កំហឹងរបស់ស៊ុនអឺ (The Furious Xun Er)

បន្ទាប់ពីរៀបចំអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ដើរចេញពីក្នុងរូងភ្នំយឺតៗ។ គេធ្វើដំណើរតាមផ្លូវភ្នំ ហើយលួចឡើងទៅលើកំពូលភ្នំ រួចក្រឡេកមើលជុំវិញដើម្បីប្រាកដថាគ្មានអ្នកណានៅក្បែរនោះ។ ទីបំផុត គេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល ហើយបោះជំហានវែងៗសំដៅទៅផ្ទះត្រកូលរបស់គេផ្ទាល់។

ខណៈពេលកំពុងត្រលប់ទៅត្រកូលវិញយ៉ាងរំភើយ ស៊ាវយ៉ាន បានជួប ព្រឹទ្ធាចារ្យត្រកូល (Clan Elders) ទាំងបីនាក់ ដែលកំពុងដើរយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់កាត់ស្មារបស់គេនៅទីធ្លាខាងមុខ។ ស៊ាវយ៉ាន បញ្ឈប់ជំហានរបស់គេ ទាំងមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិចចំពោះទឹកមុខដ៏ក្រៀមក្រំ និងខឹងសម្បារបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីដែលទើបតែដើរចេញទៅ។

«តើនរណាទៅដែលធ្វើឱ្យពួកគាត់ខឹងម្តងទៀតហើយ?» គេលួចឆ្ងល់ក្នុងចិត្ត ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល ហើយងាកក្រោយ ក៏ស្រាប់តែឃើញយុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងម្នាក់ កំពុងដើរចេញពីច្រកផ្លូវចំហៀង មកឈរយ៉ាងស្រស់ស្អាតនៅពីមុខគេ។

នៅពេលឃើញ ស៊ុនអឺ (Xun Er) ដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ ដែលកំពុងមានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ បេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏លោតខុសចង្វាក់បន្តិច។ នៅពេលនឹកឃើញដល់អ្វីដែល យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) បានសួរនៅក្នុងរូងភ្នំ ផ្ទៃមុខរបស់គេក៏ប្រែជាក្ដៅភាយ ហើយគេក៏បែរភ្នែកទៅមើលមេឃ ធ្វើដូចជាកំពុងគិតអ្វីម្យ៉ាងទាំងមានអារម្មណ៍ខុសក្នុងចិត្ត។

ដោយសារតែទង្វើខុសប្លែកពីធម្មតារបស់ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើឱ្យ ស៊ុនអឺ ស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ ទើបនាងគ្រវីក្បាល ព្រោះនាងរកនឹកមិនឃើញពីមូលហេតុនៃភាពប្រែប្រួលនេះ។ នាងបោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន រួចក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន ទាំងមានទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលលេចឡើងលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រទន់។ នាងដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយខ្នង ហើយឱនមកខាងមុខ រហូតដល់ចម្ងាយរវាងអ្នកទាំងពីរនៅសល់ត្រឹមតែ ១ សង់ទីម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ នាងញញឹមបែបលេងសើចហើយនិយាយថា៖ «បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន បងបានឡើងដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ហើយមែនទេ?»

ដោយសារតែខ្យល់ដង្ហើមដ៏កក់ក្តៅ និងមានក្លិនក្រអូបដែលភាយមកលើផ្ទៃមុខ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ភាំងស្មារតីមួយភ្លែត។ គេគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីដាស់ខ្លួនឯង រួចបង្ខំចិត្តទប់បេះដូងដែលកំពុងញាប់ញ័រ។ គេអង្អែលក្បាលយុវតីដែលមានកម្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ រួចនិយាយទាំងមិនសូវពេញចិត្តថា៖ «ហេតុអ្វីបានជានាងមិនទុកឱ្យបងនិយាយវាដោយខ្លួនឯង ដើម្បីបង្អួតបន្តិចទៅ?»

ឮបែបនេះ ភ្នែករបស់ ស៊ុនអឺ ក៏រួញតូចបន្តិចមានរាងដូចជាព្រះច័ន្ទកន្លះវង់ដ៏ស្រស់ស្អាត។ ដូចរាល់ដង នាងលូកដៃដ៏ស្រទន់ចេញមក ហើយចាប់ផ្តើមរៀបចំស្នាមជ្រីវជ្រួញនៅលើសម្លៀកបំពាក់របស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

កាលពីមុន នៅពេលដែល ស៊ុនអឺ ធ្វើបែបនេះដាក់គេ ស៊ាវយ៉ាន មិនដែលគិតច្រើនឡើយ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ បន្ទាប់ពីអារម្មណ៍ក្នុងចិត្តរបស់គេត្រូវបានលាតត្រដាងដោយ យ៉ាវឡាវ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនស្រួលចំពោះទង្វើនេះទៅវិញ។

នៅក្បែរផ្លូវនោះ សមាជិកត្រកូលផ្សេងទៀតបានដើរកាត់ម្តងម្កាល។ នៅពេលឃើញ ស៊ុនអឺ ជួយរៀបចំសម្លៀកបំពាក់ឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ដូចជាប្រពន្ធរៀបចំឱ្យប្តីបែបនេះ ពួកគេមិនអាចទប់ចិត្តមិនច្រណែនបានឡើយ។

នៅពេលដែលគេឱនក្បាលមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រទន់ និងគ្មានចន្លោះប្រហោងរបស់នាង សរសៃសក់ពណ៌ខ្មៅរលោងមួយសរសៃបានធ្លាក់មកលើថ្ងាសរបស់នាង។ វាបានជួយលើកសម្រស់ភ្នែកដ៏ធំរបស់នាង ដែលកំពុងសម្លឹងចុះឡើង គឺជាទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យចាប់ចិត្តបំផុត។

សម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ ទាំងភ្លឹកស្មារតី ចង្វាក់ដង្ហើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមញាប់ឡើង ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់គេចាប់ផ្តើមក្ដៅងំដោយក្ដីស្រឡាញ់។

«បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន...... បង កំពុងមើលអ្វីហ្នឹង?» ស៊ុនអឺ រអ៊ូតិចៗ បន្ទាប់ពីនាងបានរៀបចំសម្លៀកបំពាក់របស់ ស៊ាវយ៉ាន រួចរាល់។ ទីបំផុតនាងបានដឹងខ្លួនពីក្រសែភ្នែកដ៏មានអត្ថន័យរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យថ្ពាល់របស់នាងប្រែជាក្រហមភ្លាមៗ។

«អ្ហាះ? អូ......» នៅពេលដឹងខ្លួនវិញ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ប្រែជាពណ៌ផ្កាឈូកដែរ។ សំណាងល្អដែលស្បែកមុខរបស់គេក្រាស់ជាង ស៊ុនអឺ បន្តិច បន្ទាប់ពីធ្វើជាក្អកពីរដង គេក៏ឆ្លើយយ៉ាងរំភើយថា៖ «គ្មានអ្វីទេ គ្រាន់តែឃើញថា ស៊ុនអឺ កាន់តែស្អាតទៅៗតែប៉ុណ្ណោះ។»

ឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស៊ុនអឺ មិនបានតបវិញទេ ហើយគ្រាន់តែហក់មាត់តិចៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បបូរមាត់ដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងបានងើបឡើងបង្ហាញពីក្តីរំភើបចិត្ត។

«អូ ត្រូវហើយ......» នឹកឃើញរឿងអ្វីម្យ៉ាង ស៊ុនអឺ ស្រាប់តែក្រឡេកមើលខ្លួនប្រាណរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ម្តងទៀត រួចសួរតិចៗថា៖ «ដោយសារបងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន បានឡើងដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ហើយ ចុះតើបងបានរៀន វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method) រួចរាល់ហើយឬនៅ?»

ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជារឹងបន្តិច ខណៈដែលគេងក់ក្បាលយល់ព្រមទាំងអៀនខ្មាស។

ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងចុចលើចង្កាពណ៌សដូចព្រិល ស៊ុនអឺ សើចយ៉ាងស្រស់ស្រាយហើយនិយាយថា៖ «តើអាចឱ្យ ស៊ុនអឺ មើលបន្តិចបានទេ ថាវាគឺជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះថ្នាក់អ្វី?»

«ក្អក..... អឺ... វិធីសាស្ត្រដាំដុះ... គ្រាន់តែជាវត្ថុក្រៅខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ក្រៅពីនេះ...... ដរាបណាមានការខិតខំប្រឹងប្រែង តើកម្រិតថ្នាក់វាមិនសំខាន់នោះទេ មែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន ឆ្លើយទាំងសើចបែបស្ងួតៗ។

ដោយសង្កេតមើលទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ពន្លឺដ៏គ្រោះថ្នាក់មួយបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ុនអឺ យឺតៗ ប៉ុន្តែសម្ដីរបស់នាងនៅតែទន់ភ្លន់ ខណៈដែលនាងនិយាយថា៖ «បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែឱ្យ ស៊ុនអឺ មើលបន្តិចមកណា......»

ដោយសារតែភាពរឹងរូសរបស់ ស៊ុនអឺ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានត្រឹមតែគ្រវីស្មាទាំងទាល់តម្រិះ រួចលូកដៃចេញមក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពន្លឺពណ៌លឿងស្រអាប់ និងខ្សោយមួយបានលេចឡើង។

«បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន នេះឬបច្ចេកទេសដ៏ល្អដែលបងបានប្រាប់នោះ?» សម្លឹងមើលពន្លឺពណ៌លឿងខ្ចីដែលមើលទៅហាក់ដូចជានឹងរលត់នៅពេលណាក៏បាននោះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ុនអឺ ប្រែជាអាក្រក់បន្តិច។ បបូរមាត់ដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងជ្រីវជ្រួញ បង្ហាញពីការមិនពេញចិត្តនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង។

ស៊ាវយ៉ាន សើចទាំងអៀនខ្មាស មិនដឹងថាត្រូវពន្យល់យ៉ាងណាឡើយ។

«បងច្បាស់ជាដឹងហើយថា ប្រសិនបើបងមាន វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់ខ្ពស់នៅក្នុងដំណាក់កាលដំបូង វានឹងផ្ដល់ផលចំណេញដល់ការហ្វឹកហាត់នាពេលអនាគត។ ប៉ុន្តែបងបែរជាបដិសេធខ្ញុំ ស៊ុនអឺ មិនមែនចង់ធ្វើទានឱ្យបងនោះទេ។ ក្នុងករណីអាក្រក់បំផុត បងអាចសងវិធីសាស្ត្រដាំដុះនោះមកវិញ នៅពេលដែលបងរកបានរបស់ដែលល្អជាងនេះ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ បងបែរជាហ្វឹកហាត់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្រិតទាបបំផុត តើនេះមិនមែនដើម្បីធ្វើបាបចិត្តខ្ញុំទេឬ?» ភ្នែករបស់ ស៊ុនអឺ បើកធំៗ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ទាំងខឹង។ រោមភ្នែកវែងៗរបស់នាងភ្លឺរលោងដោយតំណក់ទឹក។

ការដែលអាចធ្វើឱ្យ ស៊ុនអឺ ដែលមានចិត្តទន់ភ្លន់ ប្រើសម្ដីបែបនេះបាន គឺអាចដឹងបានថា តើនាងមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់ និងខឹងសម្បារចំពោះទង្វើរបស់ ស៊ាវយ៉ាន កម្រិតណា។

នៅពេលដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ ស៊ុនអឺ ដែលកំពុងខាំបបូរមាត់ទាំងរឹងរូសរង់ចាំចម្លើយពីគេ ស៊ាវយ៉ាន ក៏គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ គេបង្ខំស្នាមញញឹម រួចឆ្លើយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «យើងរស់នៅជាមួយគ្នាដប់ឆ្នាំហើយ តើនាងនៅតែមិនយល់ពីបងទៀតឬ? តើអូនពិតជាគិតថា បងជាមនុស្សប្រភេទដែលបោះបង់វិធីសាស្ត្រដាំដុះថ្នាក់ខ្ពស់ ហើយទៅហ្វឹកហាត់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្រិតទាបបំផុតដូចជាមនុស្សល្ងង់មែនទេ?»

«ប៉ុន្តែវិធីសាស្ត្រដាំដុះរបស់បង...... ពិតជាស្ថិតក្នុង ថ្នាក់លឿង (Low Huang Level) កម្រិតទាបពិតមែន បងអាចមានអារម្មណ៍ដឹង។» ស៊ុនអឺ នៅតែទទូចរឹងរូស បន្ទាប់ពីឮចម្លើយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទោះបីជាកំហឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាងបានស្រកចុះបន្តិចក៏ដោយ។

«សៀវភៅមិនអាចកាត់សេចក្តីតាមរយៈក្របខាងក្រៅបានឡើយ បច្ចុប្បន្នវាមិនទាន់សមស្របសម្រាប់បងក្នុងការប្រាប់អូនឱ្យលម្អិតអំពីមូលហេតុនោះទេ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃណាមួយនាពេលអនាគត អូននឹងយល់មិនខាន។ បងនៅពេលនេះ ច្បាស់ជាមិនបណ្ដោយឱ្យអារម្មណ៍មកបិទបាំងការសម្រេចចិត្តរបស់បងឡើយ......» ស៊ាវយ៉ាន និយាយទាំងញញឹម។

«មែនឬ?» សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ស៊ុនអឺ គិតស្ងៀមស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុននឹងសួរម្តងទៀតទាំងស្ទាក់ស្ទើរ។

«បាទ វាគឺជាការពិត ពិតណាស់ថាវាគឺជាការពិត......» ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ងក់ក្បាល។ ដោយបារម្ភថានាងនឹងបន្តសួរអំពីរឿងនេះ គេក៏ប្រញាប់ប្តូរប្រធានបទដោយសួរថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងក្នុងត្រកូលថ្មីៗនេះមែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាពួកព្រឹទ្ធាចារ្យមានទឹកមុខមិនសូវស្រួលបែបនេះ?»

«ចាស៎ ថ្មីៗនេះ ត្រកូលជាលៀ (Jia Lie Clan) បានអញ្ជើញ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ថ្នាក់ទី ១ ម្នាក់មកពីន្លែងណាកមិនដឹង។ បច្ចុប្បន្ន ផ្សារដេញថ្លៃរបស់ពួកគេមានថ្នាំថ្មីមួយប្រភេទហៅថា "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" (Return of Spring Powder)។ ថ្នាំនេះមានតម្លៃថោក ប៉ុន្តែមានប្រសិទ្ធភាព ដែលធ្វើឱ្យវាត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូតាំង។» ស៊ុនអឺ ងក់ក្បាលទាំងជ្រួញចិញ្ចើម ហើយបន្តពន្យល់ថា៖ «ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃ "ម្សៅវិលវិញនៃរដូវផ្ការីក" ចំនួនមនុស្សដែលមកផ្សាររបស់ ត្រកូលស៊ាវ (Xiao Clan) បានធ្លាក់ចុះជិតពាក់កណ្តាល ហើយដោយសារការបាត់បង់នេះ ពួកអាជីវករពីផ្សាររបស់យើងបានប្តូរទៅផ្សាររបស់ត្រកូលជាលៀវិញអស់ហើយ។ ទោះបីជាវាទើបតែបានពីរបីថ្ងៃក៏ដោយ ប៉ុន្តែត្រកូលស៊ាវបានទទួលរងការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងច្រើន ដែលធ្វើឱ្យ ពូស៊ាវ (Uncle Xiao) មានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងអំពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ។»

ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម មិនឆ្ងល់ទេដែលព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីមានទឹកមុខក្រៀមក្រំបែបនេះ។

ស៊ាវយ៉ាន រួញភ្នែកបន្តិច ខណៈដែលគេញីច្រមុះ រួចលួចសើចចំអកក្នុងចិត្តថា៖ «គ្រាន់តែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ១ សោះ តើត្រកូលជាលៀពិតជាគិតថាគាត់អស្ចារ្យណាស់មែនទេ?»