍ភ័យបន្តិច។ នាងដឹងតាំងពីយូរមកហើយថា គេកំពុងរៀបចំជួយ ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) ប៉ុន្តែសាលដេញថ្លៃនៅតែបន្តលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំយ៉ាងច្រើនដល់ ត្រកូលជាលៀ។ ទោះបីជានាងមិនស្គាល់ចរិតរបស់គេច្បាស់ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាមានលទ្ធភាពខ្ពស់ដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះនឹងមានការអន់ចិត្តចំពោះសាលដេញថ្លៃ។

បរិយាកាសនៅក្នុងសាលចាប់ផ្ដើមមានសម្ពាធ សម្លឹងមើលទៅបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅដែលកំពុងស្ងប់ស្ងាត់ យ៉ាហ្វី ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនស្ងប់ក្នុងចិត្ត។ ប្រសិនបើមិនមែនមកពី គូនី ព្យាយាមបញ្ឈប់នាងតាមរយៈក្រសែភ្នែកទេនោះ នាងប្រាកដជាហាមាត់និយាយតាំងពីយូរហើយ។

«អ្នកទាំងពីរគួរតែដឹងពីបំណងរបស់ខ្ញុំដែលទិញគ្រឿងផ្សំច្រើនបែបនេះកាលពីលើកមុនហើយ មែនទេ?» មួយសន្ទុះធំក្រោយមក សំឡេងចំណាស់ក៏បានបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏តានតឹងនោះ។

ខាំបបូរមាត់ក្រហមតិចៗ យ៉ាហ្វី ងក់ក្បាលបន្តិច រួចឆ្លើយក្នុងកម្រិតសំឡេងទាបថា៖ «លោកម្ចាស់មានបំណងចម្រាញ់គ្រឿងផ្សំទាំងនោះទៅជាថ្នាំព្យាបាលដើម្បីជួយត្រកូលស៊ាវ មែនទេ?»

«មុនពេលដែលខ្ញុំមកទីនេះ ខ្ញុំបានប្រគល់ថ្នាំព្យាបាលដែលចម្រាញ់រួចទាំងអស់ទៅឱ្យត្រកូលស៊ាវហើយ។» ងក់ក្បាលបន្តិច យ៉ាវឡាវ និយាយក្នុងសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «ប្រហែលជាក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃទៀត ត្រកូលស៊ាវ និងត្រកូលជាលៀ នឹងចាប់ផ្ដើមប្រើប្រាស់ថ្នាំព្យាបាលដើម្បីប្រកួតប្រជែងដណ្ដើមប្រជាប្រិយភាពនៅក្នុង ទីក្រុងអ៊ូថាន់ (Wu Tan City) ហើយ។»

ប្រឈមមុខនឹងប្រធានបទបែបនេះ យ៉ាហ្វី មិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ ដូច្នេះនាងមានតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដោយភាពឆ្លាតវៃ។

«ការផលិតថ្នាំព្យាបាលតម្រូវឱ្យមានគ្រឿងផ្សំថ្នាំកម្រិតទាបក្នុងចំនួនយ៉ាងច្រើន។ នៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ ក្រៅពី សាលដេញថ្លៃអភិជន គ្មានតូបលក់ថ្នាំណាផ្សេងទៀតដែលមានសមត្ថភាពផ្ដល់ជូនក្នុងចំនួនដ៏ច្រើនបែបនេះឡើយ។» ឃើញ យ៉ាហ្វី មិននិយាយអ្វី យ៉ាវឡាវ ក៏បន្តរៀបរាប់ម្នាក់ឯង។

«ក្នុងដំណាក់កាលក្រោយៗនៃការប្រយុទ្ធដោយថ្នាំព្យាបាលនេះ ក្រៅពីតម្លៃ និងគុណភាព ការមានប្រភពផ្គត់ផ្គង់គ្រឿងផ្សំគ្រប់គ្រាន់ គឺជាកត្តាដ៏សំខាន់បំផុត។»

«ដូច្នេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា សាលដេញថ្លៃអភិជន នឹងបដិសេធមិនផ្ដល់គ្រឿងផ្សំថ្នាំដល់ ត្រកូលជាលៀ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ!»

ភ្លាមៗនៅពេលដែលសំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ បន្លឺឡើង ក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានទម្លុះអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅ ហើយផ្ដោតទៅលើស្រីស្អាតដែលមើលទៅមានមន្តស្នេហ៍ដូចជាវិញ្ញាណកញ្ជ្រោង។ គេសល់ពេលតិចជាងពីរខែទៀតប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថាន់ ដូច្នេះក្នុងអំឡុងពេលនេះ គេត្រូវតែជួយឪពុករបស់គេឱ្យយកឈ្នះ ត្រកូលជាលៀ ឱ្យបាន។ មានតែបែបនេះទេ ទើបគេអាចចាកចេញទៅធ្វើដំណើរហ្វឹកហាត់ជាមួយ យ៉ាវឡាវ ដោយអស់កង្វល់។

ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់ យ៉ាហ្វី ប្រែប្រួលបន្តិចនៅពេលឮសម្ដីរបស់ យ៉ាវឡាវ។ ក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាក នាងបាននិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ សាលដេញថ្លៃអភិជន របស់យើងមានច្បាប់ដែលហាមឃាត់មិនឱ្យពួកយើងលូកដៃចូលក្នុងជម្លោះរវាងត្រកូលណាមួយឡើយ។ ប្រសិនបើពួកយើងយល់ព្រមតាមសំណើរបស់លោក វានឹងប្រៀបដូចជាការជួយត្រកូលស៊ាវដោយប្រយោល ដែលវាមិនស្របតាមច្បាប់របស់យើងឡើយ......»

«ខ្ញុំអាចចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់បង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi Gathering Pills) ចំនួនពីរគ្រាប់ឱ្យអ្នកដោយមិនគិតថ្លៃ។» យ៉ាវឡាវ និយាយដោយមិនរង្គោះរង្គើ។

«លោកម្ចាស់ វាមិនមែនជាបញ្ហារឿងថ្នាំនោះទេ គឺពិតមែនហើយ......» ការល្បួងនៃ ថ្នាំគ្រាប់បង្រួមកម្លាំងធាតុ ពីរគ្រាប់ ធ្វើឱ្យដៃដ៏រលោងរបស់ យ៉ាហ្វី ញ័រ ប៉ុន្តែនាងនៅតែបន្តអត់ធ្មត់។

«បីគ្រាប់......»

«លោកម្ចាស់......» យ៉ាហ្វី បង្ខំញញឹម ចំណែកឯនៅក្បែរនាងវិញ ទឹកមុខរបស់ គូនី ប្រែជាស្លេកស្លាំង បីគ្រាប់? វានឹងមានតម្លៃយ៉ាងហោចណាស់ ៥០០,០០០ មាស មែនទេ?

«ប្រាំគ្រាប់!» សំឡេងចំណាស់ដែលពោរពេញដោយ សំឡេងរាបស្មើ បានវាយប្រហារយ៉ាងដំណំទៅលើបន្ទាត់ដែល យ៉ាហ្វី ព្យាយាមទប់ក្នុងចិត្ត។

«ហឺ......» ភ្នែកដ៏ធំរបស់ យ៉ាហ្វី បិទជិត ខណៈដែលនាងដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែង។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ នាងក៏បើកភ្នែកឡើង យ៉ាហ្វី សើចបែបជូរចត់ និងនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ លោកឈ្នះហើយ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ សាលដេញថ្លៃអភិជន នឹងមិនផ្ដល់គ្រឿងផ្សំថ្នាំដល់ ត្រកូលជាលៀ ទៀតឡើយ!»

«ការសម្រេចចិត្តរបស់កញ្ញា យ៉ាហ្វី ពិតជាលើសពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំបន្តិច។ មួយខែក្រោយមក ខ្ញុំនឹងយកទំនិញមកឱ្យ។ ជាការពិតណាស់ លុះត្រាតែ សាលដេញថ្លៃអភិជន មិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកបំណង។» យ៉ាវឡាវ និយាយទាំងសើចតិចៗ។

«លោកម្ចាស់ សូមកុំបារម្ភអី យ៉ាហ្វី ដឹងច្បាស់ថាអ្នកណាដែលសំខាន់ និងអ្នកណាដែលមិនសូវសំខាន់។»

ក្នុងករណីណាក៏ដោយ យ៉ាហ្វី បានឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ជាច្រើនឆ្នាំនៅក្នុងសាលដេញថ្លៃ ដូច្នេះនាងក៏ឆាប់ស្ងប់ចិត្តវិញ។ រវាង ត្រកូលជាលៀ និងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានកម្រិតយ៉ាងហោចណាស់ថ្នាក់ទី ៤ វាគ្មានអ្វីត្រូវប្រៀបធៀបឡើយ។ ការជ្រើសរើសមិនមែនជារឿងពិបាកនោះទេ តាមពិតទៅ ការលំបាកពិតប្រាកដគឺនៅត្រង់ថាត្រូវជ្រើសរើសពេលវេលាណាដែលល្អបំផុតដើម្បីទទួលបានប្រាក់ចំណេញច្រើនបំផុត ហើយ យ៉ាហ្វី ពិតជាពេញចិត្តនឹងលទ្ធផលបច្ចុប្បន្ននេះខ្លាំងណាស់។