ការក្លែងខ្លួន (Disguise)

ខណៈដែលត្រកូលទាំងបីចាប់ផ្ដើមចាកចេញតាមច្រកចូលនៃសាលដេញថ្លៃ ប្រធានត្រកូលនីមួយៗបានបង្ហាញស្នាមញញឹមមិនពិត និងសំឡេងសើចដែលមិនសូវសមរម្យដាក់គ្នា។ នៅពេលដែលពួកគេដើរចេញពីខ្សែភ្នែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ស្លាកស្នាមនៃភាពជាសត្រូវ និងការសើចចំអកក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។

ត្រកូលទាំងបីបានដើរយ៉ាងអំនួតកាត់សាលដេញថ្លៃនៅពេលចាកចេញ ហើយរាល់ពេលដែលពួកគេដើរកាត់ អ្នកដទៃតែងតែប្រញាប់គេចផ្លូវឱ្យជានិច្ច។ នៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូ តាន់ (Wu Tan City) គឺសឹងតែគ្មានអំណាចណាផ្សេងដែលអាចប្រកួតប្រជែងជាមួយត្រកូលធំៗទាំងបីនេះបានឡើយ។

ម្ដងទៀត លោក សៀវ ចាន់ (Xiao Zhan) បាននិយាយពាក្យពីរបីម៉ាត់ដោយមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់ទៅកាន់លោក អៅ ប៉ា ប៉ា (Ao Ba Pa) ដែលនៅក្បែរនោះ។ រំពេចនោះ ចលនារបស់លោក សៀវ ចាន់ ក៏រឹងស្កក់ ហើយជំហានជើងរបស់លោកក៏ឈប់ងក់។

ដោយសម្លឹងមើលទៅតាមសកម្មភាពរបស់លោក សៀវ ចាន់ ម្នាក់ៗក៏បានងាកក្រសែភ្នែកទៅតាមទិសដៅដែលលោកសម្លឹងមើល ហើយរាងកាយរបស់ពួកគេមិនអាចទប់ភាពញាប់ញ័របានឡើយ។ សូម្បីតែផ្ទៃមុខរបស់លោក ជា លី ប៊ី (Jia Lie Bi) និងលោក អៅ ប៉ា ប៉ា ក៏ប្រែប្រួលបន្តិចដែរ។

នៅមាត់ទ្វារម្ខាងទៀតនៃសាលដេញថ្លៃ រូបរាងមនុស្សបីនាក់បានដើរចេញមកយឺតៗ។ អ្នកដែលដឹកនាំមុខគេគឺជាអ្នកដេញថ្លៃដ៏ឆ្នើមនៃសាលដេញថ្លៃអភិជន (Premier Auction House) គឺអ្នកនាង យ៉ា ហ្វី (Ya Fei)។ ក្នុងនាមជាអតិថិជនប្រចាំនៃសាលដេញថ្លៃ សៀវ ចាន់ និងអ្នកផ្សេងទៀតសុទ្ធតែស្គាល់ពីចរិតពិតរបស់ស្ត្រីម្នាក់នេះ។ ទោះបីជាធម្មតាស្ត្រីម្នាក់នេះតែងតែបង្ហាញខ្លួនដោយស្នាមញញឹមពេញផ្ទៃមុខក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាដឹងថានាងពិតជាមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់។ កាលពីមុន អៅ ប៉ា ប៉ា ចង់អញ្ជើញនាងទៅទទួលទានអាហារ ប៉ុន្តែត្រូវបានបដិសេធដោយពាក្យសម្តី "គួរសម" យ៉ាងខ្លាំង។ តាមរយៈហេតុការណ៍នេះ មនុស្សម្នាក់ៗបានយល់ថា ស្ត្រីម្នាក់នេះមិនមែនងាយស្រួលនឹងចូលក្បែរដូចរូបរាងខាងក្រៅរបស់នាងឡើយ។

ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃនេះ ស្ត្រីដ៏មានមោទនភាពម្នាក់នេះ បែរជាធ្វើផ្ទុយពីធម្មតា ដោយកំពុងតែនាំផ្លូវភ្ញៀវដោយក្ដីគោរពយ៉ាងខ្លាំង។ រឿងនេះពិតជាធ្វើឱ្យលោក សៀវ ចាន់ និងអ្នកផ្សេងទៀតមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។

ភ្នែកព្រិចៗបន្តិច ក្រសែភ្នែករបស់លោក សៀវ ចាន់ និងអ្នកដទៃបានងាកទៅមើលខាងក្រោយម្តងទៀត ហើយផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេកាន់តែប្រែប្រួលខ្លាំងឡើង។

នៅខាងក្រោយក្រុមមនុស្សទាំងបីនោះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Elder) ដែលជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំប្រចាំសាលដេញថ្លៃគឺលោក គូ នី (Gu Ni) កំពុងញញឹម និងនិយាយតិចៗក្បែរត្រចៀករបស់បុគ្គលអាថ៌កំបាំងដែលគ្របដណ្ដប់ដោយអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅ។ ស្នាមញញឹមរបស់លោកបានលេចឡើងពេញផ្ទៃមុខ រហូតដល់ថ្នាក់អាចមើលឃើញនូវស្លាកស្នាមនៃការបញ្ជោរទៀតផង។

ប្រសិនបើអាកប្បកិរិយាគោរពរបស់ យ៉ា ហ្វី បានធ្វើឱ្យ សៀវ ចាន់ និងអ្នកផ្សេងទៀតភ្ញាក់ផ្អើលទៅហើយនោះ អាកប្បកិរិយាដែលលោក គូ នី បង្ហាញ បែរជាធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតទៅវិញ។

ក្នុងនាមជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានចំណាត់ថ្នាក់ខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូ តាន់ ជាធម្មតាមានតែប្រធានត្រកូលទាំងបីប៉ុណ្ណោះដែលអាចជួបលោកបាន។ នៅពេលដែលពួកគេជួបគ្នា ពួកគេតែងតែមានការគោរព និងមិនហ៊ានធ្វើអាកប្បកិរិយាមិនគួរសមបន្តិចណាឡើយ។

ក្នុងនាមជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ថ្នាក់ទី ២ លោក គូ នី តែងតែរក្សានូវមោទនភាពជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ នៅពេលដែលលោកនិយាយ លោកតែងតែនិយាយក្នុងសំឡេងរាបស្មើ (Indifferent Voice) ដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃកាន់តែមានការគោរពកោតខ្លាចចំពោះលោក។

ប៉ុន្តែមនុស្សប្រភេទនេះ បែរជាបង្ហាញការគោរពយ៉ាងខ្លាំងដោយមិនព្យាយាមលាក់បាំងស្នាមញញឹមបញ្ជោររបស់ខ្លួនឡើយ។ តើ... តើបុគ្គលដែលលោកកំពុងតែព្យាយាមយកចិត្តយកថ្លើមនោះ... ជាអ្នកណាទៅ?

ទិដ្ឋភាពនេះបាននាំមកនូវភាពរន្ធត់។ ជាចុងក្រោយ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេបានងាកទៅសម្លឹងមើលរូបរាងដែលគ្របដណ្ដប់ដោយអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅនៅចំកណ្តាល។

ក្រឡេកមើលទៅរូបរាងអាថ៌កំបាំងដែលមានមាឌមាំមួន សៀវ ចាន់ គិតក្នុងចិត្តទាំងអន្ទះសាថា៖ «តើបុគ្គលនេះជាអ្នកណា? ម្នាក់ដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សសំខាន់បំផុតរបស់សាលដេញថ្លៃអភិជនជូនដំណើរចេញដោយក្ដីគោរពបែបនេះ? តើមនុស្សកម្រិតនេះមកកាន់ទីក្រុង អ៊ូ តាន់ ដើម្បីអ្វីទៅ?»

ដោយលិទ្ធបបូរមាត់ដែលស្ងួតបន្តិច សៀវ ចាន់ បានសម្លឹងមើលឆ្វេងស្ដាំ ហើយបានឃើញថា ជា លី ប៊ី និងអៅ ប៉ា ប៉ា ក៏កំពុងតែមានចម្ងល់ និងការតក់ស្លុតដូចគ្នាដែរ។

ដោយងើបភ្នែកឡើងសម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងបីនាក់ដែលកំពុងដើរចូលមក លោក សៀវ ចាន់ បានបញ្ចេញស្នាមញញឹមបន្តិច រួចដើរទៅខាងមុខពីរជំហាន និងញញឹមថា៖ «អ្នកនាង យ៉ា ហ្វី, ព្រឹទ្ធាចារ្យ គូ នី។ ហាហា។ វាពិតជាកម្រណាស់ដែលបានឃើញអ្នកទាំងពីរមកជាមួយគ្នាអញ្ចឹង»។

នៅពេលដែល យ៉ា ហ្វី និង គូ នី ចេញមកមុននេះ អ្នកទាំងពីរបានឃើញប្រធានត្រកូលទាំងនោះរួចទៅហើយ។ ដោយឃើញ សៀវ ចាន់ ដើរចេញមកនិយាយ ចលនារបស់ពួកគេនៅតែដដែល ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីបុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅឈប់ ពួកគេទើបដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។

«ហាហា។ យើងគ្រាន់តែមកជូនដំណើរភ្ញៀវដ៏មានតម្លៃប៉ុណ្ណោះ»។ យ៉ា ហ្វី សើចស្រាលៗ។

«អូ! ហាហា...» ជា លី ប៊ី ក៏ដើរចូលមកក្បែរទាំងញញឹមដែរ។ ភ្លាមៗនោះ ក្រសែភ្នែករបស់លោកបានងាកចេញពី យ៉ា ហ្វី ទៅរកបុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅ រួចសួរដោយសម្តីគួរសមថា៖ «ហាហា។ ខ្ញុំមិនដឹងថាលោកម្ចាស់ម្នាក់នេះ... ក៏មកពីទីក្រុង អ៊ូ តាន់ ដែរឬទេ? ហាហា លោកមើលទៅរាងប្លែកភ្នែកសម្រាប់ខ្ញុំបន្តិច»។

«ក្អឹក... ប្រធានត្រកូល ជា លី, លោកម្ចាស់ម្នាក់នេះគឺជាភ្ញៀវដ៏មានតម្លៃរបស់សាលដេញថ្លៃអភិជន...» ចិញ្ចើមរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ គូ នី ជ្រួញចូលគ្នា រួចលោកក៏ក្អកដើម្បីព្រមានលោក ជា លី ប៊ី កុំឱ្យសួរសំណួរផ្ដេសផ្ដាស។

ដោយឮសំឡេងព្រមានរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ គូ នី, ទឹកមុខរបស់លោក ជា លី ប៊ី ប្រែប្រួលបន្តិច រួចលោកក៏ខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ «សូម្បីតែព្រឹទ្ធាចារ្យ គូ នី ក៏សម្ដែងភាពភ័យខ្លាចដល់ថ្នាក់នេះផង? តើបុគ្គលម្នាក់នេះមានអត្តសញ្ញាណជាអ្វីទៅ?»

ដោយឃើញលោក ជា លី ប៊ី ត្រូវបានគេតបតវិញដោយសម្តីសមរម្យបែបនេះ លោក សៀវ ចាន់ ក៏លេបសម្ដីដែលលោកហៀបនឹងនិយាយចូលទៅវិញ។ សម្លឹងមើលទៅជំហរដ៏ប្រុងប្រយ័ត្នរបស់លោក គូ នី, បុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅម្នាក់នេះច្បាស់ជាស្ថិតក្នុងកម្រិតនៃអត្ថិភាពដែលខុសគ្នាទាំងស្រុងពីពួកគេ។ នៅពេលនេះ លោកគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីសើចបន្តិច រួចក៏ដកថយមកវិញដោយសមរម្យ។

«លោក... លោកគឺជា សៀវ ចាន់ នៃត្រកូលសៀវ (Xiao Clan) មែនទេ?» នៅពេលដែលលោក សៀវ ចាន់ ហៀបនឹងដកថយ បុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅដែលនៅស្ងៀមស្ងាត់នោះ ស្រាប់តែសួរឡើងក្នុងសំឡេងដ៏រាបស្មើ។

ដោយឮសំឡេងដ៏មានវ័យចំណាស់នេះ លោក សៀវ ចាន់ បានសម្លឹងមើលទាំងភាំងបន្តិច។ មិនយូរប៉ុន្មាន លោកក៏ស្ទាក់ស្ទើរ រួចក៏ងក់ក្បាល។

«ខ្ញុំឮមកថា អ្នកប្រុសវ័យក្មេងនៃត្រកូលរបស់លោក បានពឹងផ្អែកលើទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង (Foundation Elixir) នេះដើម្បីសម្រេចបានកម្លាំងធាតុ (Duan Qi) កម្រិត ៩។ ហាហា រឿងនេះពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំមានការកោតសរសើរមែន»។ បុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅសើចដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់។

ដោយទទួលបានការប្រាស្រ័យទាក់ទងដ៏គួរឱ្យគោរពបែបនេះ លោក សៀវ ចាន់ មានអារម្មណ៍ត្រេកអរក្នុងចិត្ត និងញញឹមថា៖ «កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមានសំណាងល្អប៉ុណ្ណោះ»។

ដោយគ្រវីដៃយ៉ាងមិនខ្វល់ខ្វាយ បុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅញញឹម៖ «សំណាងក៏ជាផ្នែកមួយនៃកម្លាំងរបស់មនុស្សម្នាក់ដែរ។ នៅពេលអនាគតប្រសិនបើមានឱកាស ខ្ញុំចង់ជួបគេបន្តិច។ ប្រហែលជាគេថែមទាំងអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទៀតផង»។

ក្នុងភាពស្រឡាំងកាំងបន្តិច លោក សៀវ ចាន់ បង្ហាញទឹកមុខហាក់ដូចជាមិនយល់ពីអ្វីដែលព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់នោះកំពុងនិយាយឡើយ។

«មិនអីទេ... នៅពេលអនាគតប្រសិនបើមានឱកាស ខ្ញុំនឹងស្វែងរកត្រកូលសៀវរបស់លោកដើម្បីសហការគ្នា»។ ទាំងញញឹម បុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅបានងាកក្រោយទៅរក យ៉ា ហ្វី និង គូ នី៖ «មិនបាច់ជូនដំណើរខ្ញុំទៀតទេ ខ្ញុំនៅមានកិច្ចខ្លះដែលត្រូវធ្វើ។ ខ្ញុំសុំលាទៅមុនហើយ»។

បន្ទាប់ពីនិយាយរួច សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) មិនរង់ចាំការតបស្នងពីពួកគេឡើយ រួចក៏ដើរយ៉ាងលឿនចេញពីសាលដេញថ្លៃបាត់ទៅ។

ដោយអង្អែលមុខខ្លួនឯងទាំងមិនយល់ លោក សៀវ ចាន់ បានងាកក្បាលទៅ ហើយបានឃើញ យ៉ា ហ្វី និង គូ នី កំពុងសម្លឹងមើលលោកក្នុងទឹកមុខដែលពោរពេញដោយក្តីច្រណែន។

«ប្រធានត្រកូលសៀវ តើលោកស្គាល់ព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់នោះទេ?» យ៉ា ហ្វី សួរ។

«នេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំបានឃើញគាត់»។ លោក សៀវ ចាន់ បញ្ចេញស្នាមញញឹមដោយបង្ខំ និងគ្រវីក្បាលទាំងភ័យអរទៅកាន់ យ៉ា ហ្វី និង គូ នី ដែលកំពុងបង្ហាញទឹកមុខចម្លែកៗ។

«ដកដង្ហើមធំ... ត្រកូលសៀវពិតជាមានសំណាងណាស់»។

លោក គូ នី គ្រវីក្បាលតិចៗ។ លោកបានសម្លឹងមើលទៅកាន់ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង ដែលលោក ជា លី ប៊ី កំពុងឱបយ៉ាងណែនជាប់នឹងទ្រូងដូចជាកំណប់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃ រួចនិយាយដោយរាបស្មើថា៖ «របស់ទាំងនោះ ត្រូវបានចម្រាញ់ដោយគាត់ហ្នឹងឯង»។

ដោយឮអ្វីដែលត្រូវបាននិយាយ ទឹកមុខរបស់ប្រធានត្រកូលទាំងបីបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ផ្ទៃមុខរបស់លោក សៀវ ចាន់ បានភ្លឺឡើងដោយក្តីត្រេកអរ លោកមិននឹកស្មានថាព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅម្នាក់នោះ គឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឡើយ។ សម្លឹងមើលទៅអាកប្បកិរិយារបស់លោក គូ នី កាលពីមុន វាច្បាស់ណាស់ថាព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់នោះគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានថ្នាក់ខ្ពស់ជាងលោក គូ នី ទៅទៀត!

ប្រសិនបើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ អាចធ្វើឱ្យពួកគេមានភាពសមរម្យ និងគោរពដល់ថ្នាក់នេះ ចុះទម្រាំតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ឬថ្នាក់ទី ៤ ទៀតនោះ?

ឱ! ព្រះអើយ ត្រកូលកម្រិតដូចជាលោក មិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សូម្បីតែនឹងជួបបុគ្គលជាន់ខ្ពស់ប្រភេទនេះផង។

«យើងពិតជាបានចំណេញធំហើយលើកនេះ...» គិតត្រឡប់ទៅកាលពីបុគ្គលក្នុងអាវឃ្លុំខ្មៅម្នាក់នោះបានស្នើសុំសហការគ្នានៅពេលអនាគត ភ្នែកទាំងពីររបស់ សៀវ ចាន់ ក៏ភ្លឺរស្មីភ្លាមៗ ហើយលោកក៏រអ៊ូរទាំប្រាប់ខ្លួនឯងដោយមិនដឹងខ្លួន។

នៅម្ខាងទៀត បន្ទាប់ពីភាពតក់ស្លុតរបស់ពួកគេបានរលាយបាត់ ភ្នែករបស់លោក ជា លី ប៊ី និងលោក អៅ ប៉ា ប៉ា បានភ្លឺឡើង