ការជ្រើសរើសភ្នំ

យប់នោះ មានភ្ញៀវចម្លែកម្នាក់បានមកដល់ហាងជាងដែក។ បុរសនោះមានអាយុប្រហែល ៣០ ឆ្នាំ រាងខ្ពស់ស្រឡះ និងមាំមួន មានស្បែកសស្អាត និងមានចិញ្ចើមវែងស្រួច។ រូបរាងដ៏សមសួន និងទន់ភ្លន់របស់គេ បូករួមនឹងមាឌដ៏ធំស្វាហាប់ បានបង្កើតជាភាពផ្ទុយគ្នាយ៉ាងចម្លែកដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់។

បន្ទាប់ពីទទួលដំណឹងពីការមកដល់របស់បុរសនេះ រ័ន ឈីង បានរៀបចំការទទួលបដិសណ្ឋារកិច្ចយ៉ាងផ្លូវការជាងកាលពីទទួល ឈុយ មីងហួង ទៅទៀត។ លើកនេះ គាត់បានបង្គាប់ឱ្យ រ័ន ស៊ីវ យកកៅអីឫស្សីមួយគូមកដាក់ ហើយថែមទាំងយកស្រាល្អពីរដបមកកំដរភ្ញៀវម្នាក់មួយដបទៀតផង។

ភ្ញៀវរូបនោះបានទទួលដបស្រាដោយក្តីរីករាយ រួចបើកត្រាចេញ រួចក្រេបមួយក្អឹក រួចញញឹមពោលថា៖ «លោកពិតជាបានបង្ហាញអានុភាពយ៉ាងខ្លាំងក្លាមែន លោកគ្រូ រ័ន។ ខ្ញុំមិនដឹងថាខាងរាជវាំងនឹងមានប្រតិកម្មយ៉ាងណានោះទេ ប៉ុន្តែក្នុងនាមខ្ញុំជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុត និងជាមេស្រុកថ្មីនៃស្រុកនាគនិទាឃរដូវ (Dragon Spring County) លោកបានជួយសម្រាលបន្ទុកខ្ញុំបានច្រើនណាស់។»

«តាមពិតទៅ ខ្ញុំគួរតែជាអ្នកយកស្រាល្អមកសួរសុខទុក្ខលោក ប៉ុន្តែដោយសារឮដំណឹងតាមផ្លូវ ក៏ប្រញាប់មកទីនេះពេក រហូតហួសហាងនៅច្រកតូចជិះនាគបាត់។ ខ្ញុំជំពាក់លោកនូវស្រាអាព្រីខូតពីរក្រឡធំ។»

លោកគ្រូ រ័ន គ្រវីដៃហាក់មិនខ្វល់ រួចនិយាយថា៖ «មិនបាច់គួរសមពេកទេ បើការចរចារបស់យើងទៅបានល្អ យើងនឹងមានឱកាសច្រើនទៀតដើម្បីផឹកស្រាជជែកគ្នា ប៉ុន្តែបើការចរចាមិនត្រូវគ្នាទេ ឯងក៏មិនបាច់ខំប្រឹងយកចិត្តយើងដែរ។»

បុរសនោះផ្ទុះសំណើចឡើង គេមើលទៅដូចជាវីរបុរសអ្នកក្បាច់គុនម្នាក់ ជាងមន្ត្រីរាជការនៃអាណាចក្រមហាឡីទៅទៀត។ គេយកដៃអាវជូតមាត់ រួចដាក់ដបស្រាលើជង្គង់ ហើយចាប់ផ្តើមពិភាក្សារឿងសំខាន់ជាមួយ រ័ន ឈីង៖ «ដូចដែលលោកបានជ្រាបហើយ ភ្នំនៅទីនេះត្រូវបានបិទដោយរាជវាំងតាំងពីឆ្នាំស្ព្រីងគ្រីស (Spring Crest Year) មកម្ល៉េះ។»

«តាមពិតទៅ នោះគ្រាន់តែជាហេតុផលផ្លូវការដែលខាងក្រសួងហិរញ្ញវត្ថុប្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ យោងតាមប្រវត្តិខេត្ត មូលហេតុពិតប្រាកដដែលភ្នំត្រូវបានបិទ គឺដោយសារតែនៅពាក់កណ្តាលភ្នំឆ្អឹងខ្នងនាគ (Dragonspine Mountain) មានវេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform) ដែលកើតឡើងដោយធម្មជាតិយ៉ាងធំមួយបានលេចឡើង។ មុននឹងមកទីនេះ ខ្ញុំបានចូលគាល់ព្រះចៅអធិរាជ ហើយត្រូវបានទ្រង់ប្រាប់យ៉ាងច្បាស់ថា វេទិកាសម្លាប់នាគ នេះ ត្រូវបែងចែកគ្នារវាងវិហារព្រិលទឹកកក (Wind Snow Temple) ដែលលោកនៅ និងភ្នំប្រយុទ្ធពិត (True Martial Mountain)។»

«ចំណែកឯថាតើលោកចង់ធ្វើអ្វីជាមួយវា មិនថាកាយចេញ បំបែកវា រក្សាទុកនៅកន្លែងដើម ឬយកត្រឡប់ទៅសំណាក់រៀងៗខ្លួន គឺអាស្រ័យលើសំណាក់ទាំងពីរទាំងស្រុង ហើយអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើងនឹងមិនលូកដៃឡើយ។»

«តាមពិតទៅ ប្រសិនបើលោកត្រូវការជំនួយពីអាណាចក្រមហាឡី ឧទាហរណ៍ដូចជាត្រូវការស្វារំកិលភ្នំវ័យក្មេងពីរនាក់ដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យើង ដើម្បីវាយបំបែកភ្នំ និងបើកបង្ហាញវេទិកាសម្លាប់នាគនោះ គ្រាន់តែប្រាប់មក យើងនឹងរីករាយជួយជានិច្ច។»

«នេះពិតជាភាពស្មោះត្រង់ដ៏ធំធេងរបស់អាណាចក្រមហាឡីមែន» លោកគ្រូ រ័ន ពោលទាំងញញឹម។

មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីក៏ញញឹមដែរ ហើយរៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែ លោកគ្រូ រ័ន បន្តថា៖ «មុននឹងមកទីនេះ វិហារព្រិលទឹកកក និងភ្នំប្រយុទ្ធពិត បានព្រមព្រៀងគ្នាលើវេទិកាសម្លាប់នាគរួចហើយ ដោយវិហារព្រិលទឹកកក យកមួយភាគបី ភ្នំប្រយុទ្ធពិត យកមួយភាគបី និងរូបខ្ញុំផ្ទាល់យកមួយភាគបី។»

«ខ្ញុំជឿថាឯងប្រាកដជាបានឮពីអធិរាជរបស់ឯងហើយថា ខ្ញុំមានគម្រោងបង្កើតសំណាក់នៅទីនេះ ហើយនោះជាមូលហេតុដែលកូនស្រីខ្ញុំ និងរូបខ្ញុំ បានចាកចេញពីវិហារព្រិលទឹកកករួចហើយ។ វាមិនទាន់សមស្របទេសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការបង្កើតសំណាក់ក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំខាងមុខ ប៉ុន្តែឱ្យតែអាណាចក្រមហាឡីមិនធ្វើអ្វីឱ្យខ្ញុំទាស់ចិត្ត ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើសភ្នំមួយនៅទីនេះនៅពេលបញ្ចប់រយៈពេល ៦០ ឆ្នាំ ដើម្បីធ្វើជាទីតាំងសំណាក់នាពេលអនាគត។»

មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីមិនបានលាក់បាំងភាពត្រេកអរឡើយ ហាក់ដូចជានេះជាអ្វីដែលគេរង់ចាំបំផុត៖ «សូមលោកគ្រូ រ័ន កុំបារម្ភអី។»

«ក្រៅពីភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) មានភ្នំចំនួន ៦១ ទៀតនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើង ហើយលោកអាចជ្រើសរើសយកបីភ្នំណាមួយក៏បាន ដើម្បីធ្វើជាទីតាំងសំណាក់។ ប្រសិនបើលោកមិនទាន់ចង់សម្រេចចិត្តឥឡូវនេះទេ ខ្ញុំអាចបង្ហាញផែនទីភូមិសាស្ត្រភ្នំចាស់ និងថ្មីនៃពិភពតូចត្បូង រួចជូនលោកទៅមើលភ្នំទាំងនោះផ្ទាល់ មុននឹងសម្រេចចិត្ត។ តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ?»

វាគឺជាផលប្រយោជន៍ដ៏មហាសាលសម្រាប់អាណាចក្រណាក៏ដោយ ដែលមានអ្នកដាំដុះដ៏ខ្លាំងពូកែកម្រិត រ័ន ឈីង មកតាំងទីលំនៅ។ ជាពិសេស រ័ន ឈីង មានបំណងតាំងទីលំនៅអចិន្ត្រៃយ៍ មិនមែនគ្រាន់តែមកស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នក្នុងនាមជាព្រឹទ្ធាចារ្យភ្ញៀវ ឬទីប្រឹក្សានោះទេ។

ដូច្នេះ គាត់នឹងក្លាយជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃអាណាចក្រ ហើយសូម្បីតែអធិរាជនៃអាណាចក្រមហាឡីមកផ្ទាល់ ក៏ប្រាកដជាត្រេកអរដូចមន្ត្រីរូបនេះដែរ។

អាណាចក្រមហាឡី សំបូរទៅដោយអ្នកក្បាច់គុនខ្លាំងៗ ដោយមាន សុង ឆាងជិង ជាអ្នកដឹកនាំ ហើយវាមានអ្នកក្បាច់គុនកម្រិតកណ្តាលទាំងប្រាំ (Middle Five Tiers) ច្រើនជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមអាណាចក្រនានានៅលើទ្វីបដបត្បូងខាងកើត។ ប៉ុន្តែ វាមានចំនួនអមតៈអ្នកដាំដុះតិចតួចគួរឱ្យអាណិត ដែលនេះតែងតែជាក្តីកង្វល់របស់អធិរាជ។

រ័ន ឈីង ញញឹម៖ «ខ្ញុំមិនប្រញាប់រើសភ្នំទេ។ តាមត្រង់ទៅ ក្រៅពីភ្នំពពក ដែលពួកឯងមិនព្រមឱ្យខ្ញុំនោះ គ្មានភ្នំណាមួយដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ទាល់តែសោះ។»

ទឹកមុខអៀនប្រៀនបន្តិចបានលេចឡើងលើមុខមន្ត្រីក្មេងរូបនោះ។ មុននឹងមកទីនេះ ទាំងគ្រូរបស់គេ និងអធិរាជ បានស្មានថាមានឱកាសដែល រ័ន ឈីង នឹងបង្កើតសំណាក់នៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡី ប៉ុន្តែឱកាសនោះគឺតិចតួចណាស់។

មូលហេតុគឺដោយសារអាណាចក្រមហាឡី ពិតជាគ្មានអ្វីគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផ្តល់ឱ្យ រ័ន ឈីង ឡើយ។ ចំពោះវេទិកាសម្លាប់នាគ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារ រ័ន ឈីង ខ្លាំងគ្រាន់នឹងចរចាជាមួយវិហារព្រិលទឹកកក និងភ្នំប្រយុទ្ធពិតដោយខ្លួនឯងទេនោះ ក៏គ្មានផ្លូវដែលអាណាចក្រមហាឡី ហ៊ានជំទាស់នឹងសំណាក់ទាំងពីរនោះដើម្បីតែយកចិត្ត រ័ន ឈីង ដែរ។

រ័ន ឈីង ស្រាប់តែពោលថា៖ «វិហារព្រិលទឹកកក និងភ្នំប្រយុទ្ធពិត មិនដែលស្នើបែបនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំផ្ទាល់សង្ឃឹមថា អាណាចក្រមហាឡី អាចផ្តល់អាវុធដ៏មុតស្រួចចំនួនពីរ មិនថាជាដាវ ឬដាវសាមូរ៉ៃ (Saber) ឡើយ។»

«ប្រភេទអាវុធមិនសំខាន់ទេ ឱ្យតែពួកវាអាចប្រើដើម្បីបំបែកវេទិកាសម្លាប់នាគបាន។ យកពួកវាមកឱ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងជួយប្រគល់វាទៅឱ្យអ្នកដាំដុះកងទ័ពទាំងពីរនាក់ដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកទីនេះ។ រឿងនេះមិនប្រញាប់ទេ ឯងអាចយកសំណើនេះទៅរាយការណ៍ជូនរាជវាំង និងរង់ចាំការឆ្លើយតបពីអធិរាជបាន។»

មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡគិតមួយសន្ទុះ រួចប្រកាសថា៖ «ខ្ញុំអាចសម្រេចចិត្តរឿងនេះបាន លោកគ្រូ រ័ន។ ចាត់ទុកថាព្រមព្រៀងចុះ!»

រ័ន ឈីង ងក់ក្បាល រួចក្រេបស្រា ហាក់ដូចជាពេញចិត្តនឹងអាកប្បកិរិយា និងការសម្រេចចិត្តយ៉ាងដាច់ខាតរបស់មន្ត្រីរូបនេះ។ គាត់ត្រូវដោះស្រាយជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីដែលមានឈ្មោះថា អ៊ូ យាន (Wu Yuan) នេះក្នុងរយៈពេលយូរតទៅទៀត ដូច្នេះគាត់ធូរចិត្តណាស់ដែលមិនបានជួបមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ ឬកំសាក។

បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត អ៊ូ យាន ក្រេបស្រាដើម្បីបង្កើនភាពក្លាហាន រួចនិយាយថា៖ «លោកគ្រូ រ័ន ទីមួយ ឡនាគ ទាំង ៣០ ឬលើសនេះនៅខាងក្រៅទីប្រជុំជននឹងចាប់ផ្តើមដំណើរការឡើងវិញ ប៉ុន្តែចាប់ពីពេលនេះតទៅ ពួកវានឹងផលិតតែគ្រឿងចានឆ្នាំងធម្មតាសម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងរាជវាំងប៉ុណ្ណោះ។»

«ទីពីរ នៅពេលសាលាស្រុកថ្មីត្រូវបានសាងសង់នៅភាគខាងកើតនៃទីប្រជុំជន ច្បាប់នៃអាណាចក្រមហាឡី នឹងត្រូវបានដាក់បង្ហាញលើផ្ទាំងសិលាឱ្យគ្រប់គ្នាឃើញ ហើយយើងក៏នឹងបញ្ជូនមនុស្សឱ្យទៅប្រកាស និងពន្យល់ពីច្បាប់ថ្មីទាំងនេះដែរ។ នេះគឺដើម្បីឱ្យអ្នកស្រុកដឹងថា ឥឡូវនេះពួកគេគឺជាប្រជានុរាស្ត្រនៃអាណាចក្រមហាឡីហើយ។»

ទឹកមុខត្រជាក់ស្រេបបានលេចឡើងលើមុខ រ័ន ឈីង ខណៈគាត់ក្រឡេកមើល អ៊ូ យាន ហើយម្នាក់ទៀតក៏ញញឹមពន្យល់ថា៖ «ពិតណាស់ ច្បាប់ទាំងនេះអនុវត្តចំពោះតែអ្នកស្រុកធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំខាងមុខ ច្បាប់របស់លោកនៅតែជាច្បាប់កំពូលក្នុងទីប្រជុំជននេះ បន្ទាប់មកគឺច្បាប់របស់ត្រកូលទាំងបួន និងអំបូរទាំងដប់ ហើយចុងក្រោយទើបជាច្បាប់នៃអាណាចក្រមហាឡី។»

«ប្រសិនបើមានទំនាស់រវាងច្បាប់ទាំងនោះ លំដាប់ថ្នាក់ដែលខ្ញុំទើបតែរៀបរាប់នឹងជាអ្នកសម្រេច។ ក្នុងរង្វង់ ៥០០ គីឡូម៉ែត្រជុំវិញទីប្រជុំជន អាណាចក្រមហាឡី នឹងមិនលូកដៃក្នុងរឿងដែលលោកធ្វើឡើយ ហើយយើងនឹងផ្តល់ការគាំទ្រដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ ខ្ញុំមិនប្រាកដថា លោកនៅចាំអ្នកដាំដុះមកពីស្ទឹងផ្សែងស្វាយនោះទេ...»

«បន្ទាប់ពីលោកបានកម្ទេចរូបកាយរបស់គេ គេនៅតែមិនរាងចាល ហើយព្យាយាមប្រើខ្សែរយៈក្នុងរាជធានីដើម្បីប្តឹងទៅអធិរាជ។ ភ្លាមៗនៅពេលគ្រូរបស់ខ្ញុំបានឮរឿងនេះ លោកក៏បានបញ្ជូនមនុស្សទៅកម្ចាត់វិញ្ញាណរបស់គេចោលភ្លាម។»

រ័ន ឈីង ជ្រួញចិញ្ចើមដោយការធុញទ្រាន់៖ «ប្រាប់គ្រូរបស់ឯងថា កុំធ្វើរឿងឥតប្រយោជន៍បែបនេះទៀត។ មិនបាច់ធ្វើរឿងបែបនេះនៅពីក្រោយខ្នងយើងទេ។ យើងគ្រាន់តែជាជាងដែក យើងមិនចូលចិត្តរឿងល្បិចកលបែបនេះឡើយ។ ប្រសិនបើអាណាចក្រមហាឡី ចង់បង្ហាញភាពស្មោះត្រង់ពិតមែន ចូរផ្តល់ផលប្រយោជន៍ជាក់ស្តែងឱ្យយើងទៅ បានហើយ។ ចំណែករឿងទទួល ឬមិនទទួល គឺអាស្រ័យលើរូបយើង។»

«ម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើយើងពិតជាចង់សម្លាប់អាសម្រាមមកពីស្ទឹងផ្សែងស្វាយនោះមែន តើឯងគិតថាវាអាចរត់រួចមែនទេ? បើយើងចង់សម្លាប់អ្នកណា តើនរណាក្នុងអាណាចក្រមហាឡីអាចឃាត់យើងបាន? ទោះបីជាអាចរកអ្នកឃាត់បាន តើពួកគេហ៊ានប្រឆាំងនឹងយើងដែរឬទេ?»

មុខរបស់ អ៊ូ យាន ស្លេកស្លាំងបន្តិច រួចនិយាយដោយសំឡេងញ័រថា៖ «ខ្ញុំនឹងចងចាំរឿងនេះទុក លោកគ្រូ រ័ន។»

រ័ន ឈីង មិនចង់ឱ្យការសន្ទនានេះតានតឹងពេកទេ ព្រោះនេះគឺជាការជួបគ្នាលើកដំបូង។ ដូច្នេះ គាត់ក៏ប្តូរប្រធានបទដើម្បីបន្ធូរបន្ថយបរិយាកាស៖ «វាក៏ជាភារកិច្ចរបស់រាជវាំងដែរ ក្នុងការសាងសង់ប៉មអក្សរសាស្ត្រ (Wenchang Pavilions) និងវិហារមេទ័ពទេព (Martial Sage Temples) ការតែងតាំងទេវតាភ្នំ និងទេវតាទឹកផ្លូវការ និងការហាមឃាត់រាល់វិហារមិនផ្លូវការក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន។ តើឯងមានគម្រោងអនុវត្តភារកិច្ចទាំងនេះក្នុងទីប្រជុំជនយ៉ាងដូចម្តេច?»

ដោយទើបតែត្រូវបានស្តីបន្ទោស អ៊ូ យាន គិតយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់មុននឹងឆ្លើយ៖ «ទាក់ទងនឹងការសាងសង់ប៉មអក្សរសាស្ត្រ និងវិហារមេទ័ពទេព អ្នកជំនាញតារាសាស្ត្រ និងហុងស៊ុយរបស់អាណាចក្រមហាឡី បានកំណត់យកទីតាំងពីរ កន្លែងមួយគឺភ្នំប៉សឺឡែនដែលស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃទីប្រជុំជន ចំណែកមួយទៀតគឺផ្នូរអមតៈនៅភាគអាគ្នេយ៍។»

«បុគ្គលពីរនាក់ដែលនឹងត្រួតពិនិត្យពិធីបុណ្យ គឺជាអ្នកដែលចេញពីទីប្រជុំជននេះផ្ទាល់ ហើយចៃដន្យអី ម្នាក់គឺជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ឆ្នើម ចំណែកម្នាក់ទៀតគឺជាអ្នកក្បាច់គុនដែលមានស្នាដៃ ដែលអ្នកទាំងពីរបានរួមចំណែកយ៉ាងខ្លាំងដល់អាណាចក្រមហាឡីរបស់យើង។ តើលោកគ្រូ រ័ន យល់យ៉ាងណាដែរ?»

រ័ន ឈីង ឆ្លើយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់៖ «យើងមិនជំទាស់នឹងមនុស្សដែលឯងរើសនោះទេ ប៉ុន្តែតើឯងបានសម្រេចចិត្តលើទីតាំងហើយឬនៅ? តើឯងបានសួរមតិពីតាចាស់ យ៉ាង (Old Man Yang) ហើយឬនៅ?»

អ៊ូ យាន គាំងភ្លាមៗនឹងសំណួរនេះ រួចសួរដោយសំឡេងប្រុងប្រយ័ត្ន៖ «លោកគ្រូ រ័ន តើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា តើតាចាស់ យ៉ាង ជានរណា?»

រ័ន ឈីង ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលដែរ៖ «ខ្លាចាក់ស្រែ (Embroidered Tiger) មិនបានប្រាប់ឯងពីតាចាស់ យ៉ាង ទេអី មុននឹងបញ្ជូនឯងមកធ្វើជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡនៅទីនេះ?»

«ប្រាប់តាមត្រង់មក តើឯងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូច ឈី ជិងឈុន ដែរមែនទេ? តើឯងបង្កកំហុសក្នុងរាជវាំង ហើយត្រូវបានគេបណ្តេញមកទីនេះជាការដាក់ទណ្ឌកម្មមែនទេ? បើបែបនេះមែន យើងនឹងត្រូវលុបចោលរាល់កិច្ចព្រមព្រៀងទាំងអស់មុននេះចោល។»

មិនត្រឹមតែ អ៊ូ យាន គាំងចំពោះស្ថានភាពនេះទេ គេថែមទាំងមិនដឹងពីរបៀបពន្យល់ខ្លួនឯងទៀតផង។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ មនុស្សបីនាក់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា កំពុងអង្គុយលើដីក្បែរអណ្តូង។ រ័ន ស៊ីវ កំពុងបង្រៀន ស៊ុន ភីងអាន ពីឈ្មោះចំណុចចាក់ម្ជុលក្នុងរាងកាយមនុស្ស និងគោលបំណងរបស់ពួកវាក្នុងការដាំដុះ ខណៈដែលមានក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតបានដើរចូលមកជិតពួកគេដោយមិនបានរំពឹងទុក។ ដំបូងឡើយ រ័ន ស៊ីវ និង ស៊ុន ភីងអាន នៅស្ងៀម ទាំងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសនោះ ដែលមានទម្រង់មុខយ៉ាងស្រស់សង្ហា។

គេមានប្រជ្រុយក្រហមតូចមួយនៅចន្លោះចិញ្ចើម ហើយមានរូបរាងគួរឱ្យរាប់អានណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ទាំង ស៊ុន ភីងអាន និង រ័ន ស៊ីវ សុទ្ធតែបានវាយតម្លៃទាបចំពោះភាពរឹងរូស និងភាពមិនចេះអៀនខ្មាសរបស់គេ។

ស្នាមញញឹមរបស់គេមិនរលាយបាត់ឡើយ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើល ស៊ុន ភីងអាន និង រ័ន ស៊ីវ ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បន្ទាប់ពីភាពតានតឹងដែលអូសបន្លាយជាច្រើននាទី ក្មេងប្រុសនោះហាក់ដូចជាដឹងខ្លួនថាគេក៏បានវាយតម្លៃទាបចំពោះឆន្ទៈរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់នៅចំពោះមុខគេដែរ គេក៏ចាប់ផ្តើមនិយាយដោយប្រើគ្រាមភាសារបស់ទីប្រជុំជនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ដោយប្រាប់ពួកគេថា គេមកពីរាជធានី ហើយបានមកទីនេះជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដើម្បីមើលទេសភាព។ ជាពិសេស គេចង់ឃើញភ្នំប៉សឺឡែនណាស់។

«ហេតុអ្វីបានជាពួកឯងមិនបន្តពិភាក្សារឿងចំណុចចាក់ម្ជុលទៀតទៅ? កុំកំណាញ់ពេកអី ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ស្តាប់អ្វីដែលពួកឯងកំពុងនិយាយប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមែនថាខ្ញុំនឹងស្រាប់តែក្លាយជាទេវតាដី ដោយសារតែលួចស្តាប់ការសន្ទនារបស់ពួកឯងនោះទេ។»

បន្ទាប់ពីនោះ ស៊ុន ភីងអាន និង រ័ន ស៊ីវ ក៏បន្តការពិភាក្សារបស់ពួកគេ ដោយមិនខ្វល់ពីភ្ញៀវដែលមិនត្រូវបានស្វាគមន៍ម្នាក់នេះឡើយ។

«ខ្ញុំត្រូវតែនិយាយថា អក្សររបស់បងមិនសូវស្អាតទេ។ វាច្បាស់ណាស់ថាបងមិនបានចំណាយពេលហាត់សរសេរអក្សរឱ្យបានច្រើន។ វាមើលទៅមិនសូវរឹងមាំ ដូចជាប្រេងអណ្តែតលើទឹកអញ្ចឹង។ ម្យ៉ាងទៀត ការពន្យល់របស់នាងនៅទីនេះមិនសូវគ្រប់ជ្រុងជ្រោយទេ។ នាងគ្រាន់តែប្រាប់ថាវាជា 'អ្វី' ប៉ុន្តែមិនបានប្រាប់ពី 'របៀប' ឬ 'ហេតុអ្វី' ដែលវាក៏សំខាន់ដូចគ្នា ឬសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត។»

«នាងរំលងចំណុចចាក់ម្ជុលនេះមែនទេ? ហេតុអ្វីបានជានាងមិនចង្អុលបង្ហាញចំណុច តានចុង (Danzhong) ឱ្យគេ? តើវាដោយសារតែវាមានភាពអៀនខ្មាសបន្តិចមែនទេ? ប្រសិនបើនាងអៀនមិនហ៊ានបង្ហាញ ខ្ញុំអាចចង្អុលបង្ហាញឱ្យគេបាន។ ហេតុអ្វីបានជានាងសម្លឹងមើលខ្ញុំបែបនេះ? អូ៎ នាងប្រហែលជាយល់ច្រឡំពីបំណងរបស់ខ្ញុំហើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយ គឺខ្ញុំនឹងចង្អុលវានៅលើរាងកាយរបស់ខ្ញុំ មិនមែនលើរាងកាយនាងទេ។»

«សូម្បីតែអាទិទេពក៏ពិបាកនឹងរកចំណុច តានចុង លើរាងកាយនាងដែរ (ឌឺដងរឿងដើមទ្រូងតូច) ដូច្នេះគ្មានប្រយោជន៍អីដែលខ្ញុំត្រូវសាកល្បងនោះទេ។ អូយ! ហេតុអ្វីបានជានាងវាយខ្ញុំ? អូយ! ទៀតហើយមែនទេ? ខ្ញុំសុំទោស! ឈប់សិន! ហេតុអ្វីបានជានាងរំលងចំណុចសំខាន់ៗបីនៅលើខ្នងដែរ? ដូចពាក្យដែលគេពោលថា ការបើកចំណុចខ្នងទាំងបីគឺជោគជ័យបានពាក់កណ្តាលទៅហើយ ដូច្នេះពួកវាពិតជាសំខាន់ណាស់។» [១]

ជាចុងក្រោយ គឺ អ៊ូ យាន ដែលបានចូលមកជួយ ស៊ុន ភីងអាន និង រ័ន ស៊ីវ ពីក្មេងប្រុសដែលចូលចិត្តលូកដៃលូកជើងម្នាក់នេះ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានចាកចេញពីហាងជាងដែកជាមួយគ្នា។

ស៊ុន ភីងអាន និង រ័ន ស៊ីវ អង្គុយនៅលើមាត់អណ្តូង ហើយអ្នកបន្ទាប់បានក្រឡេកមើលទៅរូបរាងដែលកំពុងចាកចេញ រួចនិយាយថា៖ «អ្នកដែលចាស់ជាងគឺជាមន្ត្រី ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនប្រាកដពីក្មេងប្រុសម្នាក់នោះទេ។ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថាគេមានអ្វីពិសេសឡើយ។ ប្រហែលជាគេគឺជាអ្នកបម្រើតាមរៀនសូត្ររបស់បុរសម្នាក់នោះ។ មានអ្នកប្រាជ្ញដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើននៅពិភពខាងក្រៅ ដែលតែងតែដើរទៅណាមកណាជាមួយនឹងអ្នកបម្រើតាមរៀនសូត្រនៅក្បែរខ្លួន។»

ស៊ុន ភីងអាន ងក់ក្បាលតប។

មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយមក រ័ន ឈីង បានដើរមកកាន់អណ្តូងជាមួយនឹងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ រួចបញ្ជាថា៖ «ស៊ុន ភីងអាន មកតាមយើង។»

ស៊ុន ភីងអាន ក្រោកឈរឡើងទាំងងឿងឆ្ងល់។ រ័ន ស៊ីវ បានប្រាប់គេថា ឪពុករបស់នាងសុខចិត្តឱ្យគេខ្ចីប្រាក់ ប៉ុន្តែគេត្រូវរង់ចាំប្រហែល ១០ ថ្ងៃ។ តើវាអាចទៅរួចទេដែល រ័ន ឈីង បានប្តូរចិត្ត?

រ័ន ស៊ីវ ក៏មានការបារម្ភបន្តិចដែរ នាងក៏ដើរតាមពីក្រោយ ស៊ុន ភីងអាន។

រ័ន ឈីង អង្គុយលើកៅអីឫស្សី រួចចង្អុលប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន ឱ្យអង្គុយលើកៅអីដែល អ៊ូ យាន ទើបតែអង្គុយមុននេះ។

រ័ន ស៊ីវ គ្រវីក រួចញញឹមនិយាយថា៖ «លោកឪពុក កៅអីទាំងពីរនេះធ្វើឡើងដោយ ស៊ុន ភីងអាន។ វាពិតជាស្រួលអង្គុយមែនទេ?»

«យើងមានរឿងសំខាន់ត្រូវពិភាក្សាជាមួយ ស៊ុន ភីងអាន ដូច្នេះកុំរំខានពួកយើងអី ស៊ីវស៊ីវ» រ័ន ឈីង និយាយទាំងទឹកមុខខ្មៅងងឹត។

«សូមលោកគ្រូ រ័ន មានប្រសាសន៍ចុះ» ស៊ុន ភីងអាន ជំរុញ ខណៈដែលគេប្រញាប់អង្គុយឱ្យត្រង់ខ្លួន។

រ័ន ឈីង ដកប្រាក់ប្រហែលបី ឬបួនតម្លឹងចេញពីដៃអាវ រួចបង្គាប់ថា៖ «ទៅច្រកតូចជិះនាគ រួចទិញស្រាផ្កាប៉េសនិទាឃរដូវកម្រិតល្អបំផុតឱ្យយើងមួយដបមក។ ឯងអាចយកប្រាក់ដែលសល់ទៅទិញនំញ៉ាំបាន។»

រ័ន ស៊ីវ មិនសូវចង់ទៅតាមបញ្ជាឡើយ ដូច្នេះ រ័ន ឈីង ក៏គំរាមទុកប្រាក់នោះវិញ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹង នាងអាចទៅយាមភ្លើងក្នុងឡដំដាវវិញចុះ។»

រ័ន ស៊ីវ ក៏ប្រញាប់ឆក់យកប្រាក់ រួចរត់ចេញទៅបាត់។

បន្ទាប់ពី រ័ន ស៊ីវ បាត់ខ្លួនទៅ រ័ន ឈីង ក៏ងាកមករក ស៊ុន ភីងអាន រួចសួរថា៖ «ស៊ុន ភីងអាន ឯងមានថង់កាក់ស្ពាន់មាស (gold essence copper coins) ចំនួនបីថង់ មែនទេ?»

«បាទ មានមែន» ស៊ុន ភីងអាន ឆ្លើយភ្លាមៗទាំងងក់ក្បាល។

រ័ន ឈីង ហាក់ដូចជាពេញចិត្តនឹងភាពស្មោះត្រង់របស់ ស៊ុន ភីងអាន ហើយទឹកមុខរបស់គាត់ក៏ធូរស្រាលបន្តិច៖ «គ្មានអ្នកស្រុកណាម្នាក់ក្នុងទីប្រជុំជននេះ មានថង់កាក់ស្ពាន់មាសបីថង់ក្នុងដៃឡើយ។ សូម្បីតែត្រកូលសុង ដែលមានថង់កាក់ស្ពាន់មាសច្រើនជាងគេក្នុងចំណោមត្រកូលទាំងបួន និងអំបូរទាំងដប់នៅផ្លូវវាសនា និងច្រកតូចស្លឹកប៉េស ក៏មានត្រឹមតែពីរថង់ប៉ុណ្ណោះ។»

«ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀត ពួកគេមានយ៉ាងច្រើនបំផុតតែមួយថង់ប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីពួកគេ ក៏មានគ្រួសារតូចៗចំនួនប្រាំបីទៀតក្នុងទីប្រជុំជន ដែលអាចទទួលបានម្នាក់មួយថង់ ជាថ្នូរនឹងរតនសម្បត្តិដែលពួកគេមាន។ មកដល់ពេលនេះ វត្ថុបុរាណមានតម្លៃភាគច្រើននៅក្នុងទីប្រជុំជនត្រូវបានគេយកអស់ហើយ ហើយមានសល់តែប្រហែលប្រាំពីរ ឬប្រាំបីកន្លែងប៉ុណ្ណោះដែលនៅល្អ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ នឹងមានអ្នកក្រៅចូលមកក្នុងទីប្រជុំជនកាន់តែច្រើនឡើង។»

«ពិតណាស់ ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់ខ្លួនឯងទេ ដូច្នេះយើងនឹងនិយាយដោយត្រង់ៗជាមួយឯង។ យើងសង្ឃឹមថាឯងអាចប្រើថង់កាក់ស្ពាន់មាសទាំងបីរបស់ឯងឱ្យបានឆ្លាតវៃ និងមានប្រសិទ្ធភាព។ កុំខ្ជះខ្ជាយពួកវាដោយគ្មានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែក៏កុំប្រឹងក្រញបពួកវាទុកខ្លាំងពេកដែរ។»

«មុនពេលយើងមកកាន់តំណែង ទីប្រជុំជននឹងបើកទ្វារឱ្យពិភពខាងក្រៅម្តងរៀងរាល់ ៦០ ឆ្នាំ ហើយអ្នកក្រៅប្រហែល ២០ ទៅ ៣០ នាក់នឹងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលមកក្នុងទីប្រជុំជនដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនាក្នុងម្នាក់ៗម្តង។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ការអនុវត្តបែបនោះលែងមានទៀតហើយ ហើយកន្លែងនេះនឹងក្លាយទៅដូចជាទីប្រជុំជនធម្មតានៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡី។»

«ហេតុដូច្នេះហើយ ថង់កាក់ស្ពាន់មាសទាំងបីរបស់ឯងនឹងក្លាយជាចំណុចចាប់អារម្មណ៍ជាពិសេស ហើយជាចុងក្រោយ ពួកវានឹងទាក់ទាញតែបញ្ហាឱ្យឯងប៉ុណ្ណោះ។ យើងគឺជាមនុស្សដែលព្យាយាមជៀសវាងបញ្ហាតាមដែលអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែបើឯងជួបបញ្ហា យើងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីជួយការពារឯងឡើយ។ យើងមិនចង់ធ្វើជាអង្គរក្សឱ្យក្មេងដូចជាឯងរហូតនោះទេ ដូច្នេះយើងមានដំបូន្មានមួយសម្រាប់ឯង ប៉ុន្តែវាអាស្រ័យលើឯងថាតើឯងនឹងធ្វើតាមដំបូន្មានយើងឬក៏អត់។»

«មុននឹងយើងប្រាប់ពីសំណើរបស់យើង យើងចង់បញ្ជាក់រឿងមួយឱ្យឯងច្បាស់៖ នេះគឺជាពេលដែលកាក់ស្ពាន់មាសមានតម្លៃបំផុត ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចចាយពួកវាបាននោះទេ។ ព្រះចៅអធិរាជនៃអាណាចក្រមហាឡី មានគម្រោងដកការរឹតត្បិតលើភ្នំទាំង ៦១ ក្រៅពីភ្នំពពក ដើម្បីលក់ឱ្យពួកអ្នកមានអំណាច និងសំណាក់នានាដែលជាសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់អាណាចក្រមហាឡី។»

«តម្លៃភ្នំនឹងខុសគ្នាទៅតាមទំហំ ហើយមនុស្សជាច្រើននៅខាងក្រៅកំពុងតែស្រក់ទឹកមាត់នឹងឱកាសនេះ។ ទោះបីជាវិញ្ញាណអក្ខរាការពារនៃពិភពតូចត្បូងត្រូវបានបំបែក ហើយវាត្រូវបានកាត់បន្ថយមកត្រឹមទឹកដីសិរីសួស្តី ដែលនាំឱ្យមានការថយចុះយ៉ាងខ្លាំងនៃថាមពលវិញ្ញាណនៅទីនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែភ្នំនៅទីនេះនៅតែល្អជាងភ្នំនៅខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។»

«តាមពិតទៅ ពួកវាមិនចាញ់សូម្បីតែជួរភ្នំដែលមានទេវតាភ្នំផ្លូវការគ្រប់គ្រងឡើយ។ លើសពីនេះ អធិរាជនៃអាណាចក្រមហាឡី បានប្រកាសថាទ្រង់នឹងតែងតាំងមហាទេវតាភ្នំម្នាក់ ទេវតាភ្នំបីនាក់ និងទេវតាទឹកម្នាក់នៅទីនេះ។»

«ដោយមានទេវតាភ្នំ និងទេវតាទឹកច្រើនបែបនេះក្នុងកន្លែងតូចមួយ ទឹកដីសិរីសួស្តីនេះនឹងបន្តរីកចម្រើនសូម្បីតែ ៦០ ឆ្នាំក្រោយក៏ដោយ។ ថាមពលវិញ្ញាណនៅទីនេះនឹងនៅតែសម្បូរបែប ដូច្នេះនេះគឺជាពេលវេលាដ៏ល្អបំផុតក្នុងការទិញភ្នំខ្លះ ហើយវានឹងក្លាយជាការវិនិយោគដែលមានផលចំណេញយ៉ាងពិតប្រាកដ។»

«ចុះបើខ្ញុំទិញភ្នំនៅថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែបែរជាស្លាប់នៅថ្ងៃស្អែកវិញ តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» ស៊ុន ភីងអាន សួរ។

នេះគឺជាក្តីកង្វល់ដ៏ពិតប្រាកដមួយ ហើយស្នាមញញឹមដ៏កម្រមួយបានលេចឡើងលើមុខ រ័ន ឈីង ខណៈគាត់ឆ្លើយថា៖ «ទីមួយ ឱ្យតែឯងបន្តធ្វើរឿងដែលត្រឹមត្រូវ និងមិនធ្វើអ្វីឆ្គាំឆ្គងក្នុងទីប្រជុំជននេះ យើងធានាឱ្យឯងថា ឯងនឹងមិនស្លាប់ដោយគ្មានមូលហេតុឡើយ។ ឈី ជិងឈុន ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេធ្វើ ព្រោះគេខ្លាចថាពិភពតូចត្បូងនឹងត្រូវបែកខ្ទេចខ្ទីប្រសិនបើគេធ្វើហួសហេតុពេក ប៉ុន្តែក្តីបារម្ភបែបនេះលែងចាំបាច់ទៀតហើយ។»

«ប្រសិនបើសម្រាមដូចជាស្វារំកិលភ្នំនោះ ហ៊ានមករករឿងឯងនៅពេលនេះ យើងនឹងធ្វើឱ្យវាមិនអាចចាកចេញពីទីនេះទាំងមានជីវិតឡើយ។ ត្រឡប់មកនិយាយពីរឿងលក់ភ្នំវិញ រាជវាំងនៃអាណាចក្រមហាឡី កំពុងលក់ភ្នំទាំងនេះក្នុងតម្លៃថោក ដើម្បីបង្កើតកម្មផលល្អ (good karma) ជាមួយមហាអំណាចមួយចំនួននៅខាងក្រៅអាណាចក្រ។ និយាយឱ្យចំ វាដូចជាពាណិជ្ជករដែលលក់ទំនិញក្នុងតម្លៃក្រោមដើមទុនដូច្នោះដែរ។»

«លើសពីនេះ ពួកគេបានសន្យាថា ទោះបីជាអ្នកទិញភ្នំស្លាប់ទៅ ហើយគ្មានកូនចៅបន្តវេនក៏ដោយ ក៏អាណាចក្រមហាឡី នឹងនៅតែរក្សាភ្នំនោះទុកដោយមិនប៉ះពាល់ក្នុងរយៈពេល ៣០០ ឆ្នាំ គិតចាប់ពីថ្ងៃទិញ។ រឿងចុងក្រោយដែលយើងចង់ប្រាប់ឯង គឺយើងនឹងយកភ្នំបីដែលមានហុងស៊ុយល្អបំផុត ហើយយើងសូមណែនាំឱ្យឯងទិញភ្នំដែលនៅក្បែរភ្នំរបស់យើង។»

«ឯងប្រហែលជាគ្មានសមត្ថភាពទាញយកផលចំណេញពីភ្នំទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ឯងអាចជួលភ្នំរបស់ឯងក្នុងរយៈពេល ៥០០ ឆ្នាំ ហើយឯងនឹងទទួលបានប្រាក់ចំណេញជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ វានឹងក្លាយជាប្រាក់ចំណូលអកម្មដែលឯងអាចរីករាយនៅពេលឯងនៅទីនេះ ហើយសូម្បីតែបន្ទាប់ពីឯងចាកចេញទៅ កូនចៅរបស់ឯងក៏នឹងនៅតែទទួលបានផលលាភទាំងនោះដែរ។»

ប្រភេទនៃប្រាក់ចំណូលអកម្មនេះ គឺជាអ្វីដែលត្រកូល និងសំណាក់ដ៏មានអំណាចរាប់មិនអស់ស្រមៃចង់បាន ប៉ុន្តែ រ័ន ឈីង មិនបានប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន ពីរឿងនេះទេ ព្រោះវាមិនសមជាព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងការអួតអាងប្រាប់ក្មេងនោះឡើយ។

«តើលោកគ្រូ រ័ន អាចប្រាប់ខ្ញុំពីតម្លៃភ្នំទាំងនោះបានទេ?» ស៊ុន ភីងអាន សួរដោយចង់ដឹង។

«ភ្នំដែលតូចជាងគេត្រូវបានអាណាចក្រមហាឡី ដាក់ឈ្មោះថា ភ្នំត្បូងពិត (True Jewel Mountain) ហើយតម្លៃដែលគេទាមទារគឺកាក់ស្ស្ពាន់មាសមួយកាក់ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែជាកាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវ (Greeting Spring Coin)» រ័ន ឈីង ឆ្លើយ។

ស៊ុន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំង៖ «ត្រឹមតែកាក់ស្ពាន់មាសមួយកាក់ទេឬ?»

រ័ន ឈីង សើចចំអកតប៖ «កុំឱ្យគេបោកបាន។ ពួកគេហៅវាថាភ្នំ ប៉ុន្តែតាមពិតវាគ្រាន់តែជាទួលតូចមួយប៉ុណ្ណោះ ហើយកាក់ស្វាគមន៍និទាឃរដូវមួយកាក់ គឺជាតម្លៃដ៏ខ្ពស់ណាស់។ មូលហេតុតែមួយគត់ដែលវាមានតម្លៃថ្លៃបែបនេះ គឺដោយសារអាណាចក្រមហាឡី មិនអាចទារតម្លៃកន្លះកាក់ស្ពាន់មាសបាន។»

«ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាទួលតូចក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានឹងក្លាយជារបស់ខ្ញុំក្នុងរយៈពេល ៥០០ ឆ្នាំខាងមុខ ដោយចាយត្រឹមតែកាក់ស្ពាន់មួយកាក់ប៉ុណ្ណោះ។ មិនថាខ្ញុំគិតយ៉ាងណាទេ វាហាក់ដូចជាការព្រមព្រៀងដ៏អស្ចារ្យមែន» ស៊ុន ភីងអាន រអ៊ូម្នាក់ឯង។

រ័ន ឈីង បន្តថា៖ «តម្លៃដែលគេទាមទារសម្រាប់ភ្នំទំហំមធ្យម ដូចជា ភ្នំក្ងានព្រៃ (Wild Goose Mountain) និង ភ្នំចង្កៀងឈូក (Lotus Lantern Mountain) នឹងមានតម្លៃប្រហែល ១០ ទៅ ១៥ កាក់ស្ពាន់មាស ចំណែកភ្នំដែលថ្លៃបំផុតនឹងមានដូចជា ជួរភ្នំនិទាឃរដូវស្ងួត (Dry Spring Mountain Range) ភ្នំធូប (Incense Mountain) និង ភ្នំឆើតឆាយទេព (Divine Elegance Mountain) ដែលភ្នំនីមួយៗនឹងមានតម្លៃពី ២៥ ទៅ ៣០ កាក់ស្ពាន់មាស។»

«ជាចុងក្រោយ អ្វីដែលអាណាចក្រមហាឡី ចង់បាន មិនមែនជាកាក់ស្ពាន់មាសនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាចង់រក្សាត្រកូលទាំងបួន និងអំបូរទាំងដប់ ក៏ដូចជាខ្សែរយៈទាំងអស់របស់ពួកគេនៅលើទ្វីបដបត្បូងខាងកើត។ អ្វីដែលពួកគេសង្ឃឹមនឹងឃើញ គឺអ្នកដែលនៅពីក្រោយខ្នងត្រកូលទាំងបួន និងអំបូរទាំងដប់ នឹងចេញមុខមកទាក់ទងជាមួយអាណាចក្រមហាឡី។»

ស៊ុន ភីងអាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «ប៉ុន្តែលោកគ្រូ រ័ន តើវានឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាចំណុចចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងពេកទេអី ប្រសិនបើខ្ញុំចាប់យកឱកាសនេះ? តើវានឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសត្រូវច្រើនទេអី?»

រ័ន ឈីង ផ្ទុះសំណើចនៅពេលឮបែបនេះ៖ «កុំភ្លេចថា ឯងក៏មានអ្នកបង្អែកម្នាក់ដែរ ហើយគេកំពុងអង្គុយនៅចំពោះមុខឯងនេះឯង។»

ស៊ុន ភីងអាន អេះក្បាល ហើយមិនបានឆ្លើយតបភ្លាមៗឡើយ។

ជំនួសឱ្យការខឹងនឹងភាពស្ទាក់ស្ទើររបស់ ស៊ុន ភីងអាន រ័ន ឈីង បែរជាពេញចិត្តទៅវិញ រួចគាត់និយាយថា៖ «វាពិតជាល្អណាស់ដែលឃើញឯងមិនមានចិត្តក្រអឺតក្រទម គ្រាន់តែដោយសារឯងមានយើងជាបង្អែក។ ត្រឡប់ទៅច្រកតូចថូដីឥដ្ឋវិញ រួចគិតឱ្យច្បាស់ពីអ្វីដែលយើងទើបតែប្រាប់ឯង។ ព្យាយាមផ្តល់ចម្លើយឱ្យយើងត្រឹមថ្ងៃស្អែក ព្រោះឯងកាន់តែពន្យារពេល ឱកាសនៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលមិននឹកស្មានដល់នឹងកាន់តែខ្លាំង។ យើងមិនបានកុហកឯងទេ យើងកំពុងនិយាយការពិត។»

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីហាងជាងដែក ស៊ុន ភីងអាន នៅតែស្ថិតក្នុងភាពតក់ស្លុត ទោះបីជាគេដើរមកដល់ស្ពានថ្មក៏ដោយ។

កាលពីមុន គេធ្លាប់ស្រមៃថាតើវាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាសម្រាប់គេក្នុងការរស់នៅក្នុងជីវភាពធូរធារ ប៉ុន្តែការស្រមៃរបស់គេមានដែនកំណត់ត្រឹមតែរឿងដូចជា ការអាចញ៉ាំនំប៉ាវសាច់ និងតាំងហូលូម្តងម្កាល ការជួសជុលផ្ទះដូនតាឱ្យមើលទៅដូចជាផ្ទះពិតប្រាកដ ការបិទក្រដាសពាក្យជូនពរ និងទេវតាការពារទ្វារក្នុងអំឡុងបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី និងការយកស្រាល្អៗ និងនំចំណីទៅសែនផ្នូរឪពុកម្តាយរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។

គេមិនដែលនឹកស្មានសូម្បីតែក្នុងសុបិនដ៏ព្រៃផ្សៃបំផុតរបស់គេថា គេនឹងអាចក្លាយជាម្ចាស់ភ្នំជាច្រើនក្នុងរយៈពេលរាប់សតវត្សបែបនេះឡើយ។