ការប្រមាថ

ស៊ាវ យូ (Xiao Yu) មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីបានឮសម្ដីអសុរោះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ រាល់វិនាទីដែលកន្លងផុតទៅ ខណៈពេលដែលនាងខំប្រឹងរំដោះខ្លួនចេញពីអ្នកដែលចាប់នាងជាប់ដោយអស់ពីកម្លាំង ផ្ទៃមុខរបស់នាងកាន់តែឡើងក្រហមដោយសារតែការប្រឹង និងកំហឹង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន បែរជាមានកម្លាំងខ្លាំងជាង គេបានចាប់ផ្ដើមសង្កត់កដៃរបស់ ស៊ាវ យូ កាន់តែខ្លាំង ធ្វើឱ្យដៃរបស់នាងចាប់ផ្ដើមស្ពឹកបន្តិចម្តងៗ។

បន្ទាប់ពីបានខំប្រឹងរើបម្រះអស់មួយសន្ទុះដោយឥតប្រយោជន៍ ស៊ាវ យូ ត្រូវបានបង្ខំឱ្យបោះបង់ការព្យាយាមដ៏ឥតន័យរបស់នាង។ នាងមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនយ៉ាងខ្លាំង សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយកំហឹង ទ្រូងដ៏ទ្រលុកទ្រលន់របស់នាងឡើងចុះៗ រួចក៏ស្ដីបន្ទោសគេថា៖ “អាសត្វតិរច្ឆានតូច! លែងយើងទៅ!”

ស៊ាវ យ៉ាន បើកមាត់ បញ្ចេញទឹកមុខឈឺចាប់ដោយសាររលកនៃការឈឺចាប់ពីស្នាមជាំដែលនាងបានបង្កឡើង។ គេដកដង្ហើមវែងៗពីរបីដង រួចសម្លឹងចុះមកក្រោមទាំងញញឹមឌឺដង៖ “ឱ្យលែងអ្នកមែនទេ? តើខ្ញុំត្រូវអ្នកវាយដោយឥតប្រយោជន៍ឬ? ខ្ញុំបាននិយាយហើយថា ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងចាប់រំលោភអ្នក!”

ការដែលមានអ្នកដែលមានអាយុតិចជាងនាងច្រើនឆ្នាំមកសង្កត់នាងជាប់ ហើយថែមទាំងគំរាមចាប់រំលោភនាងដដែលៗបែបនេះ ស៊ាវ យូ មិនដឹងថាគួរយំ ឬសើចឡើយ ព្រោះនាងជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា ស៊ាវ យ៉ាន នឹងមិនហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះទេ។

ដោយសារតែការរមួលកដៃ ស៊ាវ យូ នៅតែមិនអាចរំដោះខ្លួនបាន។ នាងបានត្រឹមតែសម្លក់គេ ហើយហិតសម្បោរចំពោះស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចនេះ៖ “អាសត្វតិរច្ឆានតូច ឯងមិនទាន់ទាំងធំដឹងក្ដីផង។ ចាំនិយាយរឿងទាំងនេះនៅពេលដែលឯងធំពេញរូបពេញរាងពិតប្រាកដទៅ!”

នៅពេលដែលភាពជាបុរសរបស់គេត្រូវបានគេសង្ស័យ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែជ្រួញចិញ្ចើមភ្លាមៗ។ គេឱនក្បាលចុះ ហើយឆ្លើយតបដោយចិត្តអាក្រក់ថា៖ “អ្នកចង់សាកល្បងជាមួយខ្ញុំមែនទេ?”

ដោយមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគំរាមកំហែងដោយការសម្លឹងដ៏មុតស្រួចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ យូ បានលេបទឹកមាត់យ៉ាងពិបាក។ ក្នុងនាមជាមនុស្សដែលមានអំនួតម្នាក់ នាងមិនព្រមចុះចាញ់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានងើបចង្កាដ៏សក្បុសរបស់នាងឡើង ហើយតបវិញដោយស្នាមញញឹមត្រជាក់ថា៖ “បើឯងហ៊ានសាក ខ្ញុំនឹងគ្រៀកឯងចោល!”

ដោយខាំបបូរមាត់ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍មួម៉ៅយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលសម្លឹងមើលស្រ្តីម្នាក់នេះ។ ប្រសិនបើគេត្រូវសួរខ្លួនឯង ស៊ាវ យ៉ាន ទោះបីជាធុញទ្រាន់នឹង ស៊ាវ យូ ខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនចង់ធ្វើរឿងដ៏សាហាវឃោរឃៅដូចជាការរំលោភនោះដែរ។ ទោះជានិយាយបែបណាក៏ដោយ នាងនៅតែជាបងស្រីជីដូនមួយរបស់គេ។

ប៉ុន្តែ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន ដកថយ តើគេមិនមែនរងការឈឺចាប់ដោយឥតប្រយោជន៍ទេឬ?

ភ្នែករួមតូចបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន ខាំបបូរមាត់។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏រុញនាងចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយផ្អឹបរាងកាយរបស់គេជាប់នឹងខ្លួននាងយ៉ាងណែន។

សកម្មភាពភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យូ ភាំងស្មារតី ហើយមាត់របស់នាងបានហើរបន្តិច នាងនៅតែមិនទាន់ដឹងខ្លួនពីភាពតក់ស្លុតនៃការត្រូវបានប្រមាថកេរ្តិ៍ខ្មាសនៅឡើយ។

ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន មិនខ្វល់ពី ស៊ាវ យូ ដែលស្រាប់តែនៅស្ងៀម គេបានយកដៃឆ្វេងសង្កត់ដៃទាំងពីររបស់នាងជាប់នឹងដីយ៉ាងលឿន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ដៃស្ដាំរបស់គេបានលូកចុះទៅក្រោមតាមជើងដ៏វែងស្រឡូនរបស់នាង ហើយអង្អែលវា។ ស៊ាវ យ៉ាន បានយល់ដឹងតាំងពីយូរណាស់មកហើយនូវរឿងមួយ៖ នាងផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ណាស់ដល់ជើងរបស់នាង គឺខ្ពស់ខុសពីធម្មតា សូម្បីតែនៅពេលដែលគិតដល់ការពិតដែលថា ពួកវាអាចឆក់យកបេះដូងបុរសៗបានក៏ដោយ។

នៅពេលដែលមានអារម្មណ៍ថាដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅលើជើងរបស់នាង ស៊ាវ យូ បានរឹងខ្លួនមួយសន្ទុះ មុននឹងបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយសារត្រចៀករងំតិចៗ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចប់ការប៉ះពាល់នាង រួចក៏លោតចេញដូចជាស្វា ហើយប្រញាប់រត់ចុះពីលើភ្នំយ៉ាងលឿន។ គេដឹងថា នាងនឹងឆ្កួតជាមិនខានបន្ទាប់ពីត្រូវបានគេធ្វើបែបនេះដាក់។

សំឡេងស្រែកបានបន្តអស់មួយសន្ទុះធំ ទើបវាថយចុះបន្តិចម្តងៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យូ ឡើងក្រហមទុំដោយសារតែកំហឹង ហើយភ្នែករបស់នាងឆេះសន្ធោសន្ធៅដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលស្រមោលដែលស្ទើរតែមើលមិនឃើញនៅជើងភ្នំ។ នាងខាំធ្មេញ រួចស្រែកយ៉ាងខ្លាំងថា៖ “ស៊ាវ យ៉ាន អាសត្វតិរច្ឆានតូច! ខ្ញុំនឹងកាត់ឯងជាមួយម៉ឺនកង់!”

រូបរាងដែលនៅឆ្ងាយនោះនៅតែស្ងៀមស្ងាត់ ហើយបានបាត់ខ្លួនពីខ្សែភ្នែករបស់នាងក្នុងពេលឆាប់ៗ។

“អាសត្វតិរច្ឆាន អាសត្វតិរច្ឆាន អាសត្វតិរច្ឆាន!”

ដោយមើលរូបរាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បាត់ទៅ ផ្ទៃមុខរបស់នាងប្រែជាអាក្រក់ ខណៈដែលនាងយកកណ្ដាប់ដៃទាំងពីរវាយដីនៅក្បែរខ្លួន។

បន្ទាប់ពីបានបញ្ចេញកំហឹងដោយការវាយកម្ទេចទេសភាពនៅក្បែរនោះអស់មួយសន្ទុះធំ ចុងក្រោយ ស៊ាវ យូ ក៏បានធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ នាងឡើងក្រហមមុខនៅពេលសម្លឹងមើលស្នាមម្រាមដៃមិនច្បាស់លាស់ជាច្រើនដែលនៅជាប់លើជើងរបស់នាង ដែលម្នាក់ៗបានបន្សល់ទុកនូវភាពស្ពឹកស្រពន់នៅក្នុងជើងរបស់នាង។

ស៊ាវ យូ ខាំធ្មេញ ហើយទប់ខ្លួនក្រោកឡើង ព្យាយាមតស៊ូនឹងអារម្មណ៍ទន់ខ្សោយដែលកំពុងញាំញីរាងកាយនាង ហើយនាងចង់យំនៅពេលឃើញសម្លៀកបំពាក់របស់នាងរញ៉េរញ៉ៃ។ មិនត្រឹមតែនាងបរាជ័យក្នុងការផ្តល់មេរៀនដល់ អាល្អិត (Brat) នោះទេ នាងថែមទាំងត្រូវបានគេកេងចំណេញទៀតផង។ លទ្ធផលនៃការជួបគ្នានេះបានបន្សល់ទុកនូវរសជាតិដ៏ល្វីងជូរចត់នៅក្នុងមាត់របស់នាង។

គិតត្រឡប់ទៅសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន វិញ ស៊ាវ យូ មានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន និងកំហឹងពុះកញ្ជ្រោលឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លើកនេះនាងមិនបានដកដាវដេញតាមគេដូចកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុននោះទេ។

នាងគឺជាមនុស្សពេញវ័យហើយឥឡូវនេះ ហើយតាមធម្មជាតិ នាងមិនអាចធ្វើដូចពីមុនបានទេ ដោយបណ្ដោយឱ្យអ្នករាល់គ្នាក្នុងត្រកូលដឹងថា ភ្លៅរបស់នាងត្រូវបាន អាល្អិត នោះប៉ះពាល់។ ស៊ាវ យូ ឈរនៅទីនោះគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងជាន់ជើង រួចជេរតិចៗថា៖ “អាសត្វតិរច្ឆានតូច ឯងកុំឱ្យមានឱកាសឱ្យសោះ បើមិនដូច្នេះទេ វានឹងមិនចប់ដោយស្រួលឡើយ!”

ស៊ាវ យូ ជ្រួញច្រមុះ បណ្ដោយឱ្យសក់ខ្មៅរលោងរបស់នាងហោះតាមខ្យល់។ នាងបានគ្រវាសដីចេញពីសម្លៀកបំពាក់ដ៏រញ៉េរញ៉ៃរបស់នាង រៀបចំវាឱ្យបានស្អាតបន្តិច រួចក៏ចាប់ផ្ដើមដើរចុះពីលើភ្នំយឺតៗទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។

......

បន្ទាប់ពីបានរត់គេចចុះពីលើភ្នំដោយមិនឈប់ឈរ ស៊ាវ យ៉ាន បានពួននៅពីក្រោយគុម្ពោតព្រៃមួយនៅជើងភ្នំ ជាមួយនឹងញើសត្រជាក់ហូរតាមខ្នង។ ទាល់តែគេឃើញ ស៊ាវ យូ ដើរកាត់ទៅ ទើបគេអាចដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។

គេញីច្រមុះ ហើយគ្រវីដៃស្ដាំកាត់ទ្រូងដោយមិនដឹងខ្លួន រួចចាប់ដៃម្ខាងទៀត។ សម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយដោយទឹកមុខដូចជាកំពុងយល់សប្តិ គេខ្សឹបថា៖ “បើប្រៀបធៀបនឹងប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ការប៉ះពាល់នាងឥឡូវនេះមានអារម្មណ៍ល្អជាងឆ្ងាយណាស់...”

“អូយ នៅចំពោះមុខស្រីល្ងង់ម្នាក់នេះ ខ្ញុំមិនដែលគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបានឡើយ។ មើលទៅការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តតាំងពីក្មេងរបស់ខ្ញុំ ពិតជាជ្រៅជាងធម្មតាមែន”។ ស៊ាវ យ៉ាន សើចដោយភាពល្វីងជូរចត់ ខណៈដែលគេងាក។ ដកដង្ហើមវែងៗ គេបានរុញច្រានគំនិតនោះចេញ។ បន្ទាប់ពីទទួលបានស្ថានភាពផ្លូវចិត្តដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ឡើងវិញ គេក៏ចាប់ផ្ដើមដើរចេញទៅយឺតៗ។

ដើរចេញពីកន្លែងលាក់ខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែឈប់ ហើយងាកក្បាលមើលទៅនារីដែលស្លៀកពាក់ខ្មៅដែលកំពុងផ្អែកខ្នងនឹងដើមឈើនៅទីឆ្ងាយទាំងមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស។ គេសើចបែបឆ្គងៗ៖ “ស៊ុន អឺ (Xun Er) តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីនេះ?”

ស៊ុន អឺ ដែលនៅឆ្ងាយនោះកំពុងផ្អែកខ្នងនឹងដើមឈើយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ ខ្សែក្រវាត់ពណ៌ស្វាយជុំវិញចង្កេះដ៏តូចរបស់នាងហោះតាមខ្យល់ ខណៈដែលភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន។ នាងមានស្នាមញញឹមមិនពិតនៅលើមុខ ខណៈដែលនាងនិយាយថា៖ “បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ខ្ញុំទើបតែឃើញ ស៊ាវ យូ ដើរកាត់ទៅដោយកំហឹង។ តើអាចទេដែលបងបង្ករឿងជាមួយនាងម្ដងទៀត?”

ដោយញីច្រមុះទាំងអៀនខ្មាស ស៊ាវ យ៉ាន ដើរទៅមុខ ហើយសើចស្ងួតៗ៖ “អ្នកណាដឹងថាហេតុអ្វីបានជានាងមានអារម្មណ៍មិនល្អទៀតហើយ...”

ដោយមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងសើច ស៊ុន អឺ មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីគ្រវីក្បាល។ “រាល់ពេលដែល បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន នៅជាមួយ ស៊ាវ យូ បងប្រាកដជាគិតមិនបានវែងឆ្ងាយ ហើយធ្វើរឿងដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលជានិច្ច”។

ឮសម្ដីរបស់ ស៊ុន អឺ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ខុសបន្តិច ប៉ុន្តែគេបានគ្រវីស្មាដោយភាពឥតទោស ហើយនិយាយថា៖ “អ្នកដឹងទេ ខ្ញុំត្រូវបានគេបង្ខំទេ”។

ដោយសើចតិចៗ ស៊ុន អឺ ខាំបបូរមាត់តូចរបស់នាង។ ដៃទាំងពីររបស់នាងដាក់នៅពីក្រោយខ្នង សម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងពិតជាគួរឱ្យទាក់ទាញណាស់។

“ថ្ងៃស្អែកគឺជាថ្ងៃដែលត្រូវទៅ សាលបច្ចេកទេស (Qi Method Pavilion) ដើម្បីរកមើលបច្ចេកទេសថ្មីៗ។ បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន គួរតែរៀបចំខ្លួនទៅ”។ នាងនិយាយបណ្ដើរដើរចេញទៅបណ្ដើរ ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់នាងនៅតែបន្លឺឡើង។