ពពកខ្មៅ

ទោះបីជា ស៊ុន ភីងអាន (Chen Ping'an) មានរាងកាយស្គម និងមើលទៅខ្សោយក៏ដោយ ក៏គេមិនមានការពិបាកទាល់តែសោះក្នុងការលីមែកឈើលីងឈូនៅលើស្មា រួចដើរសំដៅទៅកាន់ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ហាក់បីដូចជាលីរោមសត្វមួយសរសៃដូច្នោះដែរ។ លី ប៉ាវពីង (Li Baoping) ដែលដើរតាមពីក្រោយបានឃើញបែបនេះ ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើកុំតែមានការទទូចពីនាង កុំអី ស៊ុន ភីងអាន ប្រហែលជាយកមែកឈើពីលើស្មាដ៏តូចរបស់នាងមកលីទាំងអស់បាត់ទៅហើយ។

នៅច្រកចូល ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ មានក្មេងស្រីម្នាក់ទៀតកំពុងឈររង់ចាំ នាងមានសក់ចងក្រងោរពីរចំហៀង។ ថ្ពាល់របស់នាងឡើងក្រហមព្រោះតែខ្យល់ត្រជាក់នៃរដូវរងា ហើយនៅពេលឃើញ លី ប៉ាវពីង ដើរមកទាំងឫកពាអំនួត នាងក៏បង្ហាញទឹកមុខមិនពេញចិត្ត រួចរអ៊ូថា៖ «លី ប៉ាវពីង តើឯងមិនបានសន្យាទេអីថា នឹងទៅសាលារៀនជាមួយគ្នា បន្ទាប់ពីយកមែកឈើលីងឈូទៅទុកហើយនោះ?»

«លោកតា ម៉ា (Ma) ថ្ងៃនេះធ្វើខ្លួនប្លែកណាស់។ គាត់ស្លៀកពាក់ដូចលោកគ្រូ ឈី (Qi) អញ្ចឹង ហើយគាត់ប្រាប់ថាគាត់នឹងនាំពួកយើងទៅធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ (Mountain Cliff Academy)។ ប្រសិនបើលោកតា ម៉ា ខឹង ពួកយើងនឹងទម្លាក់កំហុសទៅលើឯងទាំងអស់។»

លី ប៉ាវពីង មិនបានទុកសម្តីទាំងនោះក្នុងចិត្តឡើយ នាងបានដកស្លឹកឈើលីងឈូពណ៌បៃតងមួយដែល ស៊ុន ភីងអាន ឱ្យមក ចេញពីកាបូបប៉ាក់របស់នាង រួចបង្វិលវាលេងយ៉ាងសប្បាយនៅចំពោះមុខក្មេងស្រីម្នាក់ទៀត ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលចង់ប្រាប់ថា៖ «ឯងគ្មានរបស់បែបនេះទេមែនទេ? យើងមានវាច្រើនណាស់!»

ក្មេងស្រីដែលមានសក់ក្រងោរពីរចំហៀងនោះមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង នាងមិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជា លី ប៉ាវពីង យកស្លឹកឈើមកបង្អួតនាងឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា នាងមានអារម្មណ៍មួម៉ៅនឹងឫកពាអួតអាងរបស់ លី ប៉ាវពីង ហើយចង់ទះទឹកមុខអំនួតនោះមួយដៃណាស់។ បញ្ហាគឺថា ក្នុងចំណោមក្មេងៗនៅក្នុងសាលា សូម្បីតែក្មេងបង្កបញ្ហាដូចជា លី ហួយ (Li Huai) ក៏មិនមែនជាគូប្រកួតរបស់ លី ប៉ាវពីង ក្នុងការវាយគ្នានោះដែរ។

លី ហួយ ធ្លាប់ត្រូវបាន លី ប៉ាវពីង វាយរហូតដល់ដេកដីធ្វើពុតជាស្លាប់។ ប៉ុន្តែ លី ប៉ាវពីង នៅតែមិនព្រមលែង ក៏បកខោរបស់ លី ហួយ រួចគ្រវែងទៅលើមែកឈើខ្ពស់។ លី ហួយ បានយំសស្រាក់រត់ទៅផ្ទះទាំងគ្មានខោ ហើយម្តាយរបស់គេក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលព្រមបញ្ចប់រឿងងាយៗនោះដែរ។

ដូច្នេះហើយ នាងក៏អូសដៃ លី ហួយ ទៅរកសំណងដល់ វិថីលាភសំណាង (Fortune Street)។ ប៉ុន្តែ ភ្លាមៗនៅពេលដែលនាងបានឃើញរូបចម្លាក់តោថ្មដ៏គួរឱ្យខ្លាច និងជញ្ជាំងដ៏ខ្ពស់នៃភូមិគ្រឹះត្រកូល លី នៅលើវិថីនោះ នាងក៏ប្តូរកំហឹងមកលើ លី ហួយ វិញ ដោយវាយគេមួយប្រាវយ៉ាងដំណំ។ ចុងក្រោយ នាងមិនហ៊ានសូម្បីតែគោះទ្វារភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ហើយក៏ប្រញាប់អូសត្រចៀក លី ហួយ រត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះដ៏ទ្រុឌទ្រោមរបស់ពួកគេនៅប៉ែកខាងលិចនៃទីប្រជុំជនវិញ។

ទោះជាយ៉ាងណា ដើម្បីលួងចិត្តកូនប្រុស ម្តាយរបស់ លី ហួយ បានសម្លាប់មាន់មួយក្បាលយកមកខ្វៃឱ្យគេញ៉ាំនៅយប់នោះ។ លី ហួយ ឈរនៅលើកៅអីទាំងត្រគាកនៅអាក្រាត យោលខ្លួនចុះឡើងទាំងញ៉ាំសាច់មាន់យ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា ហើយភាពអាម៉ាស់ដែលគេបានទទួលពី លី ប៉ាវពីង ក៏បានក្លាយជាត្រឹមតែការចងចាំមួយប៉ុណ្ណោះ។

ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរពីរចំហៀងបង្ហាញទឹកមុខមើលងាយ រួចនិយាយបញ្ជោះថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងយកស្លឹកឈើភ្លីភ្លើមកបង្អួតអញ្ចឹង? ឪពុករបស់ខ្ញុំទើបតែឱ្យក្បួនគិតលេខមាស (Golden Abacus) មកខ្ញុំកាលពីយប់មិញ។ វាធ្វើពីមាសសុទ្ធ ហើយវាធំប៉ុណ្ណេះនែ៎!»

ជាអកុសលសម្រាប់នាង លី ប៉ាវពីង កំពុងតែលិចលង់ក្នុងពិភពលោកតូចរបស់នាង នាងមិនខ្វល់ពីក្បួនគិតលេខមាសអ្វីទាំងអស់។ នាងនៅតែបន្តបង្វិលស្លឹកលីងឈូនៅចំពោះមុខក្មេងស្រីម្នាក់ទៀត ទាំងលើកចង្ការឡើងក្នុងន័យឌឺដង រួចចង្អុលទៅ ស៊ុន ភីងអាន ហើយនិយាយថា៖ «បងប្រុសម្នាក់នេះជាអ្នកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅមានច្រើនទៀតនៅក្នុងកាបូបនេះ។»

ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរដកដង្ហើមធំដោយភាពធុញទ្រាន់។ លី ប៉ាវពីង តែងតែគួរឱ្យរំខានបែបនេះតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលពួកគេបានជួបគ្នា។ នាងតែងតែនិយាយ និងធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តចង់ ដោយមិនខ្វល់ពីអ្នកដទៃឡើយ។

ប្រសិនបើមិនមែនមកពីគ្មានក្មេងស្រីដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នានៅ ច្រកតូចជិះនាគ (Dragon Riding Alley) ទេ នាងក៏មិនមកលេងជាមួយ លី ប៉ាវពីង ដែរ។ សូម្បីតែលោកគ្រូ ឈី ក៏ជារឿយៗត្រូវបាន លី ប៉ាវពីង ធ្វើឱ្យទាល់តម្រិះ និងអស់សង្ឃឹមដែរ។

នាងតែងតែសួរសំណួរចម្លែកៗនៅក្នុងថ្នាក់ ហើយលោកគ្រូ ឈី ក៏តែងតែព្យាយាមឆ្លើយសំណួរទាំងនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បញ្ហាត្រង់ថា ចម្លើយដែលគាត់ផ្តល់ឱ្យជារឿយៗមិនធ្វើឱ្យ លី ប៉ាវពីង ពេញចិត្តឡើយ។ ជួនកាល លោកគ្រូ ឈី ចំណាយពេលយ៉ាងយូរដើម្បីសញ្ជឹងគិតពីសំណួរដែលនាងបានសួរ ហើយនៅថ្ងៃបន្ទាប់គាត់ក៏ផ្តល់ចម្លើយដល់នាងទាំងរំភើប ប៉ុន្តែបែរជាឃើញថានាងបានភ្លេចរឿងដែលខ្លួនឯងសួរតាំងពីយូរទៅហើយ។

នៅពេលណាដែលនាងនឹកឃើញដល់ការស្ទូចត្រីអណ្តែង ការជល់ចង្រិត ឬការបង្ហោះខ្លែង នាងនឹងរត់ចេញទៅភ្លាមៗទាំងរំភើប ដោយទុកឱ្យលោកគ្រូ ឈី ឈរធ្មឹងម្នាក់ឯង។

ស៊ុន ភីងអាន ដែលកំពុងលីមែកឈើលីងឈូពេញស្មា មិនអាចងាកក្បាលបានងាយស្រួលឡើយ ដូច្នេះគេគ្រាន់តែបង្កើនសំឡេងបន្តិចរួចសួរថា៖ «តើឥឡូវនេះមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅក្នុងសាលា?»

ចំណែកឯ លី ប៉ាវពីង កំពុងព្យាយាមផ្ទេរមែកឈើលីងឈូពីស្មាម្ខាងទៅម្ខាងទៀត។ នាងបានផ្ទេរចុះឡើងជាច្រើនដងមកហើយ រហូតដល់ស្មាទាំងពីររបស់នាងចាប់ផ្តើមឈឺផ្សា។

ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរលើកដៃឡើង រួចឆ្លើយថា៖ «នៅសល់តែ ៥ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ មានខ្ញុំ, លី ប៉ាវពីង, លី ហួយ, លីន សូវយី (Lin Shouyi) និង តុង ស៊ុយជិង (Dong Shuijing)។»

ដោយសារគ្មានការងារអ្វីធ្វើ នាងក៏ប្រាប់ ស៊ុន ភីងអាន យ៉ាងរហ័សពីរឿងរ៉ាវក្នុងសាលា៖ «លោកគ្រូ ឈី ធ្លាប់សន្យាថានឹងនាំពួកយើងទៅកម្សាន្តនៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ។ កាលនោះ មានក្មេងៗប្រហែល ១៥ នាក់នៅក្នុងសាលា ហើយអាណាព្យាបាលរបស់ពួកគេសុទ្ធតែបានយល់ព្រម។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ក្មេងៗដែលមកពីគ្រួសារអ្នកមាននៅលើ វិថីលាភសំណាង និង ច្រកតូចស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) បានឈប់មកសាលាដោយសារពួកគេឈឺ ហើយខ្ញុំឮពី លី ប៉ាវពីង ថា ក្រោយមកពួកគេបានចាកចេញពីទីប្រជុំជនទៅរស់នៅជាមួយសាច់ញាតិឆ្ងាយអស់ទៅហើយ។»

«ពួកគេជាអ្នកដែលរំភើបជាងគេបំផុតនៅពេលឮដំណឹងពីដំណើរកម្សាន្តទៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ដំបូងៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថាពួកគេសប្បាយចិត្តរឿងអ្វីនោះទេ។ គ្រាន់តែគិតពីការធ្វើដំណើរទៅកន្លែងឆ្ងាយបែបនេះជាមួយលោកគ្រូ ឈី ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាហត់បាត់ទៅហើយ។»

សំឡេងរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះគឺស្រទន់ណាស់ ប៉ុន្តែការយល់ឃើញរបស់នាងគឺច្បាស់លាស់ និងនិយាយស្តីហាក់ដូចជាមនុស្សពេញវ័យ។ ដោយហេតុផលខ្លះ ស៊ុន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ គូ សាន (Gu Can) ប៉ុន្តែនាងខុសពីក្មេងបង្កបញ្ហាម្នាក់នោះ។

«តើឯងឈ្មោះអ្វី?» ស៊ុន ភីងអាន សួរទាំងញញឹម។

ក្មេងស្រីសក់ក្រងោរឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំឈ្មោះ ស៊ី ឈុនជា (Shi Chunjia)។ បងអាចហៅខ្ញុំថា លោកស្រី ស៊ី (Madam Shi) ក៏បាន។»

ស៊ុន ភីងអាន ស្ទើរតែនិយាយមិនចេញនៅពេលឮបែបនេះ។

«បងគ្រាន់តែហៅនាងថា ដុំថ្មតូច (Little Rock) ទៅបានហើយ» លី ប៉ាវពីង និយាយបញ្ជោះ។

ស៊ី ឈុនជា ស្រាប់តែងាកទៅរក លី ប៉ាវពីង ដូចជាកូនឆ្មាដែលកំពុងខឹង រួចតវ៉ាថា៖ «ឯងមិនអាចហៅយើងថា ដុំថ្មតូច ទេ! ឯងក៏មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យហៅបែបនេះដែរ លី ប៉ាវពីង!»

ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ លី ប៉ាវពីង បានប្តូរអារម្មណ៍ទៅរឿងផ្សេងបាត់ទៅហើយ ដូច្នេះនាងក៏មិនខ្វល់នឹងការតវ៉ានោះឡើយ។

យ៉ាងណាមិញ ស៊ី ឈុនជា ជាមនុស្សដែលមានការតស៊ូខ្ពស់ នាងបាននិយាយរអ៊ូរទាំដាក់ លី ប៉ាវពីង មិនឈប់ ដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យនាងបោះបង់ឈ្មោះហៅក្រៅនោះចោល។ នាងដឹងថា នៅពេលទៅដល់ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ប្រសិនបើ លី ប៉ាវពីង ហៅនាងថា "ដុំថ្មតូច" សូម្បីតែម្តង នោះឈ្មោះនេះនឹងជាប់រហូតមិនអាចកែប្រែបានឡើយ។

ក្មេងស្រីទាំងពីរបានដើរតាមពីក្រោយ ស៊ុន ភីងអាន ទាំងជជែកគ្នា រហូតដល់ពួកគេដើរជិតដល់ វិថីលាភសំណាង គេក៏សួរថា៖ «មានផ្ទះត្រកូល លី ច្រើនណាស់នៅលើវិថីនេះ តើមួយណាជាផ្ទះរបស់ឯង?»

ស៊ុន ភីងអាន កំពុងគិតក្នុងចិត្តថា អ្វីៗនឹងមិនអីទេ ឱ្យតែវាមិនមែនជាភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ដែលជាអភិជនម្នាក់ក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបួន។

កាលនោះ ដើម្បីបញ្ឆោត ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) ឱ្យឡើងលើភ្នំ គេធ្លាប់បានឡើងលើដើមលីងឈូដុះក្បែរជញ្ជាំងភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ហើយប្រើខ្សែកៅស៊ូបាញ់កម្ទេចចានអាហារនៅក្នុងទ្រុងបក្សីនោះ។

ស៊ី ឈុនជា ធ្វើមុខជូរ រួចរអ៊ូថា៖ «ផ្ទះរបស់នាងគឺជាផ្ទះដែលមានដើមលីងឈូនៅខាងក្រៅនោះឯង។ នៅពេលណាដែលឪពុកម្តាយនាងមិនឱ្យចេញទៅក្រៅព្រោះខ្លាចបង្កបញ្ហា នាងតែងតែលួចឡើងជញ្ជាំងតាមជណ្តើរ រួចតោងចុះតាមដើមលីងឈូចុះមកលើ វិថីលាភសំណាង។»

«កាលពីលើកមុន ឪពុកម្តាយរបស់នាងខឹងខ្លាំងណាស់ ក៏ដកជណ្តើរចេញ ហើយបង្ខំឱ្យនាងចូលតាមទ្វារធំ។ ប៉ុន្តែនាងមិនព្រមធ្វើតាម ក៏លោតចុះពីលើជញ្ជាំងតែម្តង។ លទ្ធផលគឺនាងមិនបានមកសាលារៀនអស់មួយខែ ហើយពីរខែបន្ទាប់ទៀត នាងត្រូវដើរដោយប្រើឈើច្រត់រហូត។»

លី ប៉ាវពីង មិនគិតថានេះជារឿងអាម៉ាស់ឡើយ នាងនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ខ្ញុំបានសញ្ជឹងគិតយ៉ាងខ្លាំងពីរឿងនេះ ហើយខ្ញុំដឹងថា បច្ចេកទេសចុះចតរបស់ខ្ញុំមិនត្រឹមត្រូវ។ ខ្ញុំមិនគួរលោតចុះមកត្រង់ៗឱ្យជើងទទួលកម្លាំងទង្គិចទាំងអស់នោះទេ។ ខ្ញុំបានទៅសាកល្បងម្តងទៀតបន្ទាប់ពីជើងជាសះស្បើយ ហើយ...»

«ហើយឯងក៏ត្រូវឈប់រៀនអស់កន្លះខែទៀត!» ស៊ី ឈុនជា ស្រែកឡើងទាំងក្តៅក្រហាយ។

«លើកទីបី ខ្ញុំមិនអីទេមែនទេ?» លី ប៉ាវពីង តបវិញយ៉ាងមានទំនុកចិត្ត។

«នោះក៏ព្រោះតែមួយឆ្នាំក្រោយមក រាងកាយឯងធំជាងមុន ទើបអាចទ្រាំទ្របាន! វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងបច្ចេកទេសចុះចតអីនោះទេ!» ស៊ី ឈុនជា គំហកដាក់។

ស៊ុន ភីងអាន មិនបានចូលរួមក្នុងការឈ្លោះគ្នារបស់ក្មេងស្រីទាំងពីរឡើយ។ គេសង្ឃឹមថា មនុស្សក្នុងត្រកូល លី នឹងមិនចំណាំគេបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រាកដជាមានបញ្ហាធំមិនខាន។ លើសពីនេះ ជ្រៅទៅក្នុងចិត្ត គេមានអារម្មណ៍ច្រណែននឹងក្មេងស្រីទាំងពីរនេះណាស់ ច្រណែននឹងជីវិតដ៏មានសេចក្តីសុខ និងស្ថិរភាព ច្រណែនដែលមានឪពុកម្តាយចាំមើលថែ និងមានសាលារៀនសម្រាប់ក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹង។

ទោះបីជាមានការបារម្ភក៏ដោយ ស៊ុន ភីងអាន នៅតែសម្រេចចិត្តជួយ លី ប៉ាវពីង លីមែកឈើលីងឈូទៅដល់ផ្ទះរបស់នាង។

គេទើបតែប្រាប់ លី ប៉ាវពីង ថា មនុស្សត្រូវតែរក្សាសម្ដី ដូច្នេះគេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីប្រមូលសេចក្តីក្លាហាន រួចដើរទៅភូមិគ្រឹះត្រកូល លី ជាមួយនាងឡើយ។

ប្រហែលជាទេវតាបានភ្ញាក់ពីសម្រាន្ត ឬក៏មានអារម្មណ៍អាណិតដែល ស៊ុន ភីងអាន រងទុក្ខច្រើនពេកនាពេលថ្មីៗនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកយាមទ្វារភូមិគ្រឹះត្រកូល លី មិនបានចំណាំគេឡើយ ហើយ លី ប៉ាវពីង ក៏មិនបានប្រើឱ្យគេលីមែកឈើចូលទៅក្នុងផ្ទះដែរ។

ស៊ុន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយនៅពេលដែលគេរៀបនឹងងាកក្រោយចាកចេញ លី ប៉ាវពីង បានហុចមែកឈើដែលនាងលីមកឱ្យគេ ដោយប្រាប់ថាជាការតបស្នងសម្រាប់ការជួយរបស់គេ។

ស៊ុន ភីងអាន មិនបានបដិសេធឡើយ គេដាក់វានៅលើស្មាយ៉ាងរហ័ស រួចគ្រវីដៃលានាង។

អ្នកយាមទ្វារបានស៊ាំនឹងចរិតចម្លែកៗរបស់ លី ប៉ាវពីង ទៅហើយ ដូច្នេះគាត់មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលទេដែលឃើញនាងយកមែកឈើដែលគ្មានប្រយោជន៍សូម្បីតែធ្វើជាឧសមកផ្ទះ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់មានអារម្មណ៍អាណិតចំពោះអាវក្រៅពណ៌ក្រហមដ៏មានតម្លៃរបស់នាង ដែលត្រូវមែកឈើឆ្កូតដាច់រហែក។

អាវនោះមានតម្លៃជាងមែកឈើឥតប្រយោជន៍ទាំងនោះឆ្ងាយណាស់។ តាំងពីអាយុមិនទាន់ដល់ប្រាំឆ្នាំផង លី ប៉ាវពីង ធ្លាប់ចាប់បានក្តាមធំមួយពីក្នុងស្ទឹងដោយខ្លួនឯង។ នៅពេលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ទឹកភ្នែកហូរពេញមុខ នាងបានលើកដៃឡើងខ្ពស់ ដោយមានក្តាមមួយកំពុងកៀបដៃតូចរបស់នាងយ៉ាងណែន ធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយ និងជីដូនជីតារបស់នាងភ័យស្លន់ស្លោជាខ្លាំង។

ក្តាមនោះមានស្នូកពណ៌បៃតងចាស់ ប៉ុន្តែដង្កៀបរបស់វាមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ហើយរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ នាងនៅតែចិញ្ចឹមវានៅក្នុងពាងធំមួយ។ នាងស្អប់ការអានសៀវភៅណាស់ ដូច្នេះនៅពេលណាដែលមានពេលទំនេរ នាងតែងតែទៅអង្គុយជជែកលេងជាមួយក្តាមនោះ។

ស៊ី ឈុនជា កំពុងមើល ស៊ុន ភីងអាន ដើរចេញទៅ ស្រាប់តែនាងងាកមកឌឺដងដាក់ លី ប៉ាវពីង ថា៖ «បងប្រុសម្នាក់នោះមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យឯងដួលរហូតបាក់ធ្មេញមុខ?»

រំពេចនោះ លី ប៉ាវពីង ក៏ដើរទៅពីក្រោយ ស៊ី ឈុនជា រួចចាប់ក្រងោរសក់នាងទាំងពីរចំហៀង រៀបនឹងលើកឡើង។ «ជឿយើងទៅ លើកនេះវានឹងជោគជ័យជាក់ជាមិនខាន។»

ស៊ី ឈុនជា ភ័យស្លន់ស្លោ នាងប្រញាប់អង្គុយចុះ រួចបិទភ្នែកទាំងគ្រវីដៃលើក្បាល ដើម្បីរុញដៃ លី ប៉ាវពីង ចេញ។

លី ប៉ាវពីង ខ្ពស់ជាង ស៊ី ឈុនជា បន្តិច នាងអង្គុយចុះក្បែរនោះ រួចនិយាយយ៉ាងមុតមាំថា៖ «វាមិនឈឺទាល់តែសោះ ដុំថ្មតូច។ បើឯងមិនសាកល្បងលើកទីពីរ តើឯងដឹងដោយរបៀបណា?»

ស៊ី ឈុនជា ស្រាប់តែផ្ទុះសំណើចយំឡើងភ្លាមៗ។

អ្នកយាមទ្វារទ្រាំមើលតទៅទៀតមិនបាន ក៏ចូលមកជួយ ស៊ី ឈុនជា។ «លោកតា ម៉ា ពីសាលារៀនបានឱ្យ លី ហួយ មកប្រាប់ពួកយើងកាលពីមុននេះថា ឱ្យរៀបចំរទេះសេះ។»

«អ្នកនាងតូច អ្នកនាងគួរតែរៀបចំឥវ៉ាន់ រួចទៅសាលារៀន ដើម្បីត្រៀមខ្លួនទៅធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅ បណ្ឌិត្យសភាខ្នងភ្នំ ជាមួយក្មេងៗដទៃទៀត។ ជាការពិតណាស់ តាមផ្លូវទៅសាលា អ្នកនាងអាចឈៀងចូល ច្រកតូចនាគជិះ ដើម្បីយកឥវ៉ាន់របស់អ្នកនាងតូច ស៊ី ដាក់លើរទេះសេះជាមួយគ្នាផងដែរ។»

ដូច្នេះហើយ លី ប៉ាវពីង គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីលែង ស៊ី ឈុនជា ឡើយ។ នាងមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយសូម្បីតែពេលដើរចូលក្នុងភូមិគ្រឹះ ក៏នាងនៅតែមានអារម្មណ៍អាណិតជំនួស ស៊ី ឈុនជា ដែរ។

បន្ទាប់ពីរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់នេះ ស៊ី ឈុនជា បានសម្រេចចិត្តភ្លាមៗថា នាងនឹងកាត់សក់ក្រងោរនេះចោល។

រំពេចនោះ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលមួយបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ លី ប៉ាវពីង ខណៈដែលនាងសម្លឹងទៅលើមេឃ។

ស៊ី ឈុនជា ក៏សម្លឹងទៅទិសដៅដដែល រួចពោលថា៖ «មេឃមិនមែនរៀបនឹងភ្លៀងទេដឹង?»

ពពកខ្មៅដ៏ធំមួយកំពុងរសាត់កាត់ផ្ទៃមេឃខាងលើទីប្រជុំជន ពីទិសខាងជើងទៅទិសខាងត្បូង។

ស៊ុន ភីងអាន ដែលទើបតែដើរចេញពី វិថីលាភសំណាង ក៏កំពុងសម្លឹងមើលពពកនោះដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។

នោះមិនមែនជាពពកទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាកងទ័ពដាវហោះ (Flying Swords) ដែលមានទេពអមតៈរាប់មិនអស់កំពុងជិះពីលើ!

ស៊ុន ភីងអាន សម្លឹងតាមទិសដៅដែលដាវហោះទាំងនោះកំពុងធ្វើដំណើរទៅ រួចក៏ប្រទះឃើញចំណុចខ្មៅមួយកំពុងធ្វើដំណើរពីទិសខាងត្បូងទៅទិសខាងជើង បញ្ច្រាសទិសនឹងពួកទេពអមតៈទាំងនោះ។

ចំណុចខ្មៅនោះកាន់តែធំទៅៗ ហើយរំពេចនោះ ភ្នែករបស់ ស៊ុន ភីងអាន បើកធំៗដោយភាពតក់ស្លុត ហាក់ដូចជាទើបតែបានជួបខ្មោចទាំងកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ដូច្នោះដែរ។

មានរូបរាងមនុស្សម្នាក់កំពុងចុះពីលើមេឃប៉ែកខាងត្បូង ដោយជិះពីលើដាវហោះ រួចបង្អង់ល្បឿនបន្តិចនៅពេលនៅសល់ចម្ងាយប្រហែល ១០០០ ហត្ថពីដី។ រូបរាងដែលជិះដាវនោះបានសម្លឹងចុះមកក្រោម រួចឆាបចុះសំដៅទៅកាន់ វិថីលាភសំណាង។

ដាវហោះបានហោះកាត់អាកាស បង្កើតជាសន្ធឹកខ្យល់បោកបក់ មុននឹងមកឈប់នៅចំពោះមុខ ស៊ុន ភីងអាន ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

ដាវនោះកំពុងហោះអណ្ដែតកម្ពស់ប្រហែល ៥ ហត្ថពីដី ហើយនៅពីលើដាវនោះ គឺជាស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ដ៏អង់អាច ស្លៀកពាក់ឈុតពណ៌បៃតងចាស់។

ស្ត្រីវ័យក្មេងដែលសក់រញ៉េរញ៉ៃបន្តិចម្នាក់នោះ បានឱបដៃទាំងញញឹមដាក់ ស៊ុន ភីងអាន រួចពោលថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាជារឿងត្រឹមត្រូវដែលខ្ញុំគួរមកលាបង ដូច្នេះទើបខ្ញុំមកទីនេះ។»

មុនពេលដែល ស៊ុន ភីងអាន មានឱកាសនិយាយអ្វី ដាវហោះក៏បានបែរក្រោយតាមបញ្ជារបស់នាង រួចនាំនាងហោះទៅកាន់ផ្ទៃមេឃដ៏ឆ្ងាយបាត់ទៅ។

ស៊ុន ភីងអាន បានលើកដៃឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ដាវហោះ និងស្ត្រីម្នាក់នោះបានបាត់ស្រមោលអស់ទៅហើយ។

ស៊ុន ភីងអាន ដកដៃមកវិញទាំងអៀនប្រៀន រួចអេះក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក មុននឹងបន្តដំណើរត្រឡប់ទៅ ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ វិញ ទាំងងាកមើលទៅលើមេឃម្តងម្កាល។

ដំបូងឡើយ គេមានអារម្មណ៍ស្រងេះស្រងោចបន្តិច ប៉ុន្តែអារម្មណ៍នោះក៏ប្រែជាត្រេកអរវិញ នៅពេលដឹងថា នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ក៏ជាអ្នកដាំដុះ (Cultivator) អមតៈម្នាក់ដែរ។

គេមានចិត្តសប្បាយរីករាយនឹងការយល់ឃើញនេះ រហូតដល់ជាលើកដំបូងបំផុត គេបានសម្រេចចិត្តទិញ តាំងហូលូ (Tanghulu) ពីហាងមួយនៅ ច្រកតូចនាគជិះ មកញ៉ាំតាមផ្លូវទៅផ្ទះ។

មិនដឹងថាហេតុអ្វីឡើយ ខណៈពេលកំពុងញ៉ាំ តាំងហូលូ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ទទេស្អាតមួយបានកើតឡើងក្នុងចិត្ត ហើយគេមិនដឹងថាអារម្មណ៍នោះមកពីណាឡើយ។ ប្រហែលជាគេមានអារម្មណ៍ស្តាយកាក់ស្ពាន់ដែលបានចំណាយទៅលើ តាំងហូលូ នោះទេដឹង?