ការមកដល់ដោយមិនបានណាត់ទុក (Turning up Uninvited)

ខណៈពេលដែលប៉ុន្មានថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានចំណាយពេលស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃនៅក្បែរ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ (Cauldron)។ ទោះបីជាថ្ងៃទាំងនេះមានភាពនឿយហត់យ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ចិញ្ចៀនទុកដាក់ (Storage Ring) ដែលពោរពេញទៅដោយថ្នាំព្យាបាលរបួស បានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់ក្នុងចិត្តនៅពេលដែលគេសម្រាក។

ជាការពិតណាស់ រឿងមួយទៀតដែលគួរលើកមកនិយាយនោះគឺ បន្ទាប់ពីការចម្រាញ់ថ្នាំជាប់ៗគ្នាជិតប្រាំថ្ងៃមក កម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានកើនឡើងកាន់តែខ្លាំងដោយមិនដឹងខ្លួន។ បើពិនិត្យមើលតាមវឌ្ឍនភាពបច្ចុប្បន្ន គេស្ទើរតែឈានដល់កម្រិត លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយមួយទៅហើយ។

ជាមួយនឹងដំណឹងល្អទាំងពីរនេះ ស៊ាវយ៉ាន អាចខាំធ្មេញតស៊ូ និងឆ្លងផុតការសាកល្បងដ៏លំបាកនេះបាន។

ខណៈពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន លាក់ខ្លួននៅក្នុងរូងភ្នំដើម្បីខិតខំចម្រាញ់ថ្នាំ ស្ថានភាពនៅក្នុង ទីក្រុងអ៊ូថាន់ (Wu Tan City) ក៏កាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ បរិយាកាសរវាង ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) និង ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) កាន់តែមានភាពតានតឹងឡើងៗ។ កាលពីពីរថ្ងៃមុន ត្រកូលជាលៀ បានឆ្លៀតឱកាសបង្កើតច្បាប់ផ្សារផ្សេងៗដែលផ្តល់ផលចំណេញដល់អាជីវករ ធ្វើឱ្យអាជីវករមួយភាគធំដែលពីមុនធ្លាប់តែតាមដានមើលស្ថានភាពពីចម្ងាយ បានចាប់ផ្តើមរើទៅកាន់ទីផ្សាររបស់ ត្រកូលជាលៀ។

ប្រឈមមុខនឹងវិធានការដែលមានបំណងរង្គោះរង្គើមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃ ត្រកូលស៊ាវ បែបនេះ សមាជិកជាន់ខ្ពស់ទាំងអស់នៃ ត្រកូលស៊ាវ សុទ្ធតែពោរពេញដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ចង់ឈានទៅដល់ការកាប់សម្លាប់គ្នា។

«ចង្រៃយក៍! ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប្រាំថ្ងៃ ត្រកូលស៊ាវរបស់យើងបានបាត់បង់ប្រាក់ចំណេញយ៉ាងហោចណាស់ពី ៥០% ទៅ ៦០% ទៅហើយ បើនៅតែបែបនេះទៀត ទីផ្សាររបស់យើងទាំងអស់នឹងត្រូវក្ស័យធនជាមិនខាន!» នៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំត្រកូល ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Elder) ទីបីបានស្រែកឡើងដោយកំហឹង ជាមួយនឹងពន្លឺភ្នែកដ៏គួរឱ្យខ្លាច។

សមាជិកជាន់ខ្ពស់នៃត្រកូលទាំងអស់បានអង្គុយនៅក្នុងសាលដ៏ធំ កំហឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈទឹកមុខដ៏ស្រពោន។

«រឿងនេះពិតជាមិនអាចអូសបន្លាយតទៅទៀតបានទេ...» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីមួយនិយាយយឺតៗមួយម៉ាត់ៗ រួចបន្តថា៖ «ទោះបីជា លោកគ្រូ គូនី (Master Gu Ni) មកពី សាលដេញថ្លៃអភិជន (Primer Auction House) បានជួយយើងដោយការផលិតថ្នាំព្យាបាលរបួសជាងមួយរយដបក៏ដោយ ប៉ុន្តែចំនួននេះគឺតិចតួចពេក វាមិនអាចប្រៀបធៀបទៅនឹងចំនួនដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់របស់ ត្រកូលជាលៀ បានឡើយ។ ទោះបីជាយើងអាចទប់ទល់ជាមួយពួកគេបានក្នុងរយៈពេលខ្លី ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលយូរ នៅពេលដែលថ្នាំទាំងនោះអស់ យើងនឹងធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកដូចពីមុនម្តងទៀត។»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីមួយដកដង្ហើមធំ រួចសើចបែបជូរចត់ ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ គូនី ព្រមជួយយើងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព យើងប្រាកដជាអាចតស៊ូជាមួយ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី១ របស់ ត្រកូលជាលៀ បាន។ ប៉ុន្តែ គាត់គឺជាមនុស្សមកពី សាលដេញថ្លៃអភិជន ពួកគេកម្រនឹងលូកដៃចូលក្នុងការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងត្រកូលណាស់។ ការដែលគាត់ជួយមកដល់កម្រិតនេះ គឺជាកិត្តិយសខ្លាំងណាស់ទៅហើយ។»

អង្គុយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំ ស៊ាវចាន (Xiao Zhan) ងក់ក្បាល ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ក្រៀមក្រំ។ ទោះបីជាគុណភាពថ្នាំព្យាបាលដែល ត្រកូលជាលៀ លក់មានកម្រិតទាបក៏ដោយ ប៉ុន្តែចំនួនវាមានច្រើន ហើយតម្លៃក៏ថោក។ នេះសមស្របតាមតម្រូវការរបស់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល ដែលតែងតែប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពបង្ហូរឈាម។

«ប្រសិនបើ យើងអាចរកបាន អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី១ ម្នាក់ដែរ យើងប្រាកដជាអាចតតាំងជាមួយពួកគេបាន...» នរណាម្នាក់នៅក្នុងសាលធំបានថ្ងូរឡើង។

ឮបែបនេះ ស៊ាវចាន បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ មាន អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ តែពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅក្នុង ទីក្រុងអ៊ូថាន់ ការតាមអែបអបពួកអ្នកមានអំនួតទាំងនោះគឺមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយ។ លើកនេះ ត្រកូលជាលៀ ពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលទទួលបានជំនួយពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។

នៅជ្រុងម្ខាងនៃសាលធំ ស៊ាវយូ (Xiao Yu), ស៊ាវនីង (Xiao Ning) និងសមាជិកជំនាន់ក្រោយផ្សេងទៀតនៃត្រកូលក៏មានវត្តមាននៅទីនោះដែរ។ នៅពេលដែលពួកគេក្រឡេកមើលទឹកមុខដ៏ស្រពោនរបស់ចាស់ទុំ ពួកគេមិនហ៊ាននិយាយកាត់ឡើយ ដូច្នេះពួកគេបានត្រឹមតែទ្រាំក្នុងបរិយាកាសដ៏តានតឹងនេះដោយស្ងប់ស្ងាត់។

«បងស្រី តើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី១ នោះពិតជាខ្លាំងមែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាគាត់អាចបង្ខំត្រកូលស៊ាវរបស់យើងឱ្យធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះបាន?» ដោយសារមិនអាចទ្រាំនឹងបរិយាកាសដ៏តានតឹងនេះបាន ស៊ាវនីង បានសួរទៅកាន់ ស៊ាវយូ ដែលអង្គុយនៅក្បែរគេនិយាយតិចៗ។

ស៊ាវយូ ដកដង្ហើមធំតិចៗ រួចសើចបែបជូរចត់ នាងឆ្លើយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «ពិតមែនហើយ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំគឺជាអាជីពដ៏ប្លែកខ្លាំងណាស់... កម្លាំងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី១ យ៉ាងខ្លាំងគឺត្រឹមលំដាប់ អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ប៉ុណ្ណោះ ហើយក្នុងការប្រយុទ្ធដោយផ្ទាល់ ព្រឹទ្ធាចារ្យណាម្នាក់ក្នុងត្រកូលក៏អាចសម្លាប់គាត់បានយ៉ាងងាយដែរ។ ប៉ុន្តែ ភាពគួរឱ្យខ្លាចពិតប្រាកដរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ គឺមិនមែននៅក្នុងការប្រយុទ្ធដោយផ្ទាល់នោះទេ គឺស្ថិតនៅលើការដែលពួកគេអាចបង្កើតថ្នាំដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាឆ្កួតវង្វេងនឹងវា។ ជាមួយនឹងថ្នាំទាំងនេះ ពួកគេមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យក្នុងការប្រមូលផ្ដុំអ្នកគាំទ្រ។ អ្នកខ្លាំងពូកែជាច្រើនសុទ្ធតែសុខចិត្តបម្រើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ដើម្បីទទួលបានថ្នាំទាំងនោះ។»

«នៅលើ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) មនុស្សជាច្រើនប្រៀបធៀបអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទៅនឹងសំបុកឱម៉ាល់ដែលមានពិស បើហ៊ានតែប៉ះពាល់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនឹងប្រមូលផ្ដុំអ្នកប្រយុទ្ធយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ភ្លាមៗ។ ប្រឈមមុខនឹងអ្នកប្រយុទ្ធច្រើនបែបនេះ ទោះបីជាពួកគេមិនអាចសម្លាប់ឯងបាន ក៏ពួកគេអាចធ្វើឱ្យឯងហត់រហូតដល់ស្លាប់ដែរ។»

ខណៈដែល ស៊ាវនីង ស្រមៃមើលទិដ្ឋភាពដែលត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយអ្នកប្រយុទ្ធ គេក៏ញ័រខ្លួនបន្តិច ជាមួយនឹងទឹកមុខច្រណែន។

«កុំយល់សប្តិអី ឯងគួរតែដឹងពីលក្ខខណ្ឌដ៏តឹងរ៉ឹងដើម្បីក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ ឱកាសគឺតូចជាងនំធ្លាក់ពីលើមេឃទៅទៀត។» ស៊ាវយូ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវនីង ទាំងដៀមដាម និងបានចាក់ទឹកត្រជាក់លើគេយ៉ាងគ្មានមេត្តា។

ដោយសារសម្តីរបស់ ស៊ាវយូ ស៊ាវនីង បានត្រឹមតែពេបមាត់ទាំងអស់សង្ឃឹម រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំខ្លាចថាត្រកូលស៊ាវរបស់យើងទាំងមូល មិនមានសំណាងអាចបង្កើតអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានសូម្បីតែម្នាក់នោះទេ។»

ទោះបីជា ស៊ាវយូ ងក់ក្បាលយល់ស្របនឹងសម្តីនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តរបស់នាង ស្រាប់តែលេចឡើងនូវយុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅ។ មើលទៅរូបរាងរបស់យុវជននោះ ហាក់ដូចជា ស៊ាវយ៉ាន...

រលាស់គំនិតនោះចេញយ៉ាងដាច់អហង្ការ ស៊ាវយូ លួចខ្សឹបក្នុងចិត្តថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគិតដល់អាល្អិតចង្រៃនោះទៅវិញ? ហ៊ឹម បើមនុស្សដែលមានចរិតបែបនោះអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបាន អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងអស់នៅលើលោកនេះច្បាស់ជាគ្មានតម្លៃឡើយ។»

បន្ទាប់ពីជេរប្រទេច ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងចិត្តរួចមក ស៊ាវយូ បានងាកមើលទៅជ្រុងម្តាមក្បែរបង្អួច នៅទីនោះមានយុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងម្នាក់ កំពុងកាន់សៀវភៅដ៏ក្រាស់ និងសាមញ្ញមួយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ នាងប្រើម្រាមដៃបើកទំព័រសៀវភៅម្តងមួយៗ ខណៈភ្នែកសម្លឹងមើលខ្លឹមសារក្នុងសៀវភៅនោះ។ រូបរាងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងឆើតឆាយនេះ បានទាក់ទាញភ្នែករបស់មិត្តភក្ដិរួមជំនាន់ជាច្រើន។

«ក្មេងស្រីល្អបែបនេះ ហេតុអ្វីបានជានាងត្រូវពេញចិត្តនឹងអាល្អិតចង្រៃនោះទៅវិញ?» ស៊ាវយូ គ្រវីក្បាលទាំងមិនអស់ចិត្ត រួចបន្តភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាងម្តងទៀត។

អង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ក្បែរបង្អួច ទោះបីជាអារម្មណ៍របស់នាងស្ថិតនៅលើសៀវភៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស្វិនអឺ (Xun Er) អាចដឹងពីបរិយាកាសដ៏ក្រៀមក្រំនៅក្នុងសាលធំ។ ចិញ្ចើមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង នាងក៏បានរស់នៅក្នុងត្រកូលស៊ាវជាងដប់ឆ្នាំមកហើយ។ លើសពីនេះ បើទោះជាមិនមែនដើម្បី ស៊ាវយ៉ាន ក៏នាងនឹងមិនបណ្ដោយឱ្យត្រកូលស៊ាវត្រូវ ត្រកូលជាលៀ វាយបកយ៉ាងដំណំឡើយ។

«ហាស! សង្ឃឹមថាពួកចង្រៃទាំងនោះនឹងមិនធ្វើហួសហេតុពេកចុះ...» ស្វិនអឺ ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត រួចងាកមកមើលសៀវភៅរបស់នាងវិញ។ ដោយគ្មាន ស៊ាវយ៉ាន នៅក្បែរ នាងស្ទើរតែគ្មានហេតុផលអ្វីដែលត្រូវនិយាយឡើយ។

ខណៈដែលការពិភាក្សាអំពីផែនការនៅតែបន្តនៅក្នុងសាលធំ ឆ្មាំត្រកូលម្នាក់បានរត់ចូលមកយ៉ាងប្រញាប់ ហើយរាយការណ៍ដោយសម្តីគោរពថា៖ «លោកមេកង មានមនុស្សម្នាក់គ្របអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅនៅខាងក្រៅ។ គាត់និយាយថា គាត់មានរឿងសហការមួយចំនួនចង់ពិភាក្សាជាមួយលោកមេកង។»

ឮសម្តីនេះ ស៊ាវចាន និងព្រឹទ្ធាចារ្យផ្សេងទៀតមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ពួកគេបានសម្លឹងមើលមុខគ្នា ទឹកមុខដែលធ្លាប់តែស្រពោនស្រាប់តែប្រែជាត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេមួយចំនួនបានក្រោកឈរឡើងព្រមគ្នា ហើយបញ្ជាយ៉ាងប្រញាប់ថា៖ «ឆាប់អញ្ជើញគាត់ចូលមក!»

ឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវចាន និងព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីបែបនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមកភ្លាមៗ។

«ហាហា មិនបាច់អញ្ជើញខ្ញុំចូលទេ មេកងស៊ាវ តើអ្នកសុខសប្បាយជាទេ? បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះបានមកដល់ដោយមិនបានណាត់ទុកឡើយ។» សំឡេងសើចដ៏ស្រឡះរបស់ យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) បានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅទ្វារ ភ្លាមៗនៅពេលដែលសម្តីរបស់ ស៊ាវចាន បញ្ចប់ទៅ។

អមជាមួយនឹងសំឡេងសើច រូបរាងមនុស្សម្នាក់ដែលគ្របដណ្ដប់ដោយអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំ បានដើរចូលមកក្នុងសាលយ៉ាងយឺតៗក្រោមក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

នៅខណៈដែលមនុស្សគ្របអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅនោះបានបោះជំហានចូលតាមទ្វារ ស៊ុនអឺ ដែលធ្លាប់តែជក់ចិត្តនឹងសៀវភៅ ក៏បានងើបចិញ្ចើមឡើងភ្លាមៗ។ នាងងើបមុខដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងឡើង ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លា (Autumn water eyes) របស់នាងសម្លឹងមើលទៅមនុស្សគ្របអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅដែលទើបតែចូលមកនោះដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។