រូបឈើ

ស៊ុន ភីងអាន កំពុងញ៉ាំ តាំងហូលូ ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលជិត ១០ ឆ្នាំ ខណៈពេលដែលគេធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅកាន់ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ វិញ ដោយមានមែកឈើលីងឈូនៅលើស្មា។ អារម្មណ៍ខុសឆ្គងមួយបានកើតឡើងក្នុងចិត្ត នៅពេលគេដើរកាត់ផ្ទះមួយខ្នងដែលទ្រុឌទ្រោមជាងផ្ទះរបស់គេទៅទៀត។ គេកំពុងពិចារណាខ្ចីប្រាក់ខ្លះពី លោកគ្រូ រ័ន (Master Ruan) ដើម្បីយកមកជួសជុលផ្ទះនោះ។

ទោះបីជាគេរស់នៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ពេញមួយជីវិតក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលឃើញនរណាម្នាក់រស់នៅក្នុងផ្ទះនេះឡើយ។ កាលពីរៀបផែនការបញ្ឆោត ប៉ៃ យាន ឱ្យចូលទៅក្នុងភ្នំ គេបានដៅផ្លូវឱ្យ ស្វា​រំកិល​ភ្នំ មកកាន់ផ្ទះនេះ ដែលធ្វើឱ្យវាបុកទម្លុះដំបូលផ្ទះជាប្រហោងយ៉ាងធំ។ ស៊ុន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនត្រូវមានការទទួលខុសត្រូវក្នុងការជួសជុលប្រហោងនោះឡើងវិញ។

ប្រសិនបើស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដើម ផ្ទះនេះប្រហែលជាអាចទ្រាំទ្របានពីរឬបីទសវត្សរ៍ទៀត ប៉ុន្តែឥឡូវនេះដោយសារមានប្រហោងធំនៅលើដំបូល វាមិនអាចទប់ទល់នឹងខ្យល់ភ្លៀងបានឡើយ ហើយប្រហែលជាមិនអាចរឹងប៉ឹងបានសូម្បីតែ ៥ ឆ្នាំទៀតផង។

ជាការពិត វាក៏មិនខុសពីអ្វីដែល ឆៃ ជីនជាន (Cai Jinjian) បានបង្ខំ "ចង្អុលផ្លូវ" ឱ្យ ស៊ុន ភីងអាន ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេបើកចំហរងគ្រោះថ្នាក់ ដូចជាផ្ទះខ្នងនេះអញ្ចឹង។ ហេតុនេះហើយ ស៊ុន ភីងអាន បានតាំងចិត្តថាត្រូវតែជួសជុលផ្ទះនេះឱ្យបាន ទោះបីជាការជួសជុលនោះមិនអស្ចារ្យ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែរឹងមាំ និងអាចប្រើប្រាស់បាន។

គេធ្លាប់គិតចង់យក កាក់ស្ពានមាស ទៅដូរជាប្រាក់ ឬកាក់ស្ពាន់ធម្មតា។ គេប្រហែលជាអាចទៅរក តាចាស់ យ៉ាង (Old Man Yang) ឬ លោកគ្រូ រ័ន ដើម្បីដូរកាក់មាសទាំងនោះ ប៉ុន្តែគេមានអារម្មណ៍ថាវត្ថុទាំងនេះកម្រខ្លាំងណាស់ ហើយបើប្រើអស់មួយ គឺនឹងបាត់បង់ជារៀងរហូត។

ផ្ទុយទៅវិញ ប្រាក់ និងកាក់ស្ពាន់ធម្មតាអាចរកបាននៅគ្រប់ទីកន្លែង ឱ្យតែគេខំប្រឹងធ្វើការ។ ដូច្នេះ ស៊ុន ភីងអាន សម្រេចចិត្តថានឹងសាកល្បងខ្ចីប្រាក់ពី លោកគ្រូ រ័ន សិន ហើយនឹងប្រើ កាក់ស្ពានមាស ជាជម្រើសចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះ។

គេមានការស្តាយស្រណោះណាស់ក្នុងការចំណាយ កាក់ស្ពានមាស ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺនៅចំពោះមុខ ហើយគេមិនអាចធ្វើមិនដឹងមិនឮឡើយ។ គេជាមនុស្សដែលមិនចង់ជំពាក់គុណ ឬជំពាក់បំណុលនរណាម្នាក់ឡើយ។

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកដល់ទីធ្លាផ្ទះវិញ ស៊ុន ភីងអាន បានផ្អែកមែកឈើលីងឈូដែល លី ប៉ាវពីង ឱ្យមកទៅនឹងជញ្ជាំង។ ដុំថ្មវេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform) ដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន នៅតែស្ថិតក្នុងកន្ត្រក ប៉ុន្តែគេមិនទុកវានៅកណ្តាលវាលក្នុងទីធ្លាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានយួរកន្ត្រកនោះចូលទៅក្នុងផ្ទះបាត់ទៅហើយ។

ប្រសិនបើមិនមែនមកពីមានពេលតិចទេ គេប្រហែលជាជីករណ្តៅជម្រៅ ១០ ហត្ថក្នុងទីធ្លា រួចកប់ដុំថ្មនោះបាត់ទៅហើយ។ គ្រាន់តែឮឈ្មោះសម្ភារៈនេះ ក៏ធ្វើឱ្យ ស៊ុន ភីងអាន ជឿជាក់ថាវាមានតម្លៃជាង កាក់ស្ពានមាស ទាំងបីថង់នោះទៅទៀត។

ស៊ុន ភីងអាន ឮសំឡេងមាន់រងាវចេញពីទីធ្លាផ្ទះក្បែរខាង។ កាលពី សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ ចាកចេញពីទីប្រជុំជន ពួកគេបានទុកមេមាន់ និងកូនមាន់ចោល។ មកដល់ពេលនេះ ពួកវាប្រហែលជាកំពុងដាច់បាយហើយ។ គិតដូចនេះ ស៊ុន ភីងអាន ក៏ចូលទៅក្នុងផ្ទះយកបាច់សោ រួចចាប់អង្ករមួយក្តាប់ ដើរសំដៅទៅផ្ទះក្បែរខាងដើម្បីបើកទ្រុងមាន់។

គេរោយអង្ករតាមចន្លោះម្រាមដៃឱ្យមាន់ស៊ី រួចក៏បើកទ្វារផ្ទះបាយមើលក្រែងលោមានអាហារសេសសល់ដែលត្រូវខូច ឬផ្អូមដោយសារការបោះបង់ចោល។ ភ្លាមៗនៅពេលចូលដល់ផ្ទះបាយ គេក៏ប្រទះឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ។

មានពាងដ៏ធំមួយពេញដោយអង្ករ ហើយគ្រាន់តែឃើញវា ក៏ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថាឆ្អែតបាត់ទៅហើយ។ ក្នុងផ្ទះបាយសម្បូរទៅដោយឆ្នាំង ខ្ទះ និងសម្ភារៈផ្ទះបាយគ្រប់ប្រភេទ ហើយមានភ្លៅជ្រូកខ្វៃ និងត្រីងៀតព្យួរជាជួរនៅលើជញ្ជាំង។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគឺស្អាតបាត និងមានរបៀបរៀបរយណាស់ មើលទៅការបារម្ភរបស់ ស៊ុន ភីងអាន គឺពិតជាមិនចាំបាច់មែន។

រំពេចនោះ ខ្សែកែវភ្នែករបស់គេត្រូវបានទាក់ទាញដោយគំនរឧសនៅក្បែរចង្ក្រានបាយ។ គេដើរសំដៅទៅគំនរឧសនោះដើម្បីមើលឱ្យកាន់តែច្បាស់ ហើយពិតមែនមែន វាគឺជារូបឈើដែល ជី គុយ ធ្លាប់បានយកកាំបិតត្នោតមកកាប់កាលពីលើកមុន។ នាងមិនចេះកាប់ឧសឡើយ ដូច្នេះទោះបីជានាងខំប្រឹងកាប់រូបឈើនោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនសូវមានការខូចខាតអ្វីខ្លាំងដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ ស៊ុន ភីងអាន អាចកាប់រូបឈើនោះឱ្យទៅជាបំណែកៗយ៉ាងងាយស្រួល។ នៅពេលនេះ គេកំពុងអង្គុយច្រហោងពិនិត្យមើលបំណែកនៃរូបឈើនោះ ហើយគេក៏បានកត់សម្គាល់ឃើញរឿងចម្លែកមួយ។ មានចំណុចពណ៌ក្រហមត្រូវបានចារលើរូបឈើនោះពេញរាងកាយ មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានរបៀបរៀបរយ និងរាយប៉ាយ។

នៅកន្លែងខ្លះ ចំណុចក្រហមបានផ្តុំគ្នាជាដុំៗយ៉ាងណែន ខណៈកន្លែងខ្លះទៀតពួកវាស្ថិតនៅឆ្ងាយពីគ្នា។ ស៊ុន ភីងអាន រើសបំណែកដៃរបស់រូបឈើមកមើលឱ្យជិត ហើយគេក៏បានរកឃើញថា មានអក្សរខ្មៅតូចៗបំផុតត្រូវបានចារនៅក្បែរចំណុចក្រហមនីមួយៗ។

ចំណុចក្រហមទាំងនោះមានទំហំប៉ុនគ្រាប់អង្ករទៅហើយ ចំណែកឯអក្សរវិញរឹតតែតូចជាងនេះទៅទៀត រហូតដល់ស្ទើរតែមើលមិនច្បាស់។ ជាសំណាងល្អ ស៊ុន ភីងអាន មានភ្នែកមុតស្រួចខុសពីធម្មតា ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេមើលឃើញអក្សរខ្មៅទាំងនោះ។ ប្រសិនបើជាមនុស្សធម្មតា ពួកគេប្រហែលជាមើលឃើញត្រឹមតែចំណុចក្រហម និងចំណុចខ្មៅតូចៗប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ុន ភីងអាន ព្យាយាមផ្គុំបំណែករូបឈើនោះឡើងវិញ ហើយវាក៏មិនចំណាយពេលយូរឡើយក្នុងការធ្វើឱ្យវាមានរូបរាងដើម។ ជាសំណាងល្អ វាមិនបាត់បង់ផ្នែកធំៗណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យស្តាយគឺចំណុចក្រហម និងអក្សរខ្មៅជាច្រើននៅលើសន្លាក់តភ្ជាប់ត្រូវបានកាប់ដាច់ ឬសឹករេចរឹលដោយសារកាំបិតរបស់ ជី គុយ។

តាមការប៉ាន់ស្មានដោយភ្នែក ស៊ុន ភីងអាន គិតថាមានចំណុចក្រហម និងអក្សរខ្មៅត្រឹមតែ ៧០% ទៅ ៨០% ប៉ុណ្ណោះដែលនៅសល់។

ស៊ុន ភីងអាន ក្រោកឈរឡើងដើម្បីបើកបង្អួចឱ្យពន្លឺចូលក្នុងផ្ទះបាយ រួចក៏អង្គុយច្រហោងពិនិត្យមើលបំណែករូបឈើនោះបន្តទៀត ដោយមិនហ៊ានរំលងសូម្បីតែចំណុចតូចបំផុត។ គេបានធ្វើបែបនេះអស់រយៈពេលប្រហែលពីរម៉ោង ហើយទោះបីជាគេមិនស្គាល់អក្សរខ្មៅភាគច្រើនក៏ដោយ ក៏គេនៅតែព្យាយាមចងចាំរចនាសម្ព័ន្ធ និងរបៀបសរសេររបស់វាដែរ។

ជ្រៅទៅក្នុងចិត្ត គេតែងតែចង់រៀនអាន និងសរសេរអក្សរណាស់។

កាលពីគេនៅធ្វើជាកម្មករឡឥដ្ឋ គេធ្លាប់សម្លឹងត្រឡប់មកទីប្រជុំជនវិញជាច្រើនដង បន្ទាប់ពីឡើងដល់កំពូលភ្នំ។ កន្លែងដំបូងដែលគេស្វែងរកពីលើកំពូលភ្នំគឺ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ហើយកន្លែងទីពីរគឺសាលារៀន។ កាលពីក្មេង គេតែងតែទៅសាលារៀន រួចអង្គុយច្រហោងនៅជើងជញ្ជាំងដើម្បីលួចស្តាប់មេរៀនដែលគេបង្រៀននៅខាងក្នុង។

គេមិនយល់ពីអ្វីដែលគេកំពុងបង្រៀនឡើយ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែបានស្តាប់មេរៀនទាំងនោះ ក៏ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍សុខសាន្ត និងស្ងប់ចិត្ត ហើយអារម្មណ៍អវិជ្ជមានទាំងឡាយដែលបានសន្សំទុកពេញមួយថ្ងៃក៏រលាយបាត់អស់។

ទោះជាយ៉ាងណា សម្រាប់ក្មេងកំព្រាដែលធំដឹងក្តីនៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ដូចជាគេ ការទទួលបានការអប់រំគឺជាក្តីស្រមៃដែលនៅឆ្ងាយជាង តាំងហូលូ ទៅទៀត ដូច្នេះរឿងតែមួយគត់ដែលគេអាចធ្វើបានគឺឈរមើលពីចម្ងាយ។

នៅខណៈនេះ ស៊ុន ភីងអាន បានបិទភ្នែក រួចផ្គុំរូបឈើទាំងមូលឡើងវិញក្នុងចិត្តដោយប្រើតែការចងចាំប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលណាដែលគេនឹកឃើញដល់កន្លែងដែលមិនច្បាស់ គេមិនប្រញាប់បើកភ្នែកមើលរូបឈើនោះភ្លាមៗឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែរំលងផ្នែកទាំងនោះ ហើយចុងក្រោយមានប្រហែល ៤០ ទៅ ៥០ កន្លែងដែលការចងចាំរបស់គេហាក់ដូចជារញ៉េរញ៉ៃ។

បន្ទាប់ពីបានពិនិត្យមើលផ្នែកទាំងអស់នោះនៅលើរូបឈើឡើងវិញ ស៊ុន ភីងអាន ក៏ដកដង្ហើមធំ រួចត្រៀមខ្លួនធ្វើវាម្តងទៀត ប៉ុន្តែភ្លាមៗនៅពេលគេបិទភ្នែក គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍វិលមុខយ៉ាងខ្លាំង ហើយគេដឹងថាវាមិនមែនជាការល្អឡើយក្នុងការបង្ខំខ្លួនឯងតទៅទៀត។ មានរឿងខ្លះដែលមិនអាចសម្រេចបានដោយគ្រាន់តែការខំប្រឹងបង្ខំខ្លួនឯងនោះទេ។

ជាការពិតណាស់ នៅចំណុចណាមួយ វាតែងតែកើតឡើងដែលថាកាលណាខំប្រឹងខ្លាំងពេក លទ្ធផលបែរជាមិនល្អទៅវិញ។ នេះគឺជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃដែល ស៊ុន ភីងអាន បានរៀនក្នុងអំឡុងពេលដុតឡឥដ្ឋ មិនមែនមកពីគេមានទេពកោសល្យអស្ចារ្យអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែគឺមកពីការត្រូវបានជេរប្រមាថ និងធ្វើបាបជាប្រចាំពី តាចាស់ យ៉ាវ (Old Man Yao) ទៅវិញទេ។

ស៊ុន ភីងអាន បានរាយបំណែករូបឈើនោះវិញ រួចគរវានៅជ្រុងម្ខាងនៃផ្ទះបាយ មុននឹងចាកចេញពីទីធ្លាផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន។ បន្ទាប់ពីបិទទ្វាររបង គេបានឈប់មួយសន្ទុះដើម្បីគិតថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្តទៀត រួចក៏សម្រេចចិត្តទៅរក ចឹង តាហ្វឹង ម្តងទៀត។

នៅពេលគេក្លាយជាកូនជាងនៅហាងជាងដែកជាផ្លូវការ គេប្រហែលជាត្រូវរស់នៅទីនោះ ដូច្នេះវាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់គេក្នុងការត្រឡប់មកដឹកជញ្ជូនសំបុត្រ។ ហេតុនេះហើយ ស៊ុន ភីងអាន ចង់ផ្តល់ដំណឹងដល់ ចឹង តាហ្វឹង ជាមុន ប៉ុន្តែគេធ្លាប់បានទៅរកគាត់ម្តងរួចមកហើយតែមិនជួប។

នៅពេលរត់ទៅដល់ទ្វារក្រុងទិសខាងកើត ស៊ុន ភីងអាន បានឃើញថាទ្វារខ្ទមដីនៅតែចាក់សោដដែល ហើយគេក៏ដកដង្ហើមធំ។ គេអង្គុយចុះលើគល់ឈើដែល ចឹង តាហ្វឹង តែងតែអង្គុយ។

មិនដូចគល់ឈើនៅលើភ្នំឡើយ គល់ឈើនេះមិនមែនជាអាសនៈរបស់ទេវតាដី ឬអ្វីទាំងអស់។ នៅក្នុងខណៈពេលដ៏កម្រនៃសេចក្តីសុខ និងការសម្រាកសម្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន គេបានអង្គុយលើគល់ឈើ សម្លឹងមើលទៅចម្ងាយដោយភាពទទេស្អាត។

បន្ទាប់ពីរយៈពេលមិនកំណត់មួយ សំឡេងកង់រទេះបន្លឺឡើងពីផ្លូវក្នុងទីប្រជុំជន។ ស៊ុន ភីងអាន ងាកទៅមើលឃើញរទេះគោមួយ តាមពីក្រោយដោយរទេះសេះពីរគ្រឿង។ មានក្មេងៗមួយក្រុមអង្គុយលើរទេះគោ ដែលក្នុងនោះមានមុខដែលធ្លាប់ស្គាល់ គឺ លី ប៉ាវពីង ក្នុងអាវក្រៅពណ៌ក្រហមដ៏ធំ និង ស៊ី ឈុនជា ដែលមានថ្ពាល់ក្រហមព្រឿងៗ។

ក្មេងបីនាក់ទៀតនៅលើរទេះនោះ ប្រហែលជា លី ហួយ, លីន សូវយី និង តុង ស៊ុយជិង ដែលជាសិស្សសាលាផ្សេងទៀតដែល ស៊ី ឈុនជា បានលើកឡើងកាលពីមុន។

ក្មេងទាំង ៥ នាក់នៅលើរទេះគោ កំពុងជជែកគ្នាយ៉ាងរស់រវើក ហើយអ្នកបររទេះគឺជាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ ដែលនៅពីក្រោយគាត់គឺជាអតីតអ្នកយាមសាលារៀន។

ភាពខុសគ្នានៃគុណភាពសម្លៀកបំពាក់របស់ក្មេងទាំង ៥ នាក់គឺដាច់គ្នាដូចមេឃនិងដី។ គ្រួសាររបស់ ស៊ី ឈុនជា បានរស់នៅ ច្រកតូចជិះនាគ ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ដោយបើកហាងនំចាស់មួយ ដូច្នេះនាងច្បាស់ជាមិនបានធំដឹងក្តីក្នុងភាពក្រីក្រឡើយ។ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គ្រួសារនាងក៏មិនមែនជាអ្នកមានស្តុកស្តម្ភដែរ ដូច្នេះសម្លៀកបំពាក់របស់នាងគឺមើលទៅមានផាសុកភាព និងកក់ក្តៅ ប៉ុន្តែមិនឆើតឆាយពេកទេ។

ទោះជាយ៉ាងណា ក្មេងប្រុសដែលនៅក្បែរនាងបានស្លៀកពាក់អាវរោមសត្វកញ្ជ្រោងពណ៌ខ្មៅថ្មីស្រឡាង ហើយមានទឹកមុខត្រជាក់ និងព្រងើយកន្តើយ។ ឪពុករបស់ លី ហួយ គឺ លី អឺ ត្រូវបានគេស្គាល់ក្នុងទីប្រជុំជនថាជាមនុស្សស្លូតត្រង់ពេក ហើយ លី ហួយ មានបងស្រីម្នាក់ឈ្មោះ លី លីវ (Li Liu)។ ប៉ុន្តែ ឪពុកម្តាយ និងបងស្រីរបស់គេបានចាកចេញពីទីប្រជុំជនអស់ទៅហើយ ដើម្បីស្វែងរកវាសនាល្អជាងមុន ដោយទុកឱ្យ លី ហួយ រស់នៅជាមួយពូរបស់គេ។

ឥឡូវនេះ គេក៏រៀបនឹងចាកចេញពីទីប្រជុំជនដែរ ដោយដើរតាមលោកតា ម៉ា ទៅកាន់ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ។ ក្មេងប្រុសចុងក្រោយក្នុងចំណោមអ្នកទាំង ៥ បានស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ស្តើង និងមានបំណះ ដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថាគេមកពីគ្រួសារក្រីក្រ។

ក្មេងទាំង ៥ នាក់កំពុងអង្គុយលើរទេះគោដែលគ្មានដំបូល ធ្វើដំណើរទៅកាន់ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ដែលជាបណ្ឌិត្យសភារបស់លទ្ធិខុងជឺមួយក្នុងចំណោមបណ្ឌិត្យសភាទាំង ៧២ និងជាកន្លែងដែលត្រូវបានគោរពបូជាដោយអ្នកប្រាជ្ញរាប់មិនអស់នៅលើ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត។

ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត មានអាណាចក្រ និងត្រកូលដ៏មានអំណាចរាប់មិនអស់ ដែលក្នុងនោះមានមនុស្សជាច្រើនសុខចិត្តធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបញ្ជូនកូនចៅដែលមានសមត្ថភាពទៅសិក្សានៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ដើម្បីសិក្សាអំពីវិធីសាស្រ្តគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិ ក្រោមការដឹកនាំរបស់គ្រូដ៏ឈ្លាសវៃនៅទីនោះ។

ក្មេងទាំង ៥ នាក់នៅលើរទេះនេះច្បាស់ជាមិនដឹងពីរឿងនេះឡើយ ដូចដែលពួកគេមិនដឹងថាវាជាកិត្តិយសប៉ុណ្ណាដែលបានសិក្សាជាមួយ លោកគ្រូ ឈី។

ផ្ទុយទៅវិញ ក្មេងៗទាំងនេះមិនចូលចិត្ត លោកគ្រូ ឈី ឡើយ ចំពោះច្បាប់វិន័យដែលគាត់បានដាក់ឱ្យ និងការដែលគាត់តែងតែមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងពិបាកចូលជិត។ កម្រណាស់ដែល លោកគ្រូ ឈី ញញឹមដាក់ពួកគេ ហើយនៅពេលដែលគាត់ញញឹម ក្មេងៗទាំងនោះក៏មិនដឹងថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីឱ្យគាត់សប្បាយចិត្តនោះដែរ។

លី ប៉ាវពីង មានភ្នែកមុត នាងក៏ប្រទះឃើញ ស៊ុន ភីងអាន អង្គុយលើគល់ឈើយ៉ាងលឿន។ នាងបានលោតចុះពីរទេះគោដូចផ្លេកបន្ទោរ ងីកងើរបន្តិចមុននឹងរត់សំដៅទៅរក ស៊ុន ភីងអាន ដូចខ្យល់ រួចក៏ឈប់ងក់នៅចំពោះមុខគេ ហាក់ដូចជាមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វី។ ចុងក្រោយ នាងក៏ពើងទ្រូងឡើងទាំងមោទនភាព ហើយពោលថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅកន្លែងមួយដែលឆ្ងាយ ឆ្ងាយមែនទែន។»

«លី ប៉ាវពីង!» លោកតា ម៉ា ហៅតាមសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ពីរទេះ។

ទោះបីជាគាត់មើលទៅមិនសូវពេញចិត្តក៏ដោយ ក៏លោកតា ម៉ា នៅតែប្រាប់អ្នកបររទេះឱ្យឈប់។ លី ប៉ាវពីង ធ្វើមាត់ស្រួចដោយមិនសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែនៅតែងាកក្រោយរត់ត្រឡប់ទៅរទេះវិញ។ ខណៈពេលដែលនាងកំពុងរត់ នាងស្រាប់តែឮ ស៊ុន ភីងអាន ហៅនាង ហើយនាងក៏ងាកទៅឃើញគេកំពុងលើកដៃក្តាប់ រួចគ្រវីចុះឡើងក្នុងន័យលើកទឹកចិត្តឱ្យនាងខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។

លី ប៉ាវពីង លើកដៃក្តាប់ដ៏តូចរបស់នាងតបវិញ ជាសញ្ញាសន្យាថានាងនឹងខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពពិតមែន។

ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងលើមុខរបស់ ស៊ុន ភីងអាន។ គេមិនសង្ស័យឡើយថា លី ប៉ាវពីង នឹងខំប្រឹងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ប៉ុន្តែគឺក្នុងរឿងលេងសើចតែប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនយូរឡើយ នាងប្រាកដជានឹងបន្សល់ទុកស្នាមដានជើងរបស់នាងនៅទូទាំង បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ជាមិនខាន។

បន្ទាប់មក ស៊ុន ភីងអាន បានកត់សម្គាល់ឃើញ លោកតា ម៉ា កំពុងសម្លឹងមកគេ ហើយនៅពេលដែលក្រសែភ្នែកពួកគេជួបគ្នា បុរសចំណាស់នោះក៏ងក់ក្បាលដាក់គេ រួច ស៊ុន ភីងអាន ក៏ងក់ក្បាលតបវិញទាំងញញឹម។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ មនុស្សម្នាក់ដែលអង្គុយក្នុងរទេះសេះពីក្រោយរទេះគោ បានទម្លាក់វាំងននចុះតិចៗ។

ស៊ុន ភីងអាន អាចមើលឃើញគេត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេក្នុងការចំណាំបុរសម្នាក់នោះថាជាអ្នកប្រាជ្ញដែលធ្លាប់ទៅរក លោកគ្រូ រ័ន នៅហាងជាងដែក។

ស៊ុន ភីងអាន សម្លឹងមើលរទេះទាំងបីដែលកំពុងធ្វើដំណើរចេញពីទីប្រជុំជនយឺតៗ។

ប្រសិនបើ ស៊ុន ភីងអាន អាចហោះឡើងលើមេឃជិះពីលើដាវហោះដូចជា នីង យ៉ាវ ដើម្បីមើលពិភពលោកតូចនេះ ដែលទើបតែចុះចត និងចាក់ឫសក្នុងដី គេប្រាកដជាភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនឹងទិដ្ឋភាពដែលគេបានឃើញ។

មានសត្វរាប់មិនអស់គ្រប់ប្រភេទកំពុងដើរលើដី និងហោះលើមេឃ នៅតាមព្រំដែនរវាង ពិភពតូចត្បូង និង អាណាចក្រមហាឡី។ នៅឆ្ងាយទៅទៀត ក៏មានសត្វជាច្រើនទៀតកំពុងរត់សំដៅមកកាន់ព្រំដែនយ៉ាងលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងស្រូបយកអ្វីម្យ៉ាងពីកន្លែងនេះ។

ពួកគេមិនហ៊ានបោះជំហានសូម្បីតែមួយជំហានហួសពីព្រំដែនដែលមើលមិនឃើញនោះឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មិនចង់ចាកចេញទៅណាដែរ។

ក៏មានស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់កំពុងឈរនៅចុងស្ទឹងក្នុងព្រំដែន។ រាងកាយផ្នែកខាងលើរបស់នាងអណ្តែតលើផ្ទៃទឹក ហើយសក់ពណ៌បៃតងចាស់របស់នាងកំពុងរសាត់អណ្តែតនៅជុំវិញ ដូចជាផ្កាឈូកខ្មៅដូច្នោះដែរ។

ផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីចំណាស់នោះ ពីមុនធ្លាប់មើលទៅដូចជាសម្បកឈើចាស់ដែលប្រេះស្រាំ ប៉ុន្តែនៅខណៈនេះ នាងបែរជាមើលទៅដូចជាស្ត្រីដែលមានអាយុមិនលើសពី ៤០ ឆ្នាំទៅវិញ។

ក៏មាន ភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) ដែលកំពុងងើបឡើងយឺតៗក្នុងល្បឿនមួយដែលភ្នែកទទេអាចមើលឃើញ ហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងច្រានវាឡើងពីខាងក្រោម។

ពិភពលោកតូចមួយត្រូវបានបំបែក ហើយបានចុះមកលើដីក្នុងនាមជាទឹកដីដ៏មានសិរីសួស្តី។

សម្រាប់អ្នករស់នៅដើមនៃ ពិភពតូចត្បូង ទាំងអស់ ពួកគេនឹងមានឱកាសក្នុងការចាប់ជាតិជាថ្មី ដោយមិនគិតពីប្រវត្តិ និងអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើក្នុងជាតិកាលនេះឡើយ។