ទទួលបានគ្រឿងផ្សំ (Ingredients Obtained)

ដោយឃើញថាការដេញថ្លៃជិតនឹងបញ្ចប់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានរកលេសដើម្បីលួចគេចខ្លួនចេញទៅ។

បន្ទាប់ពីបានចាកចេញពីសាលដេញថ្លៃយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន សៀវយ៉ាន បានដើរតាមដងផ្លូវក្បែរនោះបន្តិច រួចគេក៏តម្រង់ទៅរកជ្រុងស្ងាត់មួយ ហើយគ្របខ្លួនដោយអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំដែលគេបានទិញទុកពីមុន។ ការរុំខ្លួនក្នុងអាវឃ្លុំដ៏ក្រាស់បែបនេះបានធ្វើឱ្យចលនារបស់គេមានភាពរអាក់រអួល ដូច្នេះគេមានតែដើរយឺតៗត្រឡប់ទៅកាន់សាលដេញថ្លៃវិញ។

ចាប់តាំងពី យ៉ា ហ្វី (Ya Fei) បានកំណត់សម្គាល់ថាគេគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ថ្នាក់ទី ៤ នាងបានដាក់ភ្នាក់ងារម្នាក់នៅសាលដេញថ្លៃដើម្បីតាមដានរាល់សញ្ញានៃបុរសអាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះ... ហេតុនេះហើយ ភ្លាមៗនៅពេលដែល សៀវយ៉ាន មកដល់ ក៏មានយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលបានរង់ចាំជាស្រេច បាននាំគេទៅកាន់បន្ទាប់ខាងក្រោយ និងបម្រើគេយ៉ាងដិតដល់។

អង្គុយលើកៅអីយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ សៀវយ៉ាន បានលើកពែងតែលើតុមកដាក់ក្បែរបបូរមាត់ ហើយក្រេបបន្តិច។ គេបានក្រឡេកមើលយុវតីដែលមានចរិតអៀនខ្មាសនៅក្បែរគេ រួចងក់ក្បាលបន្តិច។ សំឡេងរបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់បានបន្លឺឡើង ទោះបីជាបបូរមាត់របស់ សៀវយ៉ាន មិនបានកម្រើកទាល់តែសោះក៏ដោយ៖ «តើនៅយូរប៉ុណ្ណាទៀត ទើបការដេញថ្លៃបញ្ចប់?»

«អូស!» សំណួរភ្លាមៗនោះបានធ្វើឱ្យយុវតីម្នាក់នោះលោតព្រើត។ សៀវយ៉ាន ដែលស្ថិតក្នុងអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំ ត្រូវបានក្មេងស្រីម្នាក់នោះលួចសម្លឹងមើលដោយភាពភ័យខ្លាច។ បន្ទាប់មក ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង នាងបានក្តាប់ដៃតូចៗរបស់នាងយ៉ាងណែន និងឆ្លើយទាំងញាប់ញ័រថា៖ «លោកម្ចាស់ ការដេញថ្លៃបានបញ្ចប់ហើយ ចំណែកអ្នកនាង យ៉ា ហ្វី កំពុងតែរៀបចំនីតិវិធីផ្ទេរប្រាក់។»

សៀវយ៉ាន មិនអាចទប់អារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បានឡើយ នៅពេលដែលឃើញយុវតីម្នាក់នេះ នាងមើលទៅដូចជាសត្វទន្សាយដែលផ្អើលអញ្ចឹង។ តើគេគួរឱ្យខ្លាចដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ? ដោយមិនចង់ទទួលយកលទ្ធភាពនោះ គេបានគ្រវីក្បាល និងបន្តនៅស្ងៀមស្ងាត់។

ឈរនៅម្ខាងទាំងឱនក្បាលចុះ ក្មេងស្រីម្នាក់នោះបានសម្លឹងមើលទៅ សៀវយ៉ាន ដែលនៅស្ងៀមស្ងាត់ម្តងទៀត រួចនាងក៏លួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ នាងត្រូវបានព្រមានដោយលោកម្ចាស់ គូ នី (Gu Ni) នៅពេលដែលនាងទទួលភារកិច្ចនេះថា មិនត្រូវរារែកក្នុងការបំពេញរាល់សំណើដែលបុគ្គលអាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះចង់បានឡើយ សូម្បីតែសំណើនោះជាការងារ «បន្ថែម» ក៏ដោយ។

ដោយបានធ្វើការនៅសាលដេញថ្លៃអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ យុវតីម្នាក់នេះច្បាស់ជាយល់ថា «ការងារបន្ថែម» ទាំងនោះមានន័យថាម៉េចហើយ។ នេះគឺជាមូលហេតុដែលរាល់ពេលដែល សៀវយ៉ាន ហើបមាត់និយាយ នាងច្បាស់ជាញ័រទទាក់ពេញខ្លួន។ នាងខ្លាចថាបុរសអាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះអាចនឹងស្នើសុំកិច្ចការ... «បន្ថែម» ទាំងនោះ។

ក្មេងស្រីម្នាក់នោះបានឈរញ័រអស់រយៈពេលប្រហែល ១០ នាទី បន្ទាប់មកសំឡេងជើងក៏បន្លឺឡើងនៅខាងក្រៅទ្វារ។ នាងទើបតែអាចមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច។

«អូ លោកម្ចាស់ លោកអញ្ជើញមកដល់លឿនណាស់។ សៀវ លី (Xue Li) ប្រាកដជាបានទទួលស្វាគមន៍លោកបានយ៉ាងល្អហើយមែនទេ?» ចង្កេះដែលរាងតូចច្រឡឹងដូចសត្វពស់របស់ យ៉ា ហ្វី បានគ្រវីចុះឡើង ខណៈដែលនាងបញ្ចេញនូវមន្តស្នេហ៍ដ៏ទាក់ទាញ ពេលនាងដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់យឺតៗ។ រាងកាយដ៏ស៊ិចស៊ីរបស់នាង អាចធ្វើឱ្យបុរសដែលគ្មានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង មានអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលភ្លាមៗ។

«មេធ្មប់មន្តស្នេហ៍ (Succubus)...» បេះដូងរបស់គេបានលាន់មាត់ម្តងទៀត។ សៀវយ៉ាន បានដកខ្លួនថយបន្តិច និងងក់ក្បាលស្រាលៗ។

ឃើញ សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាល យុវតីដែលឈរនៅម្ខាងនោះក៏ដកដង្ហើមធំម្តងទៀត។ នាងបានអោនគោរពដោយភាពគោរព និងប្រញាប់ចាកចេញទៅ។

ឃើញថាទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន គ្មានស្លាកស្នាមនៃភាពមិនពេញចិត្ត យ៉ា ហ្វី ក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។ នាងបានផ្តល់ស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍បំផុតទៅកាន់គេ។

ស្នាមញញឹមរបស់នាងបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ព្រឺសម្បុរដូចត្រូវរន្ទះបាញ់។ នៅពេលដែលត្រូវប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមេធ្មប់មន្តស្នេហ៍ម្នាក់នេះ សៀវយ៉ាន មិនហ៊ានធ្វេសប្រហែសឡើយ។ នៅក្រោមអាវឃ្លុំ គេបានអង្អែលចិញ្ចៀនខ្មៅដ៏រលោង រួចប្រញាប់ប្រគល់ភារកិច្ចនិយាយទៅកាន់ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao)។

«តើការដេញថ្លៃបានបញ្ចប់ហើយឬនៅ?»

«ចា៎ លោកម្ចាស់។» យ៉ា ហ្វី ញញឹមទាំងងក់ក្បាលដែលមានចង្ការសខ្ចីដូចព្រិល។ យ៉ា ហ្វី គ្រវីដៃ រួចកាតត្បូងពណ៌ខៀវខ្ចីមួយក៏លេចឡើងក្នុងដៃរបស់នាង។ នាងសើចបន្តិច៖ «លោកម្ចាស់ ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំងទាំង ៧ ដបនេះ សរុបដេញថ្លៃបានកាក់មាស ២៨៥,០០០។ បន្ទាប់ពីដកប្រាក់ពន្ធរួច ប្រាក់ដែលនៅសល់គឺស្ថិតនៅក្នុងកាតនេះហើយ។»

សៀវយ៉ាន បានលូកដៃទៅខាងមុខដើម្បីទទួលយកកាតនោះ។ វាស្ថិតក្នុងដៃរបស់គេយ៉ាងស្រណុក ហើយមើលទៅច្បាស់ជាជារបស់ដែលមានតម្លៃថ្លៃណាស់ទើបអាចផលិតវាបាន។ គេអង្អែលកាតត្បូងនោះស្រាលៗ រួចងក់ក្បាល។

សម្លឹងមើលទៅបាតដៃដ៏ក្មេងខ្ចី និងសខ្ចីមួយគូនោះ យ៉ា ហ្វី ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ចម្លែកម្តងទៀត។

«តម្លៃនេះលើសពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំពិតជាពេញចិត្តណាស់...»

សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ធ្វើឱ្យ យ៉ា ហ្វី មានអារម្មណ៍ត្រេកអរ។ នាងបានជម្រុះចោលនូវគំនិតចម្លែកៗចេញពីខួរក្បាលភ្លាមៗ។ នាងសម្លឹងមើលដោយភ្នែកដ៏មានមន្តស្នេហ៍ ជញ្ជក់បបូរមាត់ពណ៌ស៊ីជម្ពូ រួចសើច៖ «ប្រសិនបើលោកម្ចាស់ចង់ដេញថ្លៃឱសថនៅពេលក្រោយទៀត សូមអញ្ជើញមកកាន់សាលដេញថ្លៃអភិជនរបស់យើងចុះ យើងពិតជានឹងខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីទទួលបានតម្លៃដ៏ល្អបំផុតជូនលោក។»

ងក់ក្បាលយល់ព្រម សៀវយ៉ាន បានទុកកាតត្បូងនោះ។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏សួរថា៖ «គ្រឿងផ្សំដែលខ្ញុំបានស្នើសុំ តើអ្នករកវាឃើញហើយឬនៅ?»

ចិញ្ចើមដែលវែង និងតូចច្រឡឹងរបស់នាងបានកោងឡើងជាទម្រង់ដ៏ស្អាត យ៉ា ហ្វី សើចស្រាលៗ។ សំឡេងដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់នោះបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល និងពេញចិត្តបន្តិច។

«ចា៎ លោកម្ចាស់ សាលដេញថ្លៃរបស់យើងច្បាស់ជាបានបំពេញតាមសំណើរបស់លោកហើយ។»

យ៉ា ហ្វី ទះដៃ រួចលោកម្ចាស់ គូ នី ក៏បានដើរចេញមកដោយផ្ទាល់ ទាំងកាន់ថាសត្បូងមួយ។ បន្ទាប់មក គេបានឈប់នៅក្បែរ សៀវយ៉ាន និងអោនគោរព។ គេបានដាក់ថាសត្បូងនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៅលើតុ រួចសើច៖ «លោកម្ចាស់ គ្រឿងផ្សំដែលលោកបានស្នើសុំគឺនៅទីនេះទាំងអស់ហើយ។»

ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បានភ្លឺឡើងដោយក្តីត្រេកអរ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅថាសដែលពេញដោយគ្រឿងផ្សំនៅក្បែរខ្លួន។ អំណាចរបស់សាលដេញថ្លៃនេះពិតជាមិនតូចតាចឡើយ។ ប្រសិនបើគេព្យាយាមទិញគ្រឿងផ្សំទាំងនេះដោយខ្លួនឯង គេច្បាស់ជាត្រូវខាតបង់ពេលវេលា និងកម្លាំងជាច្រើនមិនខាន។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ សាលដេញថ្លៃអាចប្រមូលរបស់គ្រប់យ៉ាងបានក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន រីករាយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសំណាងដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ។

«ហ៊ឹម សុំទោសដែលធ្វើឱ្យរំខាន...» ឃើញគ្រឿងផ្សំទាំងអស់សម្រាប់ចម្រាញ់ ម្សៅប្រមូលផ្តុំកម្លាំង (Qi Gathering Powder) ត្រូវបានប្រមូលគ្នា សូម្បីតែសំឡេងដ៏រាបស្មើរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏ប្រែជាស្រទន់បន្តិចដែរ។

ដោយសារតែធ្លាប់ប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្សជាច្រើននៅសាលដេញថ្លៃអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ យ៉ា ហ្វី ច្បាស់ជាអាចសម្គាល់ដឹងពីសំឡេងដ៏ស្រទន់របស់ យ៉ាវ ឡៅ។ នាងពិតជាមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរណាស់។ ការដោះដូរពាណិជ្ជកម្មលើកនេះពិតជាការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត!

«ខ្ញុំមិនចង់ចំណេញលើអ្នកឡើយ។ ប្រាក់សម្រាប់គ្រឿងផ្សំទាំងនេះ ចូរដកចេញពីកាតនេះចុះ។»

ដោយឃើញថា សៀវយ៉ាន ហៀបនឹងយកកាតនោះចេញមកវិញ យ៉ា ហ្វី ក៏ប្រញាប់សើចភ្លាម៖ «លោកម្ចាស់ គ្រឿងផ្សំទាំងនេះយើងទទួលបានពីក្នុងស្តុកផ្ទាល់របស់យើង។ តម្លៃរបស់វាគឺថោកជាងអ្វីដែលលោកអាចរកបាននៅខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។ ការដេញថ្លៃទាំងពីរលើករបស់លោក បានជួយបង្កើនកេរ្តិ៍ឈ្មោះដល់សាលដេញថ្លៃយើងយ៉ាងច្រើន។ តើយើងហ៊ានយកប្រាក់សម្រាប់របស់ទាំងនេះយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?»

«ល្អហើយ អញ្ចឹងធ្វើតាមចិត្តអ្នកចុះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវការគ្រឿងផ្សំបន្ថែមទៀតនៅពេលអនាគត ខ្ញុំនឹងយកគ្រាប់ថ្នាំមកដោះដូរជាមួយអ្នកវិញ។» ងក់ក្បាលយល់ព្រម យ៉ាវ ឡៅ ដែលឈ្លាសវៃយល់ច្បាស់ថានាងចង់បង្កើតទំនាក់ទំនងល្អ។ ដោយមិនចង់ជជែកវែកញែកជាមួយនាង សៀវយ៉ាន បានលើកថាសត្បូងនោះយ៉ាងប្រុងប្រយុទ្ធ រួចទុកគ្រឿងផ្សំទាំងនោះចូលទៅក្នុងកន្លែងរក្សាទុក។

«យល់ព្រម ខ្ញុំមានកិច្ចការផ្សេងទៀតដែលត្រូវធ្វើ ដូច្នេះខ្ញុំមិននៅបន្តទៀតទេ។»

ឃើញថាគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានទុកដាក់រួចរាល់ សៀវយ៉ាន ក៏ក្រោកឈរឡើង។ គេគ្រវីដៃ និងដើរសំដៅទៅខាងក្រៅភ្លាម។

«លោកម្ចាស់ យ៉ា ហ្វី នឹងជូនដំណើរលោក។» យ៉ា ហ្វី ញិចភ្នែកដាក់លោក គូ នី។ អ្នកទាំងពីរបានឈានជើងទៅមុខដើម្បីនាំផ្លូវ។

សៀវយ៉ាន បានដើរតាមអ្នកគ្រប់គ្រងសាលដេញថ្លៃទាំងពីរនាក់ ដែលបាននាំផ្លូវយ៉ាងគួសមចេញពីបន្ទប់ខាងក្រោយ។ គេបានងើបក្បាលឡើង និងបន្ថយល្បឿនបន្តិច។

ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងចាកចេញពីបន្ទប់ខាងក្រោយ ក្រុមមនុស្សបីនាក់នៅម្ខាងទៀតនៃសាលដេញថ្លៃក៏បានដើរចេញមកដែរ។ សម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងបីនាក់នោះ សៀវយ៉ាន មិនអាចទប់អារម្មណ៍ភ័យអរបានឡើយ គេបានទាញអាវឃ្លុំរបស់គេយ៉ាងណែន។ គេបានដឹងថា មនុស្សដែលនៅចំកណ្តាលនោះ គឺជាឪពុករបស់គេ លោក សៀវ ចាន់ (Xiao Zhan)។

«សូមកុំឱ្យគាត់ឃើញខ្ញុំអី...» សៀវយ៉ាន បន់ស្រន់ក្នុងចិត្ត។