ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំងធាតុ (Qi Increasing Powder)

“ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Elder) ទីពីរ តើការតេស្តចប់ហើយឬនៅ?”

សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) សួរដោយស្រទន់ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលអក្សរពណ៌មាសនៅលើផ្ទាំងថ្ម។ គេបានដកដៃចេញយឺតៗ ព្រមទាំងសម្លឹងមើលទៅ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរដែលកំពុងភាំងស្មារតី។

“អូ... អឹម... ការតេស្តចប់ហើយ...” ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរភ្ញាក់ខ្លួនពីភាពស្រឡាំងកាំង បន្ទាប់ពីឮសំឡេងរបស់ សៀវ យ៉ាន។ លោកបានងក់ក្បាលយ៉ាងញាប់ ខណៈដែលកែវភ្នែកនៅតែរេចុះរេឡើង។ ច្បាស់ណាស់ថា លោកនៅតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពតក់ស្លុតនៅឡើយ។

អា៎... ឡើងបាន ៥ កម្រិតក្នុងមួយឆ្នាំ? ពិតជាល្បឿនដ៏លឿន... គួរឱ្យខ្លាចមែនទែន។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរនៅតែលង់ក្នុងគំនិតខ្លួនឯង និងសម្លឹងមើលយុវជននៅចំពោះមុខដោយអារម្មណ៍ដ៏ស្មុគស្មាញ។ ទោះជាយ៉ាងណា ភាពសង្ស័យដែលធ្លាប់មានក្នុងកែវភ្នែកពីមុន បានរលាយបាត់អស់នៅចំពោះមុខការពិតជាក់ស្ដែង។

អក្សរពណ៌មាសបានរលុបបាត់បន្តិចម្ដងៗពីលើផ្ទាំងថ្ម ហើយផ្ទាំងថ្មនោះក៏ត្រឡប់មកមានពណ៌ខ្មៅងងឹតវិញ។

ទោះបីជាអក្សរពណ៌មាសបានរលាយបាត់ទៅហើយក្ដី ប៉ុន្តែទស្សនិកជននៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។ ម្នាក់ៗនៅតែលង់ក្នុងភាពរន្ធត់នៅឡើយ។

“អឹម... អឹម...” នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានក្អកឡើង ហើយទីបំផុតលោកក៏អាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ទស្សនិកជនត្រឡប់មកវិញបាន។

“វិញ្ញាសាតេស្តក្នុងពិធីត្រូវបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរ។ យោងតាមច្បាប់ សៀវ យ៉ាន នឹងត្រូវទទួលការប្រកួតប្រជែងមួយលើក។ អ្នកដែលមានកម្រិតទាបជាង លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យឡើងមកប្រកួត តើមាននរណាចង់ឡើងមកដែរឬទេ?” ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានស្រែកឡើង ខណៈដែលកែវភ្នែករបស់លោកសម្លឹងមើលទៅលើក្រុមក្មេងជំនាន់ក្រោយ។

ប្រសិនបើគេចាត់ទុក ពិធីពេញវ័យ (Coming of Age Ceremony) គឺជាការវាស់ស្ទង់ថាតើ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់នរណាម្នាក់មានកម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណា នោះការប្រកួតប្រជែងគឺជាការពិនិត្យទៅលើភាពស្ទាត់ជំនាញនៃ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) វិញម្ដង។ ជាចុងក្រោយ នៅក្នុងការប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ គឺជាកត្តាដ៏មានឥទ្ធិពលក្នុងការកំណត់លទ្ធផលឈ្នះចាញ់។ ការយកចិត្តទុកដាក់របស់ត្រកូលនីមួយៗទៅលើភាពស្ទាត់ជំនាញនៃបច្ចេកទេស គឺមិនចាញ់ការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើកម្រិតថាមពលឡើយ។

បន្ទាប់ពីឮការប្រកាសរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរ សំឡេងវឹកវរតិចៗបានផ្ទុះឡើងក្នុងចំណោមទស្សនិកជន។ ក្រុមក្មេងៗជំនាន់ក្រោយនៃ ត្រកូលសៀវ (Xiao Clan) បានសម្លឹងមើលមុខគ្នា ខណៈដែលភាពភ័យខ្លាចបានធ្វើឱ្យពួកគេមិនហ៊ានហើបមាត់។ អក្សរពណ៌មាសនៅលើផ្ទាំងថ្មខ្មៅ “កម្លាំងធាតុ កម្រិត ៨ (8 Duan Qi)” បានកម្ទេចរាល់គំនិតចង់យកឈ្នះងាយៗនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេឱ្យក្លាយជាចំណែកៗ។

នៅពេលនេះ ពួកគេគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអួតអាងពីកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេជាមួយ សៀវ យ៉ាន ឡើយ។

សៀវ យ៉ាន ឈរស្ងៀមនៅលើវេទិកា និងក្រឡេកមើលទៅមិត្តភក្តិជំនាន់-របស់គេដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ រាល់ពេលដែលកែវភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅយុវជនណាម្នាក់ យុវជនម្នាក់នោះនឹងប្រញាប់ដើរថយក្រោយភ្លាម។

“ហឹម ពួកកំសាក!” សម្លឹងមើលសមាជិកត្រកូលជុំវិញខ្លួនដែលកំពុងខ្លាចរអា សៀវ នីង (Xiao Ning) បានស្ដីបន្ទោសដោយការមើលងាយ។ គេបានងើបក្បាលឡើង និងសម្លឹងមើលទៅយុវជនឈុតខ្មៅនៅលើវេទិកាដោយភាពចង់ឈ្នះ រួចរៀបនឹងបោះជំហានឡើងទៅលើវេទិកា ប៉ុន្តែត្រូវបានដៃដ៏ស្រឡូនមួយទាញឃាត់ទុក។

ដោយជ្រួញចិញ្ចើម សៀវ នីង បានសម្លឹងមើលបងស្រីរបស់គេ រួចនិយាយទាំងមិនពេញចិត្តថា៖ “មានរឿងអី?”

សៀវ យូ (Xiao Yu) ដកដង្ហើមធំ រួចតបថា៖ “គេនៅកម្រិត ៨ ឯងប្រហែលជាមិនអាចឈ្នះគេឡើយ។”

មាត់របស់ សៀវ នីង ញាក់បន្តិច គេក៏មានការរារែកចិត្តដែរ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេក្រឡេកទៅឃើញ ស៊ុន អឺ (Xun Er) ដែលនៅក្បែរនោះ អ្វីដែលគេបានឃើញគឺនាងកំពុងសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដោយក្ដីកក់ក្ដៅ និងទឹកមុខដ៏ស្រស់បំព្រង ដែលនាងមិនដែលបង្ហាញមកកាន់គេសោះ...

ដោយខាំធ្មេញគ្រឺតៗ សៀវ នីង បានគ្រវាសដៃរបស់ សៀវ យូ ចេញ ជាមួយនឹងភាពប្រចណ្ឌ និងកំហឹងដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេ។ “ចុះយ៉ាងម៉េច! វាមានរយៈពេលជាង ១ ឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំឡើងដល់កម្រិត ៨ តើបងគិតថាខ្ញុំមិនអាចឈ្នះអាម្នាក់ដែលទើបតែឡើងដល់កម្រិត ៨ នោះមែនទេ?”

សម្លឹងមើល សៀវ នីង ដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពរឹងរូស និងការប្រចណ្ឌ សៀវ យូ ដឹងថានាងគ្មានជម្រើសឡើយ។ បន្ទាប់ពីផ្អាកមួយសន្ទុះ នាងបានយកថ្នាំគ្រាប់ពណ៌បៃតងមួយចេញមក ហើយអង្អែលវាថ្នមៗដោយក្ដីស្រណោះ មុននឹងញាត់វាចូលទៅក្នុងដៃរបស់ សៀវ នីង។ នាងបានខ្សឹបថា៖ “នេះគឺជាថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ២ ‘ថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំងធាតុ (Qi Increasing Powder)’ ដែលផ្ដល់នូវកម្លាំងកម្រិត អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ក្នុងរយៈពេលខ្លី។ ទោះជាយ៉ាងណា ផលវិបាករបស់វាគឺ បើលេបវាហើយ ឯងនឹងត្រូវដេកឈឺនៅលើគ្រែពេញមួយខែបន្ទាប់។ កុំប្រើវាឱ្យសោះ បើមិនចាំបាច់បំផុត។”

ឮបែបនេះ សៀវ នីង ក្ដាប់ថ្នាំគ្រាប់នោះដោយក្ដីរីករាយ ទាំងនិយាយថា “មានរបស់នេះ ខ្ញុំនឹងផ្ដល់មេរៀនឱ្យអាម្នាក់នោះជាមិនខាន!”

សៀវ យូ ជ្រួញចិញ្ចើម និងដាស់តឿនគេថា “កុំធ្វើអ្វីផ្ដេសផ្ដាសពេក។ គ្រាន់តែឱ្យវាពិបាកខ្លួនបន្តិចបានហើយ។ ឯងមិនត្រូវធ្វើឱ្យវាមានរបួសធ្ងន់ធ្ងរឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ សូម្បីតែលោកតា ក៏មិនអាចការពារឯងបានដែរ។ ‘វា’ នៅពេលនេះ មិនមែនជាអាជនពិការដែលគ្មានប្រយោជន៍ដូចកាលពីមុនទៀតឡើយ។”

“បាទៗ ខ្ញុំដឹងហើយ...” សៀវ នីង និយាយមិនយកចិត្តទុកដាក់ ទាំងងក់ក្បាលតិចៗ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបែបឌឺដង គេបានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ុន អឺ រួចពោលក្នុងចិត្តយ៉ាងមានមោទនភាពថា៖ ខ្ញុំនឹងឱ្យអ្នកដឹងថា អាម្នាក់នោះគ្រាន់តែជា "ខ្នើយប៉ាក់ដែលមានតែសំបកក្រៅ" (មនុស្សមានតែរូបរាង តែគ្មានសមត្ថភាព) ប៉ុណ្ណោះ!

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ សៀវ នីង បានគ្រវាសដៃរបស់ សៀវ យូ ចេញ រួចលោតឡើងទៅលើវេទិកា ទាំងស្រែកថា “ខ្ញុំសុំប្រកួតជាមួយឯង!”

បន្ទាប់ពីឮបែបនេះ ខ្សែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នាបានងាកមកសម្លឹងមើល សៀវ នីង ហើយអារម្មណ៍ដែលបានក្លាយជាចំណុចកណ្ដាលនៃចំណាប់អារម្មណ៍ បានធ្វើឱ្យមោទនភាពនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេកាន់តែខ្លាំងឡើង។

សម្លឹងមើល សៀវ នីង ដែលកំពុងដើរមក ចិញ្ចើមរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានជ្រួញចូលគ្នា។ លោកបានសម្លឹងមើលទៅកន្លែងអង្គុយរបស់ភ្ញៀវ ហើយក៏បានឃើញ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីមួយដែលមានទឹកមុខមិនសូវស្រស់បស់ ដូចអ្វីដែលលោកបានរំពឹងទុក។ លោកដកដង្ហើមធំតិចៗ និងស្ដីបន្ទោសក្នុងចិត្តថា៖ អាល្ងង់អើយ! តើឯងនៅតែគិតថា សៀវ យ៉ាន គឺជាអាជនពិការគ្មានប្រយោជន៍ដូចកាលពីមុនទៀតមែនទេ?

សៀវ នីង មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងការជ្រួញចិញ្ចើមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរឡើយ ហើយបានបោះជំហានវែងៗទៅមុខទាំងញញឹមយ៉ាងក្រអឺតក្រទម៖ “សៀវ យ៉ាន ឱ្យខ្ញុំសាកល្បងកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់ឯងបន្តិចមើល។”

សម្លឹងមើលទៅមុខយ៉ាងក្រអឺតក្រទមដើម្បីមើល សៀវ នីង នៅចំពោះមុខគេ សៀវ យ៉ាន មិនទាំងខ្វល់នឹងឆ្លើយតបផង។

ឃើញថា សៀវ នីង បានដើរមកដល់ចំកណ្ដាលវេទិកាហើយ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីប្រកាសខ្លាំងៗថា៖ “សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានប្រកួតប្រជែងដោយ សៀវ នីង។ សៀវ យ៉ាន តើឯងយល់ព្រមទទួលការប្រកួតនេះដែរឬទេ?”

“ឯងច្បាស់ជាមិនរត់គេចពីការប្រកួតរបស់ខ្ញុំទេមែនទេ? ស៊ុន អឺ កំពុងមើលរឿងនេះ ឯងកុំធ្វើឱ្យនាងខកចិត្តឱ្យសោះ...” ដោយអង្អែលថ្នាំគ្រាប់ដែលលាក់នៅក្នុងដៃអាវ ទំនុកចិត្តរបស់ សៀវ នីង បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយគេបានក្រឡេកមើលទៅក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងស្ងប់ស្ងាត់នៅខាងក្រោម រួចនិយាយទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។

អាល្ងង់... សៀវ យ៉ាន រអ៊ូក្នុងចិត្ត ទាំងយកដៃប៉ះច្រមុះ។ នៅចំពោះមុខគ្រប់គ្នា គេបានងក់ក្បាល ហើយនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ “ខ្ញុំយល់ព្រម។”

ឃើញ សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានដកដង្ហើមធំម្ដងទៀត រួចគ្រវីដៃ។ ខណៈដែលលោកដើរចេញពីវេទិកា លោកបានបន្ទាបសំឡេងឱ្យឮត្រឹមតែពួកគេពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះថា “ចាំទុក ត្រូវគ្រប់គ្រងកម្លាំងរបស់ឯងឱ្យបាន។ កុំធ្វើឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកមានរបួសឱ្យសោះ!”

សៀវ នីង បានពេបមាត់ ខណៈដែល សៀវ យ៉ាន គ្រវីស្មាដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។

នៅពេលដែល ព្រឹទ្ធាចារ្យ ទីពីរបានចាកចេញពីវេទិកា បរិយាកាសនៅខាងលើនោះចាប់ផ្ដើមតានតឹងឡើង។ ការប្រយុទ្ធជិតនឹងផ្ទុះឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ។