ការស៊ើបអង្កេត

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានរកលេសដើម្បីបំបែកផ្លូវពី ស៊ុនអឺ (Xun Er) មុននឹងលួចចេញពីត្រកូលដោយស្ងាត់ៗ។ គេឈប់គិតមួយសន្ទុះ រួចក៏សម្រេចចិត្តទៅកាន់ផ្សារតូចមួយដែលនៅជិតបំផុតរបស់ ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan)។

ទោះបីជាគេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងការជួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យឱ្យធូរស្រាលពីទុក្ខកង្វល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេសង្ឃឹមថា ក្នុងសមត្ថភាពដែលគេអាចធ្វើបាន គេនឹងអាចជួយអ្វីមួយដល់ឪពុករបស់គេ។ ដើម្បីជួយបាន គេចាំបាច់ត្រូវដឹងពីកន្លែងដែលត្រូវចាប់ផ្តើម ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវស៊ើបអង្កេតផ្សាររបស់ត្រកូលជាលៀជាមុនសិន។

ផ្សារតូចមួយនេះរបស់ត្រកូលជាលៀ ស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលបន្តិច ដូច្នេះជាធម្មតាមិនសូវមានមនុស្សច្រើនឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ដើរចូលទៅក្នុងផ្សារ គេមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងដោយសារតែផ្លូវដែលពោរពេញទៅដោយមនុស្សកកកុញ និងសំឡេងអ៊ូអរដ៏ខ្លាំង។

នៅលើផ្លូវដ៏ធំ មនុស្សម្នាធ្វើដំណើរចុះឡើងយ៉ាងមមាញឹក។ បុរសខ្លាំងៗ និងមាំមួនមួយចំនួនកំពុងស្រែកហ៊ោ ខណៈដែលពួកគេព្យាយាមរុញច្រានដើម្បីដើរកាត់ហ្វូងមនុស្ស។ តាមរយៈក្លិនឈាមដែលភាយចេញពីបុរសទាំងនេះ ពួកគេប្រហែលជាពួក ទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenaries) ដែលស៊ាំនឹងការបង្ហូរឈាម។ ដោយសារតែត្រូវប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់ជាញឹកញាប់ ពួកគេមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងលើថ្នាំព្យាបាលរបួស ព្រោះថានៅពេលដែលចូលជ្រៅទៅក្នុងតំបន់គ្រោះថ្នាក់ ថ្នាំព្យាបាលបន្តិចបន្តួចអាចជាតម្លៃដ៏សមរម្យដើម្បីទិញយកជីវិតមិត្តរួមក្រុមមកវិញ។

ដោយឈរនៅច្រកចូលផ្សារ ស៊ាវយ៉ាន ឃើញទាហានស៊ីឈ្នួលមួយចំនួនកាន់ប្រអប់ឈើតូចៗ ខណៈដែលពួកគេរុញច្រានចេញពីហ្វូងមនុស្ស រួចរត់ចេញពីផ្សារដោយក្តីរីករាយ។

«ប្រអប់ទាំងនោះប្រហែលជាមាន "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" (Return of Spring Powder) មែនទេ?» ខ្សឹបតិចៗនូវឃ្លានេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដើរចូលទៅក្នុងផ្លូវ ហើយប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីជ្រែកចូលទៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស។ នៅឯតូបលក់ "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" គេបានចំណាយប្រាក់មួយរយមាសដើម្បីទិញមួយប្រអប់។

កាន់ប្រអប់នោះ ខណៈដែលគេព្យាយាមរុញច្រានចេញពីហ្វូងមនុស្សម្តងទៀត ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ នឹកឃើញដល់ទឹកមុខអួតអាង និងមិនចេះអត់ធ្មត់របស់ពួកអ្នកលក់ថ្នាំ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនសើចចំអកក្នុងចិត្តបានឡើយ៖ «ពួកអាឆ្កែដែលអាងអំណាចមើលងាយអ្នកដទៃ!»

នៅពេលដែលគេដើរចេញពីផ្សារជាមួយនឹងប្រអប់ថ្នាំ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បើកគម្របប្រអប់។ នៅក្នុងនោះមានដប់ដបតូចៗដែលធ្វើពីសម្ភារៈអន់ៗ ប្រហែលជាថ្មត្បូងកម្រិតទាបបំផុត។ វាមិនអាចរក្សាប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំបានឡើយជាមួយនឹងសម្ភារៈប្រភេទនេះ។

បើកដបថ្នាំមើល គេឃើញមានទឹកពណ៌បៃតងស្រាល ដែលជះក្លិនថ្នាំខ្សោយបំផុតចេញមក។

«លោកគ្រូ តើរបស់នេះអាចហៅថាថ្នាំបានដែរឬទេ?» ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះថ្នាំដែលលាយទឹកយ៉ាងរាវបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏សួរក្នុងចិត្ត។

«បាទ វាអាចរាប់បានថាជាថ្នាំព្យាបាលកម្រិតទាបបំផុត ដែលមានប្រសិទ្ធភាពព្យាបាលខ្លះៗ។ ថ្នាំព្យាបាលសាមញ្ញប្រភេទនេះមិនពិបាកធ្វើនោះទេ ហើយដោយសារតែវាមានលក្ខណៈទូទៅពេក វាអាចលក់បានតែក្នុងតម្លៃថោកប៉ុណ្ណោះ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១ តិចតួចណាស់ដែលចង់ផលិតវា។»

«វាពិតជាថោកមែន មួយរយមាសបានដប់ដប គឺដប់មាសក្នុងមួយដប។ សម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ នេះពិតជាគួរឱ្យខ្មាស់អៀនណាស់។» ងក់ក្បាលបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះមុននឹងសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើលោកគ្រូមានរូបមន្តថ្នាំណាដែលល្អជាងនេះបន្តិចទេ?»

«មានច្រើនណាស់ ប៉ុន្តែថ្នាំទាំងនោះមានកម្រិតទាបពេក ដូច្នេះគ្រូកម្រនឹងផលិតវាណាស់។» យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ផ្អាកមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយបន្ត៖ «តើឯងចង់ផលិតវាសម្រាប់ ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) មែនទេ? នោះក៏ល្អដែរ ព្រោះឯងបានក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) រួចហើយ វាដល់ពេលដែលត្រូវសាកល្បងស្នាដៃក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំខ្លះហើយ។»

«អ្ហាះ? ខ្ញុំបានចម្រាញ់ថ្នាំមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះសម្ដីរបស់ យ៉ាវឡាវ។

«តើឯងនៅតែរំពឹងថាគ្រូនឹងចាត់ចែងរឿងប្រភេទនេះដោយផ្ទាល់ដៃទៀតឬ?» យ៉ាវឡាវ តបវិញទាំងមិនសូវពេញចិត្ត មុននឹងបន្តការណែនាំ៖ «ដំបូង ត្រូវទៅ ផ្សារដេញថ្លៃ ដើម្បីរក ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ (Medicine Cauldron) ដែលមានគុណភាពល្អបន្តិច។ បន្ទាប់មក ឯងត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំមូលដ្ឋានមួយចំនួនធំ។ នៅក្នុងដំណាក់កាលដំបូង អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្មីថ្មោងត្រូវពឹងផ្អែកលើការផលិតថ្នាំក្នុងចំនួនច្រើន ដើម្បីទទួលបានបទពិសោធន៍។»

ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ជាមួយនឹងទឹកមុខពោរពេញដោយភាពរំភើប។ គេបោះប្រអប់ថ្នាំនោះទៅក្នុងលូក្បែរចិញ្ចើមផ្លូវ រួចរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅកាន់ ផ្សារដេញថ្លៃអភិជន (Primer Auction House)។

ភ្លាមៗមុនពេលដែលគេមកដល់ផ្សារដេញថ្លៃ ស៊ាវយ៉ាន បានគ្របអាវធំពណ៌ខ្មៅម្តងទៀតនៅក្នុងជ្រុងងងឹតមួយ មុននឹងដើរចូលទៅជិតផ្សារដេញថ្លៃយឺតៗ។

បុគ្គលិកទាំងអស់នៅផ្សារដេញថ្លៃអភិជន សុទ្ធតែបានស៊ាំជាមួយនឹងការក្លែងខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទៅហើយ ដូច្នេះនៅពេលដែលពួកគេឃើញរូបរាងម្នាក់ពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅដើរមកពីចម្ងាយ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេក៏ប្រញាប់ចូលទៅខាងក្នុងដើម្បីរាយការណ៍ប្រាប់ យ៉ាហ៊្វី (Ya Fei) និង គូនី (Gu Ni)។

ឮសេចក្តីរាយការណ៍របស់កូនចៅ យ៉ាហ៊្វី និង គូនី បានបោះបង់ការងារបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេភ្លាមៗ ដើម្បីមកបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារផ្សារដេញថ្លៃ ហើយញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយនាំផ្លូវ ស៊ាវយ៉ាន ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

«ខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីសុំឱ្យអ្នកជួយរកឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានគុណភាពមួយ។» សំឡេងចាស់ជរាបានបន្លឺចេញពីក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ។ បន្ទាប់មក គេលើកពែងតែមកជិតមាត់ដើម្បីក្រេបបន្តិច។

ដោយដឹងពីឋានៈរបស់ភាគីម្ខាងទៀត យ៉ាហ៊្វី មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលទាល់តែសោះចំពោះសំណើរបស់គេ។ នាងញញឹមទាំងងក់ក្បាល រួចហៅស្រីបម្រើម្នាក់មក។ យ៉ាហ៊្វី បានផ្ដាំផ្ញើអ្វីមួយទៅកាន់នាងតិចៗ មុននឹងគ្រវីដៃឱ្យនាងចេញទៅ។

«ហាហា លោកម្ចាស់ លោកពិតជាមកចំពេលល្អណាស់ កាលពីព្រឹកមិញនេះ ផ្សារដេញថ្លៃទើបតែទទួលបានឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលចម្រាញ់ដោយអណ្តាតភ្លើងដ៏ខ្លាំង។ ឆ្នាំងនេះត្រូវបានផលិតដោយជាងដែកដ៏ល្បីល្បាញប្រចាំ អាណាចក្រជាម៉ា (Jia Ma Empire) គឺលោកគ្រូ ហឺអឺ (Master He Er)។ វាមិនត្រឹមតែជួយបង្កើនអណ្តាតភ្លើងកម្លាំងធាតុប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ត្រូវបានធ្វើឡើងពីលោហៈកម្រមួយចំនួនដែលជួយបង្កើនឱកាសជោគជ័យក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំផងដែរ។ ក្នុងសម័យនេះ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំប្រភេទនេះត្រូវបានកោតសរសើរយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំក្នុងអាណាចក្រជាម៉ា។» យ៉ាហ៊្វី ពន្យល់ទាំងញញឹម ខណៈដែលភ្នែករបស់នាងមានមន្តស្នេហ៍យ៉ាងខ្លាំង។

«ហ៊ឹម។» សំឡេងចាស់ជរាបង្ហាញពីភាពពេញចិត្តបន្តិច។ គេស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះមុននឹងសួរម្តងទៀត៖ «រៀបចំឱ្យខ្ញុំនូវ "ចិញ្ចៀនសម្រាប់ទុកដាក់អីវ៉ាន់" (Storage Ring) កម្រិតទាបមួយ ជាមួយស្មៅកំណកឈាម ៥០០ ដើម, ផ្កាលូតលាស់ឆ្អឹង ៦០០ ដើម, ផ្កាអាភៀន ៥០០ ដើម, ផ្លែឈើរស់រវើក ៥០០ ផ្លែ......»

ឮសំណើទាំងនេះ គូនី ភ្ញាក់ព្រើតបន្តិច។ សូម្បីតែ "ចិញ្ចៀនសម្រាប់ទុកដាក់អីវ៉ាន់" កម្រិតទាបបំផុត ក៏មានតម្លៃប្រហែល ៧ ទៅ ៨ ម៉ឺនដែរ ហើយទោះបីជាគ្រឿងផ្សំថ្នាំខាងក្រោយៗមិនសូវកម្រក៏ដោយ ប៉ុន្តែចំនួនដ៏ច្រើនបែបនេះ មានន័យថាវាត្រូវចំណាយមិនតិចជាង ១០ ម៉ឺនមាសឡើយដើម្បីរៀបចំ។ ជាចុងក្រោយ ប្រសិនបើឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែល យ៉ាហ៊្វី បានលើកឡើងនោះត្រូវដេញថ្លៃ វាអាចនឹងមានតម្លៃប្រហែល ១៥ ម៉ឺន។ របស់ទាំងអស់នេះបូកបញ្ចូលគ្នា បើគ្មាន ៣០ ម៉ឺនមាសទេ គឺពិតជាពិបាកចាត់ចែងណាស់។

យ៉ាហ៊្វី ក៏ស្រឡាំងកាំងចំពោះសំណើនេះដែរ។ ផ្សារដេញថ្លៃមិនមែនជារបស់នាងម្នាក់ឯងនោះទេ ដូច្នេះនាងត្រូវរាយការណ៍អំពីប្រាក់ចំណេញ និងប្រតិបត្តិការភាគច្រើនទៅកាន់ទីស្នាក់ការកណ្តាល។ ការប្រើប្រាស់មូលនិធិចំនួន ៣០ ម៉ឺនដោយឯកជនមិនមែនជាការមិនអាចទៅរួចទេ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ជានឹងត្រូវដឹងដោយថ្នាក់លើរបស់នាងមិនខាន។

នាងខាំបបូរមាត់ក្រហមតិចៗ ហើយចំណាយពេលបន្តិចដើម្បីថ្លឹងថ្លែងពីអត្ថប្រយោជន៍ដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ម្នាក់អាចផ្ដល់ឱ្យ យ៉ាហ៊្វី ក៏ញញឹមយ៉ាងងាយស្រួលរួចនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនឹងត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ក្នុងរយៈពេលមួយម៉ោង។»

«ហាហា ល្អណាស់......» ជាលើកដំបូងនៅចំពោះមុខ យ៉ាហ៊្វី សំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ ដែលធ្លាប់តែមិនសូវអើពើ ត្រូវបានជំនួសដោយសំឡេងសើចដោយក្តីពេញចិត្ត។

ដៃពណ៌សមួយបានលូកចេញពីក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ ដើម្បីយកកាតត្បូងពណ៌ខៀវមួយមកដាក់លើតុ។ យ៉ាវឡាវ ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនប្រាកដថាប្រាក់នេះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការទិញរបស់ទាំងនេះឬអត់ទេ...... ប៉ុន្តែអ្នកអាចបន្ថែមគ្រឿងផ្សំសម្រាប់ ថ្នាំប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងធាតុ (Qi Gathering Pill) មួយឈុតទៀតមក។»

ឮសម្ដីនេះ ទឹកមុខរបស់ គូនី ប្រែប្រួលបន្តិច។ គ្រឿងផ្សំសម្រាប់ថ្នាំប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងធាតុមួយឈុតទៀតមែនទេ? តើនោះមិនមែនត្រូវចំណាយ ៥ ម៉ឺនមាសទៀតទេឬ?

បបូរមាត់ដ៏ស្រស់ថ្លារួញបន្តិច យ៉ាហ៊្វី ក៏មានអារម្មណ៍ខឹងបន្តិចដែរ។ ទោះបីជាភាគីម្ខាងទៀតជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ៤ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែនេះគឺហួសហេតុពេកហើយ។

ទោះបីជានាងខឹងក៏ដោយ យ៉ាហ៊្វី នៅតែរក្សាអារម្មណ៍ទាំងនេះនៅក្នុងចិត្ត ដោយមិនបង្ហាញឱ្យឃើញសូម្បីតែបន្តិចនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង តាមរយៈការរក្សាស្នាមញញឹមជានិច្ច។ នាងគិតក្នុងចិត្តមួយសន្ទុះ រួចលួចសើចចំអកក្នុងចិត្ត។ ដោយរំលឹកខ្លួនឯងថា ជួនកាលការលះបង់ត្រូវតែធ្វើឡើងដើម្បីផលប្រយោជន៍ធំ នាងក៏គ្មានជម្រើសក្រៅពីដកដង្ហើមធំ រួចងក់ក្បាលបង្ហាញពីការយល់ព្រម។

«ហាហា មើលទៅអ្នកទាំងពីរប្រហែលជាមានការយល់ច្រឡំហើយ។ គ្រឿងផ្សំឈុតនេះមិនមែនសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតចង់ជួយដោយចម្រាញ់ "ថ្នាំប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងធាតុ" មួយជូនអ្នកទាំងពីរវិញប៉ុណ្ណោះ។ ការឱ្យអ្នកទាំងពីរចេញថ្លៃគ្រឿងផ្សំ ប្រហែលជាមិនហួសហេតុពេកទេមែនទេ?» សំឡេងចាស់ជរាសើចយ៉ាងត្រជាក់។

ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលធ្លាប់តែស្រឡាំងកាំង ស្រាប់តែប្រែជាពោរពេញដោយក្តីរំភើបភ្លាមៗ យ៉ាហ៊្វី ភាំងស្មារតីមួយភ្លែតចំពោះការភ្ញាក់ផ្អើលដ៏រីករាយ និងមិននឹកស្មានដល់នេះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើប យ៉ាហ៊្វី អាចទប់ទឹកមុខដែលកំពុងឡើងក្រហម និងធ្វើឱ្យខ្លួនឯងស្ងប់ចិត្តវិញបាន។ នាងសម្លឹងមើលទៅ គូនី ដែលកំពុងមានក្តីរំភើបដូចគ្នា រួចឆ្លើយតបវិញដោយសំឡេងតិចៗទាំងញាប់ញ័រថា៖ «បើដូច្នោះ នាងខ្ញុំសូមអរគុណលោកម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង។»