ការចូលទៅក្នុងភ្នំ

នៅពេលត្រឡប់មកដល់ហាងជាងដែកវិញ រួន សៀវ (Ruan Xiu) បានឃើញឪពុករបស់នាងអង្គុយម្នាក់ឯងនៅលើកៅអីឫស្សីមួយ។ នាងបានហុចដបស្រាទៅឱ្យគាត់ រួចក៏អង្គុយចុះលើកៅអីមួយទៀត ហើយសួរថា៖ «តើការចរចាទៅជាយ៉ាងណាដែរ?»

រួន ឈិង (Ruan Qiong) បានបើកដបស្រា គាត់មិនចាំបាច់ផឹកផង គ្រាន់តែហិតក្លិនក៏ដឹងថា នេះមិនមែនជាស្រាដែលគាត់បានកុម្ម៉ង់នោះទេ។ ស្រាផ្កាប៉េស (Peach blossom wine) កម្រិតពិសេសមួយដបមានតម្លៃប្រាក់ ២ តម្លឹង ប៉ុន្តែស្រានេះច្បាស់ណាស់ថាជាស្រាផ្កាប៉េសថោកបំផុត ដែលគេលក់ក្នុងតម្លៃត្រឹមតែ ៨ ឈីង (qian) ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយដប។

តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គាត់បានឃើញ រួន សៀវ កំពុងអង្អែលជាយអាវទាំងភ័យអរ និងសម្លឹងមើលជុំវិញដោយទឹកមុខអៀនប្រៀន ព្រោះខ្លាចឪពុកដឹងទាន់ល្បិចកលរបស់នាង។

រួន ឈិង បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ហើយធ្វើពុតជាមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ រួចក៏ក្រេបស្រានោះមួយក្អឹក។ «គ្រប់យ៉ាងទៅបានល្អ។ បន្តិចទៀត ខ្ញុំនឹងឱ្យគេទៅការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុត ដើម្បីសួររកផែនទីភូមិសាស្ត្រភ្នំថ្មី និងចាស់ពី វូ យាន (Wu Yuan)។ នៅពេលដែល ឆេន ភីងអាន (Chen Ping'an) មានពេលគិតគូរច្បាស់លាស់ គេប្រាកដជាមកសុំផែនទីទាំងនោះពីខ្ញុំមិនខាន។»

រួន សៀវ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលណាស់ដែលល្បិចរបស់នាងមិនត្រូវបានលាតត្រដាង។ នាងញញឹម រួចក៏លាតជើងសន្ធឹងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ហើយផ្អែកខ្នងទៅនឹងកៅអីឫស្សីដ៏ត្រជាក់។

ជំហានដំបូងតែងតែពិបាកបំផុតក្នុងកិច្ចការណាមួយ ហើយការដែលអ្វីៗចាប់ផ្ដើមបានល្អបែបនេះ ធ្វើឱ្យ រួន ឈិង មានអារម្មណ៍ល្អជាខ្លាំង។ ដូចនេះ គាត់ក៏បានពោលពាក្យសរសើរ ឆេន ភីងអាន ជាកម្រ៖ «ក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ម្នាក់នោះ មើលទៅសាមញ្ញៗ ប៉ុន្តែគេមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ។»

«តើពុកមិនដែលឮគេនិយាយទេអីថា មនុស្សមានប្រាជ្ញាពិតប្រាកដ តែងតែមានរូបរាងខាងក្រៅមើលទៅសាមញ្ញនោះ?» រួន សៀវ សួរដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយ។

រួន ឈិង គ្រាន់តែញញឹមតបវិញ ដោយមិននិយាយអ្វីឡើយ។

គាត់បានសម្លឹងមើលទៅស្ទឹងនៅពីចម្ងាយ រួចកាន់កដបស្រាដោយមេដៃ និងម្រាមចង្អុល គ្រវីវាថ្នមៗ ហើយនិយាយថា៖ «មានរឿងខ្លះដែលខ្ញុំមិនអាចនិយាយដោយផ្ទាល់ទៅកាន់គេបានទេ ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យគេគិតច្រើនពេក ហើយបំផ្លាញរឿងល្អទៅវិញ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ឱ្យកូនជាអ្នកប្រាប់គេជំនួសខ្ញុំ នៅពេលដែលកូនជួបគេនៅថ្ងៃស្អែក។»

«តើពុកចង់ឱ្យកូនប្រាប់អ្វីទៅគេ?» រួន សៀវ សួរដោយក្ដីចង់ដឹង។

រួន ឈិង ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចក្រេបស្រាមួយក្អឹកទៀតមុននឹងបន្ត៖ «ប្រាប់គេថា កុំគិតចង់ទិញភ្នំឆ្អឹងខ្នងនាគ (Dragonspine Mountain) ឱ្យសោះ។ សូម្បីតែអ្នកនៅក្នុង កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers) ក៏មិនហ៊ានប៉ះពាល់ភ្នំនោះដែរ ប្រសិនបើគ្មានបង្អែកដ៏រឹងមាំ។

«ដោយសារមានផ្ទាំងថ្មវេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform) ដ៏ធំនៅលើភ្នំនោះ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) និងវិហារព្រិលខ្យល់ (Wind Snow Temple) អាចគ្រប់គ្រងវាបាន ក៏ដោយសារតែមានកិច្ចសហការជាមួយខ្ញុំដែរ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនកំពុងលបមើលដោយក្ដីច្រណែន។ ជាការពិត កូនមិនចាំបាច់ពន្យល់រឿងទាំងអស់នេះដល់ ឆេន ភីងអាន ទេ គ្រាន់តែប្រាប់គេចំៗថា កុំប៉ះពាល់វេទិកាសម្លាប់នាគឱ្យសោះ។

«ទីពីរ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) នឹងលក់ភ្នំសរុបចំនួន ៦១ ក្នុងពេលនេះ ហើយគេអាចទិញបានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែ ៥ ប៉ុណ្ណោះ។ បើគេទិញលើសពីនេះ វានឹងក្លាយជាការពិបាក សូម្បីតែសម្រាប់ខ្ញុំ ក្នុងការការពារគេ និងភ្នំទាំងនោះ។

«ទីបី គឺជាការសម្រេចចិត្តដែលខ្ញុំទើបតែធ្វើមិញនេះ៖ ខ្ញុំនឹងសុំទិញភ្នំតេជះទេព (Divine Elegance Mountain), ភ្នំអ្នកកាន់ចង្កៀង (Lamp Bearer Mountain) និងភ្នំលំពែងក្លាហាន (Gallant Spear Mountain) ពីអាណាចក្រមហាឡី។ ដូចនេះ ចូរប្រាប់គេឱ្យយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះភ្នំដែលនៅជុំវិញភ្នំទាំងបីនេះ នៅពេលគេមើលផែនទី។

«ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សមិនសមហេតុផលទេ ខ្ញុំនឹងមិនបង្ខំឱ្យគេចាយលុយទាំងអស់លើភ្នំដែលនៅជិតភ្នំទាំងបីរបស់ខ្ញុំឡើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំសុំ គឺឱ្យគេចាយពាក់កណ្ដាលនៃ កាក់ស្ពានមាស (Gold essence copper coins) របស់គេនៅទីនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើគេជាមនុស្សឆ្លាត គេគួរតែផ្ដល់អាទិភាពដល់ការទិញភ្នំដែលនៅជិតភ្នំរបស់ខ្ញុំ។

«ចុងក្រោយ កូនអាចប្រាប់គេថា ប្រសិនបើគេនៅសល់កាក់ស្ពៃខ្លះបន្ទាប់ពីទិញភ្នំហើយ គេគួរតែទិញហាងមួយចំនួននៅក្នុងក្រុង។ នឹងមានហាងល្អៗមួយចំនួនត្រូវបានគេលក់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ព្រោះគ្រួសារដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយពិភពខាងក្រៅកំពុងត្រៀមខ្លួនចាកចេញ។ ហេតុនេះ តម្លៃហាងនឹងមិនថ្លៃទេ ប្រហែលជាកាក់ស្ពាន់តែមួយកាក់ប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយហាង។»

ភ្នែករបស់ រួន សៀវ ភ្លឺឡើងភ្លាមៗនៅពេលឮដូច្នេះ ហើយនាងបានស្នើថា៖ «ចុះពុកមិនទិញហាងនំទៅ? កូនបានឱ្យកាក់ស្ពាន់ពីរថង់ទៅពុកហើយមែនទេ? តើពុកអាចឱ្យកូនវិញមួយកាក់បានទេ? តែមួយកាក់ក៏បានដែរ!»

ទឹកមុខរបស់ រួន ឈិង ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាម៖ «កុំសង្ឃឹមថាបានកាក់ស្ពាន់ពីខ្ញុំឱ្យសោះ។ ហេតុអ្វីកូនមិនសុំឱ្យ ឆេន ភីងអាន ទិញហាងនោះឱ្យកូនទៅ? ពេលនេះ គេគឺជាអ្នកមានបំផុតនៅក្នុងក្រុងនេះហើយ។»

«កូនធ្វើបែបនោះមិនបានទេ! គេក្រណាស់ សូម្បីតែលុយ ២០ តម្លឹង ក៏ត្រូវដើរខ្ចីគេដែរ» រួន សៀវ ប្រកែកភ្លាមៗដោយមិនរុញរា។

រួន ឈិង ញាក់បបូរមាត់ ហើយនិយាយដោយសំឡេងមួម៉ៅ៖ «អូ! អ៊ីចឹងកូនសុខចិត្តចាយលុយពុក តែមិនព្រមចាយលុយ ឆេន ភីងអាន ទេមែនទេ!»

«កូនមិនសូវស្គាល់គេច្បាស់ផង» រួន សៀវ សើចតិចៗតបវិញ។

រួន ឈិង ស្ទើរតែអួលឈាមស្លាប់។

មិនស្គាល់គេច្បាស់? ចុះបើមិនស្គាល់ច្បាស់ ហេតុអ្វីក៏កូនសុខចិត្តទិញស្រាសម្រាមនេះឱ្យឪពុកខ្លួនឯង ដើម្បីសន្សំលុយឱ្យអាម្នាក់នោះខ្ចីទៅវិញ?

រួន ឈិង បានក្រេបស្រាមួយក្អឹកធំដើម្បីបំបាត់កំហឹង រួចក៏ក្រោកឈរឡើង៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំបាននិយាយអស់ហើយ កូនត្រូវយកសម្ដីទាំងនេះទៅប្រាប់ ឆេន ភីងអាន នៅថ្ងៃស្អែក។»

បន្ទាប់មក គាត់ក៏ដើរចេញទៅ ព្រោះគាត់ដឹងច្បាស់ថា កូនស្រីរបស់គាត់នឹងប្រាប់ ឆេន ភីងអាន គ្រប់យ៉ាងនៅថ្ងៃស្អែក ទោះជារឿងនោះគួរប្រាប់ឬមិនគួរក៏ដោយ។

រួន ឈិង កាន់តែគិត កាន់តែខឹង។ គាត់មិនអាចស្ដីបន្ទោសកូនស្រី ហើយក៏មិនអាចវាយអាស៊យឆើត (ឆេន ភីងអាន) នោះបានដែរ។ គាត់បានត្រឹមតែជេរប្រទេចក្នុងចិត្ត រួចដើរទៅកន្លែងដែលគ្មានមនុស្ស។ ទោះបីជាស្រានោះរសជាតិអាក្រក់យ៉ាងណា ក៏គាត់ផឹកវាឱ្យអស់ រួចគ្រវែងដបចោល។

ភ្លាមនោះ គាត់ក៏ហក់ឡើងទៅលើអាកាស ហើយចុះចតនៅមុខហាងលក់ស្រាផ្កាប៉េសត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ពេលនេះហាងបានបិទបាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែគាត់មិនខ្វល់ទេ គាត់ចាប់ផ្ដើមគោះទ្វារយ៉ាងខ្លាំង។

មិនយូរប៉ុន្មាន ស្ត្រីម្នាក់ដែលមានភ្នែករឹមៗទើបតែងើបពីគេង បានដើរចេញមកពីក្រោយផ្ទះ ហើយចាប់ផ្ដើមជេរប្រទេចយ៉ាងខ្លាំង៖ «តើប្រញាប់ទៅងាប់ឯណា? យប់ព្រលប់យ៉ាងនេះមកគោះទ្វារធ្វើអី? បើឃ្លានណាស់ ទៅផឹកទឹកនោមទៅ! បើនៅតែបន្តគោះទៀត ខ្ញុំនឹងវាយជើងទាំងបីរបស់អ្នកឱ្យបាក់មិនខាន!»

រួន ឈិង ឈរស្ងៀមស្ងាត់ដោយទឹកមុខធ្មឹង។

ដោយសារពន្លឺព្រះច័ន្ទ ស្ត្រីនោះក៏ចំណាំបានថា ភ្ញៀវយប់ជ្រៅនោះគឺ លោកគ្រូ រួន (Master Ruan)។ ឥរិយាបថរបស់នាងក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ នាងបានធ្វើទឹកមុខបែបសិចស៊ី ហើយចូលមកតោងដៃដ៏មានសាច់ដុំរបស់ លោកគ្រូ រួន យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។

ដោយសារក្លាយជាស្ត្រីមេម៉ាយជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ នាងប្រៀបដូចជាវាលខ្សាច់ដែលស្រេកឃ្លានតំណក់ទឹកភ្លៀង ហើយនាងប្រាកដជាមិនរំលងឱកាសនេះឡើយ។ នៅពេលនាងនាំ លោកគ្រូ រួន ចូលទៅក្នុងហាង នាងបានធ្វើពុតជាជំពប់ជើងដើម្បីឱ្យដួលទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គាត់ ប៉ុន្តែ លោកគ្រូ រួន មិនបានខ្វល់ជាមួយនាងឡើយ។ គាត់បានរុញនាងចេញថ្នមៗ រួចបោះប្រាក់ឱ្យ ហើយចាកចេញទៅវិញភ្លាមៗជាមួយស្រាពីរដប។

ស្ត្រីនោះឈរនៅមាត់ទ្វារហាងទាំងសើចចំអក៖ «មិននឹកស្មានថា បុរសមាំទាំដូចជាលោក បែរជា "ទន់" ដូចត្រកូលរបស់លោកទៅវិញ! ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំនឹងយកថ្លៃស្រាទ្វេរដង! បើថ្ងៃណាមួយលោក "រឹង" ឡើងវិញ ចាំខ្ញុំឱ្យផឹកហ្វ្រី ហើយថែមខ្លួនខ្ញុំឱ្យទៀត!»

រួន ឈិង មិនខ្វល់ពីពាក្យសម្តីអាក្រក់ៗទាំងនោះទេ គាត់ដើរទៅដល់ចុងផ្លូវ ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យការត្រឡប់ទៅហាងជាងដែកវិញ គាត់បានហក់ឡើងលើអាកាស រួចសំដៅទៅភ្នំតូចមួយនៅភាគខាងជើង។

វាគឺជាភ្នំដែលពោរពេញដោយបំណែកចានកុលាលភាជន៍ (Mountain of porcelain)។ រួន ឈិង បានអង្គុយពែនភ្នែននៅលើដី ចម្ងាយប្រហែល ៣០ ម៉ែត្រពីភ្នំនោះ។

រំពេចនោះ មានសំឡេងមួយបន្លឺឡើងពីក្បែរនោះ៖ «មិននឹកស្មានថាបានជួបលោកនៅទីនេះសោះ។»

រួន ឈិង ងក់ក្បាល រួចបោះដបស្រាមួយទៅឱ្យម្ចាស់សំឡេងនោះ។

បុរសចំណាស់ម្នាក់បានចាប់ដបស្រា រួចពោលថា៖ «លោកទៅហាងមេម៉ាយលីវទាំងយប់បែបនេះ? ខ្ញុំជឿថា នាងប្រាកដជាមានពាក្យ "ផ្អែមល្ហែម" ច្រើនសម្រាប់លោកមិនខាន!»

រួន ឈិង មិនចង់និយាយពីរឿងនេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានសួរថា៖ «លោកតាយ៉ាង (Old Man Yang) តើក្មេងប្រុសដែលមកជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី វូ យាន នោះជាអ្នកណា? ខ្ញុំមើលមិនធ្លុះពីគេទាល់តែសោះ គេមើលទៅដូចជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់អញ្ចឹង។»

បុរសចំណាស់នោះគឺ លោកតាយ៉ាង គាត់ក្រេបស្រាមួយក្អឹក រួចតបថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាគេជាអ្នកណាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្មានថាគេមិនមែនមកទីនេះដើម្បីដើរលេងកម្សាន្តនោះឡើយ មែនទេ?»

បន្ទាប់ពីផ្ដល់ចម្លើយមិនច្បាស់លាស់បែបនេះ លោកតាយ៉ាង បានងើបមុខញញឹម។ នៅលើកំពូលភ្នំចានកុលាលភាជន៍នោះ មានក្មេងប្រុសម្នាក់ស្លៀកពាក់ឈុតពណ៌ខៀវខ្ចី (Azure-robed) ឈរនៅទីនោះ។

ក្មេងប្រុសនោះលាក់ដៃទាំងពីរក្នុងសម្លៀកបំពាក់ដៃអាវ ហើយមានស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ។ គេគឺជាក្មេងប្រុសដែលបានទៅហាងជាងដែករបស់ រួន ឈិង កាលពីពេលថ្ងៃ។

ក្មេងប្រុសនោះដកដៃម្ខាងចេញពីដៃអាវ រួចនិយាយថា៖ «ដូចពាក្យគេថា មុននឹងចូលផ្ទះត្រូវគោះទ្វារ ហើយមុននឹងចូលវិហារត្រូវសំពះទេវតា។ ខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខ លោកគ្រូ រួន រួចហើយកាលពីថ្ងៃនេះ ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំមកសួរសុខទុក្ខ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យយ៉ាង ដូច្នេះខ្ញុំបានធ្វើតាមច្បាប់ទម្លាប់គ្រប់យ៉ាងហើយ។»

លោកតាយ៉ាង មិនបន្តផឹកស្រាទៀតទេ គាត់បានដកខ្សែមកចងដបស្រាភ្ជាប់នឹងចង្កេះ រួចដកបំពង់បារីមកជក់ ហើយញញឹមនិយាយថា៖ «ទោះបីជាឯងធ្វើតាមច្បាប់ទម្លាប់មែន ប៉ុន្តែឯងនៅមិនទាន់ប្រាប់ពីបំណងពិតប្រាកដរបស់ឯងនៅឡើយទេ។»

ក្មេងប្រុសនោះលាក់ដៃចូលក្នុងអាវវិញ រួចអោនខ្លួនបន្តិចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម៖ «មិនថាអ្នកទាំងពីរគិតយ៉ាងណាចំពោះខ្ញុំទេ ខ្ញុំសូមធានាថា បន្ទាប់ពីការជួបគ្នានេះ យើងមិនចាំបាច់ជួបគ្នាទៀតឡើយ។

«ប្រហែលជាសម្ដីនេះមិនសូវត្រឹមត្រូវប៉ុន្មានទេ។ ពេលនេះខ្ញុំកំពុងត្រួតពិនិត្យការសាងសង់វិហារទេវតាក្រុង (City God Pavilion) ដូច្នេះប្រហែលជាយើងអាចជួបគ្នាខ្លះៗក្នុងពេលបំពេញការងារ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នានឹងមានកម្រិតទាបបំផុត។ ចំពោះវិហារអក្សរសាស្ត្រ និងវិហារទេវតាយុទ្ធសិល្បៈ គឺស្ថិតនៅក្រៅដែនសមត្ថកិច្ចរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំទទួលខុសត្រូវតែលើវិហារទេវតាក្រុងដ៏តូចតាចនេះប៉ុណ្ណោះ។»

ដូចជាចៅហ្វាយខេត្តដែលទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការទាំងឡាយក្នុងលោកមនុស្សរស់ ទេវតាក្រុងគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើវិញ្ញាណ និងសព្វសត្វទាំងអស់នៅក្នុងអាណាចក្ររាត្រី។

រួន ឈិង ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងខ្លាំង ព្យាយាមគិតថា តើក្មេងប្រុសម្នាក់នេះជាអ្នកណា? តើគេជាមន្ត្រីមកពីក្រសួងពិធីការ ឬជា អ្នកចម្រាញ់ឈី (Qi refiners) មកពីក្រសួងហោរាសាស្ត្រ?

មិនថាគេមកពីទីណាក៏ដោយ ការដែលគេហ៊ានឈរនៅលើកំពូលភ្នំចានកុលាលភាជន៍យ៉ាងក្រអើតក្រទមបែបនេះ បញ្ជាក់ថាគេត្រូវតែជាអ្នកដាំដុះយ៉ាងហោចណាស់កម្រិតទី ១០។ ដូច្នេះ គេប្រាកដជាមានអាយុច្រើនជាងរូបរាងខាងក្រៅដែលឃើញនេះទៅទៀត។

ក្មេងប្រុសនោះបានងាកទៅរក លោកតាយ៉ាង រួចនិយាយថា៖ «អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំផ្ដល់ដំបូន្មានមួយដល់លោក លោកតាយ៉ាង៖ ភាពប្រុងប្រយ័ត្នគឺជាគន្លឹះនៃអាយុយឺនយូរ។»

លោកតាយ៉ាង ជក់បារីយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែបញ្ចេញមកវិញនូវផ្សែងដ៏ស្តើងបំផុតដែលរលាយបាត់ភ្លាមៗ។

ដៃរបស់ក្មេងប្រុសនោះនៅតែលាក់ក្នុងដៃអាវ ប៉ុន្តែសាច់ក្រណាត់មានចលនាតិចៗ ប្រៀបដូចជាគេកំពុងបញ្ចេញមន្តអាគម (Hand seals)។

រួន ឈិង ដកដង្ហើមធំ៖ «សូមមេត្តាផ្អាកជម្លោះសិនទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើយើងទាំងបីនាក់វាយគ្នា តំបន់ជុំវិញរាប់រយគីឡូម៉ែត្រនេះនឹងត្រូវខ្ទេចខ្ទីជាមិនខាន។»

ក្មេងប្រុសនោះក៏ដកដៃចេញពីដៃអាវភ្លាមៗ ហើយលើកឡើងលើទាំងញញឹម៖ «ខ្ញុំមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ។»

ចំណែកឯ លោកតាយ៉ាង បានដកដង្ហើមចូលតាមច្រមុះ ហើយផ្សែងពណ៌ស្វាយដែលសឹងតែមើលមិនឃើញពីរក៏បានហោះត្រឡប់ចូលក្នុងច្រមុះរបស់គាត់វិញ។

«ឯងហាក់ដូចជាដឹងច្រើនណាស់» លោកតាយ៉ាង ពោលដោយស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។

ក្មេងប្រុសនោះតបថា៖ «ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែអ្វីដែលគួរដឹង។ ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំដឹងថាលោកមិនមែនឈ្មោះលោកតាយ៉ាងអ្វីនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគួរតែហៅលោកថា លោកតាឈីង (Mr. Qing)...»

ក្មេងប្រុសនោះបានផ្អាកសម្ដីរបស់គេ មិនមែនព្រោះតែចង់លេងសើចទេ ប៉ុន្តែព្រោះតែនៅពេលពាក្យទាំងនោះជិតចេញពីមាត់ គេមានអារម្មណ៍ថាមានចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាបានភាយចេញពីរាងកាយរបស់បុរសចំណាស់នោះ។

ដូច្នេះ គេក៏សម្រេចចិត្តដកថយភ្លាមៗ។

ក្មេងប្រុសនោះបានផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយ រួចនិយាយថា៖ «លាសិនហើយ។ សង្ឃឹមថាយើងនឹងមិនជួបគ្នាទៀត។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងដើរផ្លូវរៀងៗខ្លួនចុះ។»

ភ្លាមនោះ គេក៏បានបាត់ខ្លួនដោយគ្មានបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមអ្វីឡើយ។

«គេប្រហែលជាអ្នកដាំដុះក្នុង កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers)» រួន ឈិង ពោលដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ។

លោកតាយ៉ាង សើចចំអក៖ «តើលោកបារម្ភធ្វើអី? លោកក៏ជាអ្នកដាំដុះក្នុងកម្រិតកំពូលទាំងប្រាំដែរមែនទេ? ទោះបីជា ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) នេះតូចក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែជាផ្នែកមួយនៃទ្វីបទាំងប្រាំបួន។ សូម្បីតែអ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១៣ ក៏អាចមានដែរ ចុះទម្រាំតែកម្រិតទី ១១ ឬ ១២។»

រួន ឈិង គ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំទើបតែឈានដល់កម្រិតទី ១១ ហើយមូលដ្ឋានដាំដុះនៅមិនទាន់មានលំនឹងនៅឡើយទេ។ ទោះបីជាខ្ញុំជាអ្នកដាំដុះខាងយុទ្ធសាស្ត្រយោធាដែលពូកែខាងប្រយុទ្ធក៏ដោយ ប៉ុន្តែ...»

មុនពេល រួន ឈិង និយាយចប់ លោកតាយ៉ាង ក៏ដើរចេញទៅបាត់ ទាំងហុយផ្សែងបារី៖ «ចូរស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលលោកមានទៅ។ មានមនុស្សរាប់មិនអស់ដែលកំពុងដើរលើមាគ៌ាដាំដុះ ប៉ុន្តែអ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១០ គឺកម្រណាស់ ចុះទម្រាំតែកម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ។ លោកបារម្ភពីគេ គេក៏បារម្ភពីលោកដូចគ្នា។ គ្មាននរណាម្នាក់ចង់បង្កជម្លោះជាមួយអ្នកម្ខាងទៀតឡើយ។»

រួន ឈិង គិតថាអ្វីដែលលោកតាយ៉ាងនិយាយគឺត្រឹមត្រូវ។ គាត់ក៏ហក់ឡើងលើអាកាស ហោះកាត់ពពក មុននឹងចុះទៅកាន់ច្រាំងស្ទឹងវិញ។

ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ នៅហាងជាងដែក រួន សៀវ បានហុចផែនទីមួយគូទៅឱ្យ ឆេន ភីងអាន។ មួយជាផែនទីចាស់ពណ៌លឿង ដែលមានរូបភាពជួរភ្នំ ប៉ុន្តែមានឈ្មោះជាលេខកូដដូចជា A1, C3 ជាដើម។

ចំណែកឯផែនទីថ្មី នៅមានក្លិនទឹកខ្មៅនៅឡើយ ដែលមានបញ្ជាក់ឈ្មោះភ្នំច្បាស់ៗដូចជា ភ្នំតេជះទេព, ភ្នំឆ្អឹងខ្នងនាគ និងភ្នំត្បូងពិត (True Jewel Mountain)។ លើសពីនេះ ក៏មានសរសេរឈ្មោះ "ស្រុកនាគនិទាឃរដូវនៃអាណាចក្រមហាឡី" នៅលើផែនទីនោះដែរ។

រួន សៀវ បានចង្អុលបង្ហាញឈ្មោះទាំងនោះដល់ ឆេន ភីងអាន ម្តងមួយៗ រួចដាស់តឿនថា៖ «ផែនទីទាំងពីរនេះមើលទៅដូចជាភ្នំនីមួយៗនៅជិតគ្នាណាស់ ប៉ុន្តែពេលទៅដល់ទីនោះ កូននឹងឃើញថាចម្ងាយបន្តិចបន្តួចលើផែនទី អាចស្មើនឹងផ្លូវភ្នំរាប់គីឡូម៉ែត្រ។

«នេះក៏ដោយសារតែបន្ទាប់ពី ពិភពតូចត្បូង (Jewel Small World) បានចុះមកលើអាណាចក្រមហាឡី មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយភ្នំមួយចំនួនដែលមិនសូវរឹងមាំបានបាក់រលំអស់។ ដូចនេះ កូនប្រហែលជាត្រូវជួបប្រទះរឿងដែលមិននឹកស្មានដល់ច្រើន ត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យមែនទែន។»

ឆេន ភីងអាន បានទុកផែនទីទាំងពីរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចស្ពាយកញ្ជើពីក្រោយខ្នង ដូចកាលដែលគេចូលព្រៃជាមួយ ឆេន តុយ (Chen Dui) និង នីង យ៉ាវ (Ning Yao) កាលពីលើកមុន។

បន្ទាប់មក គេក៏និយាយទៅកាន់ រួន សៀវ ដោយទឹកមុខអៀនប្រៀន៖ «ខ្ញុំនឹងព្យាយាមទៅឱ្យដល់តំបន់ក្បែរភ្នំអ្នកកាន់ចង្កៀង និងភ្នំលំពែងក្លាហាន។ ប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលកន្លះខែទើបត្រឡប់មកវិញ ឬយ៉ាងយូរបំផុតគឺមួយខែ។»

«ទៅយូរយ៉ាងនេះ? កូនខ្ចប់អាហារមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ!» រួន សៀវ និយាយដោយក្ដីបារម្ភ។

ឆេន ភីងអាន ញញឹមតប៖ «ខ្ញុំចំណាយពេលច្រើននៅក្នុងព្រៃភ្នំ ដូច្នេះខ្ញុំដឹងពីរបៀបរកចំណី និងបរបាញ់។ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនដាច់បាយឡើយ។»

រួន សៀវ ញញឹមងក់ក្បាល៖ «ពេលកូនត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំប្រាកដជាអាចរកលុយដែលឪពុកខ្ញុំសន្យាថានឹងឱ្យខ្ចីបានហើយ។»

ឆេន ភីងអាន ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចនិយាយយ៉ាងស្មោះត្រង់៖ «កុំដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងពេកអី រួន សៀវ។ ខ្ញុំនឹងរកវិធីរកលុយដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនអាចឱ្យកូនឈប់ញ៉ាំនំដែលកូនចូលចិត្ត ដើម្បីសន្សំលុយឱ្យខ្ញុំខ្ចីបែបនេះបានទេ។»

រួន សៀវ ឡើងក្រហមមុខភ្លាមៗ នាងមិនដឹងថាគេដឹងរឿងនេះដោយរបៀបណាឡើយ។

ឆេន ភីងអាន ដឹងថា លោកគ្រូ រួន ដែលមានចរិតបែបនោះ ប្រាកដជាមិនយល់ព្រមឱ្យគេខ្ចីលុយឡើយ។ ដូច្នេះ វាមិនមែនមកពីគេឆ្លាតអ្វីទេ គឺមកពី រួន សៀវ លាក់រឿងមិនជិតតែប៉ុណ្ណោះ។

គេឃើញនាងមានទឹកមុខស្រពោន បន្តិច ក៏ប្រញាប់លួងលោម៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែអរគុណកូនខ្លាំងណាស់។ សំខាន់ទឹកចិត្តរបស់កូន។»

រួន សៀវ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «ឱ្យខ្ញុំដើរជូនកូនបន្តិចទៅ។»

ប៉ុន្តែ ឆេន ភីងអាន បានដើរចេញទៅបាត់ទៅហើយ គេគ្រវីដៃតបវិញ៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំស្គាល់ផ្លូវចូលភ្នំច្បាស់ណាស់ សូម្បីតែបិទភ្នែកដើរក៏បានដែរ។»

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីហាងជាងដែក ឆេន ភីងអាន បានប្រញាប់ធ្វើដំណើរតាមខ្សែទឹកខាងលើនៃស្ទឹង។ គេមិនចាប់អារម្មណ៍ភ្នំដែលនៅក្បែរក្រុងទេ ព្រោះវាទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍គេខ្លាំងពេក ហើយធនធានក៏ត្រូវបានអ្នកភូមិប្រើប្រាស់អស់ច្រើនដែរ។

ឆេន ភីងអាន បានដើរអស់មួយថ្ងៃមួយយប់ ដោយសម្រាកមិនដល់ ៤ ម៉ោងផង។ ជាចុងក្រោយ គេបានឡើងមកដល់កំពូលភ្នំតូចមួយ គេដកដង្ហើមវែងៗស្រូបយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ រួចជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយបន្លឺវាចាយ៉ាងមោទនភាព៖

«កន្លែងនេះ ជារបស់ខ្ញុំ!»