ស៊ាវ យ៉ាន ដ៏ខឹងសម្បារ

បន្ទាប់ពី ពិធីពេញវ័យ បានបញ្ចប់ ស៊ាវ យ៉ាន អាចដកដង្ហើមធំបានបន្តិច។ ថ្ងៃដែលធ្លាប់តែមមាញឹកនឹងការហ្វឹកហាត់របស់គេ បានប្រែមកជាធូរស្រាលវិញ។

ទោះបីជាគ្រឿងផ្សំដែលគេបានទិញសម្រាប់ផលិត ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង ជិតអស់ក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានគិតចង់ទិញបន្ថែមទៀតដែរ។ ពេលនេះ គេបានឈានជើងចូលដល់ កម្លាំងធាតុ កម្រិតទី ៨ ហើយ ហើយក្នុងកម្រិតនេះ អត្ថប្រយោជន៍នៃទឹកវិញ្ញាណគឺស្ទើរតែគ្មានតម្លៃអ្វីទាំងអស់។

ឥឡូវនេះ ទោះបីជាទឹកវិញ្ញាណបាត់បង់ប្រសិទ្ធភាពក៏ដោយ ក៏ យ៉ាវ ឡៅ មិនទាន់ជំនួសវាដោយថ្នាំថ្មីដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកបានប្រាប់ឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់ពេលវេលានេះដើម្បីសម្រាក និងធ្វើឱ្យស្ថានភាពផ្លូវចិត្តស្ងប់។ វិធីសាស្ត្រពិតនៃការហ្វឹកហាត់ គឺត្រូវហ្វឹកហាត់ខ្លាំងមួយរយៈ និងសម្រាកមួយរយៈ។ ការបង្ខំខ្លួនឯងហ្វឹកហាត់រហូតដល់ស្លាប់ អាចនឹងផ្តល់ផលអាក្រក់ និងនាំឱ្យដើរផ្លូវខុស។

ក្នុងអំឡុងថ្ងៃសម្រាកដ៏រីករាយទាំងនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្លាប់តែហត់នឿយរាល់ថ្ងៃ បែរជាមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ស្ទើរផ្ដាច់សង្ខារ ប៉ុន្តែគេគ្មានជម្រើសឡើយ។ រាល់ថ្ងៃ គេគ្រាន់តែជូន ស៊ុន អឺ ដើរកម្សាន្តជុំវិញទីក្រុង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ជួនកាលគេទៅខាងក្រោយភ្នំដើម្បីហ្វឹកហាត់ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ របស់គេ។

ស៊ាវ យ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន បានក្លាយជាចំណុចកណ្ដាលនៃត្រកូល ស៊ាវ យ៉ាងពិតប្រាកដ។ មិនថាគេទៅទីណាឡើយ ខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយការគោរពបានតាមសម្លឹងគេដូចជាស្រមោល។ ហើយការស្វាគមន៍ដោយការគោរពនៅទីនេះ និងទីនោះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ឆ្ងល់ពីភាពខុសគ្នានៃការទទួលស្វាគមន៍រវាងមុន និងក្រោយពេលដែលគេបង្ហាញសមត្ថភាព។

“ផឹង!”

នៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់ និងខៀវស្រងាត់នៃភ្នំខាងក្រោយ ស្រមោលដ៏រហ័សរហួនដូចស្វាបានគេច និងលោតដោយល្បឿនដែលមិនគួរឱ្យជឿ។ វាបានផ្លាស់ទីក្នុងព្រៃយ៉ាងរហ័ស និងប៉ិនប្រសប់ ដោយគេចផុតពីឧបសគ្គទាំងអស់ក្នុងផ្លូវរបស់វា។ បន្ទាប់មក ជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំង កណ្ដាប់ដៃដែលផ្ទុកទៅដោយ កម្លាំងធាតុ និងកម្លាំងដ៏សាហាវបានវាយបំបែកដើមឈើមួយដែលមានមុខកាត់យ៉ាងតិច ២-៣ ម៉ែត្រ។ ស្នាមប្រេះនៅលើដើមឈើបានរីករាលដាលជាបន្តបន្ទាប់ ហើយចុងក្រោយ ជាមួយនឹងសំឡេង “បាំង!” ដើមឈើក៏បាក់ជាពីរ។

ដោយការគេចចេញពីដើមឈើដែលកំពុងដួលរលំយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ ស៊ាវ យ៉ាន បានលោតឡើងលើថ្មមួយ។ គេបានតម្រង់ដៃស្ដាំទៅរកសម្លៀកបំពាក់របស់គេដែលព្យួរនៅលើដើមឈើដែលបាក់នោះ ហើយកម្លាំងវិលវល់មួយក៏លេចឡើងភ្លាមៗ (បាតដៃស្រូប) ដោយទាញសម្លៀកបំពាក់មកកាន់បាតដៃរបស់គេ។

ដោយជូតញើសចេញពីចិញ្ចើម ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំ ហើយយឺតៗក៏ពាក់សម្លៀកបំពាក់ចូល។

ខណៈកំពុងស្លៀកពាក់ទាំងរប៉ាត់រប៉ាយ ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែជ្រួញចូលគ្នា។ គេបានផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងទៅខាងក្រៅព្រៃ រួចក៏សើចតិចៗ។

មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ ខណៈដែលគេគ្រវាសស្លឹកឈើចេញពីស្មា ហើយចាប់ផ្ដើមដើរចេញពីព្រៃ។

នៅខាងក្រៅព្រៃ ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានជះមកលើរាងកាយរបស់គេ ជ្រាបចូលទៅក្នុងឆ្អឹង និងផ្តល់នូវអារម្មណ៍កក់ក្តៅយ៉ាងជ្រៅ។ ដោយលើកដៃបាំងភ្នែកដើម្បីសម្របតាមពន្លឺព្រះអាទិត្យ ស៊ាវ យ៉ាន បានងាកក្បាលបន្តិច ហើយបានឃើញរូបរាងរបស់នារីម្នាក់នៅលើផ្ទាំងថ្មដែលមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីគេ។

ពន្លឺថ្ងៃបានបញ្ចាំងទៅលើរាងកាយដ៏ស្រឡូន និងខ្ពស់ស្រឡះរបស់នារីម្នាក់នោះ ដោយបង្ហាញពីភាពទាក់ទាញ ជាពិសេសគឺជើងដ៏វែង ស្រឡូន និងសិចស៊ីរបស់នាង។

ដោយក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវ យូ ដែលកំពុងអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅលើផ្ទាំងថ្ម ស៊ាវ យ៉ាន បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល ហើយដើរយឺតៗទៅរកផ្ទាំងថ្មធំនោះ។ គេបានសម្លឹងមើលស្រីស្អាតដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅលើជើងដ៏ស្រឡូនរបស់នាងយូរជាងធម្មតា។ បន្ទាប់មក គេក៏ហិតសម្បោរ ហើយនិយាយឡើងដោយឫកពាខ្ពស់ថា៖ "ជើងរបស់អ្នកស្អាតណាស់។ មិនបាច់អួតពេកទេ..."

ត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងត្រជាក់ ស៊ាវ យូ ប្រែជាខ្មៅងងឹត។

ទ្រូងរបស់នាងឡើងចុះបន្តិចបន្តួច ស៊ាវ យូ ខាំធ្មេញ ហើយឆ្លើយតបដោយត្រជាក់ថា៖ "តើឯងដឹងទេថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមកតាមរកឯង?"

"ដើម្បីវាយខ្ញុំមែនទេ?" ដោយដកដៃចេញពីច្រមុះ ស៊ាវ យ៉ាន បានស្មានយ៉ាងរំភើយ រួចសើចបន្តិច។

"ប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយសារកណ្ដាប់ដៃរបស់ឯង ហើយឥឡូវនេះត្រូវដេកនៅលើគ្រែ មិនអាចកម្រើកបាន។ ដោយសារឯងសាហាវបែបនេះ ក្នុងនាមខ្ញុំជាបងស្រី ខ្ញុំមិនអាចបណ្ដោយឱ្យគេត្រូវគេវាយដោយមិនសងសឹកវិញនោះទេ"។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយគូរបស់ ស៊ាវ យូ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយកំហឹង។

មាត់របស់គេឡើងជាស្នាមញញឹមបែបចំអក ស៊ាវ យ៉ាន បានផ្អៀងក្បាល ហើយនិយាយឌឺថា៖ "អញ្ចឹងប្រាប់ខ្ញុំមើល តាមទស្សនៈរបស់អ្នក ក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ តើខ្ញុំគួរតែឈរស្ងៀមឱ្យគេវាយ ហើយបណ្តោយឱ្យគេវាយបំបែកដៃរបស់ខ្ញុំមែនទេ?"

ស៊ាវ យូ ខាំបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង។ នាងនៅតែសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយមិនដាក់ភ្នែក ភ្នែករបស់នាងពោរពេញទៅដោយការស្អប់ខ្ពើមដែលមិនបានថយចុះសូម្បីតែបន្តិច។

“មិនទេ! ប្រសិនបើគេវាយបំបែកដៃរបស់ខ្ញុំមែននោះ ចិត្តរបស់អ្នកប្រហែលជាគ្រាន់តែអាណិតខ្ញុំតែពីរបីនាទីប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក អ្នកក៏មិនមានអារម្មណ៍ខុសដែរ ហើយអ្នកក៏មិនខ្វល់ដែរថា ខ្ញុំនឹងក្លាយជាជនពិការអស់មួយជីវិតឬយ៉ាងណា។ ហាហា។ វានៅតែជារឿងដដែល។ អ្នក ស៊ាវ យូ ជាមួយនឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈដូចជាអ្នក ដែលចូលចិត្តរើសអើងដោយគ្មានហេតុផល តើអ្នកអាចធ្វើអ្វីបានទៀត? ខ្ញុំពិតជាស្អប់មនុស្សដូចអ្នកខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើប្អូនប្រុសរបស់អ្នកជាមនុស្ស តើខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែរទេឬ?!” កំហឹងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានកើនឡើងតាមគ្រប់ប្រយោគ ហើយនៅទីបំផុត គេមិនអាចទប់បានក៏ប្រើពាក្យសម្តីអសុរោះតែម្ដង។

"ចង្រៃយក! ‘ទ្រូងធំតែគ្មានខួរ’ នោះគឺជាពាក្យដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ស្រីល្ងង់ដូចជាអ្នក"។

"ស៊ាវ យ៉ាន អាសត្វតិរច្ឆានតូច! បិទមាត់ឯងទៅ!"

ផ្ទៃមុខរបស់នាងប្រែប្រួលដោយសារកំហឹង ឡើងពណ៌បៃតងផង សផង ដោយសារការខកចិត្ត។ ចុងក្រោយ ស៊ាវ យូ ក៏ផ្ទុះកំហឹងឡើង ដោយមិនអាចទ្រាំនឹង ស៊ាវ យ៉ាន បានទៀតទេ បន្ទាប់ពីការជេរប្រមាថចុងក្រោយរបស់គេ។

ដោយឃើញមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ស៊ាវ យូ ប្រែជាស្លេកស្លាំង ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ពោរពេញទៅដោយកំហឹងដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ ខណៈដែលគេសើចចំអក៖ ចិត្តរបស់គេមានអារម្មណ៍រីករាយបន្តិច។

ដោយដកដង្ហើមវែងៗ ស៊ាវ យូ ក៏បានសម្រួលកំហឹងក្នុងចិត្តបន្តិចម្តងៗ ហើយប្រើជើងវែងៗដ៏ទាក់ទាញរបស់នាងលោតចុះពីលើផ្ទាំងថ្ម។ នាងបានខាំធ្មេញនិយាយថា៖ "មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ ខ្ញុំនឹងមិនលែងខ្លួនអាសត្វតិរច្ឆានតូចដូចឯងឱ្យរួចខ្លួនងាយៗនៅថ្ងៃនេះឡើយ"។ បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនោះ នាងក៏បោះជំហានទៅមុខដោយជើងឆ្វេង ហើយធ្វើចលនារាងកាយដ៏ទន់ភ្លន់ ជើងស្ដាំរបស់នាងបានទាត់ចេញយ៉ាងលឿនរហូតមានសំឡេងខ្យល់កាត់ ខណៈដែលនាងតម្រង់ការទាត់យ៉ាងសាហាវទៅកាន់ជើងទាំងពីររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ជាមួយនឹងចលនាភ្លាមៗនោះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែអាចជេរប្រមាថ និងលោតថយក្រោយយ៉ាងលឿន ដោយគេចផុតពីការទាត់របស់ ស៊ាវ យូ បានយ៉ាងប្រផិតប្រផើយ។

"ហឹម! មិនថាឯងមានទេពកោសល្យកម្រិតណានោះទេ ឯងគ្រាន់តែជា កម្លាំងធាតុ កម្រិតទី ៨ ប៉ុណ្ណោះ។ បើថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនផ្ដល់មេរៀនឱ្យឯងទេ ភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ឯងប្រហែលជាឡើងដល់មេឃហើយ"។ ដោយមើលទៅលើ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែគេចពីការវាយប្រហាររបស់នាងជាបន្តបន្ទាប់ នាងក៏សើចយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលជើងដ៏វែងស្រឡូនរបស់នាងរាំនៅលើអាកាសដូចជាខ្យល់ព្យុះ។ ការទាត់ដ៏ខ្លាំងក្លាបាននាំមកនូវខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យស្លឹកឈើនៅលើដីហោះរាយប៉ាយ។

ស៊ាវ យូ ដែលមានកម្លាំងកម្រិត លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ ផ្កាយ ៣ គឺខ្លាំងជាង ស៊ាវ នីង ឆ្ងាយណាស់។ នៅក្នុងការវាយប្រហារដ៏លឿនបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន មិនទាំងអាចរកឱកាសវាយបកវិញបានផង គេបានត្រឹមតែគេចប៉ុណ្ណោះ។

ទោះបីជាអាចត្រឹមតែគេចពីការទាត់ឥតឈប់ឈររបស់ ស៊ាវ យូ ក៏ដោយ ក៏ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ គេបានផ្ដោតភ្នែកបន្តិច ហើយដោយខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួច គេបានស្វែងរកចំណុចខ្សោយរបស់គូប្រកួតជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីកេងចំណេញ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានរងការទាត់របស់ ស៊ាវ យូ ដោយប្រើដៃរបស់គេ ប៉ុន្តែរាល់ការវាយសម្រុកនីមួយៗ ដៃរបស់គេកាន់តែឈឺចាប់។ ពិតណាស់ វាហាក់ដូចជា ស៊ាវ យូ មិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ទាំងស្រុងនោះទេ នាងមិនបានប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីដោះស្រាយជាមួយ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ ហើយទោះបីជាការវាយប្រហាររបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាសាហាវ ក៏វាយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែបង្ករបួសក្នុងរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ។

ដោយមើលទៅលើរូបរាងដែលកំពុងតែថយក្រោយយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បបូរមាត់ក្រហមរបស់ ស៊ាវ យូ លើកឡើងដោយភាពពេញចិត្ត។ នាងបានឈានជើងទៅមុខបន្តិច ហើយម្តងទៀតបានរៀបចំការវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងចាប់ផ្ដើមវាយប្រហារ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្លាប់តែគេចតាំងពីដើមមក ស្រាប់តែប្រែពីចៀមដ៏ស្លូតបូតទៅជាខ្លាឃ្មុំដ៏សាហាវ។ ជាមួយនឹងបាតដៃដែលបត់ចូលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន តម្រង់មករកនាង ស៊ាវ យូ មានអារម្មណ៍ថាមានកម្លាំងស្រូបយ៉ាងខ្លាំង (បាតដៃស្រូប) ទាញនាងចូលភ្លាមៗ ហើយនាងក៏បានជំពប់ជើងទៅមុខ។

ខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់នាងផ្អៀងទៅមុខ កម្លាំងធាតុ នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យូ បានហូរទៅកាន់ជើងរបស់នាងយ៉ាងលឿន។ នាងរៀបនឹងឈរឱ្យជាប់នៅលើដី ប៉ុន្តែស្រាប់តែកម្លាំងស្រូបនោះក៏បាត់ទៅវិញភ្លាមៗ ហើយជំនួសមកវិញនូវកម្លាំងរុញច្រានយ៉ាងខ្លាំង...

ជាមួយនឹងការទាញ និងការរុញ ស៊ាវ យូ ចុងក្រោយក៏បាត់បង់លំនឹង ហើយបានដើរថយក្រោយពីរបីជំហាន រួចក៏ដួលអង្គុយលើដីយ៉ាងនឹកស្មានមិនដល់។

ដោយសារត្រូវបានរុញឱ្យដួលដោយបច្ចេកទេសភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បែបនេះ ស៊ាវ យូ ហាក់ដូចជាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ នាងពិតជាភ្លេចក្រោកឈរឡើងវិញឱ្យបានលឿន ហើយនៅពេលដែលនាងដឹងខ្លួនវិញ និងព្យាយាមតបត ស្រមោលមួយដែលប្រៀបដូចជាខ្លាដ៏សាហាវបានចុះពីលើមេឃ ហើយសង្កត់នាងជាប់ទៅនឹងដី។

"អា***យក! ថ្ងៃនេះម្ចាស់ឯងនឹងចាប់រំលោភឯងហើយ!"

(សម្គាល់៖ អ្នកបកប្រែចង់បញ្ជាក់ថា រឿងនេះមិនមែន... ខ្ញុំនឹងទុកឱ្យជំពូកក្រោយបកស្រាយចុះ...)

ស្នាមជាំនៅលើមុខ និងរបួសពាសពេញរាងកាយបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមញាប់ ខណៈដែលដៃទាំងពីររបស់គេសង្កត់លើកដៃដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ ស៊ាវ យូ ជាប់។