ការចម្រាញ់ថ្នាំលើកដំបូង (First Refinement)

នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏តូចចង្អៀត អណ្ដាតភ្លើងនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំបានជះស្រមោលទៅលើជញ្ជាំងរូងភ្នំ បង្កើតបានជាស្រមោលដូចជាសត្វសាហាវកំពុងបកបោកយ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច។

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលអណ្ដាតភ្លើងដែលកំពុងឆាបឆេះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់គេពោរពេញដោយតំណក់ញើស។ ការចម្រាញ់ថ្នាំក្នុងរយៈពេលយូរ គឺជាកិច្ចការដែលចំណាយកម្លាំងធាតុយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារតែ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method) របស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្ថិតក្នុង ថ្នាក់លឿង (Huang Level) កម្រិតទាប គ្រឹះកម្លាំងធាតុ និងភាពធន់របស់គេគឺមិនមានអ្វីពិសេសនោះទេ។ ដូច្នេះ វាមិនមែនជាការងាយស្រួលឡើយសម្រាប់គេក្នុងការតស៊ូជិតពីរម៉ោងនៅពីមុខឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំបែបនេះ។

យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ស្រពិចស្រពិលភ្នែកសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលទើបតែទទួលបានជោគជ័យក្នុងការចម្រាញ់ស្មៅឃាត់ឈាមឱ្យទៅជាម្សៅពណ៌សយ៉ាងម៉ត់។ ដោយដឹងថា ស៊ាវយ៉ាន បានមកដល់ចំណុចកំណត់នៃកម្លាំងរបស់គេហើយ យ៉ាវឡាវ ក៏ងក់ក្បាលបន្តិច រួចនិយាយតិចៗថា៖ «ល្អណាស់ សម្រាកបន្តិចទៅ។»

ឮបែបនេះ ស្មារបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ធ្លាក់ចុះភ្លាមៗ ហើយខ្លួនប្រាណរបស់គេក៏ដេកទៅលើដីដ៏ត្រជាក់ ហាក់ដូចជាថាមពលទាំងអស់ក្នុងខ្លួនត្រូវបានបូមចេញអស់ក្នុងមួយរំពេច។ គេដកដង្ហើមហត់ ដើមទ្រូងផើតផតយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារតែភាពនឿយហត់ គេសូម្បីតែលើកម្រាមដៃមួយក៏ស្ទើរតែមិនរួចដែរ។

«ការហ្វឹកហាត់នៅពេលនេះ នឹងផ្ដល់ផលល្អបំផុត។»

យ៉ាវឡាវ និយាយដោយ សំឡេងរាបស្មើ (Indifferent Voice) ខណៈដែលគាត់ក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងដេកអស់កម្លាំងនៅលើដី។

ភាពខ្ជិលច្រអូស និងភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាមបានវាយប្រហារគ្នានៅក្នុងចិត្តមួយសន្ទុះ មុននឹង ស៊ាវយ៉ាន ស្រែកថ្ងូរក្នុងចិត្ត រួចក៏បង្ខំចិត្តអង្គុយឡើងវិញទាំងមិនសូវពេញចិត្ត។ ដៃដែលញ័រទទ្រើករបស់គេបានបង្កើតជាសញ្ញាហ្វឹកហាត់ ខណៈដែលគេបិទភ្នែកយឺតៗ។

ឃើញកាយវិការរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡាវ ក៏សើច រួចងាកទៅមើលប្រអប់ត្បូងជាងដប់ដែលនៅពីមុខឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ ប្រអប់ទាំងនេះពោរពេញទៅដោយម្សៅពណ៌សស្រអាប់ដែលចម្រាញ់ចេញពីស្មៅឃាត់ឈាម ដែលជាលទ្ធផលនៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ពីឆ្វេងទៅស្តាំ ពណ៌សនៃម្សៅនោះកាន់តែច្បាស់ទៅៗ រហូតដល់ប្រអប់ចុងក្រោយ ពណ៌នៃម្សៅស្ទើរតែប្រែជាពណ៌សសុទ្ធតែម្តង។

ក្រឡេកមើលការរីកចម្រើនដ៏ច្បាស់ក្រឡែតនេះ យ៉ាវឡាវ មានអារម្មណ៍រំភើប និងពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង គាត់ងក់ក្បាលយល់ព្រម ហើយលួចសរសើរសមត្ថភាពយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណដ៏អស្ចារ្យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នៅក្នុងចិត្ត។

គាត់ក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងស្ដារកម្លាំងធាតុឡើងវិញ មុននឹងអង្គុយពែនភ្នែនផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងថ្ម រួចបិទភ្នែកសម្រាកយ៉ាងរំភើយ។ ស៊ាវយ៉ាន ទើបតែចម្រាញ់បានគ្រឿងផ្សំប្រភេទទីមួយប៉ុណ្ណោះ នៅមានពីរប្រភេទទៀតដែលកំពុងរង់ចាំគេហ្វឹកហាត់យឺតៗ។

បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់ទាំងបិទភ្នែកអស់រយៈពេលជិតមួយម៉ោង បង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi Cyclone) នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺស្វាងម្តងទៀត បន្ទាប់ពីវាបានងងឹតដោយសារការអស់កម្លាំងធាតុពីមុន។ លើសពីនេះ ពន្លឺនៅពេលនេះហាក់ដូចជាច្បាស់ជាងប៉ុន្មានម៉ោងមុនបន្តិច។

បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ អារម្មណ៍អស់កម្លាំងពីមុនបានថយចុះជាងពាក់កណ្តាល។ គេងាកកញ្ចឹងកចុះឡើង សំឡេងឆ្អឹងលាន់ "គ្រឹបៗ" ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយក្តីរីករាយ។

«ហ្វឹកហាត់រួចរាល់ហើយមែនទេ? បន្តទៀតទៅ។» យ៉ាវឡាវ ញញឹមខណៈដែលគាត់បើកភ្នែកមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលឥឡូវនេះមានកម្លាំងឡើងវិញ។

សើចបែបជូរចត់ទាំងគ្រវីក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ដែលបានឆ្លងកាត់ដំណើរការដ៏លំបាកនៃការចម្រាញ់ថ្នាំ ទើបដឹងខ្លួនថាគេត្រូវបាន យ៉ាវឡាវ "បោកបញ្ឆោត" បាត់ទៅហើយ។ កាលពីមុន នៅពេលដែល យ៉ាវឡាវ ចម្រាញ់ថ្នាំ គាត់គ្រាន់តែគ្រវីដៃចុះឡើងដើម្បីចម្រាញ់គ្រឿងផ្សំឱ្យទៅជាថ្នាំដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាឆ្កួតវង្វេងនឹងវា។ ដំណើរការដែលមើលទៅសាមញ្ញនេះ បានបន្សល់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្នុងចិត្ត ស៊ាវយ៉ាន ថាការចម្រាញ់ថ្នាំគឺងាយស្រួលបំផុត។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន បានសាកល្បងដោយផ្ទាល់ ទើបគេដឹងថាការចម្រាញ់ថ្នាំគឺពិបាកជាងការធ្វើជាអ្នកជីករ៉ែទៅទៀត។

ការយល់ដឹងនេះបានមកដល់យឺតពេលបន្តិចទៅហើយ ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ រួចអង្គុយនៅពីមុខឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំម្តងទៀត ដើម្បីចាប់ផ្តើមចម្រាញ់យកសារធាតុសំខាន់ៗនៃគ្រឿងផ្សំពីរប្រភេទផ្សេងទៀត។

ដោយមានបទពិសោធន៍ពីការចម្រាញ់ស្មៅឃាត់ឈាមពីមុន លើកនេះ ស៊ាវយ៉ាន ច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ បន្ទាប់ពីដុតបំផ្លាញផ្លែឈើរស់រវើកប្រាំបីផ្លែ និងផ្កាអាភៀនដប់ផ្កា ទីបំផុតគេក៏អាចស្រង់យកសមាសធាតុដែលចាំបាច់សម្រាប់ធ្វើថ្នាំព្យាបាលបាន។

ពីផ្លែឈើរស់រវើក គេទទួលបានគ្រាប់តូចមួយដែលមានពណ៌ខ្មៅជិតឈឹង។ គ្រាប់នេះមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការជួយឱ្យឈាមរត់បានស្រួល។ ប្រសិនបើទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានបទពិសោធន៍ម្នាក់រងរបួសនៅក្នុងព្រៃ ខណៈដែលខ្វះថ្នាំព្យាបាល ជាញឹកញាប់គាត់នឹងកិនផ្លែឈើរស់រវើកនេះដើម្បីយកមកបិទលើមុខរបួស។

ពីផ្កាអាភៀន គេទទួលបានសារធាតុរាវពណ៌ក្រហមស្រាល។ សារធាតុរាវប្រភេទនេះមានប្រសិទ្ធភាពធ្វើឱ្យស្ពឹក និងអាចប្រើដើម្បីបំបាត់ការឈឺចាប់បាន។

សម្លឹងមើលថ្នាំទាំងបីប្រភេទដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយនៅពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡាវ ងក់ក្បាលបន្តិចរួចនិយាយតិចៗថា៖ «គ្រឿងផ្សំដែលត្រូវការទាំងអស់ត្រូវបានចម្រាញ់រួចរាល់ហើយ ឥឡូវនេះត្រូវរំលាយបញ្ចូលគ្រឿងផ្សំថ្នាំទាំងនោះឱ្យរលាយចូលគ្នា។ នេះគឺជាជំហានដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ។»

ដកដង្ហើមធំ ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលដោយការគោរព។ គេបោះម្សៅពណ៌សសុទ្ធចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ រួចដុតកម្ដៅវាក្រោមភ្លើងល្មមៗអស់រយៈពេលប្រហែលដប់នាទី រហូតដល់ម្សៅពណ៌សសុទ្ធនោះប្រែជាពណ៌ក្រហមព្រឿងៗ មុននឹងចាក់សារធាតុរាវផ្កាអាភៀនចូលទៅយ៉ាងលឿន។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលសារធាតុរាវចូលទៅក្នុងឆ្នាំង វាក៏រុំព័ទ្ធជុំវិញម្សៅពណ៌សសុទ្ធនោះ។ ដុតកម្ដៅមួយសន្ទុះនៅក្នុងអណ្ដាតភ្លើង គ្រឿងផ្សំទាំងពីរក៏រលាយចូលគ្នាជាលំដាប់ ក្លាយជាសារធាតុរាវពណ៌ក្រហមស្រាល និងមានសភាពស្អិតរមួត។

សមត្ថភាពយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណរបស់គេបានខិតខំប្រឹងប្រែងគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពនៃអណ្ដាតភ្លើង ខណៈដែលសារធាតុរាវស្អិតពណ៌ក្រហមស្រាលនោះត្រូវបានដុតកម្ដៅយឺតៗ។

ខណៈពេលដែលវាត្រូវបានដុតកម្ដៅជាបន្តបន្ទាប់ សារធាតុរាវស្អិតនោះក៏ប្រែពណ៌ទៅជាពណ៌ក្រហមក្រមៅបន្តិចម្តងៗ។

តាមរយៈកញ្ចក់ថ្លា ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលមិនដាក់ភ្នែកទៅលើសារធាតុពណ៌ក្រហមក្រមៅនៅក្នុងឆ្នាំង។ ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ ទីបំផុតគេក៏បោះគ្រាប់ខ្មៅតូចមួយពីផ្លែឈើរស់រវើកចូលទៅ។

ទោះបីជាគ្រាប់ខ្មៅតូចនោះចូលទៅក្នុងឆ្នាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីកើតឡើងឡើយ។ គ្រាប់តូចនោះបានលោតចុះឡើងនៅក្នុងអណ្ដាតភ្លើង ដោយបដិសេធមិនព្រមរលាយចូលទៅក្នុងសារធាតុពណ៌ក្រហមក្រមៅនោះឡើយ។

«គ្រឿងផ្សំខុសគ្នា មានភាពធន់នឹងសីតុណ្ហភាពខុសគ្នា ដូច្នេះឯងត្រូវរៀនពីរបៀបគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាពនៃផ្នែកណាមួយនៃអណ្ដាតភ្លើង។ នៅក្នុងតំបន់ដែលត្រូវការសីតុណ្ហភាពទាប ឯងត្រូវទប់អណ្ដាតភ្លើង ខណៈដែលនៅក្នុងតំបន់ដែលត្រូវការសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ ឯងត្រូវបន្ធូរការគ្រប់គ្រងដើម្បីបង្កើនកម្ដៅអណ្ដាតភ្លើង.....» យ៉ាវឡាវ បង្រៀន ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងបែកញើសដោយក្តីព្រួយបារម្ភ។

ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ដ៏ស្ងួតរបស់គេទាំងងក់ក្បាល។ គេបានបែងចែកផ្នែកមួយនៃសមត្ថភាពយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណរបស់គេ ដើម្បីគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើងនៅក្រោមគ្រាប់ខ្មៅតូចនោះ ដើម្បីបង្កើនសីតុណ្ហភាពរបស់វាបន្តិចម្តងៗ។

«បាំង......»

នៅពេលដែលសមត្ថភាពយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណបានបន្ធូរការគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាព អណ្ដាតភ្លើងដែលគ្មានការគ្រប់គ្រងមួយបានឆាបឆេះឡើងយ៉ាងខ្លាំង និងបានដុតបំផ្លាញពាក់កណ្តាលនៃគ្រាប់ខ្មៅតូចឱ្យទៅជាផេះក្នុងមួយរំពេច ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ភ័យបែកញើសត្រជាក់ ខណៈដែលគេប្រញាប់ប្រញាល់ទប់អណ្ដាតភ្លើងវិញយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

ផ្នែកមួយនៃសមត្ថភាពយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណត្រូវរក្សាសីតុណ្ហភាពនៃភ្លើងម្ខាង ខណៈដែលផ្នែកមួយទៀតត្រូវបង្កើនសីតុណ្ហភាពនៃភ្លើងម្ខាងទៀត។ ការធ្វើកិច្ចការច្រើនក្នុងពេលតែមួយបែបនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ពីរបីដងទៀត ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានស្ងប់ចិត្តវិញពីស្ថានភាពស្លន់ស្លោរបស់គេ។ គេជូតញើសដែលកកកុញនៅលើថ្ងាស រួចដកដង្ហើមធំ មុននឹងផ្ដោតកម្លាំងធាតុដែលនៅសល់ទាំងអស់ចូលទៅក្នុងរន្ធបញ្ចេញភ្លើង។

នៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ គ្រាប់ខ្មៅតូចនោះមិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតទេ ហើយទីបំផុតក៏ផ្ទុះបែកក្រោមសីតុណ្ហភាពដ៏ក្ដៅនៃអណ្ដាតភ្លើង។ ម្សៅពណ៌ខ្មៅងងឹតបានហោះអណ្ដែតចូលទៅក្នុងសារធាតុពណ៌ក្រហមស្រាល ហើយបានជ្រាបចូលទៅក្នុងនោះ ធ្វើឱ្យវាមានពណ៌កាន់តែចាស់ជាងមុន។

ខណៈដែលម្សៅខ្មៅងងឹតចុងក្រោយបានចូលទៅក្នុងសារធាតុនោះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។ ដៃរបស់គេបានដកចេញពីរន្ធបញ្ចេញភ្លើងយឺតៗ ហើយអណ្ដាតភ្លើងនៅក្នុងឆ្នាំងក៏រលត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។

ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន កំពុងដកដង្ហើមហត់ យ៉ាវឡាវ ញញឹមតិចៗ រួចគ្រវីដៃលើកគម្របឆ្នាំងចេញមកដាក់លើដី។ ដោយប្រើកម្លាំងវិញ្ញាណ គាត់បានបញ្ជាឱ្យសារធាតុពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះហោះឡើងលើ ហើយអណ្ដែតនៅកណ្តាលអាកាស។

យ៉ាវឡាវ ក្រឡេកមើលសារធាតុពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលកំពុងជះក្លិនថ្នាំយ៉ាងខ្លាំង។ ដៃរបស់គាត់បានធ្វើចលនាកាត់នៅលើអាកាស ខណៈដែលសារធាតុពណ៌ក្រហមក្រមៅនោះត្រូវបានកាត់ជាបំណែកតូចៗយ៉ាងហោចណាស់មួយរយដុំ។

យកចិញ្ចៀនទុកដាក់ពី ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡាវ បានកន្ត្រាក់វាបន្តិច ស្រាប់តែដបត្បូងតូចៗជាងមួយរយដបបានរាយប៉ាយពេញរូងភ្នំដ៏តូចចង្អៀតនោះ។

បន្ទាប់ពីរៀបចំដបត្បូងរួចរាល់ យ៉ាវឡាវ គ្រវីដៃម្តងទៀត ខណៈដែលសារធាតុរាវដែលនៅលើអាកាសបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដបត្បូងទាំងនោះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

រើសយកដបត្បូងមួយមក យ៉ាវឡាវ ញញឹម រួចហុចវាទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងនិយាយលេងសើចថា៖ «អបអរសាទរ ការព្យាយាមចម្រាញ់ថ្នាំលើកដំបូងរបស់ឯង គឺទទួលបានជោគជ័យហើយ!»

ទទួលយកដបត្បូងនោះទាំងមិនសូវអត់ធ្មត់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅសារធាតុរាវពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលមានភាពមិនបរិសុទ្ធបន្តិចបន្តួចនៅខាងក្នុង ខណៈដែលក្នុងចិត្តរបស់គេមានអារម្មណ៍រំភើប និងមោទនភាពយ៉ាងខ្លាំង។

«ហាហា ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំក៏អាចរាប់បានថាជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែរ!»