អ្នកចាញ់ហើយ

បន្ទាប់ពីការប្រកាស ខ្សែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នាបានងាកមកសម្លឹងមើលយុវជនទាំងពីរនៅលើវេទិកាដោយក្ដីចាប់អារម្មណ៍។ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានចម្ងល់ចំពោះយុវជនម្នាក់នេះ ដែលបានបង្កើតអព្ភូតហេតុម្ដងទៀតបន្ទាប់ពីបាត់មុខអស់រយៈពេល ៣ ឆ្នាំ។ តើគេមានទេពកោសល្យក្នុង បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) ដូចគ្នាទៅនឹងការដាំដុះ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែរឬទេ? តើគេមានល្បឿននៃការរៀនសូត្រដ៏គួរឱ្យខ្លាចដូចគ្នាដែរឬទេ?

នៅលើវេទិកាភ្ញៀវ សៀវ ចាន (Xiao Zhan) បានជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលលោកសម្លឹងមើលទៅ សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) នៅលើឆាកជាមួយនឹងទឹកមុខមិនសូវស្រួលបន្តិច។ ទោះបីជា កម្លាំងធាតុ របស់ សៀវ យ៉ាន បានរីកចម្រើនហួសពីការរំពឹងទុករបស់លោកក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកមិនដែលឃើញ សៀវ យ៉ាន ទៅកាន់ សាលបច្ចេកទេស (Dou Technique Hall) ដើម្បីស្វែងរកបច្ចេកទេសណាមួយឡើយ ហើយលោកក៏មិនដែលឃើញគេហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសអ្វីទាំងអស់។

គួររំលឹកផងដែរថា ការហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសគឺខុសពីការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់រៀនបច្ចេកទេស ថ្នាក់លឿង (Huang Level) កម្រិតទាប អ្វីដែលត្រូវការគឺត្រឹមតែការខិតខំប្រឹងប្រែងផ្ទាល់ខ្លួន — ចេះដឹងតាមរយៈការសាកល្បងខុស និងត្រូវ។ ទោះជាយ៉ាងណា បច្ចេកទេសកម្រិតមធ្យម ឬកម្រិតខ្ពស់ នឹងត្រូវការច្រើនជាងនេះ៖ វាត្រូវការការណែនាំផ្ទាល់ពីគ្រូបង្រៀនបច្ចេកទេសប្រចាំត្រកូល។ ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមកនេះ សៀវ ចាន មិនដែលឮថា សៀវ យ៉ាន ចូលទៅជិតគ្រូក្នុងត្រកូលណាម្នាក់ដើម្បីរៀនបច្ចេកទេសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ សៀវ នីង (Xiao Ning) តែងតែទៅទីនោះជាប្រចាំដើម្បីរៀនបច្ចេកទេសទាំងនោះ។

តាមការយល់ដឹងរបស់ សៀវ ចាន សៀវ នីង ដែលស្ថិតនៅកម្រិត ៨ បានហ្វឹកហាត់ស្ទាត់ជំនាញនូវបច្ចេកទេស ថ្នាក់លឿង កម្រិតមធ្យមចំនួន ៣ និងកម្រិតខ្ពស់ចំនួន ១ រួចទៅហើយ។ បច្ចេកទេសណាមួយក្នុងចំណោមនោះ នឹងធ្វើឱ្យគេនាំមុខមួយជំហានលើគូប្រកួតដែលមានកម្រិតថាមពលស្មើគ្នា។ វាហាក់ដូចជា សៀវ យ៉ាន នឹងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀបនៅក្នុងការប្រយុទ្ធនេះ។

“ហាហា។ លោកមេត្រកូលសៀវ តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ? តើជ័យជម្នះអាចកើតមានចំពោះអ្នកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន ដែរឬទេ?” នៅក្បែរ សៀវ ចាន កញ្ញា យ៉ា ហ្វៃ (Ya Fei) ដែលខ្សែភ្នែកសម្លឹងជាប់ទៅលើវេទិកា បានសួរឡើងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់។

សៀវ ចាន បានសម្រួលកំហឹងរបស់លោកចំពោះ សៀវ នីង ហើយនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ “យ៉ាន អឺ (Yan-er) មិនទាន់ស្ទាត់ជំនាញនឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធនៅឡើយទេ។ លើសពីនេះ គេទើបតែឡើងដល់កម្រិត ៨ ខណៈដែល សៀវ នីង បានឈានដល់កម្រិតនេះអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំហើយ។ វាជារឿងអកុសល ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចថាឱកាសឈ្នះរបស់កូនប្រុសខ្ញុំប្រហែលជាមិនខ្ពស់ឡើយ។”

“អូ! ពិតមែនឬ?” យ៉ា ហ្វៃ បានព្រិចភ្នែកយឺតៗ កែវភ្នែកដ៏ទាក់ទាញរបស់នាងបានក្រឡេកមើលដោយខ្ជិលច្រអូសទៅកាន់យុវជនឈុតខ្មៅដែលស្ងប់ស្ងាត់នៅលើវេទិកា។ បបូរមាត់របស់នាងកោងឡើងជាស្នាមញញឹមតូចមួយ ដែលផ្ដល់ឱ្យនាងនូវសម្រស់ដ៏មានមន្តស្នេហ៍ ខណៈដែលនាងពោលថា៖ “ខ្ញុំមិនដឹងថាហេតុអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានទំនុកចិត្តខ្លាំងលើអ្នកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន។ ខ្ញុំគិតថាគេអាចដណ្ដើមយកជ័យជម្នះក្នុងការប្រយុទ្ធនេះបាន។”

សៀវ ចាន ស្រឡាំងកាំងបន្តិច ឬអាចនិយាយបានថាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងទំនុកចិត្តរបស់នាង។ លោកបានផ្អាកមួយសន្ទុះមុននឹងញញឹម និងគ្រវីក្បាល៖ “សង្ឃឹមថាពាក្យសម្ដីរបស់កញ្ញា យ៉ា ហ្វៃ នឹងក្លាយជាការពិតចុះ។”

ប្រឈមមុខនឹង សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងឈរស្ងៀម សៀវ នីង បានសើចចំអក និងក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃទាំងពីរ ខណៈដែលគេដាក់កាយវិការត្រៀមវាយលុក។ ថាមពល កម្លាំងធាតុ ដ៏ខ្សោយបានហូរពេញរាងកាយគេ ខណៈដែលគេស្ទុះទៅមុខ ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅកាន់តែសាហាវឃោរឃៅ។

គ្មានពាក្យសម្ដីអ្វីទៀតឡើយ ជើងរបស់ សៀវ នីង បានធាក់ផ្ទៃដីយ៉ាងខ្លាំងនាំខ្លួនគេមកក្បែរ សៀវ យ៉ាន។ ហើយដោយគ្មានការរារែកសូម្បីតែមួយវិនាទី សៀវ នីង បានផ្គុំកណ្ដាប់ដៃទាំងពីរចូលគ្នា ដែលធ្វើឱ្យក្រចកដៃរបស់គេមួយៗបញ្ចេញពន្លឺដូចជាលោហៈធាតុ។

ឈរនៅទីនោះ ក្នុងចម្ងាយមិនដល់កន្លះម៉ែត្រពី សៀវ យ៉ាន សៀវ នីង បានផ្អាកបន្តិច។ ដៃស្ដាំរបស់គេបានចេញជារាងក្រញ៉ាំ និងឆ្ពោះទៅរកកន្លែងរបស់ សៀវ យ៉ាន។ “បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់លឿងកម្រិតមធ្យម៖ ក្រញ៉ាំហែកវិញ្ញាណ (Rending Claws)!”

សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលក្រញ៉ាំដែលកំពុងចូលមកជិតដោយភាពមិនយកចិត្តទុកដាក់។ គេបានលើកបាតដៃម្ខាងឡើងយឺតៗដោយកោងចូលក្នុង ហើយស្រាប់តែរុញវាឱ្យត្រង់ភ្លាមៗ ដែលបង្កជាកម្លាំងរុញច្រានដ៏មហិមា...

ដោយមានអារម្មណ៍ពីសម្ពាធដ៏ខ្លាំងក្លានៃកម្លាំងធាតុ ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ នីង ប្រែជាស្លេកស្លាំង ហាក់ដូចជាគេត្រូវបានគេវាយចំរូបរាងកាយពិតៗ។ បន្ទាប់មក គេបានដើរថយក្រោយទាំងទ្រេតទ្រោតចំនួន ១០ ជំហាន មុននឹងអាចទប់ខ្លួនបាន។

នៅទីនោះ មើលពីលើវេទិកាខ្ពស់មក សៀវ ចាន បានសម្លឹងចុះក្រោមដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅក្បែរលោក កញ្ញា យ៉ា ហ្វៃ បានញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ នាងសម្លឹងមើលដោយយកចិត្តទុកដាក់ បបូរមាត់ពណ៌ក្រហមបានប៉ះនឹងពែងតែពណ៌សដូចត្បូងថ្ម ខណៈដែលនាងក្រេបតែយឺតៗ។

“ក្មេងម្នាក់នេះ... ពិតជាកំណប់ទ្រព្យដែលលាក់កំបាំងមែន...” យ៉ា ហ្វៃ គិតក្នុងចិត្ត ខណៈដែលបបូរមាត់ដ៏ទាក់ទាញក្រេបទឹកតែពីពែងម្ដងទៀត។

“តើ... តើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធអីហ្នឹង?” សៀវ នីង និយាយទាំងយកដៃអង្អែលកន្លែងដែលឈឺនៅលើទ្រូង ផ្ទៃមុខរបស់គេស្លេកស្លាំងខណៈពេលដែលគេសួរ។

សៀវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលគេដោយត្រជាក់ មុននឹងឱនក្បាលចុះ។ ឈ្មោះនៃបច្ចេកទេស «បាតដៃអគ្គី» (Fire Palm) ហាក់ដូចជាមិនសូវពិរោះមែន ប៉ុន្តែបច្ចេកទេសនេះអាចបញ្ចេញកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន ពេញចិត្តជាខ្លាំង។

ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ នីង ញ័រដោយកំហឹងនៅពេលឃើញ សៀវ យ៉ាន មើលរំលងគេ គេបានខាំធ្មេញជាប់ និងស្ទុះទៅរក សៀវ យ៉ាន ម្ដងទៀត។

ដោយបាតដៃលាតសន្ធឹងទៅមុខ សៀវ យ៉ាន បានបង្រួមភ្នែកសម្លឹងមើល សៀវ នីង ដែលកំពុងចូលមកជិត ហើយបបូរមាត់របស់គេក៏ប្រែជាស្នាមញញឹមឌឺដងដ៏សាហាវ។

ដៃស្ដាំរបស់គេបានលាតចេញយឺតៗ រួចក៏ក្ដាប់ចូលភ្លាមៗ។ កម្លាំងស្រូបដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានជះចេញពីបាតដៃរបស់គេ។ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង៖ បាតដៃស្រូប (Vacuum Hands)!

ឃើញដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ក្ដាប់ចូល សៀវ នីង បានជាន់ជើងជាប់នឹងដីដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណា កម្លាំងដែលប្រើគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ គេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនគេត្រូវបានស្រូបទាញ និងបញ្ជូនទៅរកកណ្ដាប់ដៃរបស់គូប្រកួត។

រាងកាយរបស់ សៀវ នីង បានហោះជារាងធ្នូឆ្ពោះទៅរក សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងមានស្នាមញញឹមចម្លែកនៅលើផ្ទៃមុខ។

ទោះបីជារាងកាយរបស់ សៀវ នីង កំពុងត្រូវបានស្រូបទាញក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងការញញឹមឌឺដងបានដែរ នៅពេលដែលគេខិតទៅជិតទៅៗ។ គេបានសើចយ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច ខណៈដែលកម្លាំងធាតុចាប់ផ្ដើមបង្រួមនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់គេ។

“កណ្ដាប់ដៃដែក (Iron Fists)!” សៀវ នីង ស្រែកឡើងទាំងក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែន។ ថាមពលធាតុមួយខ្សែបានផ្ទុះចេញមកក្រៅ បង្កើតបានជាសំឡេងលាន់ឮខ្លាំងនៅកណ្ដាលអាកាស។ ប្រសិនបើគេអាចវាយចំស្មារបស់ សៀវ យ៉ាន គេនឹងអាចបង្ករបួសដ៏គួរឱ្យខ្លាចដល់ដៃរបស់គូប្រកួត។ វាហាក់ដូចជា សៀវ នីង យល់ថា សៀវ យ៉ាន មិនបានគិតដល់លទ្ធភាពនៃការវាយបកឡើយ។

កណ្ដាប់ដៃដែក៖ គឺជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់លឿង កម្រិតខ្ពស់ដែលមានកម្លាំងសមគួរ។ វាត្រូវការកម្លាំងធាតុយ៉ាងហោចណាស់កម្រិត ៧ ដើម្បីអាចរៀន និងហ្វឹកហាត់បាន។

ដោយបង្រួមភ្នែកបន្តិចបន្ទាប់ពីមានអារម្មណ៍ពីថាមពលដ៏ស្រួចស្រាវនៅលើអាកាស សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ ដោយបញ្ជូនកម្លាំងធាតុទៅពេញរាងកាយ គេបានឧទានក្នុងចិត្តថា៖ “បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង៖ បាតដៃអគ្គី (Fire Palm)!”

ដោយការសម្រេចចិត្តយ៉ាងមុតមាំ សៀវ យ៉ាន បានបញ្ចេញរលកកម្លាំងធាតុចេញពីបាតដៃរបស់គេ។

“បាំង!” បរិយាកាសប្រែជាធ្ងន់ ខណៈដែលកម្លាំងដែលមើលមិនឃើញបានរុញច្រានរាងកាយដែលកំពុងហោះរបស់ សៀវ នីង ត្រឡប់ទៅក្រោយវិញយ៉ាងសាហាវ។ កម្លាំងស្រូប និងកម្លាំងរុញដែលវាយប្រហារលើ សៀវ នីង បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។

“ភូស!” (សំឡេងអួលឈាម)

កម្លាំងទាំងពីរបានប្រយុទ្ធគ្នា បង្កើតបានជាការទប់ទល់គ្នាមួយភ្លែត។ ជាចុងក្រោយ សៀវ នីង ត្រូវបានខ្ទាតទៅក្រោយ និងធ្លាក់ទៅលើដីក្នុងចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ។ រាងកាយរបស់គេញ័រនៅលើដី ខណៈដែលគេបានខ្ជាក់ឈាមចេញពីមាត់យឺតៗ ជាមួយនឹងសំឡេងថ្ងូរដ៏គួរឱ្យអាណិត។

សម្លឹងមើល សៀវ នីង ដែលបានក្លាយជាមនុស្សទន់ខ្សោយទាំងស្រុង រួចក្រឡេកមើលជុំវិញដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ សៀវ យ៉ាន បានដាក់ដៃចុះយឺតៗ... ទាំងពោលពាក្យយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «អ្នកចាញ់ហើយ...»