ការទះកំផ្លៀង (Slap)

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីសាលដេញថ្លៃ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានដើរតាមដងផ្លូវអស់មួយសន្ទុះ។ នៅពេលដែលគេឃើញថាគ្មានមនុស្សច្រើននៅជុំវិញខ្លួន គេក៏បានចូលទៅក្នុងច្រកផ្លូវតូច (Alley) ក្បែរនោះ។ ក្រោយពីដោះអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅចេញ សៀវយ៉ាន បានរអ៊ូរទាំថា៖ «លោកគ្រូ កាលពីអម្បាញ់មិញ លោកស្ទើរតែធ្វើឱ្យខ្ញុំបែកការណ៍ទៅហើយ»។

«ហិហិ អ្វីដែលខ្ញុំទើបតែធ្វើមិញនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលចិត្តឯងប្រាថ្នាចង់បានដែរទេអី?» សំឡេងសើចដោយក្តីរីករាយរបស់ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) បានបន្លឺចេញពីចិញ្ចៀនខ្មៅដ៏សាមញ្ញនោះ។

ពាក្យសម្តីទាំងនេះបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ ប៉ុន្តែវាជាការពិតដែលគេមានអារម្មណ៍ខុសចំពោះឪពុករបស់គេ។ គេបានយករបស់មកដេញថ្លៃពីរលើក ហើយទាំងពីរលើកនោះ គឺសុទ្ធតែបានជម្រិតយកប្រាក់ពីសៀវ ចាន់ (Xiao Zhan) ទាំងអស់។ គេបានទាត់អាវឃ្លុំនោះចូលទៅក្នុងលូ រួចខ្សឹបតិចៗថា៖ «ខ្ញុំនឹងសងគាត់វិញ ដោយស្វែងរកឱកាសសហការជាមួយត្រកូលសៀវនៅពេលអនាគត។ វានឹងក្លាយជាការប៉ះប៉ូវឱ្យគាត់វិញខ្លះ»។

ជាមួយនឹងគ្រឿងផ្សំដ៏មានតម្លៃនៅក្នុងដៃ សៀវយ៉ាន បានញាត់ពួកវាចូលក្នុងអាវ។ បន្ទាប់ពីចេញពីច្រកផ្លូវតូច គេស្ទើរតែហោះត្រឡប់ទៅកាន់ភូមិគ្រឹះរបស់ត្រកូលសៀវ (Xiao Clan) វិញ។

ដោយសារតែ សៀវ ចាន់ និងអ្នកផ្សេងទៀតមិនទាន់ត្រឡប់មកវិញ ទីនោះហាក់ដូចជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច។ ពួកអ្នកយាមនៅមាត់ទ្វារ នៅពេលដែលឃើញអ្នកប្រុសវ័យក្មេងដែលមានទេពកោសល្យ (Talent) ដ៏អស្ចារ្យរបស់ត្រកូលសៀវ ពួកគេមិនហ៊ានរារាំងឡើយ។ ឃើញទង្វើរបស់ពួកគេ អ្នកប្រុសវ័យក្មេងបានបញ្ចេញស្នាមញញឹម រួចក៏រត់ចូលទៅខាងក្នុងបាត់ទៅ។

ដោយការរត់យ៉ាងលឿន សៀវយ៉ាន បានមកដល់បន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួន រួចយកគ្រឿងផ្សំចេញពីក្នុងអាវ។ គេបានថែរក្សាគ្រឿងផ្សំទាំងនោះដូចជាកំណប់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃបំផុត។ គេបានប្រើដៃទាំងពីរលើកពួកវាដាក់ទៅលើតុយឺតៗ។

ដំបូងគេ គឺរុក្ខជាតិពណ៌លឿងក្រៀមដែលមានស្លឹកពណ៌ខ្មៅដូចទឹកខ្មៅចំនួន ៥ ស្លឹក។ នោះគឺ ឈូកស្លឹកខ្មៅ (Inkleaf Lotus) ដែលស្លឹកនីមួយៗតំណាងឱ្យអាយុកាល ១០ ឆ្នាំ។

ផ្លែពិសពស់ (Snake Venom Fruit) មានរាងមូល និងមានទំហំប៉ុនពាក់កណ្តាលកណ្តាប់ដៃ។ ប្រសិនបើដាក់ផ្លែពណ៌បៃតងចាស់នេះនៅក្រោមច្រមុះ ម្នាក់ៗនឹងធុំក្លិនជូរអែម។ ផ្លែពិសពស់នេះគឺកម្រណាស់ វាអាចរកបានតែនៅក្បែរសំបុករបស់សត្វចម្លែកប្រភេទពស់លំដាប់ទី ៥ ឬខ្ពស់ជាងនេះប៉ុណ្ណោះ! ដោយសារតែផ្លែឈើនេះមានការពាក់ព័ន្ធនឹងពស់ ធាតុត្រជាក់ (Yin) របស់វាគឺសម្បូរបែបណាស់ ជាលទ្ធផល ផ្លែឈើនេះត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ជាញឹកញាប់សម្រាប់សម្រួលប្រសិទ្ធភាពនៃឱសថ។

ស្មៅប្រមូលផ្ដុំវិញ្ញាណ (Spirit Gathering Grass) បើទោះបីជាមើលទៅដូចជាស្មៅធម្មតាក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមានពន្លឺពណ៌លឿងតូចមួយនៅចុងស្លឹក។ ពន្លឺកាន់តែខ្លាំង ថាមពលរបស់ស្មៅនោះកាន់តែបរិសុទ្ធ។

ស្នូលសត្វចម្លែក (Monster core) ប្រភេទទឹកលំដាប់ទី ២ មានពណ៌ខៀវស្រស់។ នៅពេលដាក់លើតុ វាមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យខ្យល់ជុំវិញមានសំណើមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងធ្វើឱ្យតុជោកជាំទៀតផង! វាមិនចាំបាច់និយាយឡើយ លក្ខណៈធាតុទឹកនៃស្នូលនេះគឺច្បាស់ក្រឡែត។

បន្ទាប់ពីក្រសែភ្នែកបានសម្លឹងមើលគ្រឿងផ្សំទាំងអស់ម្តងទៀត សៀវយ៉ាន បានប្រើសំឡេងរាបស្មើ (Indifferent Voice) សួរដោយអន្ទះសាថា៖ «លោកគ្រូ គ្រឿងផ្សំគ្រប់អស់ហើយ។ តើយើងអាចចាប់ផ្តើមចម្រាញ់បានឬនៅ?»

«ហេតុអ្វីបានជាឯងអន្ទះសាម្ល៉េះ គ្រឿងផ្សំទាំងនេះវាមិនដុះជើងរត់បាត់ទេមែនទេ? យើងមិនអាចឱ្យមានការរំខានឡើយនៅពេលកំពុងចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយឥឡូវនេះមេឃនៅភ្លឺនៅឡើយ។ ចុះបើមានអ្នកណាម្នាក់ស្រាប់តែចូលមក ហើយរំខានពួកយើងនោះ? អ្នកណាម្នាក់នឹងដឹងពីអត្ថិភាពរបស់ខ្ញុំ ហើយគ្រឿងផ្សំទាំងនេះនឹងត្រូវខាតបង់ជាអសារបង់»។ នៅក្នុងចិញ្ចៀន យ៉ាវ ឡៅ បានបន្តថា៖ «វាជាការប្រសើរក្នុងការចម្រាញ់នៅពេលយប់»។

ឮពាក្យទាំងនេះ សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម និងដកដង្ហើមធំ។ តើគេអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីលាក់គ្រឿងផ្សំទាំងនោះក្នុងទូ រួចដេកលើគ្រែរង់ចាំពេលយប់មកដល់?

បន្ទាប់ពីដេកបានប្រហែលកន្លះម៉ោង ទ្វារបន្ទប់របស់គេក៏ត្រូវគេទាត់បើកយ៉ាងខ្លាំងក្នុងសំឡេង «ផាំង!»

ជើងវែងដ៏ស្រឡូន និងគួរឱ្យទាក់ទាញមួយគូបានដើរចូលមក។ ប្រែថាអ្នកនោះគឺ សៀវ យូ (Xiao Yu)។ នាងបានសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់ ហើយនៅពេលឃើញ សៀវយ៉ាន កំពុងដេកលេង នាងក៏និយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រ៊ិបថា៖ «អ្នកប្រុស បាយល្ងាចមិនអាចដើរចូលមាត់ខ្លួនឯងបានទេ។ តើឯងរង់ចាំឱ្យគេអញ្ជើញ ឬយ៉ាងម៉េច?»

ដំណើរការរបស់ សៀវយ៉ាន ពីការដេកលក់ ទៅជាការប្រុងប្រយ័ត្នពេញទំហឹង បានប្រើពេលត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ គេក្រោកអង្គុយត្រង់លើគ្រែ សម្លឹងមើល សៀវ យូ ទាំងងឿងឆ្ងល់ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បែកញើសត្រជាក់ពេញខ្លួន៖ «ចង្រៃយ៍មែន សំណាងហើយដែលលោកគ្រូមិនទាន់ចាប់ផ្តើមចម្រាញ់ថ្នាំកាលពីអម្បាញ់មិញ កុំអីមីម្នាក់នេះ...»

ការគិតដល់ស្ថានភាព «ចុះបើ» នោះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ សៀវយ៉ាន ញាប់ញ័រ គេស្ទើរតែឮសំឡេងអណ្តាតលេបទឹកមាត់នៅក្នុងបំពង់ក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីងាកទៅសម្លឹងមើល សៀវ យូ កំហឹងក៏ចាប់ផ្តើមពុះកញ្ជ្រោលចេញពីខាងក្នុង។

បបូរមាត់របស់គេកន្ត្រាក់ រួច សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីសម្រួលអារម្មណ៍។ ចំណែកឯភាពភ័យខ្លាចកាលពីអម្បាញ់មិញ បានប្រែទៅជាកំហឹងវិញ៖ «មីឆ្កួត ឯងស្គាល់ពាក្យថាមរយាទទេ? ឯងឆ្លាតល្មមនឹងដើរចូលមកបាន ប៉ុន្តែបែរជាល្ងង់មិនចេះគោះទ្វារទៅវិញ?! តើការអប់រំរបស់ឯងនៅឯណា?!»

នេះជាលើកដំបូងដែល សៀវ យូ ឃើញ សៀវយ៉ាន ខឹងខ្លាំងចេញមកខាងក្រៅបែបនេះ ជាលទ្ធផល នាងបានត្រឹមតែសម្លឹងមើលគេដូចមនុស្សល្ងីល្ងើ។ ពាក្យសម្តីជេរប្រមាថរបស់គេ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាស្លេកស្លាំង ហើយក្នុងពេលតែមួយនាងក៏ខាំធ្មេញប្រាក់របស់នាង។ បន្ទាប់មក ជើងវែងដ៏ស្រឡូននោះបានបោះជំហាន ថែមទាំងរត់សំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន ដោយផ្ទាល់៖ «អាល្អិត ខ្ញុំទាត់ទ្វារឯងហើយ តើចង់យ៉ាងម៉េច? ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំនឹងទាត់វាជារៀងរាល់ថ្ងៃ!»

ដោយឃើញ សៀវ យូ រត់មកដៅមករកគេក្នុងបំណងចង់ផ្តល់មេរៀនឱ្យនោះ សៀវយ៉ាន ក៏មានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងដូចគ្នា។ គេលើកបាតដៃឡើង រួចក្តាប់វា៖ «បាតដៃស្រូប (Vacuum Palm)!»

កម្លាំងស្រូបដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានសម្រុកសំដៅទៅរកបាតដៃរបស់ សៀវយ៉ាន បណ្តាលឱ្យអ្នកវាយប្រហារ ដែលព្យាយាមឈប់នៅខាងមុខគ្រែ បែរជាដួលមកលើគ្រែវិញ។

បន្ទាប់ពីសម្រេចបានកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) កម្រិត ៩ ក្នុងលំដាប់កម្លាំងធាតុ (Duan Qi) កម្លាំងស្រូបនៃបាតដៃស្រូបរបស់ សៀវយ៉ាន បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ការទាញទម្ងន់ខ្លួនរបស់មនុស្សម្នាក់គឺជារឿងដែលមិនអាចទៅរួចឡើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាអាចទៅរួចយ៉ាងងាយ។

ទោះបីជា សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះការកើនឡើងនៃប្រសិទ្ធភាពនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍នោះមិនបានស្ថិតនៅយូរឡើយ ហើយបានប្រែទៅជាការខឹងសម្បារវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ដោយការបង្វិលខ្លួន គេអាចគ្រប់គ្រងជើងវែងដ៏ស្រឡូននោះបាន ហើយភ្លាមៗនោះ គេបានសង្កត់កំប៉េះគូទរបស់គេទៅលើក្បាលពោះដ៏រាបស្មើ និងទន់ល្មៃដូចត្បូងរបស់នាង រួចគេក៏ឱនទៅសង្កត់ដៃទាំងពីររបស់នាងដើម្បីបង្ក្រាបនាងឱ្យនៅស្ងៀម។

ការរកឃើញខ្លួនឯងម្តងទៀតនៅក្នុងកាយវិការដ៏គួរឱ្យអាម៉ាស់បែបនេះជាមួយ សៀវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យ សៀវ យូ មានអារម្មណ៍ភាំងបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍នោះបានឡើងក្រហមព្រឿងៗយ៉ាងគួរឱ្យទាក់ទាញ ហើយការរើបំរះយ៉ាងខ្លាំងក៏បានកើតឡើង។ សៀវ យូ បានខាំធ្មេញប្រាក់ម្តងទៀត ទាំងជេរដោយកំហឹងថា៖ «អាល្អិត ចេញឱ្យឆ្ងាយទៅ!»

ដោយសារតែការប្រឹងប្រែងដើម្បីសង្កត់ដៃទាំងពីររបស់នាងឱ្យនៅនឹងកន្លែង សៀវយ៉ាន ក៏មានអារម្មណ៍ហត់នឿយគួរសមដែរ។ នៅពេលដែលនាងចាប់ផ្តើមរើបំរះម្តងទៀត គេក៏ស្រាប់តែលែងដៃ រួចទាញដៃរបស់ សៀវ យូ ធ្វើឱ្យនាងក្រឡាប់ផ្ងារទៅម្ខាង។

បន្ទាប់ពីក្រឡាប់ផ្ងារ ខ្នងរបស់ សៀវ យូ បានកោងឡើង ខណៈដែលជើងវែងរបស់នាងបានលាតសន្ធឹងលើគ្រែ។

ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន គ្មានអារម្មណ៍នឹងសម្លឹងមើលពួកវាឡើយ។ គេខាំធ្មេញ លើកដៃឡើង ហើយដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ គេក៏ទះចុះទៅក្រោមយ៉ាងខ្លាំង...

«ផាច់!»

សំឡេងដ៏ច្បាស់នោះបានបន្លឺឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ រួចក៏រលាយបាត់ទៅ។

«រាងចាលហើយឬនៅ? កុំចូលបន្ទប់ខ្ញុំដោយមិនគោះទ្វារមុនឱ្យសោះ!»