នាគភ្លើងដើរក្នុងទឹក

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកហាងជាងដែកវិញ និងបំពេញភារកិច្ចពលកម្មរួចរាល់ ស៊ុន ភីងអាន បានកាន់ចានបាយរបស់គេ រួចដើរទៅរក រ័ន ស៊ីវ (Ruan Xiu) និង លោកគ្រូ រ័ន ក្នុងអំឡុងពេលញ៉ាំអាហារ។ គេបានប្រាប់ លោកគ្រូ រ័ន ថា គេចង់ខ្ចីប្រាក់ខ្លះ ប្រហែលជា ១៥ ឬ ១៦ តម្លឹងប្រាក់។ រ័ន ឈីង (Ruan Qiong) មិនទាំងសួរពីមូលហេតុដែល ស៊ុន ភីងអាន ចង់ខ្ចីប្រាក់ផង គាត់គ្រាន់តែក្រឡេកមើលគេតាមកន្ទុយភ្នែក រួចពោលថា៖ «ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!»

ស៊ុន ភីងអាន ប្រញាប់រត់ចេញទៅទាំងអៀនប្រៀន។

«លោកឪពុក តើលោកមិនអាចសម្តីផ្អែមដាក់គេបន្តិចបានទេ?» រ័ន ស៊ីវ តវ៉ាទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

«គ្រាន់តែយើងមិនវាយវាឱ្យខ្ទេច ក៏ចាត់ទុកថាចិត្តល្អណាស់ទៅហើយ!» រ័ន ឈីង ហឺមមួយសូរយ៉ាងត្រជាក់។

រ័ន ស៊ីវ មិនអាចទប់ចិត្តមិនជួយការពារ ស៊ុន ភីងអាន បានឡើយ៖ «គេខំធ្វើការយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំក្នុងនាមជាកូនជាងរបស់លោកឪពុក ដោយមិនយកកាក់ស្ពាន់មួយសេនឡើយ! នៅពេលយប់ ខណៈអ្នកដទៃកំពុងដេក ឬជជែកគ្នាក្នុងបន្ទប់ មានតែគេម្នាក់គត់ដែលនៅតែបន្តយួរដីចេញពីអណ្តូងមួយជើងហើយមួយជើងទៀត។»

«គេធ្វើការធ្ងន់ជាងអ្នកណាៗទាំងអស់នៅទីនេះ! តើលោកឪពុកមិនឃើញអ្វីដែលគេធ្វើទេអី? តើលោកឪពុកគ្មានសតិសម្បជញ្ញៈទេអី? តើវាពិតជាហួសហេតុពេកទេអី សម្រាប់គេក្នុងការខ្ចីប្រាក់ពីរបីតម្លឹង ជាថ្នូរនឹងការខំប្រឹងធ្វើការទាំងអស់នោះ?»

រ័ន ឈីង នៅស្ងៀមទាំងទឹកមុខខ្មៅងងឹត គាត់គិតក្នុងចិត្តថា៖ ក៏ព្រោះតែយើងដឹងពីអ្វីដែលវាធ្វើហ្នឹងហើយ ទើបយើងចង់កាត់អាតិរច្ឆានតូចនោះជា ១០០០ បំណែក! បើវាមានកម្រិតដាំដុះដូចអាស្វារំកិលភ្នំមកពីភ្នំព្រះអាទិត្យនោះ យើងប្រាកដជាធ្វើដូច ឈី ជិងឈុន ដោយវាយវាឱ្យដំណំមិនខាន!

គ្រាន់តែគិតដល់អ្វីដែល ឈី ជិងឈុន បានធ្វើចំពោះ ប៉ៃ យាន ក៏ធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តបន្តិច។ ទោះបីជាគាត់ជាព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ដែលគ្រប់គ្រងពិភពតូចនេះក៏ដោយ ក៏គាត់ប្រាកដជាអាចយកឈ្នះ ប៉ៃ យាន បានដែរ ប៉ុន្តែវាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់គាត់ក្នុងការកម្ចាត់សត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លាបែបនេះដោយគ្រាន់តែការជាន់មួយជើង ដូចដែល ឈី ជិងឈុន បានធ្វើនោះ។

រ័ន ឈីង បានត្រឹមតែលួងចិត្តខ្លួនឯងថា ទោះបីជាគាត់ជាអ្នកប្រើដាវខាងកងទ័ព (Militarian swordsman) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគោលដៅពិតប្រាកដរបស់គាត់ មិនមែនដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងការប្រយុទ្ធបំផុតនោះទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដើម្បីក្លាយជាជាងដាវដ៏ឆ្នើមបំផុតក្នុងលោក និងបង្កើតដាវដែលមានវិញ្ញាណ និងបញ្ញា។ និយាយឱ្យចំ គោលដៅចុងក្រោយរបស់គាត់គឺបង្កើតសត្វមានជីវិតពិតប្រាកដដែលអាចដាំដុះ ស្លាប់ ចូលទៅក្នុងវដ្តសង្សារ និងអាចស្វែងរកមហាវិថីតាវបាន។

រ័ន ឈីង ដាក់ចាន និងចង្កឹះចុះ រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ហើយស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹងឡើងដោយគ្មានមូលហេតុ៖ «ពួកអាតិរច្ឆាន! តើពួកឯងគិតថាចង់ធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តមែនទេ ឱ្យតែ ឈី ជិងឈុន ស្លាប់បាត់ទៅនោះ? យើងបានប្រាប់ពីច្បាប់រួចហើយ។ បើពួកឯងហ៊ានបំពានច្បាប់ទាំងនោះ ពួកឯងច្បាស់ជាត្រៀមខ្លួនទទួលផលវិបាកហើយ!»

គ្មាននរណានៅជុំវិញគាត់ឡើយ ប៉ុន្តែរំពេចនោះ គាត់បានហោះឡើងលើមេឃដូចជាពន្លឺពណ៌ស សំដៅទៅកាន់ពពកខាងលើ។

នៅពីលើពពក មានក្រុមបុរស និងស្ត្រីស្លៀកពាក់ឆើតឆាយកំពុងហោះកាត់មេឃ ទាំងជជែកគ្នាដោយរីករាយ។ ពួកគេប្រៀបដូចជាទេវតាពិតប្រាកដដែលកំពុងដើរកម្សាន្តលើពពក ម្តងម្កាលសម្លឹងចុះមកពិភពតូចត្បូង ហាក់ដូចជាកំពុងមើលទស្សនីយភាពកម្សាន្ត។

រំពេចនោះ សំឡេងផ្ទុះមួយបានបន្លឺឡើង ហើយក្បាលរបស់ស្ត្រីដ៏មានអំណាចម្នាក់ដែលដោតម្ជុលសក់មាសបានផ្ទុះបែកខ្ទេចភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក ក្បាលរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្បែរនាងក៏បានផ្ទុះបែកដែរ រួមទាំងក្បាលអ្នកដទៃទៀតនៅក្នុងក្រុម ម្នាក់បន្ទាប់ពីម្នាក់ទៀត។

រ័ន ឈីង កំពុងអណ្តែតលើអាកាសកណ្តាលសមុទ្រពពកដ៏ត្រកាល សម្លឹងមើលជុំវិញដោយភ្នែកដ៏ត្រជាក់ រួចសើចចំអកថា៖ «តើពួកឯងពិតជាបញ្ជូនតែកូនចម្លកតូចតាចមកសាកល្បងភាពអត់ធ្មត់របស់យើងមែនទេ? តើពួកឯងមើលងាយយើងដល់កម្រិតណា? ទោះបីជាការពិតយើងគ្រាន់តែជាជាងដែក ហើយមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយ ឈី ជិងឈុន បានក៏ដោយ ប៉ុន្តែការសម្លាប់អ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១០ ពីរបីនាក់នៅទីនេះ មិនមែនជារឿងពិបាកសម្រាប់យើងឡើយ!»

«ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មានច្បាប់ថ្មីសម្រាប់ពួកឯងទាំងអស់គ្នា ដូច្នេះស្តាប់ឱ្យច្បាស់។ ទោះបីជាពួកឯងលាក់ខ្លួននៅខាងក្រៅព្រំដែន ហើយព្យាយាមសម្លឹងមើលចូលមកក្នុងទឹកដីសិរីសួស្តីត្បូង (Jewel Blessed Land) ក៏ដោយ ក៏យើងនឹងអូសពួកឯងចូលមកក្នុងទឹកដីនេះ រួចបំបែកក្បាលចោលដែរ ប្រសិនបើយើងមានអារម្មណ៍មិនល្អ! បើមិនជឿ ពួកឯងអាចសាកល្បងសំណាងបាន!»

បន្ទាប់ពីប្រកាសបែបនេះ រ័ន ឈីង បានហោះកាត់អាកាសក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ហើយខណៈបន្ទាប់ ដៃរបស់គាត់បានចាប់ក្បាលបុរសចំណាស់ម្នាក់ រួចអូសគេចូលមកក្នុងព្រំដែន។ បុរសចំណាស់នោះប្រញាប់អង្វរសុំជីវិត៖ «លោកគ្រូ រ័ន! លោកគ្រូ រ័ន! សូមមេត្តានិយាយគ្នាដោយសន្តិវិធី! ខ្ញុំមកពីស្ទឹងផ្សែងស្វាយ (Purple Smoke River) នៅក្បែរនេះទេ...»

មុនពេលបុរសចំណាស់មានឱកាសនិយាយចប់ រ័ន ឈីង បានកម្ទេចក្បាលគេ រួចគ្រវែងសាកសពដែលគ្មានក្បាលនោះចេញទៅក្រៅព្រំដែន។ ពន្លឺពណ៌បៃតងមួយបានខ្ទាតចេញពីសាកសពនោះភ្លាមៗ រួចរត់គេចទៅយ៉ាងលឿន ហើយ រ័ន ឈីង គ្រាន់តែក្រឡេកមើលដោយភ្នែកត្រជាក់ ប៉ុន្តែមិនបានតាមទៅឡើយ។

ពន្លឺពណ៌បៃតងនោះមានប្រវែងជាង ៣ ហត្ថ វាបានហោះកាត់អាកាសយ៉ាងលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហោះបានជិត ១០០០ គីឡូម៉ែត្រ មុននឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទន្លេដ៏ធំមួយដែលមានផ្សែងពណ៌ស្វាយអណ្តែតពីលើ។ ទន្លេនោះមានទំហំធំ និងអស្ចារ្យណាស់ ធំជាងប្រភពទឹកណាមួយនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡីទៅទៀត។

ម្រាមដៃរបស់ រ័ន ឈីង នៅជាប់ឈាមរបស់បុរសចំណាស់នោះ ខណៈដែលគាត់ប្រកាសយ៉ាងខ្លាំងៗថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំខាងមុខ!»

នៅឆ្ងាយទៅទៀត ស្ត្រីអ្នកដាំដុះម្នាក់បានលាក់ខ្លួនក្នុងសមុទ្រពពក ទាំងរអ៊ូដោយសំឡេងខឹងសម្បារ៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកព្រហើនបែបនេះ? នេះមិនមែនជាទង្វើរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យដែលគ្រប់គ្រងទឹកដីសិរីសួស្តីគួរធ្វើឡើយ!»

រ័ន ឈីង មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ៖ «តើនាងមិនមែនជាក្មេងស្រីដែលឆ្លាតទេអី ដែលហ៊ានជេរយើងតែពេលនៅឆ្ងាយបែបនេះ? នាងគិតថាយើងមិនអាចធ្វើអ្វីនាងបានមែនទេ? មីស្រីចង្រៃ យើងមិនមែនជាអ្នកប្រាជ្ញភ្លីភ្លើដូច ឈី ជិងឈុន ទេ! នាងចង់និយាយពីចរិយាមារយាទជាមួយអ្នកប្រើដាវកងទ័ពដូចយើងមែនទេ? តើនាងធ្លាក់ពីលើគ្រែពេលនៅតូចមែនទេ បានជាមានខួរក្បាលបែបនេះ?»

រ័ន ឈីង ចង្អុលដៃចុះក្រោម រួចដាក់ម្រាមចង្អុល និងម្រាមកណ្តាលចូលគ្នា ទាំងបង្គាប់ក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្យល់ដង្ហើមសួគ៌ និងរន្ទះនរក ចូរមកតាមការបង្គាប់របស់យើង!»

រំពេចនោះ អានុភាពពីរបានចាប់ផ្តើមវិលវល់យ៉ាងលឿនរវាងមេឃ និងដី ដូចជាប្រភពទឹកពីរដែលទើបតែលេចឡើងដោយគ្មានប្រភព។

នៅម្ខាងទៀត សំឡេងស្លន់ស្លោមួយបានបន្លឺឡើងយ៉ាងរហ័ស៖ «នេះគឺជាដាវខ្យល់ និងដាវរន្ទះវិញ្ញាណរបស់ រ័ន ឈីង! រត់ទៅ ឡីទីង (Leiting)! វត្ថុវិញ្ញាណរបស់ រ័ន ឈីង ខុសពីមនុស្សធម្មតា ត្រង់ថាពួកវាមិនត្រូវបានចិញ្ចឹមនៅក្នុងចំណុចចាក់ម្ជុល (Acupoint) ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកវាស្ថិតនៅជុំវិញខ្លួនគាត់ ដើរតាមរូបកាយយិនរបស់គាត់!»

នៅពីលើសមុទ្រពពក ពន្លឺភ្លើងពណ៌បៃតងមួយបានព្យាយាមរត់គេចទៅឆ្ងាយ។ នៅខាងក្រៅពន្លឺភ្លើងបៃតងនោះ មានផ្កាប៉េសថ្លាៗកំពុងវិលជុំវិញដើម្បីការពារភ្លើងនោះពីខាងក្រៅ។

ពន្លឺភ្លើងបៃតងនោះហោះបានជិត ៤០០ គីឡូម៉ែត្រ មុននឹងត្រូវខ្សែពណ៌ខៀវមួយចាក់ទម្លុះចំក្បាលឱ្យធ្លាក់ចុះមក។

ចំណែកឯបុរសដែលបាននិយាយព្រមាននាងមុននេះ គេបានរត់គេចខ្លួនបាត់តាំងពីឃើញគ្រោះថ្នាក់ដំបូង ហើយគ្មាននរណាហ៊ាននិយាយអ្វីទៀតឡើយ បន្ទាប់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង។

រ័ន ឈីង ហឺមមួយយ៉ាងត្រជាក់ រួចចុះមកកាន់មាត់ស្ទឹងក្បែរហាងជាងដែក មុននឹងលាងឈាមពីដៃរបស់គាត់ដោយប្រើទឹកស្ទឹង។

គាត់ដកដង្ហើមធំ រួចរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ឈី ជិងឈុន ប្រសិនបើលោកមានចិត្តមិនសមហេតុផលសូម្បីតែពាក់កណ្តាលរបស់យើង លោកច្បាស់ជាមិនជួបវាសនាដ៏សោកសៅបែបនេះឡើយ។»

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ស៊ុន ភីងអាន កំពុងដើរត្រឡប់មកវិញពីការហាត់សមធិដើររយៈពេលពីរម៉ោង។ គេទើបតែបញ្ចប់ការហាត់ ហើយកំពុងធ្វើចលនាពត់ខ្លួន ស្រាប់តែប្រទះឃើញ លោកគ្រូ រ័ន កំពុងដើរឡើងពីមាត់ស្ទឹង។

បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត គេក៏បន្ថយល្បឿនបន្តិច ដើម្បីរក្សាចម្ងាយពី លោកគ្រូ រ័ន។ គេមិនដឹងថាហេតុអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែគេអាចដឹងថា លោកគ្រូ រ័ន មិនសូវចូលចិត្តគេទេ ហើយរបៀបដែល លោកគ្រូ រ័ន សម្លឹងមកគេ ធ្វើឱ្យគេនឹកឃើញដល់របៀបដែល តាចាស់ យ៉ាវ ធ្លាប់សម្លឹងមកគេ។

រ័ន ឈីង មិនខ្វល់ពី ស៊ុន ភីងអាន ឡើយ ខណៈដែលគាត់ដើរត្រឡប់ទៅហាងជាងដែកវិញ។

ស៊ុន ភីងអាន ងាកទៅមើលស្ទឹង ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីខុសប្លែកឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា ដោយហេតុផលខ្លះ គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ព្រឺឆ្អឹងខ្នង ហាក់ដូចជាមានខ្មោចទឹកកំពុងសម្លឹងមើលគេពីក្នុងស្ទឹង។ វាគឺជាអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែក និងគួរឱ្យខ្លាច ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេឃើញ គឺត្រឹមតែទឹកស្ទឹងដែលហូរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ដូចធម្មតា។

ស៊ុន ភីងអាន មិនអស់ចិត្តឡើយ គេបានរើសថ្មពីរបីដុំដែលមានទម្ងន់ល្មម រួចដើរចុះទៅក្នុងស្ទឹងតាមទិសដៅខ្សែទឹកហូរ ទាំងពិនិត្យមើលផ្ទៃទឹកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ដើម្បីស្វែងរកប្រភពនៃអារម្មណ៍មិនល្អដែលគេទើបតែបានទទួល។

រឹតតែមើល គេរឹតតែមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនត្រឹមត្រូវ។ នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃច្បាស់ក្រឡែត ទឹកស្ទឹងបែរជាផ្តល់នូវអារម្មណ៍ព្រឺព្រួច និងគួរឱ្យខ្លាច។ ស៊ុន ភីងអាន ធ្លាប់បានចូលទៅក្នុងរណ្តៅជ្រៅនៅជើងជួរភ្នំគោខៀវជាច្រើនដង ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅទីនោះ គេក៏មិនដែលអារម្មណ៍មិនស្ងប់ និងតានតឹងបែបនេះដែរ។

មកដល់ពេលនេះ ស៊ុន ភីងអាន ប្រាកដក្នុងចិត្តថា មានរបស់ដែលមិនអាចយល់បាន ដូចជាបិសាច វិញ្ញាណ និងខ្មោចពិតជាមានក្នុងលោកនេះមែន។ កាលពីមុន ដោយមានលោកគ្រូ ឈី នៅទីប្រជុំជន គ្មានពពួកអបាយមុខណាហ៊ានចេញមកបង្កបញ្ហាឡើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះលោកគ្រូ ឈី មិននៅទៀតទេ គ្មានអ្វីធានាថាទីនេះនឹងនៅតែមានសុវត្ថិភាពឡើយ ដូច្នេះគេត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

សូម្បីតែចំពោះ លោកគ្រូ រ័ន ដែលជា "ព្រឹទ្ធាចារ្យ" បន្តវេនពីលោកគ្រូ ឈី ក៏ ស៊ុន ភីងអាន មិនហ៊ានធ្វេសប្រហែសដែរ។ ជាចុងក្រោយ គេជឿជាក់តែលើលោកគ្រូ ឈី ប៉ុណ្ណោះ។ គេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងគោរពចំពោះ លោកគ្រូ រ័ន ដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីលើសពីនេះឡើយ។

ស៊ុន ភីងអាន ហ៊ានជឿលើវិចារណញ្ញាណរបស់ខ្លួន ហើយចុះទៅក្នុងស្ទឹងដើម្បីស៊ើបអង្កេត ក៏ព្រោះតែ លោកគ្រូ រ័ន ទើបតែដើរចេញពីទីនោះ។ គេមានទំនុកចិត្តថា ទោះបីជាមានរបស់អាក្រក់ក្នុងទឹកក៏ដោយ ក៏ពួកវាមិនហ៊ានសម្លាប់គេនៅក្រោមច្រមុះរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ។

លើសពីនេះ គេមានត្រាភ្នំ និងត្រាទឹកមួយគូដែលលោកគ្រូ ឈី ឱ្យមកនៅក្នុងដៃអាវ ហើយមួយក្នុងចំណោមនោះគឺជា "ត្រាទឹក" ដូច្នេះវាបានជួយផ្តល់ភាពក្លាហានដល់គេថែមទៀត។

បន្ទាប់ពីគ្រវែងថ្មពីរដុំចូលក្នុងទឹក ស៊ុន ភីងអាន រៀបនឹងរើសថ្មបន្ថែមទៀត ស្រាប់តែមាននរណាម្នាក់នៅក្បែរនោះសួរថា៖ «តើឯងកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង?»

គឺ រ័ន ស៊ីវ។

អាការៈរបស់ ស៊ុន ភីងអាន បានផ្តោតទៅលើទឹកពេញមួយទំហឹង ដូច្នេះគេមិនបានដឹងពីវត្តមានរបស់នាងឡើយ។ គេមិនបានលាក់បាំងអ្វីឡើយ រួចចង្អុលទៅផ្ទៃទឹក ហើយឆ្លើយតាមត្រង់ថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានរបស់មិនស្អាតនៅក្នុងទឹក ហើយខ្ញុំកំពុងព្យាយាមមើលថាតើខ្ញុំអាចបង្ខំវាឱ្យចេញមកក្រៅដោយការគប់ថ្មបានដែរឬទេ?»

រ័ន ស៊ីវ សម្លឹងមើលទៅទឹកស្ទឹង ហើយទឹកមុខរបស់នាងក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាមៗ។

«តើមានរបស់មិនស្អាតនៅក្នុងនេះពិតមែនឬ?» ស៊ុន ភីងអាន សួរ។

«ខ្ញុំមើលមិនឃើញអ្វីទាំងអស់» រ័ន ស៊ីវ ឆ្លើយទាំងគ្រវីក្បាល។

«ប្រហែលជាខ្ញុំគិតច្រើនពេកហើយ» ស៊ុន ភីងអាន និយាយទាំងញញឹម។

រ័ន ស៊ីវ បន្ថយសំឡេង រួចនិយាយថា៖ «ឯងត្រឡប់ទៅហាងជាងដែកវិញចុះ ខ្ញុំនឹងរកអ្វីញ៉ាំនៅទីនេះបន្តិចសិន មុននឹងត្រឡប់ទៅវិញ។ បើលោកឪពុកសួរ គ្រាន់តែប្រាប់ថាឯងមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ទៅបានហើយ។»

ស៊ុន ភីងអាន ងក់ក្បាលតប៖ «គ្មានបញ្ហាទេ។»

រំពេចនោះ គំនិតមួយបានលេចឡើង គេក៏រើសថ្មមុតមួយពីដី រួចសួរថា៖ «រ័ន ស៊ីវ តើខ្ញុំអាចសួរនាងអំពីអត្ថន័យ និងរបៀបអានអក្សរមួយចំនួនបានទេ?»

រ័ន ស៊ីវ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍តានតឹងភ្លាមៗនៅពេលឮរឿងអានអក្សរ។

ក្នុងចិត្តរបស់នាង សៀវភៅគឺជាសត្រូវដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតនៅក្រោមមេឃ។ នៅពេលណាដែលនាងបើកសៀវភៅ នាងតែងតែមានអារម្មណ៍ថាអក្សរនៅលើទំព័រទាំងនោះគឺជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែដែលកំពុងបញ្ជោះនាងឱ្យមកប្រយុទ្ធ ធ្វើឱ្យនាងវិលមុខ និងឈឺក្បាលជាខ្លាំង។ តាមពិតទៅ នាងត្រូវទៅរៀននៅសាលាបន្ទាប់ពីមកដល់ទីប្រជុំជនជាមួយឪពុក ហើយមិនចាំបាច់ជួយការងារនៅក្នុងហាងដែកឡើយ។

ប៉ុន្តែនាងមិនព្រមទៅដាច់ខាត។ ថ្ងៃមួយ នាងនឹងប្រាប់ថាឈឺពោះ។ ថ្ងៃបន្ទាប់ នាងនឹងប្រាប់ថាគ្រុនក្តៅ ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ទៀតនាងនឹងប្រាប់ថា "គ្រិចថ្លើមជើង"។ មូលហេតុតែមួយគត់ដែល រ័ន ឈីង ព្រមបណ្តោយតាមនាង គឺដោយសារគាត់ធុញទ្រាន់នឹងល្បិចកលដែលនាងបង្កើតឡើងនោះឯង។

ទោះជាយ៉ាងណា រ័ន ស៊ីវ មិនចង់ឱ្យខ្លួនឯងអាម៉ាស់នៅចំពោះមុខ ស៊ុន ភីងអាន ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏បង្ខំចិត្តធ្វើជាស្ងប់ស្ងាត់ និងញញឹមយ៉ាងមានទំនុកចិត្ត រួចនិយាយថា៖ «សួរមកចុះ។»

ស៊ុន ភីងអាន បានចារអក្សរពីរបីតួនៅលើដីដោយប្រើថ្មមុត ហើយភ្លាមៗនៅពេល រ័ន ស៊ីវ ឃើញអក្សរទាំងពីរនោះ ទំនុកចិត្តក្លែងក្លាយរបស់នាងក៏ប្រែជាទំនុកចិត្តពិតប្រាកដភ្លាមៗ នាងនិយាយទាំងរំភើបថា៖ «អក្សរពីរនេះងាយស្រួលពេកហើយ! ខ្ញុំស្គាល់ពួកវាតាំងពីនៅតូចម្ល៉េះ។ តួមួយគឺ 'អាទិទេព (Divine)' ចំណែកតួមួយទៀតគឺ 'សំណាក់ (Court)' ហើយនៅពេលដាក់ចូលគ្នា វាគឺជាឈ្មោះចំណុចចាក់ម្ជុលមួយនៅលើរាងកាយមនុស្ស។ មូលហេតុដែលពួកយើងជាមនុស្សត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើសត្វលោកទាំងអស់ គឺដោយសារតែរាងកាយរបស់ពួកយើងស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការដាំដុះ។»

«ក៏ដោយសាររឿងនេះដែរ ទើបពួកបិសាច និងវិញ្ញាណជាច្រើនដែលសម្រេចបានមហាវិថីតាវ គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីប្រែក្រឡាជារូបរាងមនុស្សនៅក្នុងដំណាក់កាលណាមួយនៃដំណើរដាំដុះរបស់ពួកគេ។ ចំណុចចាក់ម្ជុលទាំង ៣៦៥ នៅក្នុងរាងកាយមនុស្ស គឺប្រៀបដូចជាភ្នំនៃរតនសម្បត្តិដូច្នោះដែរ។»

«មានពាក្យបុរាណមួយពោលថា ចំណុចចាក់ម្ជុលគឺជាវិថីដែលថាមពលអាទិទេពចូល និងចេញពីរាងកាយ ហើយវិញ្ញាណរបស់ពួកយើងគឺប្រៀបដូចជាក្មេងម្នាក់ដែលធំដឹងក្តីឡើងដោយសារក្តីមេត្តា និងការជួយជ្រោមជ្រែងពីអ្នកដទៃ ដោយគ្រួសារខ្លះផ្តល់បាយមួយចាន គ្រួសារខ្លះទៀតផ្តល់ទឹកមួយចាន រហូតដល់រីកចម្រើន និងរឹងមាំឡើង។»

រ័ន ស៊ីវ លើកម្រាមដៃចង្អុលទៅក្បាលរបស់នាង រួចបន្តទាំងញញឹមថា៖ «នេះគឺជាកន្លែងដែលចំណុច សឺនធិង (Divine Court) ស្ថិតនៅ វាមានចម្ងាយប្រាំសង់ទីម៉ែត្រពីជើងសក់។ ចំណុចចាក់ម្ជុលនេះមិនសូវសំខាន់សម្រាប់អ្នកប្រើដាវកងទ័ពដូចជាខ្ញុំ និងលោកឪពុកឡើយ។ និយាយឱ្យចំ សម្រាប់ពួកយើង វាមិនសូវចាំបាច់ទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកសត្វលោកនៅម្ខាងទៀត ចំណុចនេះគឺសំខាន់បំផុត។»

«ប៉ុន្តែ លោកឪពុកប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកវិញ្ញាណខ្មោចទាំងនោះមានដែនកំណត់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងសក្តានុពលរបស់ពួកគេ។ ទោះបីជាពួកគេខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែជាសត្វលោកដែលគួរឱ្យអាណិត ដែលត្រូវពឹងផ្អែកតែលើអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។»

ស៊ុន ភីងអាន មិនយល់ទាល់តែសោះនូវអ្វីដែលគេទើបតែត្រូវបានប្រាប់ ដូច្នេះគេបានត្រឹមតែចងចាំសម្តីរបស់ រ័ន ស៊ីវ ក្នុងសង្ឃឹមថាគេនឹងអាចយល់ពីអត្ថន័យនៃពាក្យទាំងនេះនៅថ្ងៃអនាគត។ បន្ទាប់មក គេបានសួរអំពីចំណុច "ប៉ាឡី (Giant Tower)" និង "ថៃស៊ូ (Great Void)" ហើយ រ័ន ស៊ីវ ក៏អាចពន្យល់បានទាំងពីរករណី។

នាងស្អប់ការអានសៀវភៅណាស់ ប៉ុន្តែនោះគឺចំពោះតែសៀវភៅទស្សនវិជ្ជារបស់អ្នកប្រាជ្ញប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងចូលចិត្តអានសម្ភារៈដែលទាក់ទងនឹងការដាំដុះកងទ័ព និងវិជ្ជាដាវណាស់ ដូច្នេះតាំងពីតូច នាងបានទន្ទិញចាំរាល់ចំណុចចាក់ម្ជុល និងទីតាំងរបស់ពួកវានៅលើរាងកាយទាំងអស់។

មុនពេល ស៊ុន ភីងអាន មានឱកាសសួរ រ័ន ស៊ីវ ញញឹម រួចប្រកាសថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំមានពេលទំនេរនៅថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំនឹងប្រាប់បងពីឈ្មោះ ទីតាំង និងគោលបំណងនៃចំណុចចាក់ម្ជុលទាំង ៣៦៥ នៅលើរាងកាយមនុស្សឱ្យអស់តែម្តង។»

«អញ្ចឹងមានតែរំខាននាងហើយ រ័ន ស៊ីវ» ស៊ុន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងញញឹម។

«តើបងមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំរំខានបងទេ នៅពេលដែលខ្ញុំប្រើឱ្យបងទៅទិញនំឱ្យខ្ញុំនោះ?» រ័ន ស៊ីវ សួរ។

«មិនមែនទេ» ស៊ុន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងគ្រវីក្បាល។

«ឃើញទេ! សម្រាប់ខ្ញុំ រឿងនេះក៏មិនមែនជាការរំខានដែរ» រ័ន ស៊ីវ និយាយទាំងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយ។

ទោះជាយ៉ាងណា ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បន្តិចបានលេចឡើង ខណៈនាងបន្តថា៖ «ទោះបីជាបងស្គាល់ពីចំណុចចាក់ម្ជុលទាំងអស់ក៏ដោយ ក៏ចំណេះដឹងនោះនឹងមិនជួយបងបានច្រើនឡើយ។ មានមាគ៌ាជាច្រើនដែលមនុស្សម្នាក់អាចដើរក្នុងការដាំដុះ ហើយមូលហេតុគឺដោយសារតែមានវិធីសាស្រ្តចម្រាញ់ឈីរាប់មិនអស់។»

«សូម្បីតែភាពខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចនៃវិធីសាស្រ្តដាំដុះ ក៏អាចនាំឱ្យមានគម្លាតយ៉ាងធំធេងដែរ។ គ្រួសារយើងមានវិធីសាស្រ្តដាំដុះមួយគូ មួយសម្រាប់ការសាយភាយឈី និងមួយទៀតសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍឈី ដែលទាំងពីរនេះត្រូវបានបន្តវេនពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ប៉ុន្តែពួកវាជាអាថ៌កំបាំងគ្រួសារដែលមិនអាចប្រគល់ឱ្យអ្នកខាងក្រៅបានឡើយ។ នេះមិនមែនជារឿងដែលថា លោកឪពុកយល់ព្រម ឬមិនយល់ព្រមនោះទេ។ ខ្ញុំសុំទោសណា ស៊ុន ភីងអាន។»

ស៊ុន ភីងអាន មិនមែនជាប្រភេទមនុស្សដែលចង់បានលើសពីអ្វីដែលគេឱ្យមកឡើយ គេប្រញាប់ញញឹម រួចពន្យល់ថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រៀនអក្សរឱ្យបានច្រើនប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនដែលគិតពីរឿងដាំដុះឡើយ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំមានវិជ្ជាក្បាច់គុនដែលខ្ញុំអាចហាត់បានទៅហើយ។ ត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង ក៏វាលើសពីសមត្ថភាពដែលខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងបានដែរ ខ្ញុំមិនអាចបែងចែកការយកចិត្តទុកដាក់ទៅកន្លែងផ្សេងទៀតបានឡើយ។»

រ័ន ស៊ីវ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ នាងក៏ទះទ្រូងខ្លួនឯង រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងល្អហើយ។»

ខណៈពេលដែលនាងធ្វើបែបនេះ ដើមទ្រូងមួយគូបានរញ្ជួយនៅក្រោមសម្លៀកបំពាក់ បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏ទាក់ទាញមួយ។

ស៊ុន ភីងអាន ប្រញាប់ងើបភ្នែកឡើង ទាំងធ្វើទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងរង់ចាំរហូតដល់នាងមានពេលទំនេរ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំអាចត្រឡប់ទៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ យឺតបន្តិចក៏បានដែរ។»

«ចាស៎» រ័ន ស៊ីវ ឆ្លើយទាំងញញឹម និងងក់ក្បាល។

ជាមួយគ្នានោះ ស៊ុន ភីងអាន ក៏រត់សំដៅទៅហាងជាងដែកបាត់ទៅ។

រ័ន ស៊ីវ ដើរចុះតាមចំណោតទៅកាន់មាត់ស្ទឹង រួចដកកន្សែងដៃចេញ ដែលក្នុងនោះមាននំមួយដុំ ហើយនាងក៏ដាក់វាចូលក្នុងមាត់។

រហូតទាល់តែ ស៊ុន ភីងអាន ទៅដល់ហាងជាងដែក ទើបនាងមូរដៃអាវឡើង ដើម្បីបង្ហាញឱ្យឃើញនូវកងដៃពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះ។ នាងសម្លឹងមើលទៅទឹកស្ទឹងដ៏ថ្លា រួចពោលថា៖ «នាគភ្លើងដើរក្នុងទឹក។»

កងដៃនោះបានរលាយភ្លាមៗ ហើយសត្វមានជីវិតមួយបានលេចចេញមក វារើបម្រះមិនឈប់ មុននឹងប្រែក្រឡាទៅជានាគទឹកតូចមួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអណ្តាតភ្លើងទាំងស្រុង។ ក្បាល និងកន្ទុយរបស់វាបានភ្ជាប់គ្នា ហើយរាងកាយរបស់វាមានប្រវែងល្មមនឹងព័ទ្ធជុំវិញកដៃរបស់នាង។

តាមបញ្ជារបស់នាង នាគទឹកពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលមានប្រវែងមិនលើសពីមួយហត្ថនោះ បានលោតសំដៅទៅកាន់ស្ទឹង។

ខណៈពេលដែលវាធ្វើបែបនេះ រាងកាយរបស់វាបានពន្លឺឡើងដល់ ១០០ ហត្ថភ្លាមៗ បន្ទាប់មក រ័ន ស៊ីវ ក៏បញ្ជាថា៖ «ល្មមហើយ!»

រាងកាយរបស់នាគភ្លើងមិនបានលាតសន្ធឹងតទៅទៀតឡើយ ប៉ុន្តែទឹកស្ទឹងដែលនៅជិតៗនោះបានរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុង។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ទឹកដែលនៅខាងលើប្រៀបដូចជាកងទ័ពដែលបានទទួលបរាជ័យយ៉ាងដំណំ មិនហ៊ានដើរទៅមុខបន្តទៀតឡើយ។ ទឹកកាន់តែច្រើនឡើងបានហូរមកគរនៅកន្លែងតែមួយ ហើយកម្រិតទឹកក៏ចេះតែឡើងខ្ពស់ ខណៈដែលទឹកនៅខាងក្រោមបានហូរទៅមុខបន្ត បង្កើតឱ្យមានការដាច់ចរន្តទឹកនៅក្នុងស្ទឹង។

ភ្នែករបស់ រ័ន ស៊ីវ រួួញតូចបន្តិច ខណៈនាងសម្លឹងមើលទៅក្នុងស្ទឹង រង់ចាំអ្វីម្យ៉ាងលេចចេញមក។

នាងដើរតាមបាតស្ទឹងដែលស្ងួត ដើរតាមពីក្រោយនាគភ្លើងនោះ។

ឥឡូវនេះ ដោយសារពិភពតូចបានធ្លាក់ចុះមកដី ការរឹតត្បិតដែលព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបួនបានរៀបចំឡើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ក៏បានរលាយបាត់អស់ដែរ ដូច្នេះសមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងនានា លែងត្រូវបានហាមឃាត់ទៀតហើយ។

នេះក៏ជាមូលហេតុដែល រ័ន ឈីង បានបង្កើតច្បាប់ថ្មី និងមូលហេតុដែលគាត់បានអនុវត្តច្បាប់ទាំងនោះតាមរបៀបដ៏ហឹង្សា និងម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បីធ្វើជាគំរូ។ នេះគឺជាពិភពតូចដែលតូចបំផុតក្នុងចំណោមពិភពតូចទាំង ៣៦ ហើយវាក៏ជាពិភពដែលខ្វះខាតរតនសម្បត្តិធម្មជាតិបំផុតដែរ ប៉ុន្តែជាចុងក្រោយ វានៅតែជាទឹកដីសិរីសួស្តីដែលធ្លាប់ជាពិភពតូចមួយ ដូច្នេះវានៅតែអាចផ្តល់នូវអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនដែលអាចជួយបង្កើនកម្រិតដាំដុះរបស់មនុស្សម្នាក់បានយ៉ាងខ្លាំង។

ឥឡូវនេះ ដោយសារវិញ្ញាណអក្ខរាការពារលែងដំណើរការ អ្នកដាំដុះពីខាងក្រៅនឹងហូរចូលមកក្នុងទីប្រជុំជន ប្រសិនបើគ្មានច្បាប់ថ្មីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ អ្នកដាំដុះទាំងនោះមិនខ្វល់ពីអ្នកស្រុកក្នុងទីប្រជុំជនឡើយ ដូច្នេះប្រសិនបើ រ័ន ឈីង បណ្តោយឱ្យពួកគេធ្វើតាមតែចិត្តចង់ អ្នកស្រុកទាំងអស់ក្នុងទីប្រជុំជនប្រហែលជាត្រូវសម្លាប់ចោលក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ លើកលែងតែពួកអ្នកមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងទីប្រជុំជន។

សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកប្រើក្បាច់គុនកងទ័ព វាគឺជាការសំខាន់ណាស់ក្នុងការកំណត់ច្បាប់ ប៉ុន្តែពួកគេមានភាពបត់បែនជាងអ្នកលទ្ធិខុងជឺឆ្ងាយណាស់ ដោយអាច និងសុខចិត្តសម្របខ្លួនទៅតាមស្ថានភាព។

ប្រហែល ១៥ នាទីក្រោយមក នាគភ្លើងដែលបានដើររុករកតាមបាតស្ទឹងមិនឈប់នោះ ហាក់ដូចជាបានរកឃើញគោលដៅដែលពិបាកចាប់របស់វាហើយ វាក៏ឆាបចុះយ៉ាងសាហាវ មុននឹងទម្លាក់ក្បាលចុះយឺតៗ។

រ័ន ស៊ីវ ដើរសំដៅទៅក្បាលនាគភ្លើង រួចសម្លឹងចុះទៅឃើញស្ត្រីម្នាក់កំពុងកួចខ្លួនជាដុំនៅលើបាតស្ទឹង។ នាងត្រូវបានចាប់ជាប់ក្រោមក្រញាំរបស់នាគភ្លើង ហើយនាងមានសក់វែងដល់ចង្កេះ ដែលនាងកំពុងប្រើដើម្បីការពាររាងកាយទាំងមូលរបស់នាងយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។

ទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍មួយបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ រ័ន ស៊ីវ ខណៈនាងពោលថា៖ «មិននឹកស្មានថា សូម្បីតែអ្នកការពារទន្លេ (river guardian) តូចតាចដូចជានាង ក៏ហ៊ានបង្ហាញខ្លួននៅមាត់ទ្វារផ្ទះយើងដែរ។ តើនាងមិនដែលឮទេអីថា លោកឪពុករបស់ខ្ញុំធ្លាប់សម្លាប់ទេវតាទឹកធំៗចំនួនប្រាំមួយនាក់ជាប់ៗគ្នា?»

ដោយសារត្រូវបានចាប់ជាប់ក្នុងក្រញាំនាគភ្លើង អ្នកការពារទន្លេបានអង្វរយ៉ាងអស់សង្ឃឹម៖ «សូមមេត្តាលើកលែងទោសឱ្យខ្ញុំផង លោកអមតៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់! ខ្ញុំគ្រាន់តែដើរកាត់ទីនេះប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំគ្មានបំណងប្រមាថនរណាម្នាក់ឡើយ!»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែហ៊ានបញ្ចេញអានុភាពយិនរបស់ខ្ញុំ ក្នុងសង្ឃឹមថានឹងអាចជួយព្រឹទ្ធាចារ្យ រ័ន តាមដែលអាចធ្វើបាន ដោយការបង្កើនដង់ស៊ីតេនៃទឹកស្ទឹង។ សូមកុំខឹងនឹងខ្ញុំអី លោកអមតៈ។ ប្រសិនបើលោកអមតៈយល់ថារូបរាងរបស់ខ្ញុំអាក្រក់មើលពេក នោះខ្ញុំនឹងចេញមកក្រៅតែនៅពេលយប់ប៉ុណ្ណោះចាប់ពីពេលនេះតទៅ។»

«នាងស្គាល់ ស៊ុន ភីងអាន ទេ?» រ័ន ស៊ីវ សួរ។

អ្នកការពារទន្លេកំពុងប្រែជាចាស់យ៉ាងលឿននៅក្រោមក្រញាំនាគភ្លើង ប៉ុន្តែនាងហ៊ានត្រឹមតែថ្ងូរដោយសំឡេងគួរឱ្យអាណិត ខណៈនាងងក់ក្បាលឆ្លើយតបយ៉ាងរហ័ស៖ «ស្គាល់ចាស៎។ ខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅ ច្រកតូចផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley) ចំណែក ស៊ុន ភីងអាន គឺជាក្មេងកំព្រាមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ដូច្នេះពួកយើងធ្លាប់ជួបគ្នាខ្លះៗកាលពីមុន ប៉ុន្តែគ្មានជម្លោះអ្វីនឹងគ្នាឡើយ!»

«គ្រាន់តែថា ខ្ញុំកម្រឃើញអ្នកស្រុកនៅក្បែរស្ទឹងណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំក៏មានចម្ងល់នៅពេលឃើញគេហាត់ក្បាច់គុននៅថ្ងៃនេះ ហើយក៏សម្រេចចិត្តមកមើលឱ្យជិតបន្តិច។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ទង្វើរបស់ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យលោកអមតៈខឹងឡើយ! សូមមេត្តាអភ័យទោសចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្ញុំផង និងសូមលើកលែងជីវិតឱ្យខ្ញុំផង!»

ដោយការគ្រវីដៃយ៉ាងស្រួល នាគភ្លើងក៏ប្រែក្រឡាទៅជាកងដៃពណ៌ក្រហមវិញ រួចព័ទ្ធជុំវិញកដៃរបស់នាង។

ជាលទ្ធផល ទឹកនៅខាងលើក៏ចាប់ផ្តើមហូរម្តងទៀត ខណៈដែល រ័ន ស៊ីវ នៅតែបន្តឈរនៅលើបាតស្ទឹង។

ទោះជាយ៉ាងណា នៅខណៈបន្ទាប់ អ្នកការពារទន្លេមានការតក់ស្លុតជាខ្លាំង នៅពេលឃើញថាទឹកកំពុងគេចចេញពី រ័ន ស៊ីវ ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ ហាក់ដូចជានាងគឺជាសត្រូវដែលមិនអាចជួបបាន ដោយហូរព័ទ្ធជុំវិញនាងយ៉ាងឆ្ងាយ មុននឹងហូរទៅខាងក្រោម។

អ្វីដែលរឹតតែគួរឱ្យខ្លាចនោះគឺ អ្នកការពារទន្លេអាចដឹងថា រ័ន ស៊ីវ មិនបានប្រើសមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងណាមួយឡើយ។

រ័ន ស៊ីវ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «កុំគ្រាន់តែឈរហាមាត់បែបនេះអី។ ប្រាប់ខ្ញុំនូវរាល់អ្វីដែលនាងដឹងអំពី ច្រកតូចផ្កាអាព្រីខូត និង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ មកមើល៍។»

បន្ទាប់ពីត្រូវបានដោះលែងពីក្រញាំនាគភ្លើង អ្នកការពារទន្លេក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជានៅក្មេងឡើងវិញយឺតៗ ប៉ុន្តែនៅខណៈបន្ទាប់ នាងស្រាប់តែស្រែកឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់។ តាមពិតទៅ សក់ពណ៌បៃតងចាស់របស់នាងកំពុងតែខ្លីទៅៗ ហើយនាងស្រែកដោយសំឡេងញ័រថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមូលដ្ឋានគ្រឹះតាវ (Dao foundation) របស់ខ្ញុំកំពុងតែរលាយបាត់បែបនេះ?»

រ័ន ស៊ីវ កំពុងទំពានំមួយដុំ ខណៈនាងនិយាយដោយសំឡេងង៉ុលៗថា៖ «អូ៎ សុំទោសផង។ ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់នាងថា ខ្ញុំមានរាងកាយទេវតាភ្លើងពីកំណើត ដូច្នេះទឹកគឺជាសត្រូវធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំ។»

អ្នកការពារទន្លេបង្ខំចិត្តឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ រួចចាប់ផ្តើមយំខ្សឹកខ្សួលទាំងអង្វរថា៖ «សូមលោកអមតៈមេត្តាលើកលែងទោស ដោយសារក្តីមេត្តាដ៏ធំធេងរបស់លោកអមតៈផង។ ខ្ញុំគ្មានបំណងប្រមាថលោកអមតៈឡើយ។»

បន្ទាប់ពីសញ្ជឹងគិតមួយសន្ទុះ រ័ន ស៊ីវ ក៏សម្រេចចិត្តថា៖ «ខ្ញុំនឹងហៅនាងមកប្រាប់រឿងរ៉ាវឱ្យខ្ញុំស្តាប់ចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ កុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងព្យាយាមលាក់អានុភាពរបស់ខ្ញុំនៅពេលនាងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។»

អ្នកការពារទន្លេមិនហ៊ានបដិសេធឡើយ ដូច្នេះនាងមានតែទទួលយកការរៀបចំនេះទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។

រ័ន ស៊ីវ ដើរឡើងទៅលើមាត់ស្ទឹង រួចងាកក្រោយនិយាយថា៖ «កុំឱ្យរឿងនេះកើតឡើងម្តងទៀតឱ្យសោះ។»

អ្នកការពារទន្លេប្រញាប់ងក់ក្បាលឆ្លើយតបយ៉ាងរហ័ស។

រ័ន ស៊ីវ ដើរសំដៅទៅហាងជាងដែក ទាំងគ្រវីសក់ក្រងោរចុះឡើង ខណៈដែលអ្នកការពារទន្លេបានលោតចូលទៅក្នុងទឹកវិញ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលពេញដោយភាពគុំកួន និងកំហឹង។

ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារទទួលបានមេរៀនដ៏ឈឺចាប់ជាច្រើនរួចមកហើយ នាងក៏ចាប់ផ្តើមរៀនសង្កត់សង្កិនភាពគុំកួនរបស់នាងតាមតែអាចធ្វើទៅបាន។

ចំពេលនោះ សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើងចំកណ្តាលបេះដូងរបស់នាង។

«បញ្ឈប់ភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់នាងទៅ មីភ្លីភ្លើ! តើនាងដឹងទេថា អ្វីទៅជាកាតាលីករសម្រេចតាវរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះ? គឺការសម្លាប់ទេវតាទឹកទាំងអស់នៅលើទ្វីបទាំងមូល! តើអ្នកការពារទន្លេតូចតាចដូចជានាង ហ៊ានមានចិត្តគុំកួនចំពោះមនុស្សដូចជានាងយ៉ាងដូចម្តេច? ចេះស្គាល់កាលៈទេសៈខ្លះទៅ! ទោះបីជានាងមិនធ្វើអ្វីសោះ ហើយបណ្តោយឱ្យនាងវាយប្រហារក៏ដោយ ក៏នាងគឺជាអ្នកដែលត្រូវស្លាប់តែម្នាក់គត់!»

«តើនាងដឹងទេថានាងមានភាពរហ័សរហួនកម្រិតណា ចំពោះរាល់វិញ្ញាណយិនដែលរស់នៅក្នុងទឹក? ខ្ញុំដឹងពីអ្វីដែលនាងកំពុងគិតនៅពេលនេះ ហើយនាងគិតត្រូវហើយ។ ទេវតាទឹកដំបូងគេដែលនាងនឹងសម្លាប់នៅថ្ងៃអនាគត គឺគ្មានអ្នកណាក្រៅពីនាងឡើយ ដូច្នេះនាងគួរតែរកវិធីស្រោចស្រង់ស្ថានភាពនេះទៅ! ប្រសិនបើនាងអាចធ្វើបាន រឿងនេះអាចនឹងប្រែពីមហន្តរាយ ទៅជាឱកាសដែលគ្មានគូប្រៀបសម្រាប់នាងវិញ។»

«នេះគឺជាការព្រមានចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំចំពោះនាង។ ប្រសិនបើនាងហ៊ានបោះជំហានខុសម្តងទៀត នោះនាងមិនចាំបាច់រង់ចាំការសងសឹកពីអ្នកដទៃឡើយ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកដំបូងគេដែលធ្វើឱ្យនាងចង់ស្លាប់ក៏ស្លាប់មិនបាន!»

សូម្បីតែបន្ទាប់ពីសំឡេងនោះបាត់ទៅ ក៏អ្នកការពារទន្លេនៅតែបន្តអណ្តែតក្នុងទឹកទាំងភាំងស្មារតី ហើយជីវិតទាំងអស់ហាក់ដូចជាត្រូវបានបឺតចេញពីរាងកាយរបស់នាងបាត់ទៅហើយ។

មហាវិថីតាវហាក់ដូចជាស្ថិតនៅឆ្ងាយហួសពីការស្មាន ហើយនាងមិនអាចទប់អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបានឡើយ។

រ័ន ឈីង សម្លឹងមើលដោយទឹកមុខមិនពេញចិត្ត ខណៈដែលកូនស្រីរបស់គាត់រត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដំដាវ គាត់ក៏រអ៊ូថា៖ «តើនាងសប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ ដែលបានទៅធ្វើបាបអ្នកការពារទន្លេតូចតាចម្នាក់នោះ?»

រ័ន ស៊ីវ បង្ហាញស្នាមញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្អាត រួចឆ្លើយថា៖ «មិនអីទេ ចាំនាងក្លាយជាទេវតាទឹកសិន ចាំកូនទៅធ្វើបាបនាងម្តងទៀត។»

រ័ន ឈីង ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចព្រមានថា៖ «ស៊ីវស៊ីវ កុំមើលស្រាលទេវតាទឹកឱ្យសោះ។ ពួកគេគឺជាអាទិទេពទឹកពិតប្រាកដដែលគ្រប់គ្រងប្រភពទឹកទាំងមូល ហើយទោះបីជាពួកគេមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយភ្នំទាំងប្រាំ (Five Mountains) នៃអាណាចក្រនីមួយៗក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយក្នុងការសម្លាប់ពួកគេ ខណៈពេលដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងទឹក។»

«បើអញ្ចឹង កូនគ្រាន់តែធ្វើឱ្យកន្លែងដែលពួកគេរស់នៅគ្មានទឹកទៅ វានឹងចប់រឿងហើយ» រ័ន ស៊ីវ ឆ្លើយយ៉ាងរំភើយ។

បេះដូងរបស់ រ័ន ឈីង លោតញាប់បន្តិច ហើយគាត់ក៏ប្រញាប់សង្កត់ស្នាមញញឹមដែលរៀបនឹងលេចចេញលើបបូរមាត់របស់គាត់វិញ។