ភូមិដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ (A Terrifying Village)

ក្មេងប្រុសដែលលោតចុះពីលើខ្នង នាគទឹក (Jiao) មកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំ (Great Floating Pool) ហើយគេមានឈ្មោះថា ជាវ ផឹង (Jiao Peng)។ ទោះបីជាគេនៅតូច ប៉ុន្តែគេមានអំណាច និងគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ គេបាននិយាយទាំងពេបជ្រាយថា៖ «មែកដើមវីឡូ នេះជារបស់យើង បើពួកឯងមានបញ្ហា ចូលមកសាកល្បងចុះ។»

កូនម្នាក់របស់ ស៊ីសាន ហ៊ូ (Zishan Hou) ដែលមានរូបរាងសង្ហា និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ បាននិយាយយ៉ាងនឹងនរថា៖ «ជាវ ផឹង កុំនិយាយពាក្យអួតអាងពេក។ ទោះបីឯងមានសមត្ថភាពខ្លះក៏ដោយ ក៏មិនចាំបាច់ឆ្មើងឆ្មៃដល់ថ្នាក់ហ្នឹងដែរ។ ប្រយ័ត្នខ្លួនឱ្យមែនទែន កុំឱ្យស្លាប់ក្នុងទឹកដីដ៏សាហាវ និងស្ងាត់ជ្រងំនេះឱ្យសោះ។» គេមានឈ្មោះថា សាន ឃុន (Shan Kun) ហើយគេមិនដែលចុះសម្រុងជាមួយ ជាវ ផឹង តាំងពីដើមមកម្ល៉េះ។ បន្ថែមពីនេះ កុលសម្ព័ន្ធរបស់ពួកគេក៏មិនមានទំនាក់ទំនងល្អនឹងគ្នាដែរ ទើបពួកគេតែងតែប្រឆាំងគ្នាជានិច្ច។

«អញ្ចឹងមកវាយគ្នារហូតដល់ស្លាប់ទៅ តើឯងហ៊ានទេ?» សម្តីរបស់ ជាវ ផឹង គឺកាចសាហាវណាស់។ ភ្នែករបស់គេបញ្ចេញកាំរស្មីអគ្គិសនីដ៏ត្រជាក់ស្រ៊ិប និងគួរឱ្យខ្លាច ដូចជាកូនរបស់សត្វ បក្សីមាសបុរាណ (Archaic Golden Peng) អញ្ចឹង។

«តើពួកឯងឈ្លោះគ្នាពីរឿងអី? ស្ងាត់មាត់ភ្លាម!» នៅម្ខាងទៀត ក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតដែលភ្នែកបញ្ចេញពន្លឺអគ្គិសនីដ៏ត្រជាក់បានស្រែកឡើង។ នៅពីលើក្បាលរបស់គេ មានចំហាយឈាម (Aura) ពណ៌ខ្មៅវិលវល់ និងគ្របដណ្ដប់ដោយភាពត្រជាក់។ គេមកពីតំបន់អភិជន ហើយជាកូនរបស់ ឡី ហ៊ូ (Lei Hou)។ គេមានឈ្មោះថា ឡី មីងយាន (Lei Mingyuan) ហើយដើមឡើយគេចង់ចាត់ការ ស៊ីសាន ឃុន ដែលជាកូនសំណព្វរបស់ ស៊ីសាន ហ៊ូ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឃើញអាកប្បកិរិយាត្រួតត្រារបស់ ជាវ ផឹង គេក៏មានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារតែម្ដង។

ជាវ ផឹង និង ស៊ីសាន ឃុន បានឮដូច្នោះក៏លើកចិញ្ចើមឡើង។ ពួកគេសុទ្ធតែជាអ្នកខ្លាំងពូកែ ហើយមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងខ្ពស់ណាស់។ ពួកគេមិនដែលឱនក្បាលដាក់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។

«ឡី មីងយាន តើឯងចង់រកងាប់មែនទេ?!» ជាវ ផឹង ទោះបីជានៅក្មេង ប៉ុន្តែមានចរិតខ្ពស់កប់ពពក។ គេបោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន ធ្វើឱ្យដីទាំងមូលរង្គើជាមួយនឹងសម្លេង ឌុង យ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាមានសត្វចម្លែកដ៏ធំកំពុងធ្វើចលនា។

«បិទមាត់ទៅ!» ស៊ីសាន ឃុន ក៏បានស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេមានគំនុំជាមួយកុលសម្ព័ន្ធឡី ហើយរាល់ពេលដែលជួបគ្នា គឺតែងតែមានជម្លោះជានិច្ច។ ទោះបីជាភាពតានតឹងបានធូរស្រាលខ្លះក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ប៉ុន្តែការប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងសមរភូមិងងឹតមិនដែលឈប់ឈរឡើយ។

«វាយគ្នាមួយប្រកួតដើម្បីដឹងចាញ់ឈ្នះ!» ឡី មីងយាន ស្រែកឡើង។ គេបានលោតឡើងទៅលើអាកាសកម្ពស់ ២០ ម៉ែត្រ មុននឹងវាយសម្រុកទៅលើ ស៊ីសាន ឃុន ដោយបាតដៃរបស់គេ។ ទោះបីជាគេនិយាយបែបនេះក៏ដោយ ក៏គេនៅតែព្យាយាមធ្វើតាមបញ្ជារបស់ឪពុកគេដែរ។

ខ្យល់ដែលបង្កឡើងដោយកណ្ដាប់ដៃរបស់គេមានពណ៌ខ្មៅ ហើយលាន់ឮសម្លេងឆាបឆេះនៅលើអាកាស។ ជាលទ្ធផល រន្ទះបានប្រទាក់ក្រឡាគ្នានៅលើអាកាស បង្កើតបានជាកាំរស្មីរន្ទះយ៉ាងខ្លាំងក្លាធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ។

នេះគ្រាន់តែជាក្មេងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគេមានសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យបែបនេះទៅហើយ។ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Texts) ដ៏ចម្លែកមួយបានលេចឡើងក្នុងបាតដៃរបស់គេ វាគឺជាស្លាកស្នាមមិនច្បាស់លាស់នៃ វិជ្ជាសម្ងាត់ (Precious Technique) ដ៏កម្ររបស់កុលសម្ព័ន្ធគេ។

វឹង!

ពពកពណ៌ស្វាយបានគ្របដណ្ដប់ពេញអាកាស។ ស៊ីសាន ហ៊ូ បានលើកដៃស្តាំរបស់គេដើម្បីការពារខ្លួន ហើយអក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ក៏បានភ្លឺឡើងពីបាតដៃរបស់គេដូចគ្នា បង្កើតបានជាពន្លឺដ៏សន្ធោសន្ធៅ។ វាបានហក់ចេញមកបង្កើតជាព្រះអាទិត្យពណ៌ស្វាយ មុននឹងបញ្ចេញថាមពលទៅខាងក្រៅ។

ដូចគ្នាដែរ នេះក៏ជា វិជ្ជាសម្ងាត់ ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់មួយ។ វាគឺជាវិជ្ជាសម្ងាត់ដែលមានតែភ្នំពណ៌ស្វាយ (Purple Mountain Clan) ប៉ុណ្ណោះដែលគ្រប់គ្រង។ ប្រសិនបើហ្វឹកហាត់ដល់កម្រិតកំពូល អំណាចរបស់វាអាចកក្រើកដល់ឋានសួគ៌ ព្រមទាំងធ្វើឱ្យព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ ភ្នំ និងទន្លេញ័ររន្ធត់ទៀតផង។

កម្លាំងទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នា ហើយទាំងរន្ទះខ្មៅ និងពន្លឺពណ៌ស្វាយបានផ្ទុះឡើង។ វិជ្ជាទាំងពីរបានផ្ទុះទៅជាអក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ដោយបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមនៅលើអាកាស។ ទិដ្ឋភាពនេះបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

«តើនរណាជាអ្នកខ្លាំងលេខមួយ? កុំភ្លេចថា យើងក៏នៅទីនេះដែរ!» ជាវ ផឹង ស្រាប់តែបញ្ចេញការវាយប្រហាររបស់គេ។

កម្លាំងចេញពីបាតដៃរបស់គេគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់។ សញ្ញាមួយបានភ្លឺឡើងនៅកណ្តាលបាតដៃឆ្វេងរបស់គេ ហើយ នាគទឹក (Jiao) មួយដែលបង្កើតឡើងពីពន្លឺបានហក់ចេញមកក្រៅ។ នេះគឺជាស្លាកស្នាមរបស់ នាគទឹកបុរាណ (Archaic Flood Dragon) ដ៏ពិតប្រាកដ ហើយចំហាយរបស់វាគឺគួរឱ្យរន្ធត់បំផុត។

បុព្វបុរសនៃអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំធ្លាប់បានជួបនឹងនាគទឹកបុរាណកាលពីមុន ហើយទទួលបានការបន្តវេននូវ វិជ្ជាសម្ងាត់ ដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់វាដោយមិននឹកស្មានដល់។ ទោះបីជាកូនចៅជំនាន់ក្រោយមិនអាចប្រើប្រាស់សមត្ថភាពរបស់វាបានពេញលេញក៏ដោយ ក៏វានៅតែមានអានុភាពខ្លាំងក្លាដដែល។

នាគទឹកនោះបានបញ្ចេញចង្កូម និងក្រញ៉ាំរបស់វា។ រាងកាយទាំងមូលរបស់វាមានពណ៌ត្នោតប្រផេះ ហើយវាបានបញ្ចេញសញ្ញានៃមហន្តរាយដ៏ធំ ហាក់ដូចជាវាទើបតែភ្ញាក់ពីដំណេកដ៏យូរអង្វែងដើម្បីមកធ្វើសង្គ្រាមនៅលើមេឃ!

វិជ្ជាសម្ងាត់នេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងមិនគួរឱ្យជឿ ហើយបានវាយប្រហារទាំង ស៊ីសាន ឃុន និង ឡី មីងយាន ក្នុងពេលតែមួយ។ ជាវ ផឹង ទោះបីជាតូច ប៉ុន្តែគេមានភាពកាចសាហាវខ្លាំងណាស់។ គេចង់តតាំងនឹងអ្នកទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយ ដើម្បីបង្ហាញថា សមត្ថភាពរបស់គេត្រូវបានប្រទានមកពីច្បាប់មេឃា (Heavenly Will)។

«ឯងកំពុងរកកន្លែងងាប់ហើយ!» ឡី មីងយាន សើចយ៉ាងត្រជាក់។ រន្ទះខ្មៅបានហូរចេញមក និងរីករាលដាលដល់ម្រាមដៃទាំងដប់របស់គេ។ ពន្លឺខ្មៅដប់ខ្សែបានបាញ់ចេញមក ហើយកាំរស្មីរន្ទះបានលាន់ឮសម្លេងដូចបក្សីយំ។ បក្សីដ៏សាហាវពណ៌ស្វាយមួយបានលេចរូបរាងឡើងពីក្នុងរន្ទះ ហើយអំណាចដ៏គួរឱ្យរន្ធត់របស់វាបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ័យតក់ស្លុត នៅពេលដែលវាហក់ចុះមកក្រោមចំៗ។

ស៊ីសាន ហ៊ូ ក៏បានវាយបកវិញដែរ ពពកពណ៌ស្វាយបានអណ្តែតពេញអាកាស ខណៈដែលព្រះអាទិត្យមួយបានហោះចេញមក។ មាន យូនីខនពពកភ្លើង (Fire Cloud Unicorn) មួយនៅចំកណ្តាលវា ដោយបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ វាបានលោតឡើងទៅលើមេឃជាមួយនឹងភាពកាចសាហាវដែលគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាន។

គ្រាន់តែបែបនេះ ក្មេងទាំងបីនាក់បានចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងច្របូកច្របល់។ ពួកគេម្នាក់ៗបានវាយប្រហារគ្នាទៅវិញទៅមក និងទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សគ្រប់គ្នា។

ទោះបីជាពួកគេនៅក្មេង ប៉ុន្តែម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានសមត្ថភាពខ្លាំងមិនគួរឱ្យជឿ។ ចាស់ទុំរបស់ពួកគេទាំងអស់បានលួចងក់ក្បាលដោយការពេញចិត្ត ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ ពួកគេក៏មានការកោតសរសើរចំពោះសមត្ថភាពរបស់គូបដិបក្ខផងដែរ។

«គួរឱ្យធុញណាស់ ពួកគេសូម្បីតែមិនអាចប្រយុទ្ធដោយមានបំណងចង់សម្លាប់គ្នាផង។ ដោយសារតែមានពួកចាស់ៗនៅទីនេះ ពួកគេមិនអាចប្រយុទ្ធអស់ពីសមត្ថភាពបានឡើយ។» ក្មេងម្នាក់មកពីក្រុមអ្នកទស្សនាបាននិយាយពេបជ្រាយ។

«ពិតមែនហើយ! អ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដដែលប្រទានដោយមេឃា គឺកើតចេញពីសង្គ្រាមផ្ទៃក្នុងដ៏ធំ។ តើការប្រយុទ្ធនេះរាប់ជាស្អីទៅ?» ក្មេងម្នាក់ទៀតក៏បាននិយាយពេបជ្រាយដូចគ្នា។

«តើពួកឯងកំពុងនិយាយពីអីហ្នឹង? នេះក៏ជាការប្រយុទ្ធរវាងជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ដែរ!» ក្មេងទាំងបីដែលកំពុងប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លា ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារភ្លាមៗ។ ពួកគេបានពង្រីកវិសាលភាពនៃការប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេ រហូតដល់រាប់បញ្ចូលក្មេងទាំងពីរនាក់នោះចូលទៅក្នុងការប្រយុទ្ធដែរ។

នេះគឺជាការប្រយុទ្ធដ៏ច្របូកច្របល់។ ទោះបីជាពួកគេនៅក្មេង ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែមានសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យ នៅពេលដែលពួកគេបង្ហាញពីទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យរន្ធត់របស់ពួកគេ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកទស្សនាទាំងអស់មានការតក់ស្លុត។

នៅខាងក្នុងភូមិថ្ម ក្រុមអាឆ្មើងឆ្មៃមួយក្រុមដែលកំពុងលេងកម្សាន្ត ស្រាប់តែមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះសកម្មភាពនៅក្នុងព្រៃ។ ពួកគេបានរត់ទៅខាងមុខភូមិ ហើយឃើញអ្នកភូមិជាច្រើនស្រាប់តែភ័យស្លុត។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍លើអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅខាងក្រៅ។

«ម៉េចក៏មានមនុស្សច្រើនម្ល៉េះ?»

បន្ទាប់ពីបានឃើញ ជាវ ផឹង និងអ្នកដទៃទៀតកំពុងប្រយុទ្ធគ្នា ពួកគេម្នាក់ៗនិយាយមិនចេញឡើយ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាអាចយល់ដឹងពីកម្លាំងនៃ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង បានយ៉ាងច្បាស់ រហូតដល់ក្មេងៗទាំងនោះមានអារម្មណ៍ច្រណែន។ ភ្លាមៗនោះ ការចាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេក៏ត្រូវបានបង្វែរម្ដងទៀត។ ពួកគេបានឃើញសេះដែលមានស្រកា—វាគឺជាសត្វយូនីខន។ ស្រកានៅលើខ្លួនរបស់វាបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចែងចាំង ហើយស្នែងនៅលើក្បាលរបស់វាបញ្ចេញពន្លឺដូចជាគ្រីស្តាល់ នេះគឺជាសេះដ៏អស្ចារ្យមួយ។

«ខ្ញុំឮពូ លីនហូ (Linhu) និយាយថា សត្វភ្នំប្រភេទនេះមានល្បឿនលឿនខ្លាំងណាស់ ហើយវាអាចធ្វើដំណើរបានមួយម៉ឺន លី (Li) ក្នុងមួយថ្ងៃ។ កាលពីលើកមុន ពួកគេបានជួបខ្លះនៅក្នុងដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ ហើយបានដេញតាមវាអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ ប៉ុន្តែមិនបានឃើញសូម្បីតែរោមរបស់វា។» ស៊ី ដាចួង (Shi Dazhuang) បាននិយាយ។

ពួកអ្នកខ្លាំងនៅក្នុងព្រៃមានត្រចៀកពូកែណាស់ ហើយពួកគេពិតជាបានឮអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាសម្លឹងមើលទៅក្មេងៗទាំងនោះដោយការងឿងឆ្ងល់ទៅវិញ។ តាមសម្តីរបស់ពួកគេ នេះគ្រាន់តែជាភូមិភ្នំមួយដែលថយក្រោយ និងមិនអាចបង្កើតអ្នកខ្លាំងពូកែបានឡើយ។ ប៉ុន្តែសម្តីរបស់ក្មេងៗទាំងនេះបានធ្វើឱ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើល។ យូនីខន គឺជាប្រភេទសត្វសាហាវដែលកម្រជួបណាស់។ ប្រសិនបើវាពិតជាខឹងសម្បារមែននោះ ភាព "សាហាវ" របស់វានឹងស្តែងចេញមកឱ្យឃើញជាមិនខាន។ ពួកវាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែអ្នកភូមិម្នាក់ៗបែរជាហ៊ានដេញតាមពួកវាទៅវិញ?

តើពួកគេដឹងដោយរបៀបណាថា ស៊ី លីនហូ និងអ្នកផ្សេងទៀតបានអង្វរមេភូមិសុំវត្ថុបុរាណបុព្វបុរសទាំងពីរ ដើម្បីដេញតាមពួកវាយ៉ាងខ្លាំងក្លានោះ? យូនីខនអាចធ្វើដំណើរបានមួយម៉ឺនលីក្នុងមួយថ្ងៃ។ សម្រាប់មនុស្សនៅក្នុងទឹកដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំទាំងនេះ យូនីខនគឺជាអ្វីដែលគួរឱ្យចង់បានបំផុត។

«ពួកឯងមើលចុះ មាន នាគទឹក (Jiao) ប្រវែង ២០ ម៉ែត្រ កំពុងហោះវិលវល់លើអាកាស។ វាមានស្រកាទឹកទាំងក្រាស់ទាំងស្ដើង ហើយតាមពិតវាបានលាក់ស្លាបវែងពីរទៀតផង។ សត្វសាហាវដ៏ខ្លាំងបែបនេះ ប្រាកដជាមានរសជាតិឆ្ងាញ់ណាស់មែនទេ?»

«អឺ ម៉េង (Er Meng) ឯងអាពោះធំ តើរបស់នេះសម្រាប់ស៊ីមែនទេ? របស់នេះគឺសម្រាប់យកទៅធ្វើថ្នាំ។ ទោះបីជាវាមិនមែនជាពូជសត្វបុរាណសុទ្ធក៏ដោយ ប៉ុន្តែឈាមរបស់វាគឺមានតម្លៃណាស់។» ភី ហ៊ូ (Pi Hou) តបវិញ។

នៅខាងក្រៅភូមិ ក្រុមអ្នកខ្លាំងមានអារម្មណ៍ធាក់ជើង ហើយខ្លះទៀតហាក់ដូចជាភ្លីភ្លើបន្តិច។ នាគទឹក (Jiao) ដ៏ខ្លាំងបែបនេះ បែរជាត្រូវបានគេចាត់ទុកជាចំណី ឬថ្នាំទៅវិញ? តើនេះជាភូមិប្រភេទណាទៅ?

«នាគទឹកនេះពិតជាមើលទៅគួរឱ្យចង់ស៊ីមែន ប៉ុន្តែវាមិនអាចមានរសជាតិផ្អែមជាងសាច់របស់សត្វ សួននី (Suan Ni) បានឡើយ។ ប្រសិនបើវាមិនមែនជាពូជសត្វបុរាណទេនោះ លោហិតជីវិត របស់វាក៏មិនអាចប្រៀបធៀបបានដែរ។» ក្មេងម្នាក់ទៀតដែលមានសម្លេងតាមច្រមុះបានបន្ថែម។

ពួកគេបានស៊ីសាច់សត្វ សួននី អស់រយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ហើយក៏បានធ្វើ ពិធីជ្រមុជទឹក (Baptism) នៅក្នុងលោហិតជីវិតរបស់វាផងដែរ។ បន្ទាប់ពីនោះមក ការរំពឹងទុករបស់ពួកគេក៏កាន់តែខ្ពស់។ ពួកគេស្មានថាពួកគេកំពុងនិយាយគ្នាខ្សឹបៗ ប៉ុន្តែពិតណាស់ ពួកគេត្រូវបានឮដោយក្រុមអ្នកខ្លាំងទាំងនោះ។

ទោះបីជាកុលសម្ព័ន្ធភ្នំពណ៌ស្វាយ កុលសម្ព័ន្ធឡី ឬកុលសម្ព័ន្ធជាវ ដែលមកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំក៏ដោយ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាវិញ្ញាណស្ទើរតែខ្ចាត់ខ្ចាយ។ តើពួកគេស្តាប់ច្រឡំមែនទេ?

តើភូមិនេះមកពីណា? ស៊ីសាច់ សួននី ជាធម្មតា ហើយមិនទាំងមើលទៅនាគទឹកដែលកំពុងហោះហើរដ៏ខ្លាំងពូកែនេះដោយការកោតសរសើរផង? គេត្រូវដឹងថា នេះគឺជាសត្វសាហាវដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ អ្នកខ្លាំងធម្មតាមិនអាចជាគូប្រកួតរបស់វាបានឡើយ។

«ក្មេង តើឯងនិយាយថាអី?!» ជាវ ផឹង ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងការប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លាបានប្រែជាខឹងសម្បារ។ ភ្នែករបស់គេមានភាពត្រជាក់ស្រ៊ិប និងបាញ់ពន្លឺដ៏គួរឱ្យខ្លាចទៅកាន់ច្រកចូលភូមិ។

«ភ្នែករបស់គេច្បាស់ណាស់ ធ្វើឱ្យមនុស្សរងាដល់ឆ្អឹង។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាមានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលនឹង វិញ្ញាណការពារភូមិ ដែលយើងបានសម្លាប់ គឺអាឆ្កែព្រៃសាហាវនោះអញ្ចឹង?» អឺ ម៉េង រអ៊ូរទាំ។ គេជឿថាគេកំពុងនិយាយខ្សឹបៗ ប៉ុន្តែដូចមុនអញ្ចឹង គេនៅតែត្រូវបានឮដោយមនុស្សនៅក្នុងព្រៃទាំងនោះ។

អីគេ? សម្លាប់ វិញ្ញាណការពារភូមិ? ក្រុមអ្នកខ្លាំងទាំងអស់មានអារម្មណ៍ញ័ររន្ធត់ និងស្ទើរតែប្រែជាថ្ម។ សូម្បីតែពួកគេក៏មិនហ៊ានទៅតតាំងនឹងវិញ្ញាណការពារភូមិដោយងាយៗដែរ។ សូម្បីតែមនុស្សមកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំ ក៏មានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ក្នុងការសម្លាប់វិញ្ញាណការពារភូមិដែរ។

នេះគឺដោយសារតែនៅពីក្រោយជីវិតនីមួយៗនោះ អាចមានអាទិទេពដ៏គួរឱ្យខ្លាច និងបុរាណឈរនៅពីក្រោយ។ កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ពួកគេបានចេញមកដោយខ្លួនឯង ដើម្បីស្វែងរកការត្រាស់ដឹង (Nirvana) នៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធមនុស្ស។ ពួកគេក៏ប្រាថ្នាចង់ដើរលើផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់ការក្លាយជាអាទិទេពបុរាណផងដែរ។

«គួរឱ្យស្តាយណាស់ យើងមិនអាចស៊ីវិញ្ញាណការពារភូមិនោះបានទេ ព្រោះវាត្រូវបានកិនកម្ទេចទៅជាធូលីភ្លាមៗ។» ភី ហ៊ូ និយាយដោយការសោកស្តាយ។

ក្រុមមនុស្សទាំងនោះមានអារម្មណ៍ភាំងបាត់ទៅហើយ។ តើភូមិនេះគួរឱ្យខ្លាចប៉ុនណាទៅ? ហេតុអ្វីបានជារឿងទាំងអស់នេះហាក់ដូចជាមិនគួរឱ្យជឿបែបនេះ? គ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់។

«គួរឱ្យខឹងណាស់ តើពួកឯងកំពុងរកងាប់មែនទេ?!» ជាវ ផឹង ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងដោយសារតែត្រូវបានគេមើលរំលង។

«វ៉ាវ! សាហាវណាស់!»

«យី! តើអាល្ងង់នោះអាចឮអ្វីដែលយើងកំពុងនិយាយដែរមែនទេ?» ភី ហ៊ូ មានការសង្ស័យ ព្រោះពួកគេនៅឆ្ងាយពីគ្នាណាស់។

«កេ ជី» សម្លេងសើចស្រាលៗបានបន្លឺឡើង នៅពេលដែលពួកគេបានឮអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ នៅលើរោមសត្វពណ៌ស ក្មេងស្រីពីរនាក់នៅលើអាកាសបានសើចដោយក្តីរីករាយ នៅពេលដែលពួកគេយោលទៅយោលមក។ ទោះបីជាពួកគេស្លៀកពាក់ខុសគ្នា ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់ពួកគេគឺដូចគ្នាបេះបិទ។ ស្បែករបស់ពួកគេសដូចជាត្បូង ហើយពួកគេមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតដូចជាទេពអប្សរ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅគ្រប់ទិសទីដោយភ្នែកដ៏ធំរបស់ពួកគេ។

«គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ តើគេល្ងង់ពីកំណើត ឬក៏ធ្វើពុត?»

«ពិតណាស់គឺគេធ្វើពុតហើយ ជាវ ផឹង ស្ទើរតែឆ្កួតទៅហើយបន្ទាប់ពីបានឮគេនិយាយ។»

ក្មេងស្រីទាំងពីរនាក់នោះសើចមិនឈប់ឡើយ។ ទោះបីជាពួកគេនៅក្មេង ប៉ុន្តែពួកគេពិតជាស្រស់ស្អាតលើសគេ ជាមួយនឹងភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លា រោមភ្នែកវែង និងគួរឱ្យស្រឡាញ់បំផុត។

ចាស់ទុំនៃកុលសម្ព័ន្ធឡី និងកុលសម្ព័ន្ធភ្នំពណ៌ស្វាយ ទាំងអស់គ្នាបានបោះជំហានទៅមុខ ហើយប្រាប់ក្មេងៗឱ្យឈប់ប្រយុទ្ធ។ ពួកគេចង់ឃើញដោយផ្ទាល់ថា តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះភូមិដ៏ចម្លែកនេះ។ តើនេះអាចជាគ្រួសារដែលលាក់ខ្លួនរបស់អ្នកខ្លាំងពូកែដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ ដែលនៅសេសសល់តាំងពីសម័យបុរាណមែនទេ?

«ពួកក្មេងព្រៃ ពួកឯងហ៊ានសើចចំអកឱ្យយើងផង!»

បន្ទាប់ពីពួកគេឈប់ប្រយុទ្ធ ជាវ ផឹង បានគ្រវីដៃទាំងពីររបស់គេ។ ដូចជាបក្សីដ៏សាហាវ គេបានលោត ២០ ម៉ែត្រ សំដៅទៅច្រកចូលភូមិ ដោយចង់ចាត់ការលើក្មេងៗទាំងនោះ។

នៅក្នុងផ្ទះថ្មមួយនៅច្រកចូលភូមិ ក្មេងតូចម្នាក់បានរត់ចេញមក។ គេមានរូបរាងស្អាត និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ ហើយបាននិយាយថា «យ៉ា ហេតុអ្វីបានជាមានមនុស្សមកច្រើនម្ល៉េះ?»

«វី! អាតូច ឯងនៅលួចផឹកទឹកដោះគោទៀតមែនទេ? តើកាលណាទើបឯងឈប់?» ក្រុមភីងក្មេងធំៗបានបង្អាប់ នៅពេលដែលពួកគេឃើញក្មេងតូចនោះមានស្នាមទឹកដោះគោនៅជ្រុងមាត់។

«អត់ទេ អត់ទេ ពួកឯងប្រហែលជាមានបញ្ហាភ្នែកហើយ!» ក្មេងតូចនោះប្រញាប់ជូតមាត់ ហើយមិនព្រមទទួលស្គាល់ឡើយ ទោះបីជាត្រូវគេវាយរហូតដល់ស្លាប់ក៏ដោយ។ គេបានដាក់ដៃតូចដែលប្រឡាក់ទឹកដោះគោទៅខាងក្រោយ ខណៈដែលភ្នែករបស់គេវិលចុះវិលឡើង។

«ក្មេងអីក៏គួរឱ្យស្រឡាញ់យ៉ាងនេះ។» ក្មេងស្រីទាំងពីរនៅលើរោមសត្វពណ៌សមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីបានឃើញក្មេងតូចដែលមានរូបរាងដូចត្បូងម្នាក់នេះមានភាពក្រមុំព្រហ្មចារី និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមញញឹមដោយក្ដីរីករាយ។

នៅពេលនេះ ជាវ ផឹង បានដើរសំដៅមករកពួកគេ ហើយលើកបាតដៃឡើងក្នុងបំណងទះ។ សម្លេងខ្យល់បានលាន់ឮឡើង ខណៈដែលកម្លាំងមួយពាន់ជិន (Jin) ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នេះបានបក់កាត់តាមអាកាស។

«យ៉ា បងប្រុស តើបងចង់ធ្វើអីហ្នឹង?» ក្មេងតូចនោះបើកភ្នែកធំៗ នៅពេលដែលគេឃើញអ្វីមួយមិនប្រក្រតី។ កម្លាំងរបស់ ជាវ ផឹង គឺខ្លាំងពេកហើយ នៅពេលដែលគេសម្រុកទៅរក អឺ ម៉េង និង ភី ហ៊ូ។

គេបានរត់មកដល់ខាងមុខយ៉ាងលឿន ហើយចំហាយឈាម (Aura) របស់គេស្រាប់តែផ្លាស់ប្តូរ។ នៅពេលដែលគេលាតដៃតូចដ៏ទន់ភ្លន់របស់គេដើម្បីប៉ះទង្គិចជាមួយបាតដៃរបស់ ជាវ ផឹង សម្លេងខ្យល់ និងរន្ទះក៏បានបន្លឺឡើង។

ហុង!

ខ្សាច់ និងធូលីបានហុយពេញអាកាស និងធ្វើឱ្យភ្នំរង្គើ។ ក្មេងតូចនោះឈរនៅទីនោះដោយមិនកម្រើកឡើយ។ ជាវ ផឹង ហាក់ដូចជាត្រូវបានរន្ទះបាញ់ គេបានដើរថយក្រោយទាំងត្រឡប់ត្រឡិន។ រាល់ពេលដែលជើងរបស់គេជាន់ដី ស្នាមប្រេះដ៏គួរឱ្យខ្លាចបានលេចឡើង ខណៈដែលដីបានរង្គើទៅវិញទៅមក។ មួយជំហានហើយមួយជំហានទៀត គេបានថយក្រោយជិតដប់ម៉ែត្រ និងស្ទើរតែដួលផ្ងារក្រោយទៅលើដី។

«វ៉ាវ ក្មេងអីក៏ខ្លាំងយ៉ាងនេះ!» ភ្នែករបស់ក្មេងស្រីទាំងពីរបានភ្លឺឡើង ហើយពួកគេបានលោតចុះពីរោមសត្វពណ៌ស រួចរត់ទៅខាងមុខដោយមានបំណងចង់ចាប់ថ្ពាល់ក្មេងតូចនោះ។

ក្មេងតូចនោះបានថយក្រោយដោយភាពអៀនខ្មាស។ ភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់គេបានព្រិចៗ ហើយសម្លឹងមើលទៅ ជាវ ផឹង រួចនិយាយថា «បងប្រុស អ្វីដែលបងកំពុងធ្វើគឺខុសហើយ។»

ជ្រុងមាត់របស់គេនៅតែមានស្នាមទឹកដោះគោខ្លះ ដែលគេមិនបានជូតចេញឱ្យអស់។ ជាមួយនឹងភ្នែកពណ៌ខ្មៅដែលមើលទៅដូចជាត្បូងដ៏មានតម្លៃ បូករួមនឹងអាកប្បកិរិយាដ៏ស្មោះត្រង់របស់គេ វាបានធ្វើឱ្យក្មេងស្រីដូចទេពអប្សរទាំងពីរនាក់នោះ កាន់តែចូលចិត្តគេខ្លាំងឡើង រហូតដល់ពួកគេចង់លេងសើចជាមួយគេ។

នៅខាងក្រោយ ក្រុមអ្នកខ្លាំងមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតជាខ្លាំង។ ក្មេងតូចម្នាក់នេះនៅតែជាក្មេងដែលផឹកទឹកដោះគោនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែគេបែរជាអាចទប់ទល់នឹងបាតដៃរបស់ ជាវ ផឹង ដែលជាអ្នកខ្លាំងដ៏ល្បីល្បាញបាន? វាហាក់ដូចជាពួកគេបានឃើញខ្មោចអញ្ចឹង!

តើភូមិនេះគួរឱ្យខ្លាចប៉ុនណាទៅ? ក្រុមមនុស្សទាំងនោះមានអារម្មណ៍ថាដឹងខុសត្រូវ និងនិយាយមិនចេញឡើយ។