កិច្ចសហការ (Cooperation)

នៅក្នុងសាលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ក្រសែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើនបានសម្លឹងមើលទៅដបត្បូងតូចៗនៅលើតុដែលមានចំនួនជាងមួយពាន់ដបដោយមិនដាក់ភ្នែក។ ស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់ដែលធ្លាប់បានឃើញថ្នាំក្នុងចំនួនដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់បែបនេះដោយផ្ទាល់ភ្នែកនោះទេ។

អណ្ដាតពណ៌ផ្កាឈូករបស់នាងបានលិទ្ធបបូរមាត់ក្រហមដោយមិនដឹងខ្លួន ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ក៏ស្រឡាំងកាំងដូចគ្នាពេលឃើញថ្នាំច្រើនបែបនេះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ដឹងខ្លួនឡើងវិញ ហើយភ្នែករបស់នាងបញ្ចេញពន្លឺ ខណៈដែលនាងងាកទៅសម្លឹងមើលបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅម្នាក់នោះ។

យុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងដែលអង្គុយក្បែរបង្អួច បានក្រឡេកមើលទៅតុដែលពោរពេញដោយដបត្បូងតូចៗ ជាមួយនឹងទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលដែលភ្លឺឡើងក្នុង ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លា (Autumn water eyes) របស់នាង។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងមើលទៅបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅម្តងទៀត។ ដោយមិនអាចរកឃើញអ្វីដែលគួរឱ្យសង្ស័យ នាងក៏បន្តអានសៀវភៅដ៏សាមញ្ញនៅក្នុងដៃរបស់នាងតទៅទៀត។

នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុងនៃសាលធំ បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានក្អកតិចៗ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកដែលនៅក្បែរគេគឺ មេត្រកូល ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) វិលត្រឡប់មករកភាពពិតវិញ។

«អឺ......» ស៊ាវចាន ឡើងក្រហមមុខ ខណៈដែលគេបញ្ចេញសំណើចបែបអៀនខ្មាស។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អាវឃ្លុំខ្មៅ ភាពគោរពនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គេបានកើនឡើងមួយកម្រិតទៀត។ មិនមែនគ្រប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំសុទ្ធតែអាចយកថ្នាំព្យាបាលជាងមួយពាន់ដបចេញមកក្នុងពេលតែមួយបានយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះឡើយ។

«លោកម្ចាស់ លោកច្បាស់ជាជ្រាបពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ត្រកូលស៊ាវហើយ យើងត្រូវការថ្នាំព្យាបាលដើម្បីទាញយកប្រជាប្រិយភាពដែលបានបាត់បង់មកវិញ។ ចំពោះត្រកូលស៊ាវ សកម្មភាពរបស់លោកពិតជាការផ្ដល់ជំនួយក្នុងពេលដែលយើងត្រូវការបំផុត។» ស៊ាវចាន ឧទានឡើងដោយការដឹងគុណ។ បន្ទាប់ពីរារែកក្នុងចិត្តបន្តិច ស៊ាវចាន រារែកមុននឹងនិយាយចេញមកម្តងទៀតថា៖ «ចុះបែបនេះវិញយ៉ាងម៉េចដែរ ត្រកូលស៊ាវរបស់យើងនឹងទទួលខុសត្រូវលើការលក់ថ្នាំព្យាបាលទាំងនេះ។ ចំពោះប្រាក់ចំណេញ លោកម្ចាស់យក ៩០% ចំណែក ១០% ដែលនៅសល់នឹងបានមកយើង។ ទោះបីជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវាហាក់ដូចជាពួកយើងហ៊ានពេកបន្តិច ប៉ុន្តែយើងនៅតែត្រូវការប្រាក់ខ្លះដើម្បីរៀបចំកិច្ចការផ្សារ។ លោកម្ចាស់ តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ?»

នៅពេលដែលគេរៀបរាប់ពីសំណើរបស់គេចប់ ស៊ាវចាន បានសម្លឹងមើលទៅបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅនៅពីមុខគេដោយក្ដីបារម្ភ ព្រោះខ្លាចថាគាត់នឹងមិនពេញចិត្តនឹងលក្ខខណ្ឌនេះ។ ត្រកូលស៊ាវបច្ចុប្បន្ន មានតែសង្ឃឹមលើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះតែប៉ុណ្ណោះ។

«ហាហា។» អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អាវឃ្លុំខ្មៅសើច រួចគ្រវីក្បាល។

ឃើញសកម្មភាពនេះ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវចាន ប្រែប្រួលបន្តិច។ នៅពេលដែលគេរៀបនឹងបោះបង់ ១០% ចុងក្រោយនោះចោល សំឡេងដ៏ចំណាស់មួយបានកាត់ផ្ដាច់ ដែលធ្វើឱ្យគេស្រឡាំងកាំង និងរារែកជាខ្លាំង។

«មេត្រកូល ស៊ាវ គួរសមពេកហើយ ទោះបីជាថ្នាំត្រូវបានចម្រាញ់ដោយខ្ញុំ ប៉ុន្តែការលក់វាមិនមែនជាការងារងាយស្រួលឡើយ។ តើខ្ញុំអាចកេងចំណេញពីអ្នកបានយ៉ាងដូចម្តេច...... ចូរយើងបែងចែកគ្នាស្មើទៅ ៥០-៥០ ទៅចុះ ហាហា។»

ឮសម្ដីរបស់បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីដែលធ្លាប់តែបារម្ភ និងសមាជិកត្រកូលផ្សេងទៀត ស្រាប់តែហាមាត់ធ្លុងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ វាចំណាយពេលមួយសន្ទុះធំ ទើបពួកគេយកដៃប៉ះត្រចៀកដោយមិនដឹងខ្លួន ដើម្បីដឹងថាត្រចៀកខ្លួនឯងស្ដាប់មិនច្រឡំ។ ៥០-៥០? នេះ...... លោកម្ចាស់ម្នាក់នេះ តើគាត់មិនចិត្តល្អចំពោះត្រកូលស៊ាវពេកទេអី? បើពិនិត្យមើលស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ទោះបីជាគាត់ចង់បានប្រាក់ចំណេញទាំងអស់ ១០០% ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងត្រកូលស៊ាវហ៊ានជំទាស់ដែរ។

«នំធ្លាក់ពីលើមេឃមែន......» ឃ្លានេះបានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តគ្រប់គ្នា ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។

បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ ស៊ាវចាន ក៏ទទួលបានស្មារតីឡើងវិញ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចសើចបែបជូរចត់ និងនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ សម្ដីរបស់លោកធ្វើឱ្យយើងរំភើបខ្លាំងណាស់ យើងពិតជាដឹងគុណចំពោះជំនួយដ៏ទាន់ពេលវេលារបស់លោកខ្លាំងណាស់ទៅហើយ តើយើងអាចកេងចំណេញពីលោកលើសពីនេះទៅទៀតយ៉ាងដូចម្តេច?»

ហាក់ដូចជាវាមិនមែនជារឿងសំខាន់ បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានគ្រវីដៃ ហើយសើចយ៉ាងត្រេកអរ៖ «ប្រាក់ចំណេញបន្តិចបន្តួចនេះ មិនស្ថិតក្នុងខ្សែភ្នែកខ្ញុំទេ ប្រសិនបើវាមិនមែនមកពីខ្លាចថាអ្នកមិនអស់ចិត្តទេនោះ តាមពិតទៅ ខ្ញុំក៏ខ្ជិលនឹងមកយកសូម្បីតែ ៥០% នោះដែរ។»

ឮការពន្យល់ដ៏មានអំនួតបែបនេះ ស៊ាវចាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងសើចជូរចត់។

«ខ្ញុំនឹងទុកថ្នាំទាំងនេះឱ្យអ្នកលក់ទៅចុះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានពេលនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងមកពិនិត្យមើលវា។» បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅក្រោកឈរឡើង ហើយញញឹម និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនៅមានកិច្ចការផ្សេងទៀត ដូច្នេះខ្ញុំមិននៅបន្តទៀតទេ។ មេត្រកូល ស៊ាវ មិនបាច់ចេញមកជូនដំណើរខ្ញុំទេ ទៅរៀបចំការលក់វិញទៅ ហាហា។» និយាយចប់ គេក៏ដើរចេញពីសាលធំក្រោមក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

មុននឹងដើរចេញពីបន្ទប់ទាំងស្រុង ជំហានរបស់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អាវឃ្លុំខ្មៅស្រាប់តែឈប់។ គេសើចតិចៗ និងនិយាយថា៖ «មុននឹងខ្ញុំទៅ ខ្ញុំចង់និយាយប៉ុន្មានម៉ាត់ទៀត។ ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាមិនអន់ឡើយ។ ហាហា លាហើយ។»

ឮសម្ដីនេះ ស៊ាវចាន អេះក្បាល។ គេហៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយ ប៉ុន្តែបុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានដើរចេញពីសាលបាត់ទៅហើយ និងបាត់ស្រមោលនៅត្រង់ជ្រុងផ្លូវ។

សម្លឹងមើលស្រមោលដែលបាត់ទៅរបស់បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ ស៊ាវចាន ដកដង្ហើមធំតិចៗ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ គេក៏សើចជូរចត់ និងនិយាយថា៖ «មើលទៅទំនាក់ទំនងរវាង យ៉ានអឺ (Yan Er) និងលោកម្ចាស់ម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមិនធម្មតាឡើយ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ តើមនុស្សដែលមិនទាំងស្គាល់គ្នាយ៉ាងច្បាស់ម្នាក់នេះ អាចមកជួយយើងបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?»

ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីបានសម្លឹងមុខគ្នា ហើយក៏ដកដង្ហើមធំ និងងក់ក្បាលយល់ស្រប។ តាមរបៀបដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំចំណាស់នោះបានពោលពាក្យសរសើរចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន គាត់ច្បាស់ជាមានការពេញចិត្តចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន ខ្លាំងណាស់ ហើយជំនួយរបស់គាត់មកកាន់ត្រកូលស៊ាវ ច្បាស់ជាជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹង ស៊ាវយ៉ាន ជាមិនខាន។

នៅក្នុងសាលធំ សមាជិកត្រកូលស៊ាវទាំងអស់ដែលមានអាយុស្របាលនឹង ស៊ាវយ៉ាន នៅពេលឮសម្តីចុងក្រោយរបស់បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅ សុទ្ធតែបង្ហាញនូវភាពច្រណែនយ៉ាងច្បាស់លើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។

យុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងនៅក្បែរបង្អួច បានងើបក្បាលឡើងបន្តិច ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងតាមបង្អួចទៅកាន់រូបរាងដែលកំពុងបត់តាមជ្រុងផ្លូវ។ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច ទឹកមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបង្ហាញនូវមន្ទិលសង្ស័យមួយភ្លែត។

......

នៅខាងក្រៅត្រកូលស៊ាវ បុរសអាវឃ្លុំខ្មៅបានដើរទៅមុខយឺតៗ រហូតដល់តំបន់ដែលមានមនុស្សតិច។ ពេលនោះ សំឡេងយុវជនម្នាក់បានរអ៊ូតិចៗពីក្នុងអាវឃ្លុំថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគ្មានការងារអ្វីផ្សេងធ្វើក្រៅពីលើកឈ្មោះខ្ញុំមកនិយាយរាល់ឃ្លាទេអី? ប្រសិនបើពួកគេដឹងការពិត ខ្ញុំមិនធានាថាខ្ញុំនឹងមិនបកអាក្រាតលោកនោះទេ។»

«ហេហេ គ្រូគ្រាន់តែបង្ហាញពីអារម្មណ៍ពិតប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើមិនមែនមកពី ស៊ាវចាន មើលថែឯងបានយ៉ាងល្អតាំងពីតូចទេ តើគ្រូអាចរកបានកូនសិស្សល្អបែបនេះមកពីណា? ដូច្នេះវាជាការសមរម្យហើយដែលគ្រូត្រូវអរគុណគាត់។» សំឡេងចំណាស់និយាយលេងសើច និងសើចថា៖ «ប្រសិនបើគ្រូគ្រាន់តែឱ្យថ្នាំពួកគេទទេៗ ឪពុកដែលពោរពេញដោយការប្រុងប្រយ័ត្នរបស់ឯង ច្បាស់ជាជឿថាគ្រូមានបំណងអាក្រក់អ្វីមួយមិនខាន។»

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ គេក្រឡេកមើលជុំវិញមុននឹងសួរថា៖ «តើយើងត្រូវទៅណាទៀតឥឡូវនេះ?»

«ទៅកាន់ សាលដេញថ្លៃ ដើម្បីយក ម្សៅបង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi Gathering Powder) ទៅឱ្យពួកគេ ដើម្បីកុំឱ្យជំពាក់គុណគេ ព្រោះនោះជាអ្វីដែលគ្រូស្អប់បំផុត...... លើសពីនេះ ឯងបានដុតបំផ្លាញគ្រឿងផ្សំថ្នាំសម្រាប់ហាត់អស់ហើយ ដល់ពេលត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្មីៗបន្ថែមទៀតហើយ។» យ៉ាវឡាវ រអ៊ូទាំងញញឹម។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលយល់ស្រប។ ជាមួយនឹងការរំពឹងទុកខ្លះៗ គេញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម និងសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើខ្ញុំបច្ចុប្បន្ន អាចរាប់បានថាជា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី១ បានឬនៅ?»

«ហ៊ឹស ឯងគិតថាគ្រាន់តែចម្រាញ់ថ្នាំបានពីរបីថ្ងៃ ក៏អាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានទៅហើយ? ថ្នាំព្យាបាលគឺជាប្រភេទថ្នាំដែលសាមញ្ញបំផុត ការចម្រាញ់របស់បែបនោះមិនមែនជារឿងដែលគួរឱ្យមោទនភាពឡើយ។» យ៉ាវឡាវ ពេបមាត់ និងចាក់ទឹកត្រជាក់លើ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងគ្មានមេត្តា។

ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើភ្នែកស្លក់ និងមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំបន្តិច៖ «ចុះពេលណាទើបខ្ញុំអាចរាប់ថាជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី១ ពិតប្រាកដបាន?»

«នៅក្នុងពិភពអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ លក្ខខណ្ឌអប្បបរមាសម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី១ គឺត្រូវមានសមត្ថភាពចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់ (Pellet type pill) មិនមែនគ្រាន់តែជាប្រភេទសាមញ្ញដែលឯងគ្រាន់តែលាយសារធាតុឱ្យក្លាយជាម្សៅ ឬសាច់តែមួយនោះទេ។»

«មើលទៅ ខ្ញុំនៅមានផ្លូវឆ្ងាយទៀតដែលត្រូវដើរ។» ឮលក្ខខណ្ឌទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ និងបោះជំហានទៅមុខ សំដៅទៅកាន់ សាលដេញថ្លៃ ដែលស្ថិតនៅក្នុងផ្សារនៃទីក្រុង។