ការជ្រើសរើសវិធីសាស្ត្រដាំដុះ

បន្ទាប់ពីឈានជើងកាត់ទ្វារដ៏ខ្មៅងងឹតមក ខាងក្នុងមានសភាពស្រអាប់បន្តិច។ ពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់បានជះចេញពី គ្រាប់គុជភ្លើង ដែលព្យួរនៅលើជញ្ជាំងជុំវិញ ធ្វើឱ្យវិមានដ៏ធំទូលាយនេះមានបរិយាកាសជ្រៅ និងស្ងប់ស្ងាត់។

វិមាននេះមានច្រកផ្លូវធំៗជាច្រើនដែលបែកចេញពីច្រកចូលចម្បង។ នៅដើមច្រកផ្លូវនីមួយៗ មានសិលាចារឹកធំៗដែលពណ៌នាអំពីធាតុនីមួយៗដែលស្ថិតនៅក្នុងច្រកផ្លូវនោះ។

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលគ្រប់ច្រកផ្លូវ មុននឹងឈប់នៅ ច្រកផ្លូវធាតុភ្លើង ដែលនៅខាងឆ្វេងបំផុត។ គេបានញីច្រមុះបន្តិច រួចងាកក្បាលទៅម្ខាង ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេបានឃើញ គឺ ស៊ុន អឺ (Xun Er) ដែលកំពុងអៀនប្រៀនរហូតឡើងក្រហមមុខ។ ដោយភាពងឿងឆ្ងល់ គេក៏សួរថា៖ “ស៊ុន អឺ តើមានរឿងអ្វីមែនទេ?”

“អា៎?” ដោយសារដឹងខ្លួនវិញដោយសារសំឡេងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ផ្ទៃមុខដ៏ក្រហមឆ្អៅរបស់ ស៊ុន អឺ បែរជាកាន់តែក្រហមខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត។ នាងចំណាយពេលពីរបីវិនាទីដើម្បីសម្រួលអារម្មណ៍ឡើងវិញ មុននឹងជ្រួញច្រមុះដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយឆ្លើយតបក្នុងសំឡេងរាបស្មើថា៖ “គ្មានអ្វីទេ តោះយើងប្រញាប់ទៅរក វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ទៅ។”

ស៊ាវ យ៉ាន បង្ហាញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកក៏ចង្អុលទៅកាន់ ច្រកផ្លូវធាតុភ្លើង ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ “តោះយើងទៅ។”

ស៊ុន អឺ ងក់ក្បាលយ៉ាងរាបស្មើ ខណៈដែលពណ៌ក្រហមនៅតែដក់ជាប់លើផ្ទៃមុខរបស់នាងបន្តិចបន្តួច។

ដោយក្រឡេកមើលទៅមុខដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញរបស់ ស៊ុន អឺ បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់មិនឱ្យលោតញាប់បានឡើយ។ គេបានប្រញាប់ដើរនាំមុខ ដោយសម្លឹងមើលទៅតែផ្លូវខាងមុខត្រង់។

ច្រកផ្លូវធាតុភ្លើង បានបែកចេញជាផ្លូវតូចៗចំនួនប្រាំទៀត។ នៅក្នុងផ្លូវនីមួយៗ គេអាចមើលឃើញស្រមោលសមាជិកត្រកូលជាច្រើននាក់មិនសូវច្បាស់។

“ច្រកផ្លូវធាតុភ្លើង ផ្លូវទីបី។” បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលយ៉ាងលឿន ស៊ាវ យ៉ាន បាននាំ ស៊ុន អឺ ចូលទៅក្នុងផ្លូវទីបីភ្លាមៗ។

អ្វីដែលស្ថិតនៅក្នុងផ្លូវនេះ មើលទៅហាក់ដូចជាពិភពលោកផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង។ នៅសងខាងនៃផ្លូវ ដែលមានចម្ងាយពីរបីម៉ែត្រពីគ្នា គឺជាទ្វារឈើពណ៌ក្រហមដ៏ក្រាស់។ នៅពេលនេះ ទ្វារទាំងអស់ត្រូវបានបើកចំហ ប៉ុន្តែនៅក្នុងទ្វារនីមួយៗដែលបើកចំហនោះ មានវាំងននពន្លឺពណ៌ក្រហមខ្សោយៗមួយ។

វាំងននក្រហមនេះគឺជាប្រភេទនៃ របាំងការពារ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ វាក៏ដើរតួជាការសាកល្បងចុងក្រោយសម្រាប់យុវជននៃត្រកូលផងដែរ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ប្រាថ្នាចង់បាន វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ នៅខាងក្នុង ពួកគេត្រូវតែបំបែករបាំងនេះជាមុនសិន។

មានសមាជិកត្រកូលជាច្រើននាក់រួចទៅហើយដែលបានចូលមកក្នុងផ្លូវនេះ។ មនុស្សទាំងនេះកំពុងឈរនៅពីមុខទ្វារឈើផ្សេងៗគ្នា វាយសម្រុកទៅលើរបាំងក្រហមយ៉ាងខ្លាំងក្លាទាំងមុខឡើងក្រហម។ ជួនកាល សំឡេងរបាំងបែកត្រូវបានឮ អមដោយសំឡេងស្រែកអបអរសាទរដែលបន្លឺឡើងពីក្នុងសាល។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ អ្នកដែលកំពុងវាយសម្រុកររបាំងដោយអស់ពីកម្លាំង មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យបង្ហាញទឹកមុខច្រណែនបានឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន និង ស៊ុន អឺ ដើរយឺតៗតាមផ្លូវ ដោយសប្បាយរីករាយបន្តិចបន្តួច ខណៈដែលសម្លឹងមើលសមាជិកត្រកូលនៅសងខាងដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោល។

បន្ទាប់ពីបត់ទជ្រុងមួយទៀត ស៊ាវ យ៉ាន បានមើលលេខដែលឆ្លាក់នៅលើទ្វារឈើនៅក្បែរគេ។ វាបង្ហាញលេខ ៣៧។

គេញីច្រមុះ ហើយញញឹម មុននឹងប្រញាប់ទៅមុខ។ ចុងក្រោយ គេបានឈប់នៅពីមុខទ្វារដែលមានលេខ ៤៣ ហើយនិយាយយ៉ាងសប្បាយចិត្តថា៖ “គឺនៅទីនេះឯង។”

នៅក្នុងផ្លូវនោះ នៅមានសមាជិកត្រកូលច្រើនជាងដប់នាក់ទៀតនៅជុំវិញ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានភាពស្រឡាំងកាំងនៅពេលឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ឈប់នៅពីមុខបន្ទប់លេខ ៤៣។ បន្ទប់នេះតាមពិតទៅមានរបាំងការពារដែលរឹងមាំបំផុតនៅក្នុងផ្លូវនោះ។ កាលពីមុន សមាជិកត្រកូលដែលមានសមត្ថភាពសមរម្យមួយចំនួនបានព្យាយាមបំបែករបាំងនេះដែរ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែបរាជ័យ។

ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពីខ្សែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើលដែលសម្លឹងមកកាន់គេ ស៊ាវ យ៉ាន បានដាក់បាតដៃយឺតៗលើរបាំងពន្លឺ។

“បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន តើការធ្វើបែបនេះ លោកពូ ស៊ាវ មិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា ការប្រើប្រាស់អំណាចដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ទេឬ?” ដោយឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ ចាន់ ស៊ុន អឺ បានព្រិចភ្នែកយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់ ហើយសួរតិចៗទាំងញញឹមងឿងឆ្ងល់។

បន្ទាប់ពីបានស្ទាបស្ទង់កម្រាស់នៃរបាំងរួច ស៊ាវ យ៉ាន បានងាកក្បាលមកវិញ ហើយឆ្លើយតបទាំងធ្វើទឹកមុខកាចសាហាវថា៖ “ក្មេងស្រីតូច អ្នកគួរតែធ្វើដូចជាមិនបានឃើញ ឬមិនបានឮអ្វីទាំងអស់។ បើមិនដូច្នេះទេ......”

ដោយសារអស់សំណើចនឹងទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ុន អឺ បានបញ្ចេញស្នាមញញឹម ហើយជ្រួញមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ ចរិតលក្ខណៈដូចក្មេងស្រីបែបនេះ បានធ្វើឱ្យសមាជិកនៅជុំវិញនោះភ្លឹកសម្លឹងមើលនាងយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីផ្ដល់ស្នាមញញឹមឌឺដងវិញ ស៊ាវ យ៉ាន បានថយក្រោយពីរជំហាន ហើយឈរដោយបំបែកជើងបន្តិច។ យឺតៗ គេបានក្តាប់កណ្ដាប់ដៃ ហើយបិទភ្នែក។ បន្ទាប់មក កម្លាំងប្រយុទ្ធ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានចាប់ផ្ដើមចរាចរតាមផ្លូវជាក់លាក់មួយក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿន។

ស៊ុន អឺ កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស រាងកាយដ៏ស្រឡូនរបស់នាងត្រូវបានរុំព័ទ្ធយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ដ៏តឹងណែន។ ឥឡូវនេះ ភ្នែករបស់នាងកំពុងសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងប្រមូលផ្ដុំកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់គេ។ នៅក្នុងភ្នែកដែលកំពុងព្រិចៗនោះ មានអណ្ដាតភ្លើងពណ៌មាសខ្សោយៗកំពុងឆាបឆេះ។

“ហាស!” ភ្នែករបស់គេស្រាប់តែបើកឡើង។ ភ្លាមៗនោះ ជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ ជាមួយនឹងការបង្វិលខ្លួនយ៉ាងលឿននៅលើអាកាស ខ្នងរបស់គេឥឡូវនេះបែរមករករបាំងការពារ។ បន្ទាប់មក កែងដៃស្ដាំរបស់គេបានដកថយ ខណៈដែលសំឡេងខ្យល់កាត់បានបន្លឺឡើង។ ចុងក្រោយ គេបានដាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើរបាំងពន្លឺក្រហម ខណៈដែលគេបង្វិលខ្លួន។

“កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!”

ដោយស្រែកតិចៗក្នុងចិត្ត កណ្ដាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានវាយសម្រុកទៅលើរបាំងការពារយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ភ្លាមៗនោះ រលកចាប់ផ្ដើមរីករាលដាលយ៉ាងលឿនចេញពីកណ្ដាលនៃរបាំង។

“បែក!” បន្ទាប់ពីការស្រែករបស់គេ និងក្រោមក្រសែភ្នែកអ្នកមើលច្រើនជាងដប់នាក់ដែលកំពុងភ្ញាក់ផ្អើល វាំងននពន្លឺពណ៌ក្រហមបានបែកខ្ចាត់ខ្ចាយដូចជាកញ្ចក់!

ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ ជាមួយនឹងការគ្រវីដៃ សំឡេងផ្ទុះ "ផឹងៗ" ជាច្រើនបានបន្លឺឡើងពីក្រោមដៃអាវរបស់គេ មុនពេលដែលដៃអាវរបស់គេទន់ជ្រាយវិញ។

នៅក្បែរនោះ ខណៈដែលមើលរបាំងក្រហមដែលបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ស៊ុន អឺ បានទះដៃតិចៗ ហើយងក់ក្បាលទាំងធ្វើមាត់ប៉ែប រួចនិយាយថា៖ “នោះគឺជា បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ដ៏ល្អមួយ។ កម្លាំងវាយប្រហារពិតជាខ្លាំងណាស់!”

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវាសក ហើយលាតសន្ធឹងដៃ មុននឹងឆ្លើយតបយ៉ាងរាបស្មើថា៖ “វាគ្រាន់តែជាកម្រិតមធ្យមប៉ុណ្ណោះ។”

ឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សមាជិកផ្សេងទៀតនៅក្នុងផ្លូវនោះស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថប់ដង្ហើម។ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យបែបនេះ បែរជាគ្រាន់តែជាកម្រិតមធ្យម? ពិតជាសម្ដីដែលបង្កឱ្យមានការឈឺចាប់មែន......

“ហិហិ តោះយើងទៅមើលថា តើបច្ចេកទេសប្រភេទណាដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅខាងក្នុង។” ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ចង្កាឆ្ពោះទៅរកបន្ទប់ដែលមានពណ៌ក្រហមបន្តិចបន្តួច មុននឹងដើរចូលទៅនាំមុខ។

ខាងក្នុងបន្ទប់មានពន្លឺភ្លឺច្បាស់គួរសម ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបន្ទប់ធំទូលាយនោះទេ។ នៅចំកណ្ដាលបន្ទប់តូចនេះ គឺជាតុថ្មមួយ ដែលមាន រមូរ (Scroll) ពណ៌ក្រហមក្រមៅមួយដាក់នៅទីនោះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរទៅរកម្ររមូរនោះ ហើយលើកវាឡើងទាំងញញឹម។ គេបានអានពាក្យដែលសរសេរនៅខាងក្រោយរមូរថា៖ “វិធីសាស្ត្រដាំដុះ ថ្នាក់លឿង កម្រិតខ្ពស់៖ អណ្ដាតភ្លើងឆេះសន្ធោសន្ធៅ!”

“នេះពិតជាមិនអន់ទេ វាពិតជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះធាតុភ្លើងដ៏ល្អបំផុតរបស់ត្រកូល។ ហិហិ មើលទៅលោកពូ ស៊ាវ ពិតជាបានចំណាយកម្លាំងចិត្តច្រើនណាស់ សម្រាប់ផលប្រយោជន៍របស់ បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន។” សំឡេងសើចតិចៗបន្លឺឡើងពីក្រោយគេ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងញញឹម។ គេមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅនៅក្នុងចិត្ត។

ដៃដ៏សក្បុសមួយស្រាប់តែលូកចេញពីក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយយកម្រមូរពណ៌ក្រហមក្រមៅចេញពីដៃរបស់គេ។ ជាមួយនឹងការផ្អៀងក្បាល ខណៈដែលកាន់រមូរនោះ ស៊ុន អឺ និយាយតិចៗថា៖ “បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ទោះបីជាបងអាចទទួលបានវិធីសាស្ត្រដាំដុះដែលមានកម្រិតខ្ពស់ជាងនេះនៅថ្ងៃអនាគតក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតគឺ ភាពរីកចម្រើនរបស់បងនៅពេលអនាគតនឹងត្រូវបានកំណត់ដោយកម្រិតនៃបច្ចេកទេសហ្វឹកហាត់ដែលបងប្រើនៅពេលចាប់ផ្ដើមដំបូង។ វិធីសាស្ត្រដាំដុះថ្នាក់លឿង កម្រិតខ្ពស់... តាមពិតវាទាបបន្តិចហើយ។”

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងញញឹមស្រាលៗ។

ឃើញទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ុន អឺ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចដកដង្ហើមធំ។ ជាមួយនឹងការគ្រវាសម្រាមដៃ រមូរដែលមានសភាពបុរាណមួយបានលេចឡើងក្នុងដៃរបស់នាង។ ពណ៌របស់រមូរនេះគឺដូចជាត្បូងទទឹមពណ៌ក្រហម។

“នេះគឺជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះធាតុភ្លើង ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់៖ ការគ្រប់គ្រងអណ្ដាតភ្លើង!”

ស៊ុន អឺ អង្អែលរមូរនោះ ហើយនិយាយតិចៗថា៖ “បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន មិនចាំបាច់បដិសេធការផ្តល់ជូនរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីរក្សាមុខមាត់នោះទេ។ ស៊ុន អឺ ក៏ដឹងដែរថា បងមិនមែនជាមនុស្សដែលប្រកាន់ច្រើនជ្រុលនោះទេ។ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្រិតខ្ពស់គឺមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អនាគតរបស់បង ដូច្នេះ......”

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ុន អឺ ដែលកំពុងកាន់រមូរក្នុងដៃនីមួយៗ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមល្វីងជូរចត់ ហើយគ្រវីក្បាល។ គេបានលូកដៃទៅអង្អែលក្បាលនាង រួចក៏យកម្រមូរវិធីសាស្ត្រហ្វឹកហាត់ថ្នាក់លឿងត្រឡប់មកវិញ។ នេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅក្រោមទឹកមុខដែលហាក់ដូចជាមានរបួសបន្តិចរបស់ ស៊ុន អឺ។

“បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន......” ស៊ុន អឺ បញ្ចេញមាត់ប៉ែប និងបង្ហាញទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។ ភ្នែកដែលពោរពេញដោយជាតិទឹករបស់នាងពិតជាគួរឱ្យទាក់ទាញណាស់។

“ហិហិ អរគុណហើយ ស៊ុន អឺ។ ខ្ញុំមិនមែនបដិសេធការផ្តល់ជូនរបស់អ្នកដើម្បីរក្សាកិត្តិយសរបស់ខ្ញុំនោះទេ។” ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ ស៊ាវ យ៉ាន បានឱនទៅមុខ ហើយនិយាយតិចៗក្បែរត្រចៀកនាង។

“បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន អាចទទួលបានវិធីសាស្ត្រដាំដុះដែលកាន់តែល្អជាងនេះទៅទៀត......”