ខ្នងទល់ខ្នង

ខណៈដែល ស៊ុន ភីងអាន ដើរមកជិតស្ពានថ្ម គេបានលេបទឹកមាត់ដោយភាពភ័យខ្លាច និងមានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការដើរឆ្លងកាត់វា។ បន្ទាប់ពីមានការទាស់ទែងក្នុងចិត្តមួយសន្ទុះ គេក៏សម្រេចចិត្តដើរតាមដងអូរវិញ ហើយនៅពេលទៅដល់កន្លែងដែលអូរនោះចង្អៀតបំផុត គេក៏រត់យកល្បឿន រួចលោតផ្លោះឆ្លងទៅម្ខាងទៀត មុននឹងបន្តដំណើរទៅកាន់ជួរភ្នំគោខៀវ។

ដោយមិនដឹងខ្លួន ការសម្រេចចិត្តដើរផ្លូវវាងឆ្ងាយរបស់គេ បានធ្វើឱ្យគេខកខានមិនបានជួប រ័ន ស៊ីវ ដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ហាងជាងដែក ដោយប្រញាប់ប្រញាល់ដើរឆ្លងកាត់ស្ពានថ្ម ទាំងដៃកាន់ដបស្រាផ្កាប៉េសនិទាឃរដូវ។

លើកនេះ ខណៈដែលនាងដើរកាត់ហាងនំនៅច្រកតូចជិះនាគ នាងបានឱនក្បាលចុះ ហើយដើរឱ្យលឿនបំផុត ព្រោះខ្លាចទប់ចិត្តមិនបាននឹងក្លិននំដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ទាំងនោះ។ នាងត្រូវចាប់ផ្តើមសន្សំប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយនាងមិនអាចចំណាយខ្ជះខ្ជាយលើនំទាំងនោះទៀតឡើយ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ស៊ុន ភីងអាន បានទៅលេងផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង។ គេបានកាន់ចង្កៀងប្រេងដើរមើលគ្រប់បន្ទប់ក្នុងផ្ទះ ហើយបន្ទាប់ពីបញ្ជាក់ថាគ្មានអ្វីបាត់បង់ ទើបគេពន្លត់ចង្កៀង រួចចាកចេញត្រឡប់ទៅច្រកតូចថូដីឥដ្ឋវិញ។

នៅពេលដើរកាត់ផ្ទះចាស់ដែលមានដំបូលធ្លុះ ស៊ុន ភីងអាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ ទោះបីជានៅមានបន្ទុកលើស្មាក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាស្រាលជាងមុនឆ្ងាយណាស់ កាលពីពេលដែលគេចាកចេញពីច្រកតូចថូដីឥដ្ឋទៅកាន់ហាងជាងដែក។ ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន នៅពេលគិតថាវាពិតជាមានអារម្មណ៍ល្អណាស់ដែលមានប្រាក់ខ្លះក្នុងហោប៉ៅ។

ក្នុងមួយជីវិតមកនេះ ស៊ុន ភីងអាន ធ្លាប់ឃើញត្រឹមតែបំណែកប្រាក់អេតចាយប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនដែលឃើញប្រាក់ដុំ ហើយក៏រឹតតែមិនដែលឃើញមាសឡើយ។

ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ គេបើកទ្វារ រួចប្រញាប់រត់ទៅទីធ្លាខាងក្រោយ ដើម្បីធានាថាទ្វាររបងត្រូវបានដាក់គន្លឹះត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ចូលក្នុងផ្ទះវិញ គេក៏អុជចង្កៀងប្រេងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដែលវាបានជះពន្លឺពណ៌លឿងស្រទន់ទៅលើជញ្ជាំងដីឥដ្ឋជុំវិញ។

បន្ទាប់មក គេក៏ដកថង់កាក់ស្ពាន់មាសទាំងបីប្រភេទគឺ កាក់សំណាង កាក់បូជា និងកាក់សំណាង (Greeting Spring, Offering, and Good Fortune Coins) ចេញពីក្នុងថូដីឥដ្ឋនៅជ្រុងផ្ទះ ដែលក្នុងថង់នីមួយៗមានកាក់ចំនួន ២៥, ២៦ និង ២៨ រៀងគ្នា សរុបទាំងអស់មាន ៧៩ កាក់។

នីង យ៉ាវ ធ្លាប់បានពន្យល់ប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន យ៉ាងខ្លីថា កាក់ស្ពាន់ទាំងនេះគឺជាការបន្តនៃរូបិយបណ្ណដែលប្រើក្នុងអាណាចក្រមនុស្សលោក ប៉ុន្តែពួកវាមានតម្លៃខ្ពស់បំផុតដោយសារតែភាពកម្រ។

ពិតណាស់ មូលហេតុចម្បងដែលពួកវាមានតម្លៃខ្លាំង គឺដោយសារតែអ្នកក្រៅត្រូវចំណាយកាក់ទាំងនេះ ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិចូលមកក្នុងទីប្រជុំជន។ នេះគឺជាច្បាប់មិនដែលសរសេរដែលកើតមានតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ហើយដោយសារ នីង យ៉ាវ មិនមែនជាអ្នកទ្វីបដបត្បូងខាងកើត នាងក៏មិនអាចប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន ថាទំនៀមទម្លាប់នេះចាប់ផ្តើមតាំងពីពេលណានោះដែរ។

ស៊ុន ភីងអាន ដកកាក់មួយប្រភេទមួយៗមកដាក់លើតុ។ កាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវ (Greeting Spring Coins) មានឆ្លាក់អក្សរ «រីករាយឆ្នាំថ្មី» និងមានរូបពពកទេពយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ព្រមទាំងមានរូបទេវតាពាក់អាវក្រោះកំពុងវាយស្គរ។

សត្វល្អិតចង្រៃទាំងប្រាំ (សត្វពស់, ខ្ទួយ, ក្អែប, ផ្ទក់ និងគីង្គក់) ត្រូវបានឆ្លាក់នៅផ្នែកខាងមុខនៃ កាក់សំណាង (Good Fortune Coins) ចំណែកខាងក្រោយមានឆ្លាក់អក្សរ «កម្ចាត់វិញ្ញាណអាក្រក់» រួមជាមួយរូបអណ្តើក និងពស់រុំជុំវិញដាវ។

នៅខាងមុខ កាក់បូជា (Offering Coins) មានឆ្លាក់អក្សរ «ភាពស្មោះត្រង់គឺជាកូនសោ» ចំណែកខាងក្រោយមានអក្សរ «ទេវតានៅខាងលើ»។ ក្រៅពីនោះ វាមិនមានរូបភាពលម្អអ្វីឡើយ វាគឺជាប្រភេទកាក់ដែលមានរូបរាងសាមញ្ញបំផុតក្នុងចំណោមកាក់ទាំងបី។

ស៊ុន ភីងអាន លើកកាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវមកពិនិត្យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ម្តងហើយម្តងទៀត គេស្ទើរតែមិនជឿថា កាក់តូចមួយនេះអាចទិញបានសូម្បីតែ ភ្នំត្បូងពិត ទាំងមូល។ ស៊ុន ភីងអាន ស្គាល់ភ្នំនេះច្បាស់ ដែលលោកគ្រូ រ័ន ហៅថាត្រឹមតែជាទួលតូចមួយ។ កាលពីលើកដំបូងដែលតាចាស់ យ៉ាវ នាំគេចូលព្រៃរកដីឥដ្ឋ ពួកគេបានទៅដល់កំពូលភ្នំត្បូងពិតនេះឯង។

មានប្រភេទដីជាច្រើន ហើយផ្នែកដែលពិបាកបំផុតក្នុងការវាយតម្លៃដី គឺការកំណត់ថាតើវាមានធាតុផ្សំពីធម្មជាតិត្រូវនឹងធាតុទាំងបួន (ទឹក ភ្លើង លោហៈ និងឈើ) ដែរឬទេ។ នេះគឺជាដំណើរការដែលស្មុគស្មាញណាស់ ហើយ ស៊ុន ភីងអាន មិនទាន់បានរៀនអស់ពីតាចាស់ យ៉ាវ ឡើយ មុនពេលលោកចែកឋានទៅ។

នៅពេលនោះ ស៊ុន ភីងអាន កំពុងអង្គុយលើដី កាយដីពីភ្នំត្បូងពិត ខណៈដែលតាចាស់ យ៉ាវ ជាន់ដីមួយជើង រួចប្រកាសថា ដីនៅលើភ្នំនេះមានរសជាតិឆ្ងាញ់បំផុត ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយដែលភ្នំនេះតូចពេក ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលជាប់ក្នុងទ្រុងចង្អៀត មិនអាចងើបក្បាល ឬលាតសន្ធឹងដៃជើងបានឡើយ ហើយនោះជាមូលហេតុដែលកន្លែងបែបនេះត្រូវបានគេហៅថា «សំបកខ្យង»។

ស៊ុន ភីងអាន ដាក់កាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវចុះថ្នមៗ រួចលើកកាក់សំណាងមកមើល ប៉ុន្តែគេក៏ប្រញាប់ដាក់វាចុះវិញជាមួយនឹងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។

ថ្ងៃទីប្រាំ ខែទីប្រាំ នៃប្រតិទិនចន្ទគតិ គឺជាថ្ងៃដែលសត្វល្អិតចង្រៃទាំងប្រាំចេញមកដើរលេង ហើយវាចៃដន្យអី ក៏ជាថ្ងៃដែលគេកើតដែរ។ សុង ជីស៊ីន ធ្លាប់ប្រាប់គេថា នៅកន្លែងជាច្រើន ក្មេងដែលកើតក្នុងថ្ងៃនោះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាប្រផ្នូលអាក្រក់ ហើយកន្លែងខ្លះថែមទាំងមានទំនៀមទម្លាប់យកក្មេងទាំងនោះទៅជ្រមុជទឹកសម្លាប់ក្នុងទន្លេទៀតផង។

ស៊ុន ភីងអាន គ្រវីក្បាលដើម្បីបណ្តេញគំនិតទាំងនោះ រួចលើកកាក់បូជាមកមើល។

ស្រាប់តែគំនិតមួយបានលេចឡើងក្នុងចិត្តគេ។ កាលពីលើកដំបូងដែលគេបានជួប នីង យ៉ាវ, ហ្វូ ណានហួរ និង ឆៃ ជីនជាន គេចាំថាអ្នកក្រៅម្នាក់ៗត្រូវផ្តល់ថង់កាក់ស្ពាន់ឱ្យទៅ ចឹង តាហ្វឹង នៅខ្លោងទ្វារទិសខាងកើត ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិចូលក្នុងទីប្រជុំជន តើកាក់ទាំងនោះចុងក្រោយទៅដល់ណា? តើពួកវាទាំងអស់បានទៅដល់ដៃអធិរាជនៃអាណាចក្រមហាឡីឬ?

ស៊ុន ភីងអាន ដឹងថាវាជាសំណួរដែលគេមិនអាចរកចម្លើយបាន គេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចឈប់គិតពីវា។ ផ្ទុយទៅវិញ គេចាប់ផ្តើមគិតលេខក្នុងចិត្ត។

លោកគ្រូ រ័ន ប្រាប់គេថា ភ្នំត្បូងពិតមានតម្លៃត្រឹមតែកាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវមួយកាក់ប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលភ្នំទំហំមធ្យមដូចជា ភ្នំចង្កៀងឈូក មានតម្លៃចន្លោះពី ១០ ទៅ ១៥ កាក់ ហើយភ្នំធំៗដូចជា ភ្នំធូប មានតម្លៃពី ២៥ ទៅ ៣០ កាក់។

ដោយដឹងពីព័ត៌មាននេះ វាមិនចំណាយពេលយូរទេសម្រាប់គេក្នុងការសម្រេចចិត្តថាត្រូវធ្វើអ្វី។

អាណាចក្រមហាឡី ពិតជាផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ដល់ លោកគ្រូ រ័ន ណាស់ ជាក់ស្តែងគឺពួកគេសុខចិត្តផ្តល់ភ្នំឱ្យគាត់ចំនួនបីដោយមិនគិតថ្លៃ។ ដោយសារ លោកគ្រូ រ័ន បម្រុងនឹងបង្កើតសំណាក់ផ្ទាល់ខ្លួន វានឹងជារឿងល្អបំផុតប្រសិនបើភ្នំទាំងបីរបស់គាត់ស្ថិតនៅជាប់គ្នា។ បើមិនដូច្នោះទេ សំណាក់នឹងត្រូវនៅបែកខ្ញែកគ្នា ដែលវាមិនសូវល្អឡើយ។ នេះគឺជាល្បិចដ៏ឆ្លាតវៃរបស់រាជវាំង។

ពួកគេដឹងថា គ្មានផ្លូវដែល លោកគ្រូ រ័ន អាចជ្រើសរើសយកភ្នំដែលមានតម្លៃបំផុតទាំងបីនោះទេ ដូច្នេះពួកគេសុខចិត្តផ្តល់សំណើដែលមើលទៅហាក់ដូចជាសប្បុរសបំផុតនៅខាងក្រៅ។ ស៊ុន ភីងអាន បម្រុងនឹងជ្រើសរើសភ្នំជាមួយ លោកគ្រូ រ័ន ប៉ុន្តែគេក៏ចង់ទិញភ្នំតូចមួយ ឬពីរនៅកន្លែងផ្សេងទៀតដែរ ហើយភ្នំដូចជា ភ្នំត្បូងពិត គឺជាអ្វីដែលគេកំពុងស្វែងរក។

ប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាក្វល់ពីភ្នំតូចតាចទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែពួកវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងកែវភ្នែករបស់ ស៊ុន ភីងអាន។ យ៉ាងណាមិញ ទោះបីជាភ្នំតូចប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏វានៅតែជាភ្នំ ហើយវាចំណាយអស់ត្រឹមតែកាក់ស្ពាន់មួយកាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយគិតបែបនេះ ស៊ុន ភីងអាន សម្រេចចិត្តថាគេត្រូវតែទិញភ្នំនោះឱ្យបាន។

ចំពោះភ្នំដែលថ្លៃបំផុតដែល លោកគ្រូ រ័ន បានរៀបរាប់ ដូចជា ជួរភ្នំនិទាឃរដូវស្ងួត, ភ្នំឆើតឆាយទេព និង ភ្នំធូប ស៊ុន ភីងអាន ពិតជាមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។

ផែនការរបស់គេគឺ ចំណាយកាក់ស្ពាន់មាសមួយថង់យ៉ាងច្រើនបំផុត ដើម្បីទិញភ្នំធំមួយដែលមិនចាញ់ភ្នំខាងលើប៉ុន្មានឡើយ។ បន្ថែមលើសពីនេះ គេនឹងទិញភ្នំតូចៗដូចជា ភ្នំត្បូងពិត ប្រហែល ១០ កាក់ទៀត ហើយគេនឹងទុកកាក់ដែលនៅសល់ ដើម្បីទិញភ្នំដែលនៅក្បែរភ្នំទាំងបីដែល លោកគ្រូ រ័ន ជ្រើសរើស។

ចំពោះភ្នំគ្មានឈ្មោះដែលសម្បូរទៅដោយវេទិកាសម្លាប់នាគនោះ ស៊ុន ភីងអាន បានសម្រេចចិត្តរួចហើយថា គេនឹងមិនប៉ះពាល់វាដាច់ខាត ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ។ បើទោះជាពេលនេះមិនទាន់មានអ្នកណាដឹងពីវេទិកាសម្លាប់នាគនៅលើភ្នំនោះក៏ដោយ ក៏គេនឹងនៅឱ្យឆ្ងាយពីទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានពិសនោះដែរ។

ទីប្រជុំជនលែងជាពិភពតូចត្បូងដែលបិទជិតពីពិភពខាងក្រៅទៀតហើយ ហើយនៅពេលអ្នកក្រៅសម្រុកចូលមកកាន់តែច្រើន នឹងមាននរណាម្នាក់រកឃើញវេទិកាសម្លាប់នាគនៅលើភ្នំនោះមិនខាន ដូច្នេះការធ្វើជាម្ចាស់ភ្នំនោះ នឹងនាំមកតែបញ្ហាសម្រាប់គេប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណា មុននឹងធ្វើការទិញ ស៊ុន ភីងអាន គ្រោងនឹងធ្វើដំណើរឡើងភ្នំដោយផ្ទាល់ម្តងទៀត។

គេមិនអាចទទួលយកការចាយប្រាក់ច្រើនបែបនេះ ដោយមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងទិញអ្វីនោះឡើយ។ ទោះបីជាគេដឹងថាការវិនិយោគនេះនឹងផ្តល់ផលចំណេញក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាមិនទាន់អស់ចិត្ត។

គេរស់ក្នុងភាពក្រីក្រពេញមួយជីវិត ដូច្នេះគេមានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់បំផុតចំពោះរាល់ការចំណាយរបស់គេ។

មកដល់ពេលនេះ ស៊ុន ភីងអាន នៅសល់គ្រួសប្រម៉ាត់ពស់ចំនួនប្រាំបីគ្រាប់ដែលមិនទាន់ប្តូរពណ៌ ហើយនៅមានគ្រួសប្រម៉ាត់ពស់ជាច្រើនទៀតដែលលាក់ទុកក្នុងផ្ទះរបស់គេ និងផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ប៉ុន្តែមិនដឹងជាមូលហេតុអ្វី ពួកវាទាំងអស់បានប្តូរពណ៌ខុសៗគ្នា និងមិនសូវស្អាតដូចកាលពីទើបតែស្រង់ចេញពីទឹកដំបូងឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា ពួកវានៅតែមានអានុភាពដែលមិនអាចរៀបរាប់បាន។ វាគឺជាអារម្មណ៍ដែលមិនអាចពន្យល់បាន ប្រៀបដូចជាការដែល ស៊ុន ភីងអាន ដឹងភ្លាមថា គូ សាន និង លី ប៉ោភីង គឺជាក្មេងដែលឆ្លាតបំផុត នៅពេលដែលគេបានជួបពួកគេលើកដំបូង។

ស៊ុន ភីងអាន ដាក់ថង់កាក់ស្ពាន់មាសទាំងបីត្រឡប់ចូលក្នុងថូដីឥដ្ឋវិញ ហើយគេចាប់ផ្តើមចេញញើសបាតដៃ គ្រាន់តែគិតពីការដែលត្រូវសុំច្បាប់ លោកគ្រូ រ័ន ដើម្បីធ្វើដំណើរចូលភ្នំ។

ទាំងតាចាស់ យ៉ាវ និងលោកគ្រូ រ័ន សុទ្ធតែមិនសូវចូលចិត្តគេ ហើយ ស៊ុន ភីងអាន បានត្រឹមឆ្ងល់ថា តើមកពីគេមានវាសនាមិនល្អជាមួយគ្រូៗរបស់គេមែនទេ?

គេដើរទៅរកកន្ត្រកនៅជ្រុងបន្ទប់ ហើយសម្លឹងមើលដុំវេទិកាសម្លាប់នាគនៅខាងក្នុង។ គេលូកដៃទៅអង្អែលថ្មពណ៌ខ្មៅនោះ វាមានសភាពរលោង និងត្រជាក់បន្តិចនៅពេលប៉ះ។

គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យឆ្ងល់បានទេថា តើថ្មដែលមានរូបរាងសាមញ្ញបែបនេះ មានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយអមតៈនៃដាវដូចជា នីង យ៉ាវ ហើយគេក៏ចង់ដឹងដែរថា តើដាវមួយនឹងមុតដល់កម្រិតណា ប្រសិនបើវាត្រូវបានសម្រួចនៅលើវេទិកាសម្លាប់នាគ។

ស្រាប់តែគំនិតមួយបានលេចឡើង គេក៏ដកស្លឹកលីងឈូទាំងប្រាំសន្លឹកដែល លី ប៉ោភីង បានឱ្យគេមកមើល។ នៅពេលនោះ នាងបានរើសបានប្រាំបីសន្លឹកសម្រាប់គេពីដើមលីងឈូចាស់ ប៉ុន្តែគេបានឱ្យនាងវិញបីសន្លឹក ជាថ្នូរនឹងការខំប្រឹងប្រែងរបស់នាង។

ស៊ុន ភីងអាន ពិនិត្យស្លឹកលីងឈូយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ទោះបីជាពួកវាមើលទៅស្តើង និងទន់ខ្សោយ ប៉ុន្តែពួកវាពិតជារឹងមាំណាស់។ គួរឱ្យស្តាយ ពន្លឺពណ៌បៃតងដែលធ្លាប់រត់តាមសរសៃស្លឹកបានបាត់អស់ហើយ នៅសល់តែចំណុចតូចៗនៃពន្លឺពណ៌បៃតងនៅកន្លែងដែលសរសៃស្លឹកធំៗជួបគ្នា ហើយ ស៊ុន ភីងអាន ស្មានថា នេះប្រហែលជាអ្វីដែលគេហៅថា «ពរជ័យដូនតា»។

ស៊ុន ភីងអាន បានដាក់ស្លឹកលីងឈូទាំងប្រាំសន្លឹកនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន នៅចន្លោះទំព័រនៃសៀវភៅ «ក្បួនក្បាច់គុនរញ្ជួយភ្នំ» (Mountain Shaking Guide)។

បន្ទាប់ពីនោះ ស៊ុន ភីងអាន បានចេញមកក្រៅទីធ្លា ដើម្បីចាប់ផ្តើមការតាំងសមាធិពេលដើរ។

មកដល់ពេលនេះ អ្នកជិតខាងដែលនៅសងខាងផ្ទះរបស់គេបានរើចេញអស់ហើយ។

ស៊ុន ភីងអាន បានជក់ចិត្តនឹងការសមាធិយ៉ាងលឿន រហូតភ្លេចខ្លួនប្រាណ ដោយមានចេតនាក្បាច់គុនហូរពេញរាងកាយដូចជាទឹក។

នីង យ៉ាវ ធ្លាប់ប្រាប់គេថា ការហាត់ក្បាច់គុន ១,០០០,០០០ ដង គ្រាន់តែជាចំណុចចាប់ផ្តើមក្នុងការស្វែងរកភាពចំណាននៃវិជ្ជាគុណប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ ស៊ុន ភីងអាន មិនអាចធ្វេសប្រហែសបានឡើយ។

ខណៈដែលគេបន្តហាត់ គេស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ចំណុចក្រហម និងអក្សរខ្មៅនៅលើរូបចម្លាក់ឈើនោះ ដែលជាចំណុចចាក់ម្ជុលដែលត្រូវបានគេនិយាយថា ជួយសម្រួលដល់លំហូរថាមពលចូល និងចេញពីរាងកាយ។

រាងកាយរបស់គេមានអារម្មណ៍ថាធូរស្រាល និងក្ដៅ ហើយវាហាក់ដូចជាមាននាគភ្លើងមួយកំពុងធ្វើដំណើរក្នុងខ្លួនគេ។ វាបានចុះពីក្បាលរបស់គេក្នុងដំណើរដ៏លំបាកដែលមិនរលូនសោះឡើយ ហើយចំណុចចាក់ម្ជុលរបស់គេប្រៀបដូចជាប៉ុស្តិ៍យាមដែលទ្រុឌទ្រោម។

ផ្លូវរវាង «ប៉ុស្តិ៍យាម» ទាំងនេះក៏មិនរលូន និងមិនស្មើគ្នាដែរ ដោយកន្លែងខ្លះធំទូលាយតែរដិបរដុប ខណៈកន្លែងខ្លះទៀតចង្អៀត និងចោតខ្លាំង។ ដូច្នេះ នាគភ្លើងនោះពិតជាញ័ររន្ធត់ណាស់នៅពេលឆ្លងកាត់ផ្លូវ និងប៉ុស្តិ៍យាមទាំងនោះ ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលកំពុងដើរឆ្លងកាត់ស្ពានដែលជិតបាក់។

ជាចុងក្រោយ នាគភ្លើងនោះបានមកឈប់នៅក្បែរចំណុចថាមពល (Dantian) របស់គេ ដោយរត់ចុះឡើងរវាងចំណុចចាក់ម្ជុលក្បែរនោះ ហាក់ដូចជាវាព្យាយាមរកទីតាំងសមស្របដើម្បីធ្វើជាដំណាក់របស់វា។

នីង យ៉ាវ ធ្លាប់ប្រាប់គេថា ក្នុងចំណោមថ្នាក់ទាំងបីនៃកម្រិតចម្រាញ់រូបកាយ (Physique Refining Tier) ថ្នាក់ទីមួយគឺកម្រិតរូបដីឥដ្ឋ (Mud Molding Tier) ហើយនៅពេលទៅដល់ដំណាក់កាលកំពូល ម្នាក់ៗនឹងក្លាយដូចជារូបសំណាកដីឥដ្ឋនៃទេវតា។

ឈី របស់ពួកគេនឹងចុះទៅដល់ចំណុចថាមពល ហើយពួកគេនឹងក្លាយជារឹងមាំដូចជាភ្នំ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រាងកាយរបស់ពួកគេនឹងមានភាពស្រស់ថ្លាឡើងវិញ ហើយឈាម សាច់ សរសៃ និងឆ្អឹង នឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ វាប្រៀបដូចជាដើមឈើងាប់ដែលរស់ឡើងវិញក្នុងរដូវផ្ការីក ហើយភាពមិនបរិសុទ្ធជាច្រើននឹងត្រូវបានរុញចេញពីរាងកាយយឺតៗ។

ស៊ុន ភីងអាន កំពុងស្ថិតនៅលើផ្លូវនេះ ហើយទោះបីជាគេគ្មានគ្រូណែនាំក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនដើរដោយងងឹតងងល់ទាំងស្រុងនោះដែរ។

អ្វីដែលគេខ្វះខាតក្នុងទេពកោសល្យ គេបានបំពេញវាដោយការខិតខំប្រឹងប្រែង។ គេបានចំណាយពេលប្រាំបីឆ្នាំ ដើរឆ្លងកាត់ភ្នំជាទៀងទាត់ ក៏ដូចជាហាត់បច្ចេកទេសដកដង្ហើមបែបសាមញ្ញៗតែមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះៗ។

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ គេនៅតែមិនទាន់អាចឈានហួសពីកម្រិតទីមួយក្នុងរយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំនេះឡើយ។

ក្រៅពីនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ នីង យ៉ាវ មានមតិមួយដ៏ពេញនិយមនៅក្នុងអាណាចក្រមនុស្សលោកថា ម្នាក់ៗត្រូវតែក្លាយជាអ្នកប្រាជ្ញប្រសិនបើពួកគេមកពីប្រភពក្រីក្រ ខណៈដែលអ្នកដែលមានឯកសិទ្ធិអាចហាត់ក្បាច់គុនបាន។

ក្នុងការតាមរកវិជ្ជាគុណ គេមិនចង់ឱ្យមានការប្រៀបធៀបល្បឿននៃការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួនជាមួយអ្នកដទៃឡើយ។ អ្នកក្បាច់គុនដែលកាន់តែជឿនលឿន និងមានបទពិសោធន៍ ពួកគេកាន់តែផ្តល់តម្លៃលើការកសាងគ្រឹះឱ្យរឹងមាំតាមដែលអាចធ្វើបាន ក្នុងគ្រប់ជំហានដែលគេដើរ។

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ ការរីកចម្រើនរបស់ ស៊ុន ភីងអាន នៅតែមានសភាពយឺតបំផុត។ វាមិនមែនជារឿងគួរឱ្យខ្មាសអៀនអ្វីនោះទេ ដោយសារមានយុវជនរាប់មិនអស់មកពីត្រកូលអ្នកមាន និងមានអំណាច ដែលមិនដែលអាចឆ្លងផុតកម្រិតទីមួយក្នុងមួយជីវិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែបើផ្អែកលើអត្រានៃការរីកចម្រើនបច្ចុប្បន្នរបស់គេ វាច្បាស់ណាស់ថាគេពិតជាមិនមែនជាទេពកោសល្យក្បាច់គុនឡើយ។

រំពេចនោះ ស៊ុន ភីងអាន បានដឹងខ្លួនវិញ ហើយដកដង្ហើមចេញថ្នមៗ រួចដើរយឺតៗក្នុងទីធ្លា ខណៈដែលសម្រួលរាងកាយរបស់គេ។

ក្នុងពេលនោះ គេបានឃើញមែកលីងឈូដែលផ្អែកជាប់នឹងជញ្ជាំងទីធ្លា ហើយគេក៏ស្រាប់តែមានគំនិតចង់ធ្វើដាវឈើសម្រាប់ខ្លួនឯង។

បន្ទាប់ពីឪពុកម្តាយរបស់គេចែកឋានទៅ ស៊ុន ភីងអាន តែងតែឃើញក្មេងៗដទៃទៀតដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគេ លេងដោយគ្មានក្តីបារម្ភអ្វីទាំងអស់។ ក្មេងស្រីភាគច្រើនបង្ហោះខ្លែង ខណៈក្មេងប្រុសៗតែងតែឃើញហាត់ក្បាច់គុនជាមួយគ្នា ដោយប្រើដាវឈើដែលពួកគេសុំឱ្យឪពុករបស់ពួកគេធ្វើឱ្យ។

នៅពេលនោះ ស៊ុន ភីងអាន តែងតែចង់បានដាវឈើជារបស់ខ្លួនឯងដែរ ប៉ុន្តែគេក៏រវល់នឹងការងារជាកូនជាងនៅឡដុត ដូច្នេះគំនិតនោះក៏រលាយបាត់ទៅវិញ។

ស៊ុន ភីងអាន អង្គុយចុះនៅមុខមែកលីងឈូ ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាវាពិតជាធំល្មមនឹងធ្វើដាវឈើបានមួយ ប៉ុន្តែបើធ្វើពីរគឺប្រហែលជាមិនគ្រាន់ទេ។

គេចាប់ផ្តើមដោយការសែងមែកលីងឈូនោះទៅកាន់ច្រកចូលផ្ទះ រួចចូលទៅក្នុងផ្ទះដើម្បីយកកាំបិតមកត្រៀមធ្វើដាវឈើឱ្យខ្លួនឯង។

គេអង្គុយលើកាំជណ្តើរផ្ទះដោយមានកាំបិតក្នុងដៃ ទាំងមានអារម្មណ៍ស្ទាក់ស្ទើរ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏សម្រេចចិត្តយកកាំបិតទៅទុកក្នុងផ្ទះវិញ។ គេមានអារម្មណ៍ថា ដើមលីងឈូចាស់ មិនអាចចាត់ទុកដូចជាដើមឈើធម្មតាបានឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ លោកគ្រូ ឈី ធ្លាប់បានសន្ទនាជាមួយដើមឈើនោះកាលពីមុន ដូច្នេះវាហាក់ដូចជាមិនសមរម្យឡើយ ប្រសិនបើគេយកមែកលីងឈូនោះមកឆ្លាក់ធ្វើជាដាវឈើ។

ស៊ុន ភីងអាន បានដាក់មែកលីងឈូនោះផ្អែកជាប់នឹងជញ្ជាំងវិញ ហើយគេមិនមានអារម្មណ៍ងងុយគេងទាល់តែសោះ ដូច្នេះគេក៏ចាកចេញពីទីធ្លា ចាក់សោទ្វាររបង រួចដើរចេញពីច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ។

ដោយមិនដឹងមូលហេតុ គេក៏ដើរទៅដល់ស្ពានថ្ម ហើយគេមិនអាចលោតផ្លោះឆ្លងអូររាល់ពេលដែលគេចង់ឆ្លងទៅម្ខាងទៀតបានឡើយ ដូច្នេះគេក៏ខាំធ្មេញប្រមូលភាពក្លាហាន រួចឈានជើងឡើងលើស្ពាន ហើយអង្គុយចុះនៅចំកណ្តាលស្ពាន។

ជើងរបស់គេយោលចុះក្រោមទៅរកអូរ ហើយគេមានអារម្មណ៍ភ័យបន្តិច ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅលើផ្ទៃទឹក រួចរអ៊ូថា៖ «ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាឯងជាទេវតា ឬជាបិសាចទេ ខ្ញុំមិនគិតថាយើងមានរឿងអាក្រក់ជាមួយគ្នាឡើយ។ ប្រសិនបើឯងមានអ្វីចង់ប្រាប់ខ្ញុំ កុំមកចូលក្នុងសុបិនរបស់ខ្ញុំទៀតអី។ ខ្ញុំនៅទីនេះហើយ ឯងអាចនិយាយជាមួយខ្ញុំផ្ទាល់បាន។»

១៥ នាទីបានកន្លងផុតទៅ រួចមួយម៉ោង រួចពីរម៉ោង។

ក្រៅពីមានអារម្មណ៍ត្រជាក់បន្តិច គ្មានអ្វីប្លែកសម្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន ឡើយ។

ដៃរបស់គេដាក់លើស្ពាន ហើយគេយោលជើងដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ។ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន កាលដែលគេនៅជាក្មេងតូច គេពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើចុងបញ្ចប់នៃអូរនោះនៅឯណា។

លីវ សៀនយ៉ាង, គូ សាន, នីង យ៉ាវ, លោកគ្រូ ឈី និងតាចាស់ យ៉ាវ សុទ្ធតែបានចាកចេញអស់ហើយ ហើយ ស៊ុន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាឯកោខ្លាំងណាស់នៅពេលដឹងរឿងនេះ។

គេមិនដែលសម្បូរទ្រព្យសម្បត្តិបែបនេះពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែនេះក៏ជាពេលដែលគេឯកោបំផុតផងដែរ។

ខ្នងរបស់គេកំពុងទល់នឹងស្ពានថ្ម ហើយរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះក្នុងឈុតពណ៌សដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលមើលទៅចន្លោះរវាងអមតៈ និងវិញ្ញាណ ក៏កំពុងអង្គុយនៅលើស្ពាននោះដែរ ដោយមានខ្នងទល់នឹងខ្នងរបស់ ស៊ុន ភីងអាន ដៃរបស់គេដាក់ចុះក្រោម និងយោលជើង ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅលើមេឃ។

មិនត្រឹមតែ ស៊ុន ភីងអាន មិនដឹងខ្លួនឡើយ សូម្បីតែ តាចាស់ យ៉ាង និង រ័ន ឈីង ក៏មិនអាចដឹងពីវត្តមានរបស់រូបរាងម្នាក់នេះបានដែរ។