វគ្គបញ្ចប់ (The Finale)

នៅក្រោមក្រសែភ្នែកដែលសម្លឹងមកកាន់រូបនាង ក្មេងស្រីម្នាក់បានលោតឡើងទៅលើវេទិកាខ្ពស់ ដោយចុះចតនៅក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានកម្រើកតិចៗ ខណៈដែលបបូរមាត់ក្រហមដ៏ស្រពោនបានញញឹមយ៉ាងសមសួន។

ឃើញ ស៊ុនអឺ លោតឡើងមក ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានគ្រវីភ្នែកដោយអស់សង្ឃឹម រួចសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងត្រូវរត់មកទីនេះដែរ?»

ស៊ុនអឺ ញញឹមតិចៗដោយមិនឆ្លើយតប ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងបានងាកទៅមើល ស៊ាវយូ ដែលពេលនេះមានទឹកមុខស្មុគស្មាញ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ស៊ុនអឺ បាននិយាយថា៖ «ស៊ាវយូ បងស្រីជីដូនមួយ បើប្រៀបធៀបជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន បងមានអាយុច្រើនជាងបន្តិច ហើយថែមទាំងបានទៅហ្វឹកហាត់នៅបណ្ឌិត្យសភា ចៀណាន ទៀតផង។ ស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌបែបនេះ ការបញ្ចេញការប្រកួតប្រជែងគឺហាក់ដូចជាមិនសមហេតុផលបន្តិចហើយ។ ប្រសិនបើបងស្រីត្រូវការនរណាម្នាក់ដើម្បីរំសាយអារម្មណ៍ នោះ ស៊ុនអឺ រីករាយនឹងជួយបង»។

ឮបែបនេះ មុខដ៏ទាក់ទាញរបស់ ស៊ាវយូ ក៏ប្រែជាតឹងតែង ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នា។ នាងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដោយក្រសែភ្នែកមុតស្រួច រួចនិយាយបញ្ឈឺថា៖ «កុំប្រាប់ខ្ញុំថា ឯងចេះតែពួននៅក្រោយខ្នងមនុស្សស្រីឱ្យសោះណា?»

ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន កន្ត្រាក់បន្តិច។ ក្នុងភ្នែករបស់គេមានពន្លឺមិនល្អមួយបានលេចឡើង។ នៅខណៈនោះ គេគ្រាន់តែចង់ចាប់ស្រ្តីម្នាក់នេះផ្ដួលទៅនឹងដីដើម្បីបង្ក្រាបមោទនភាពរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ។

«ល្មមហើយ!» ខណៈដែលអ្នកទាំងបីកំពុងប្រកែកគ្នា ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានស្រែកឡើងដោយកំហឹង ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងបីត្រូវលេបពាក្យសម្តីដែលចង់និយាយត្រឡប់ទៅវិញទាំងអស់។

ជាមួយនឹងទឹកមុខស្រទំ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរដែលកំពុងខឹងបានដើរសំដៅមករកពួកគេ។ គាត់ងាកទៅរក ស៊ាវយូ រួចស្ដីបន្ទោសថា៖ «នៅលើវេទិកានេះ ចៅគ្មានសិទ្ធិមកបញ្ចេញការប្រកួតប្រជែងជាមួយនរណាម្នាក់ឡើយ។ ត្រឡប់ទៅវិញភ្លាម! ប្រសិនបើចៅនៅតែបង្កការរំខានដល់ ពិធីពេញវ័យ ទៀតនោះ ចៅនឹងត្រូវបង្ខំឱ្យនៅក្នុងផ្ទះរយៈពេលមួយខែ!»

បន្ទាប់ពីបានបញ្ចេញកំហឹងដាក់ ស៊ាវយូ រួចមក ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល។ គាត់ងាកក្បាលទៅមើល ស៊ុនអឺ ដែលកំពុងអង្អែលសរសៃសក់ខ្មៅរលោងរបស់នាង រួចបង្ខំស្នាមញញឹមថា៖ «អ្នកនាងតូច ស៊ុនអឺ ចៅក៏គួរតែចុះទៅវិញដែរ។ ការបញ្ចេញការប្រកួតរបស់ចៅក៏ខុសនឹងច្បាប់ដែរ»។

ស៊ុនអឺ គ្រវីស្មារបស់នាងដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។ នាងងក់ក្បាលបន្តិច រួចបែរខ្លួនត្រឡប់ចេញពីវេទិកា។ បន្ទាប់មក នាងបានងាកមកមើល ស៊ាវយ៉ាន រួចធ្វើមុខបែបកំប្លែងដាក់គេយ៉ាងស្ងាត់ៗ ធ្វើឱ្យគេមិនដឹងថាគួរយំឬសើចឡើយ។

ការត្រូវ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរស្ដីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយូ ខាំបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងដោយមានអារម្មណ៍ថាអយុត្តិធម៌។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានទន្ទ្រាំជើងពីរបីដង រួចបញ្ចេញសំឡេងហ៊ឹសមុននឹងដើរចេញទៅ៖ «អាល្អិត ចាំមើលចុះ!»

សម្លឹងមើលទៅវគ្គបញ្ចប់ដ៏កំប្លែងនេះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរក៏ដកដង្ហើមធំ។ គាត់ងាកក្បាលទៅមើលអ្នកបង្កហេតុដែលមានទឹកមុខស្លូតត្រង់។ ដោយបង្ខំស្នាមញញឹមបន្តិច ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានឈរនៅលើវេទិកា ហើយស្រែកដោយ សំឡេងរាបស្មើ ថា៖ «ស៊ាវនីង បានប្រើប្រាស់ថ្នាំដោយខុសច្បាប់ ហេតុដូច្នេះហើយ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ គេនឹងត្រូវឃុំខ្លួនក្នុងផ្ទះរយៈពេល ៣ ខែ!» បន្ទាប់ពីព្រឹទ្ធាចារ្យនិយាយចប់ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវក៏បានផ្ទុះឡើង។ គាត់បានស្រែកម្ដងទៀតថា៖ «ការប្រកួតប្រជែងបានបញ្ចប់ហើយ! ស៊ាវយ៉ាន ជាអ្នកឈ្នះ!»

ចំពោះការពន្យល់ដែលមិនចាំបាច់អំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនោះ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានបញ្ចេញមតិអ្វីឡើយ។ បន្ទាប់ពីឮការប្រកាសបញ្ចប់នៃ ពិធីពេញវ័យ គេក៏បានដើរចុះពីវេទិកា។

សមាជិកទាំងអស់ដែលនៅលើកន្លែងអង្គុយបានសម្លឹងមើលទៅយុវជនរូបនេះ។ សម្លឹងមើលទៅភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពកោតខ្លាចរបស់សមាជិកក្នុងត្រកូល ស៊ាវយ៉ាន បានអង្អែលច្រមុះរបស់គេ ហើយសើចក្នុងចិត្ត។

បន្ទាប់ពីពិធីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានបញ្ចប់ សមាជិកត្រកូលផ្សេងៗទៀតក៏បានឡើងលើវេទិកា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រោមឥទ្ធិពលនៃសមិទ្ធផលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន សមិទ្ធផលរបស់អ្នកដទៃហាក់ដូចជាស្រអាប់ទៅវិញ។

ចុងក្រោយ ស៊ុនអឺ បានបង្ហាញខ្លួននៅលើវេទិកា និងបង្កឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ អាយុ ១៥ ឆ្នាំ ស្ថិតក្នុង លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ សមិទ្ធផលនេះគឺចាញ់តែសមិទ្ធផលកាលពីមុនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាសមិទ្ធផលរបស់ ស៊ុនអឺ នៅតែអស្ចារ្យក៏ដោយ ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនដែលចូលរួមក្នុងពិធីនេះដឹងថា នាងគឺជាត្បូងពេជ្រដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់ត្រកូល។ ដូច្នេះហើយ បើទោះបីជាពួកគេនៅតែតក់ស្លុត ប៉ុន្តែវានៅតិចជាងការភ្ញាក់ផ្អើលដែលពួកគេមានចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន។

ពិធីពេញវ័យ បានអូសបន្លាយតាំងពីព្រលឹមរហូតដល់រសៀល។ នៅទីបញ្ចប់ ទីវាលត្រូវបានបំពេញដោយសំឡេងកោតសរសើរ មុននឹងមនុស្សម្នាចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពច្របូកច្របល់នៅតែបន្តសម្លឹងមើលយុវជនក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅ ដែលទើបតែបង្កើតអព្ភូតហេតុឱ្យក្លាយជាការពិត។

សម្លឹងមើលការបញ្ចប់នៃ ពិធីពេញវ័យ ស៊ាវយ៉ាន បានដកដង្ហើមធំយ៉ាងស្ងាត់ៗ។ រាល់ការសម្លឹងមើលទាំងនេះធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងខ្លួនឡើយ។ គេគ្រវីក្បាល រួចក្រោកឈរដើរចេញទៅ។

«ថ្ងៃនេះ ការបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់បង ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំងមែន»។ ក្លិនក្រអូបមួយបានភាយមកក្បែរនោះ ហើយសំឡេងសើចដ៏ពីរោះដូចជាកណ្ដឹងប្រាក់របស់ ស៊ុនអឺ បានបន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀករបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ដោយអង្អែលច្រមុះរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្ដើមសើច។

«តាមពិតទៅ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ជឿថាបងមិនចេះ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកណាទៅដឹងថា បងលាក់ទុកវាបានយ៉ាងល្អបែបនេះ»។ ដោយដាក់ដៃដ៏ស្រស់ស្អាតនៅពីក្រោយខ្នង ស៊ុនអឺ បានដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងផ្អៀងក្បាលបន្តិច។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងពោរពេញដោយអារម្មណ៍។

«ហា៎ហា៎ ខ្ញុំមិនអាថ៌កំបាំងដូចឯងទេ ស៊ុនអឺ។ កាលពីលើកមុននៅ សាលបច្ចេកទេស បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ នោះក៏មិនមែនជារបស់ធម្មតាដែរ»។ មាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន បានញញឹមឡើង ខណៈដែលគេបែរមកនិយាយ។

ឮបែបនេះ ស៊ុនអឺ បង្អង់បន្តិច។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានកោងដូចលោកខែ ខណៈដែលនាងសើចខ្លាំងៗ ហើយនិយាយថា៖ «ចំណេះដឹងរបស់បង ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាទូលំទូលាយមែន។ ប្រសិនបើបងចាប់អារម្មណ៍នឹង បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ទាំងនោះ នោះ ស៊ុនអឺ អាចបង្រៀនបងបាន...»

ដោយគ្រវីស្មា ស៊ាវយ៉ាន បានគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយថា៖ «មិនអីទេ ការរៀនច្រើនហួសពីសមត្ថភាពនឹងមិនជួយអ្វីឡើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំយល់យ៉ាងច្បាស់»។

«ចុះបើជា... វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ វិញ?» ការបដិសេធរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺជាអ្វីដែល ស៊ុនអឺ មិនបានរំពឹងទុក ប៉ុន្តែភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃរបស់នាងបានវិលបន្តិច មុននឹងនាងនឹកឃើញគំនិតមួយ។

ស៊ាវយ៉ាន បញ្ឈប់ដំណើរ គេសម្លឹងមើលដោយស្រពិចស្រពិលហើយនិយាយដោយមិនច្បាស់លាស់ថា៖ «តើយើងមិនអាចចូលទៅក្នុង សាលវិធីសាស្ត្រដាំដុះ ដើម្បីស្វែងរក វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ ក្នុងរយៈពេល ៥ ថ្ងៃទៀតទេឬ?»

«បច្ចេកទេសខ្ពស់បំផុតរបស់ត្រកូល ស៊ាវ គឺត្រឹមតែ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម ដែលមានឈ្មោះថា កំហឹងតោកំណាច ប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ បងមិនទាន់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីហាត់វាឡើយ»។ ស៊ុនអឺ ប្រើដៃតូចរបស់នាងរុញសរសៃសក់ខ្មៅចេញ។ នាងពេបមាត់បន្តិច ហើយហាក់ដូចជាកំពុងជ្រើសរើសពាក្យសម្ដីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងនិយាយតិចៗថា៖ «ស៊ុនអឺ អាចព្យាយាមរក វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ឱ្យបង... តើបងគិតយ៉ាងណាដែរ?»

ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ... ពិតជាមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភមែន។ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់... យ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវចំណាយអស់រាប់សែនដែរ។ ដោយដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ខំស្នាមញញឹម។ ប្រសិនបើគេមិនបានជួប យ៉ាវឡាវ ដោយចៃដន្យទេនោះ ប្រហែលជាវាពិតជាពិបាកសម្រាប់គេក្នុងការបង្រួមគម្លាតរវាងគេ និង ស៊ុនអឺ ណាស់។ ទោះបីជា ទេពកោសល្យ តាំងពីកំណើតរបស់គេមិនខ្វះខាតក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែប្រវត្តិដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ ស៊ុនអឺ គឺអ្វីដែលគេមិនអាចសូម្បីតែស្រមៃដល់។

គេបានអង្អែលចិញ្ចៀនដ៏សាមញ្ញនោះដោយសម្ងាត់។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានពេញបេះដូងរបស់គេ ខណៈដែលគេដឹងថាចិញ្ចៀននេះនឹងក្លាយជាអាថ៌កំបាំងរបស់គេដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំងម្ដងទៀត។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ុនអឺ ស៊ាវយ៉ាន ក៏សើច។ គេគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយសំឡេងដ៏ស្រទន់របស់គេបានបង្ហាញពីការតាំងចិត្តថា៖ «មិនបាច់ទេ បងនឹងពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំង»។

ស៊ុនអឺ បញ្ឈប់ដំណើរ។ នាងបើកភ្នែកធំៗ សម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលមិនឈប់ដើរ។ មិនយូរប៉ុន្មាន នាងក៏ញញឹមភ្លាមៗ៖ ហាក់ដូចជា... នៅទីបញ្ចប់ បង ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាមានមនុស្សអាថ៌កំបាំងម្នាក់នៅពីក្រោយខ្នងមែន។ ត្រូវហើយ... តើខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវស៊ើបអង្កេតទេ?

ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលកំពុងតែគិត នាងបានយកម្រាមដៃមកដាក់ត្រង់ថ្ងាស។ បន្ទាប់ពីឈរស្ងៀមមួយសន្ទុះ ស៊ុនអឺ ក៏គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ យកល្អគួរតែទុកឱ្យគាត់នៅម្នាក់ឯងចុះ។ បងប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ស្អប់ណាស់នៅពេលដែលអ្នកដទៃព្យាយាមលូកដៃចូលរឿងផ្ទាល់ខ្លួន។ ដោយសារគ្រូដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះបានបង្រៀនគាត់ច្រើនបែបនេះ គាត់ប្រហែលជាមិនធ្វើបាបបងប្រុសឡើយ។