ជំនួយ?

ដោយសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដើរចេញពីបន្ទប់ជាមួយនឹង វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ស៊ុន អឺ បានគ្រវីក្បាល។ ជាមួយនឹងសំឡេងដែលពោរពេញដោយភាពអស់សង្ឃឹម នាងនិយាយថា៖ "ខ្ញុំនឹងជឿបងជាបណ្ដោះអាសន្នចុះ។"

ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅសមាជិកត្រកូលដទៃទៀត ដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានភាពស្រឡាំងកាំង ខណៈពេលដែលគេដើរចេញពីបន្ទប់។ គេគ្រវីស្មាយ៉ាងស្រាល រួចរង់ចាំ ស៊ុន អឺ មុននឹងអ្នកទាំងពីរដើរទៅមុខដោយគ្មានគោលដៅ និងជជែកគ្នាលេងយ៉ាងកម្សាន្ត។

ដោយសារពួកគេមានពេលពីរម៉ោងជាមួយគ្នា ស៊ុន អឺ និង ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានការប្រញាប់ប្រញាល់ចេញទៅក្រៅនោះទេ។ ព្រោះតែជាធម្មតា សាលបច្ចេកទេស ត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះគ្រប់គ្នា ថ្ងៃនេះគឺជាឱកាសដ៏កម្រដែលបានមកដល់ទីនេះ។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏សម្រេចចិត្តដើរមើលដើម្បីបំបាត់ការចង់ដឹងចង់ឃើញ។

នៅពេលដែលពួកគេហៀបនឹងចាកចេញពីច្រកផ្លូវធាតុភ្លើង ស៊ុន អឺ បានចូលទៅក្នុងបន្ទប់តូចមួយយ៉ាងធម្មតា ហើយយកបានរមូរ វិធីសាស្ត្រដាំដុះ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតទាប មួយ។ បន្ទាប់មក នាងក៏បន្តដើរតាមច្រកផ្លូវផ្សេងៗទៀតជាមួយ ស៊ាវ យ៉ាន។

ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដែលអ៊ូអរបំផុតប្រចាំឆ្នាំនៅក្នុង សាលបច្ចេកទេស។ រាល់ច្រកផ្លូវនីមួយៗសុទ្ធតែមានមនុស្សយ៉ាងច្រើនកុះករ ខណៈដែលមនុស្សម្នាក់ៗមានទឹកមុខរំភើបយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលពួកគេវាយសម្រុកទៅលើ វាំងននថាមពលពណ៌ក្រហម។ រាល់ពេលដែលវាំងននបែក សំឡេងស្រែកដោយភាពរំភើបមួយទៀតនឹងបន្លឺឡើង។

នៅក្នុងបរិយាកាសដ៏រីករាយនេះ សូម្បីតែ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏មានស្នាមញញឹមបន្តិចបន្តួចនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេដែរ។

ដើរចេញពីច្រកផ្លូវមួយទៀត ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រឡេកមើលពេលវេលា។ គេធ្វើកាយវិការលាតសន្ធឹងខ្លួន រួចសើចទាំងសម្លឹងមើល ស៊ុន អឺ ថា៖ “យើងគួរតែទៅហើយ វាជិតដល់ពេលហើយ។”

ស៊ុន អឺ ងក់ក្បាលយ៉ាងរាបស្មើ រួចដើរតាម ស៊ាវ យ៉ាន ជុំវិញជ្រុងមួយ មុននឹងសំដៅទៅកាន់ច្រកចេញនៃ សាលបច្ចេកទេស។

បន្ទាប់ពីដើរកាត់ផ្លូវមួយ ស៊ាវ យ៉ាន បានជ្រួញចិញ្ចើមដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន គេអាចមើលឃើញសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមដែលជារបស់ ស៊ាវ ម៉ី (Xiao Mei)។ ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាងឡើងក្រហម ខណៈដែលនាងដើរចុះដើរឡើងនៅពីមុខរបាំងការពារ។ ផ្អែកលើរូបរាងរបស់នាង មើលទៅនាងហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមគ្រប់វិធីដើម្បីទទួលបានវិធីសាស្ត្រដាំដុះនោះ ប៉ុន្តែមិនអាចបំបែករបាំងការពារបានឡើយ...

ថ្ងៃនេះ ស៊ាវ ម៉ី ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមដ៏ស្រស់ស្អាត ជាមួយនឹងសំពត់តឹងបន្តិច និងមានខ្សែបូនៅជុំវិញចង្កេះ ដែលចងយ៉ាងណែនបង្ហាញពីរាងចង្កេះរបស់នាង។

នៅពេលនេះ ផ្ទៃមុខដ៏បរិសុទ្ធ និងគួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាព្រួយបារម្ភ ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាគួរឱ្យស្រឡាញ់។ សមាជិកត្រកូលនៅជុំវិញនាង ស្ទើរតែដណ្ដើមគ្នាដើម្បីនិយាយជាមួយនាង។

អារម្មណ៍របស់ ស៊ាវ ម៉ី កាន់តែអាក្រក់ទៅៗពីមួយនាទីទៅមួយនាទី នាងស្ទើរតែឈានដល់ភាពអស់សង្ឃឹមទៅហើយ។ មុនថ្ងៃនេះ ឪពុករបស់នាងបានប្រាប់លេខបន្ទប់ដល់នាងដោយសម្ងាត់ ដោយប្រាប់ថានាងត្រូវតែយកវិធីសាស្ត្រដាំដុះនោះឱ្យបាន។ បន្ទាប់ពីគិតរកគ្រប់វិធីសាស្ត្រ និងចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោង គាត់ចុងក្រោយក៏ទទួលបានព័ត៌មានបន្តិចបន្តួចពីអ្នកដែលទទួលខុសត្រូវលើការរៀបចំ សាលបច្ចេកទេស។ គាត់ដឹងថា ប្រសិនបើ ស៊ាវ ម៉ី អាចទទួលបាន វិធីសាស្ត្រដាំដុះធាតុខ្យល់ ថ្នាក់លឿង កម្រិតខ្ពស់ នោះនាងនឹងនាំមុខអ្នកដទៃក្នុងការប្រគួតប្រជែងអំណាច។

ទោះបីជាឪពុករបស់ ស៊ាវ ម៉ី ទទួលបានលេខបន្ទប់ត្រឹមត្រូវក៏ដោយ ក៏គាត់ភ្លេចគិតពីភាពរឹងមាំនៃរបាំងការពារនៅក្នុងបន្ទប់នោះ។ ស៊ាវ ម៉ី បាននៅខាងក្រៅបន្ទប់អស់រយៈពេលមួយម៉ោង ប៉ុន្តែនាងមិនអាចទម្លុះការការពាររបស់វាបានឡើយ ហើយទោះបីជាសមាជិកត្រកូលដទៃទៀតចង់ជួយនាងខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនអាចធ្វើឱ្យវាញ័របានដែរ។ វាំងននការពារ អាចត្រូវបានវាយប្រហារដោយមនុស្សតែម្នាក់ក្នុងពេលតែមួយប៉ុណ្ណោះ ហើយប្រសិនបើរបាំងរកឃើញថាមនុស្សពីរនាក់ ឬច្រើននាក់ព្យាយាមបំបែកវា វានឹងបង្កើនការការពាររបស់វា។ ចុងក្រោយ វាមិនខុសពីការព្យាយាមដងទឹកដោយប្រើធុងដែលមានធ្លាយរន្ធនោះទេ។

រហូតមកដល់ពេលនេះ ពេលវេលាពីរម៉ោងជិតនឹងកន្លងផុតទៅហើយ។ ប្រសិនបើនាងមិនអាចបំបែកការការពារនៅក្នុងបន្ទប់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះទេ នោះ ស៊ាវ ម៉ី នឹងត្រូវចាកចេញទៅវិញដោយដៃទទេ។ នៅពេលគិតដល់ផលវិបាកនៃការមិនអាចទទួលបានវិធីសាស្ត្រដាំដុះសូម្បីតែមួយ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ស៊ាវ ម៉ី ក៏ចាប់ផ្ដើមមានទឹកភ្នែក។

ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែកស្រវាំងៗ នាងបានគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹមល្វីងជូរចត់។ ពេលសម្លឹងមើលទៅជុំវិញ ចិញ្ចើមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានងើបឡើង នៅពេលនាងឃើញនរណាម្នាក់ដែលស៊ាំមុខ។

នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន គឺជាយុវជនស្លៀកពាក់ខ្មៅម្នាក់ដែលកំពុងដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល ជាមួយនឹងទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់។

នាងប្រញាប់ជូតទឹកភ្នែក ស៊ាវ ម៉ី ដើមឡើយបានបោះបង់ទៅហើយ ប៉ុន្តែការលេចមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បាននាំមកនូវសេចក្តីសង្ឃឹមថ្មី។ បន្ទាប់ពីជូតអស់ដានទឹកភ្នែក នាងបានខាំបបូរមាត់ក្រហម រួចដើរសំដៅទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមថាគេនឹងជួយនាង។

សមាជិកត្រកូលដទៃទៀតនៅជុំវិញ ស៊ាវ ម៉ី បានមើលឃើញពីការប្រែប្រួលទឹកមុខរបស់នាង ហើយក៏មើលតាមខ្សែភ្នែករបស់នាងរហូតឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន។ សំឡេងជជែកគ្នាតិចៗរបស់ពួកគេក៏ស្ងាត់ទៅវិញបន្តិចម្ដងៗ ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបង្ហាញនូវភាពគោរពបន្តិចបន្តួច។

មួយរំពេចនោះ ច្រកផ្លូវដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរ ក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ភ្លាមៗ។

ទោះបីជាស្ថិតក្រោមខ្សែភ្នែករាប់សិបគូក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែដើរទៅមុខដោយទឹកមុខរាបស្មើ។ ដោយមិនទាំងងាកមើល ស៊ាវ ម៉ី ដែលមិនទាន់ដឹងថាគួរនិយាយអ្វីផងនោះ គេក៏ដើរកាត់នាងទៅបាត់...

ជាមួយនឹងបបូរមាត់ក្រហមដែលហើរបន្តិច ស៊ាវ ម៉ី សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលទើបតែធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់នាង នាងមានភាពស្រឡាំងកាំងចំពោះការប្រព្រឹត្តដែលនាងទទួលបាន។ បន្តិចក្រោយមក ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងក៏ពោរពេញដោយការចំអកឱ្យខ្លួនឯង រួចនាងក៏គ្រវីក្បាលតិចៗ។ កំហឹងដែលកើតមានក្នុងចិត្តនាងបានរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន នៅពេលនាងនឹកឃើញពីចរិតលក្ខណៈដែលនាងបានបង្ហាញដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ។

“ហាស ហាស នេះច្បាស់ជាកម្មពៀរហើយ ខ្ញុំពិតជាមនុស្សដែលគួរឱ្យស្អប់មែន។ ធ្វើបែបណាបានបែបហ្នឹង.....” ស៊ាវ ម៉ី អង្គុយចុះទៅលើដីតិចៗ។ ស្មារបស់នាងញ័របន្តិច ខណៈដែលសំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលបន្លឺឡើងពេញច្រកផ្លូវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ ម៉ី ដែលមើលទៅដូចជាកូនឆ្មាដែលគេបោះបង់ចោល ខណៈដែលនាងអង្គុយលើដី យុវជននៃត្រកូលនៅជុំវិញនោះបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយក្តីអាណិត និងគ្រវីក្បាល។

ស៊ាវ ម៉ី យំតិចៗ ខណៈដែលនាងអង្គុយលើដី។ ប៉ុន្តែនាងស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាបរិយាកាសហាក់ដូចជាមានអ្វីខុសប្រក្រតី ហើយនាងក៏ងើបមុខដែលពោរពេញដោយទឹកភ្នែកឡើងយឺតៗ រួចក៏មានភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

យុវជនដែលបានដើរចេញទៅមុននេះ បានត្រឡប់ក្រោយវិញ ហើយកំពុងដើរយឺតៗមករក ស៊ាវ ម៉ី ជាមួយនឹងដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល។

“ចេញពីផ្លូវទៅ។” ស៊ាវ យ៉ាន និយាយយ៉ាងរាបស្មើ ខណៈដែលគេក្រឡេកមើល ស៊ាវ ម៉ី។

“អា៎? អូ.......” ស៊ាវ ម៉ី ដែលមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានដឹងខ្លួនវិញភ្លាមៗ ជាមួយនឹងភាពរីករាយដែលត្រឡប់មកលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងវិញ ហើយនាងក៏បានគេចចេញពីផ្លូវឱ្យគេដូចជាក្មេងដែលស្ដាប់បង្គាប់។

នៅក្រោមខ្សែភ្នែកដែលចង់ដឹងចង់ឃើញ និងពោរពេញដោយក្តីដឹងគុណរបស់អ្នកដែលនៅទីនោះ ស៊ាវ យ៉ាន បានឈរនៅពីមុខវាំងននដែលការពារទ្វារ។ ជាមួយនឹងបាតដៃដែលលាតចេញ យុវជនរូបនេះបានដកដង្ហើមចូលតិចៗ។

គ្រប់គ្នាមានភាពស្ងៀមស្ងាត់។ រំពេចនោះ គេក៏បានធ្វើចលនាដូចជាផ្គរលាន់។ ជាមួយនឹងការបង្វិលខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន បានលើកជើងឡើង ហើយធាក់ទៅមុខដូចជាខ្សែរំពាត់។ ដោយបញ្ចេញសំឡេង “ក្រាក” វាក៏បានទម្លុះខ្យល់អាកាសនៅជុំវិញ។

“ផាំង!” ការធាក់ដ៏សាហាវបានប៉ះចំរបាំងការពារ បង្កឱ្យមានរលករីករាលដាលយ៉ាងលឿន។ ចុងក្រោយ វាបានបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏តក់ស្លុតរបស់គ្រប់គ្នា។

ជើងរបស់គេបាននៅជាប់លើអាកាសមួយសន្ទុះ ទើប ស៊ាវ យ៉ាន ទម្លាក់ជើងចុះមកលើដីយឺតៗ។ គេគ្រវាសកបន្តិច រួចងាកក្រោយដើរសំដៅទៅរក ស៊ុន អឺ ដែលនៅឆ្ងាយ។

"បងប្រុសជីដូនមួយ (Biao-ge) ... ... អរគុណ ... ... ខ្ញុំសុំទោស។" ស៊ាវ ម៉ី អរគុណ ស៊ាវ យ៉ាន តិចៗ ខណៈដែលគេដើរកាត់នាង។

“ហ៊ឹម។”

ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលក្មេងស្រីដែលបានបាត់បង់អំនួតទាំងអស់របស់នាង ហើយងក់ក្បាលដាក់នាងបន្តិច មុននឹងបាត់ខ្លួនពីខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយការកោតសរសើររបស់សមាជិកត្រកូលដទៃទៀត។