ស្រឡាំងកាំង (Stupefied)

គ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ភ័យរន្ធត់ និងនិយាយមិនចេញឡើយ វាពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់។

«អា...»

ដៃរបស់ ជាវ ផឹង (Jiao Peng) ញ័របន្តិចៗ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាគេបានបុកទង្គិចជាមួយសត្វ ខ្លារខិនហ៊ូ (Hou) អញ្ចឹង។ គេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ដូចជាបាក់ឆ្អឹង។ គេពិតជាមិននឹកស្មានសោះថា ក្មេងដែលមិនទាន់ដាច់បៅម្នាក់ ស្ទើរតែអាចវាយគេឱ្យដួលទៅលើដីបានបែបនេះ។

គ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ តើនេះពិតជាភូមិដ៏ស្ងាត់ជ្រងំមែនទេ? វាទំនងជាកុលសម្ព័ន្ធដែលលាក់ខ្លួននៃពូជពង្សបុរាណច្រើនជាង!

មនុស្សជាច្រើនមានការរុញរាដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។ ប្រសិនបើវាជាការពិតមែននោះ កុលសម្ព័ន្ធដែលលាក់ខ្លួនរស់នៅដាច់ដោយឡែកនៅកណ្តាលភ្នំ បែបនេះគឺគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាចំនួនប្រជាជនរបស់ពួកគេតិចតួច ប៉ុន្តែម្នាក់ៗប្រាកដជាអ្នកខ្លាំងដែលគួរឱ្យរន្ធត់ជាមិនខាន។

យុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងពីរនាក់នោះបានដើរទៅមុខជាមួយនឹងពន្លឺក្នុងភ្នែក។ ស្នាមញញឹមបានលេចលើផ្ទៃមុខ ខណៈដែលថ្ងាសដ៏សខ្ចីរបស់ពួកគេបញ្ចេញនូវភាពឆ្លាតវៃ។ យុវតីម្នាក់បានសួរថា «ប្អូនប្រុសតូច តើឯងអាយុប៉ុន្មានហើយ?»

«ខ្ញុំជិតអាយុ ៤ ឆ្នាំហើយ។» ក្មេងតូចឆ្លើយដោយភ្នែកមូលធំៗយ៉ាងស្មោះត្រង់។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏ប្រញាប់ជូតស្នាមទឹកដោះគោនៅជ្រុងមាត់ ដើម្បីបិទបាំងវាបន្ថែមទៀត។

អីគេ? ក្មេងដែលមិនទាន់អាយុ ៤ ឆ្នាំផង? នេះពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ ហើយគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលពួកគេដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់។

ភ្នែករបស់ ជាវ ផឹង បញ្ចេញពន្លឺដូចជាសត្វសាហាវ។ ទឹកមុខរបស់គេមើលទៅអាក្រក់ខ្លាំងណាស់ ហើយគេចង់បញ្ចេញ វិជ្ជាសម្ងាត់ ដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់កុលសម្ព័ន្ធគេភ្លាមៗ ដើម្បីវាយក្មេងតូចឱ្យកប់ទៅក្នុងដីដោយបាតដៃតែមួយ។

«ម្ដងទៀត!» គេមិនបានប្រើវិជ្ជាសម្ងាត់របស់កុលសម្ព័ន្ធនាគទឹកទេ ប៉ុន្តែនៅតែប្រើកម្លាំងបាយ (Corporeal strength) របស់គេដដែល។ គេបានសម្រុកទៅមុខដូចជាខ្យល់កន្ត្រាក់ ខណៈដែលកណ្ដាប់ដៃរបស់គេហោះកាត់អាកាស។ ដើមឈើនៅក្បែរនោះបានរង្គើយ៉ាងខ្លាំង ហើយស្លឹកឈើទាំងអស់បានជ្រុះធ្លាក់ដល់ដី។

ដូចជាសត្វសាហាវដ៏ធំដែលកំពុងធ្វើចលនានៅក្នុងជួរភ្នំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ គេបាននាំមកនូវខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង។ សន្ទុះរបស់ ជាវ ផឹង គឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ នៅពេលដែលគេហក់សំដៅទៅរកក្មេងតូច។

«បងប្រុស ហេតុអ្វីបានជាបងព្យាយាមធ្វើបាបខ្ញុំ?» ក្មេងតូចមិនយល់ទាល់តែសោះ ខណៈដែលភ្នែកធំៗរបស់គេបញ្ចេញពន្លឺនៃភាពបរិសុទ្ធ និងគ្មានកំហុស។ គេបានសម្លឹងមើល ជាវ ផឹង លាតដៃចេញ ហើយវាយទៅខាងមុខ។

ហុង!

លើកនេះ គ្រប់គ្នាបានឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ក្មេងដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ម្នាក់នេះ ប្រើតែដុំសាច់ (កម្លាំងបាយ) របស់គេប៉ុណ្ណោះ និងមិនបានបញ្ចូលនូវថាមពលអាថ៌កំបាំង ឬវិជ្ជាសម្ងាត់ណាមួយឡើយ គឺគ្រាន់តែរុញទៅមុខធម្មតា។ ប៉ុន្តែ កម្លាំងរបស់គេគឺមិនគួរឱ្យជឿ ហើយភាពខ្លាំងរបស់គេគឺកាចសាហាវណាស់។ វាបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ៗនិយាយមិនចេញ។ ជាមួយនឹងសម្លេង វឹង គេបានរុញ ជាវ ផឹង ឱ្យថយក្រោយ។

អ្នកខ្លាំងពូកែមកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំ ត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយជាបន្តបន្ទាប់ ហើយដីបានប្រេះស្រាំរាល់ជំហានដែលគេជាន់។ ដៃរបស់គេបានរមួលក្រពើ ខណៈដែលគេថ្ងូរដោយភាពឈឺចាប់។

«ខ្លាំងណាស់!» ជាវ ផឹង ខាំធ្មេញ និងបង្ហាញទឹកមុខដែលមិនចង់ជឿ។ លើកនេះ គេពិតជាបាក់មុខខ្លាំងណាស់ ព្រោះគេត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយក្មេងដែលមិនទាន់ដាច់បៅ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាក្រហមព្រោះតែភាពខឹងសម្បារ។

«ហាហា...» ឡី មីងយាន (Lei Mingyuan) មានអាយុលើសពី ៦ ឆ្នាំ។ គេមានចិត្តសប្បាយរីករាយដែលបានឃើញ ជាវ ផឹង ឈឺចាប់ ខណៈដែលគេសើចរហូតដល់ផ្អៀងខ្លួន។

ក្រៅពីគេ អ្នកផ្សេងទៀតមិនមានស្លាកស្នាមនៃសំណើចឡើយ។ ប្រសិនបើគេចាត់ទុក ជាវ ផឹង ថាជាអ្នកខ្លាំងពូកែ ចុះតើក្មេងម្នាក់នេះវិញគឺជាអ្វីទៅ?

«សក្តានុពលរបស់ក្មេងម្នាក់នេះគឺគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ប្រសិនបើគេចូលរួមក្នុងការប្រកួតដ៏ធំនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធធំៗ នោះគេប្រហែលជាអាច...» មនុស្សពីរបីនាក់បានពិភាក្សាគ្នាជាសម្ងាត់។

ក្មេងៗមានការរំភើប នៅពេលដែលពួកគេឮអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយពួកគេនៅតែបន្តសម្លឹងមើលក្មេងតូច។ អ្នកខ្លាំងពូកែប្រភេទនេះ ត្រូវបានកំណត់ឱ្យចូលរួមក្នុងការប្រកួតដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះ។ មិនយូរមិនឆាប់ ពួកគេប្រាកដជានឹងជួបគ្នាជាមិនខាន។

«ហៃ...» ចាស់ទុំនៃកុលសម្ព័ន្ធភ្នំពណ៌ស្វាយ ស៊ីសាន ហ៊ូ (Zishan Shou) ដកដង្ហើមធំ។ គាត់មានឋានៈខ្ពស់នៅក្នុងគ្រួសារ និងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំង។ ឥឡូវនេះ គាត់នៅតែមានទឹកមុខស្លូតបូត ខណៈដែលគាត់និយាយថា «កូន តើភូមិនេះឈ្មោះអ្វី?»

«ភូមិថ្ម។» ក្មេងតូចឆ្លើយដោយសម្លេងច្បាស់ៗ។

«តើអាចឱ្យពួកយើងចូលទៅសម្រាកបន្តិច និងផឹកទឹកបានទេ?» ស៊ីសាន ហ៊ូ សួរដោយសុភាព។

នៅពេលនេះ ជាវ ផឹង ត្រូវបានឃាត់ដោយបុរសវ័យកណ្តាលមកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំរួចទៅហើយ។ អ្នកខ្លាំងមកពីភូមិផ្សេងៗទៀតក៏បានដើរទៅមុខដែរ ព្រោះពួកគេចង់ស្វែងយល់ឱ្យច្បាស់ពីភូមិដ៏ចម្លែកនេះ។

«គួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់។» យុវតីទាំងពីរនាក់ដែលស្អាតដូចទេពអប្សរ បានឈរក្បែរក្មេងតូចអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ ពួកគេស្រឡាញ់គេខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ថ្នាក់ចាប់ច្បិចថ្ពាល់តូចរបស់គេ។

«បងស្រី តើបងៗកំពុងធ្វើអីហ្នឹង?» ស៊ី ហាវ (Little Shi Hao) គេចខ្លួន។

«តើឯងអាចនាំពួកយើងចូលមើលក្នុងភូមិបានទេ?» យុវតីទាំងពីរនាក់សួរ។

«អាតូច តើមានរឿងអីកើតឡើង?» មនុស្សធំនៅក្នុងភូមិបានលេចមុខឡើង ហើយដើរសំដៅមកកាន់ព្រៃ។

ជាចុងក្រោយ អ្នកមកពីកុលសម្ព័ន្ធភ្នំពណ៌ស្វាយ អាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំ និងអ្នកខ្លាំងផ្សេងទៀតបានចូលទៅក្នុងភូមិ។ ពួកគេបានសង្កេតមើលរាល់ព័ត៌មានលម្អិត និងបានយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសចំពោះដើមវីឡូចាស់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើមវីឡូដែលឆេះខ្លោចនោះ មិនមានចលនាអ្វីសូម្បីតែបន្តិច។ បើទោះបីជាមានមនុស្សដើរចុះដើរឡើងជាសម្ងាត់ក៏ដោយ ក៏វាមិនដែលយកចិត្តទុកដាក់នឹងពួកគេដែរ។

បន្ទាប់ពីចូលទៅក្នុងភូមិ អ្នកខ្លាំងទាំងនេះចាប់ផ្តើមមានការសង្ស័យ។ ផ្ទះថ្ម និងផ្លូវថ្មភក់ទាំងនេះ មើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតាណាស់ និងមិនមានលក្ខណៈពិសេសអ្វីឡើយ។ វាមិនខុសពីភូមិដទៃទៀតនៅក្នុងទឹកដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំឡើយ។

«យី ឆ្នាំងទាំងនេះគឺបុរាណណាស់។ ឆ្នាំងទាំងនេះជាច្រើនបានឆ្លងកាត់ការលំបាកជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។» ស៊ីសាន ហ៊ូ មកពីតំបន់អភិជន និងមានឋានៈខ្ពស់ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ។ ពិតណាស់ គាត់គឺជាមនុស្សដែលមានបទពិសោធន៍ច្រើន។

ឆ្នាំងពីរបីនៅកណ្តាលភូមិមានប្រវត្តិសាស្រ្តយូរលង់មកហើយ។ ការចាររូបសត្វស្លាប សត្វសាហាវ ត្រី និងសត្វល្អិត ដែលមើលទៅសាមញ្ញ និងធម្មជាតិ បានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សជាច្រើន។

«ឆ្នាំងទាំងនេះមើលទៅហាក់ដូចជាមិនធម្មតាទេ តើពួកឯងប្រើវាសម្រាប់ធ្វើអ្វីជាធម្មតា?» បុរសវ័យកណ្តាលមកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំ ជាវ សាង (Jiao Cang) សួរ។

«អូ ពួកយើងប្រើវាដើម្បីហ្វឹកហាត់កម្លាំង។» អឺ ម៉េង ឆ្លើយ ខណៈដែលគេលើកឆ្នាំងទម្ងន់មួយពាន់ជិន (Jin) ឡើងលើក្បាលរបស់គេយ៉ាងងាយ។

បេះដូងរបស់គ្រប់គ្នាបានលោតញាប់។ ក្មេងអាយុ ៨ ឬ ៩ ឆ្នាំ លើកឆ្នាំងទម្ងន់មួយពាន់ជិនបានយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ។ ទោះបីជាវាមិនសូវមានន័យខ្លាំងនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ភូមិភ្នំតូចមួយ នេះគឺជារឿងដ៏អស្ចារ្យ។

លើសពីនេះ គ្មានក្មេងណាម្នាក់នៅទីនេះមើលទៅធម្មតាឡើយ។

អ្នកខ្លាំងទាំងនេះចាប់ផ្តើមសង្ស័យម្ដងទៀត។ តើនេះពិតជាកុលសម្ព័ន្ធដែលលាក់ខ្លួនមែនទេ? ពិតជាអាថ៌កំបាំងណាស់!

ដើមឡើយ អឺ ម៉េង អាចលើកឆ្នាំងមួយពាន់ជិនបានរួចទៅហើយ ហើយបន្ទាប់ពីទទួលបាន ពិធីជ្រមុជទឹក ក្នុងលោហិតជីវិតរបស់សត្វ សួននី (Suan Ni) កម្លាំងរបស់គេបានកើនឡើងដល់កម្រិតមួយទៀត។ ការធ្វើរឿងបែបនេះនឹងក្លាយជារឿងកាន់តែងាយស្រួលសម្រាប់គេ។

ប៉ុន្តែអ្នកខ្លាំងទាំងនេះមិនដឹងពីរឿងនោះទេ ហើយគិតថាក្មេងគ្រប់គ្នាគឺសុទ្ធតែបែបនេះទាំងអស់។ នៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធរបស់ពួកគេ ចំនួនអ្នកខ្លាំងពូកែគឺមានកំណត់។ មិនមែនគ្រប់គ្នាគឺដូចជា ជាវ ផឹង ឬ ស៊ីសាន ឃុន នោះទេ។

ក្មេងភាគច្រើនគឺនៅឆ្ងាយពី អឺ ម៉េង ណាស់។ ក្មេងអាយុ ៨ ឬ ៩ ឆ្នាំដែលមានកម្លាំងបែបនេះ គឺពិតជាមិនធម្មតាឡើយ។

«លោកពូធំ តើពូយក នាគទឹក (Jiao) ហោះនោះមកដើម្បីស៊ី ឬដើម្បីចម្រាញ់ លោហិតជីវិត របស់វា?» អឺ ម៉េង សួរដោយភាពឆោតល្ងង់។

«ក្មេងល្ងង់ដូចឯងដឹងអីទៅ? កុំនិយាយទៀត!» ឪពុករបស់ អឺ ម៉េង បានទះក្បាលគេ ហើយនិយាយថា «នាគទឹកដ៏សាហាវប្រភេទនេះគឺកម្រ និងពិបាកទូន្មានណាស់។ ពួកគេត្រូវតែយកពួកវាត្រឡប់ទៅវិញ និងបង្កាត់ពូជកូននាគទឹក ទើបឯងអាចស៊ីពួកវា ឬចម្រាញ់លោហិតជីវិតរបស់ពួកវាបាន។ នោះគឺជាផែនការរយៈពេលវែងដ៏ពិតប្រាកដ។»

មនុស្សមកពីអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំមានអារម្មណ៍ធុញថប់។ ពួកគេស្មានថាបុរសដែលមើលទៅរឹងរូសម្នាក់នេះ ដើមឡើយនឹងប្រដៅកូន ឬនិយាយអ្វីដែលមានហេតុផល។ ផ្ទុយទៅវិញ សម្តីដ៏ព្រៃផ្សៃបែបនេះបែរជាចេញមកទៅវិញ តើអាចទេដែលថាមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិនេះសុទ្ធតែចម្លែកបែបនេះ?

នេះមិនមែនជាជ្រូកព្រៃ ឬគោភក់នោះទេ ហើយវាក៏ពិតជាមិនមែនជាចំណីដែរ។ នេះគឺជាសត្វសាហាវដ៏ខ្លាំងបំផុត។ អំណាចដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បែបនេះ តើនរណានឹងសុខចិត្តបោះបង់វាចោលនោះ។

ភ្នែករបស់គ្រប់គ្នាបានចាប់ផ្តើមឆេះយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅឪពុករបស់ អឺ ម៉េង។ ពួកគេចង់សង្កេតមើលគាត់ឱ្យបានច្បាស់ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានរកឃើញស្លាកស្នាមនៃអំណាចនៃអក្ខរាបុរាណឡើយ។ តើអាចទេដែលគាត់កំពុងលាក់បាំងកម្លាំងរបស់គាត់?

«ចំហាយឈាម (Aura) ដ៏សាហាវនៅក្នុងឆ្នាំងពីរបីនេះគឺខ្លាំងណាស់។ ពួកឯងទើបតែបានជ្រមុជទឹកក្នុងលោហិតជីវិតរបស់សត្វបុរាណមិនយូរប៉ុន្មានទេមែនទេ?!»

កូនប្រុសទីបួនរបស់ ឡី ហ៊ូ គឺជាយុវជនអាយុ ២០ ឆ្នាំម្នាក់។ គេមានឈ្មោះថា ឡី យុនឃុន (Lei Yunkun)។ គេឈរយ៉ាងត្រង់ ខណៈដែលរន្ទះខ្មៅបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ គេបានចាកចេញពីក្រុម ហើយឈរនៅពីមុខឆ្នាំងថ្នាំ ដោយបង្ហាញទឹកមុខតក់ស្លុត។

ក្រុមបុរសទាំងអស់បានដើរតាម និងបិទភ្នែករបស់ពួកគេ។ ពួកគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីៗដែលនៅជុំវិញពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកបានបើកភ្នែកឡើងដោយភាពតក់ស្លុត។ វាពិតជាឈាមរបស់ស្តេចសត្វសាហាវដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ ដែលបានងាប់នៅទីនេះដោយមិននឹកស្មានដល់។

«ពួកឯងមិនបានចម្រាញ់សត្វបុរាណនៅទីនេះទេមែនទេ?» ជាវ ផឹង ដែលមានអារម្មណ៍ធុញថប់ ទីបំផុតមិនអាចទ្រាំបាន និងបានហើបមាត់សួរ។

«ខ្លាចហើយមែនទេ?» ក្មេងដែលមានសម្លេងតាមច្រមុះ មានការអាក់អន់ចិត្តចំពោះ ជាវ ផឹង ខណៈដែលគេនិយាយដោយសម្លេងកូនក្មេង។

«តើវាជាសត្វសាហាវប្រភេទណា?» អ្នកខ្លាំងពូកែ ស៊ីសាន ឃុន សួរ និងបង្ហាញទឹកមុខចង់ដឹងចង់ឃើញ។

«វាគឺជាសត្វ សួននី (Suan Ni) ដ៏ខ្លាំងបំផុត។» ក្មេងដែលមានសម្លេងតាមច្រមុះនិយាយខ្ជរចេញមក។

«អាល្ងង់!» ឪពុករបស់គេបានស្តីបន្ទោស ប៉ុន្តែវាហួសពេលទៅហើយ។

ក្មេងនោះទើបតែចាំពាក្យព្រមានរបស់មេភូមិ។ «កុំនិយាយពីរឿងសត្វបុរាណឱ្យសោះ បើមិនដូច្នេះទេ វាអាចនឹងនាំមកនូវមហន្តរាយដ៏ធំ។» ក្មេងនោះមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងល្ងង់ ហើយនិយាយដោយសម្លេងតិចៗថា «ខ្ញុំភ្លេច មេភូមិនិយាយថា ពួកយើងត្រូវរក្សារឿងនេះឱ្យស្ងាត់ (Low-profile)។»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីវាបានចូលដល់ត្រចៀករបស់អ្នកខ្លាំងទាំងនោះ សម្តីទាំងនេះមានន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ពួកមនុស្សអស់នេះប្រាកដជាកុលសម្ព័ន្ធដែលលាក់ខ្លួនពិតប្រាកដមែន។ មនុស្សទាំងនេះចង់រក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនចង់បង្អួតឡើយ។

បើមិនដូច្នោះទេ តើនរណានឹងស៊ីសាច់សត្វ សួននី ជាធម្មតាបែបនេះ? គ្រាន់តែឈាមសុទ្ធបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ អំណាចរបស់សត្វប្រភេទនេះនឹងគ្របដណ្ដប់ឋានសួគ៌ ហើយរឹតតែខ្លាំងជាងនេះទៅទៀតសម្រាប់សត្វបុរាណ ដែលអាចនាំមកនូវភាពភ័យខ្លាចមិនចេះចប់ដល់កុលសម្ព័ន្ធធំៗបំផុត។

«ឯងប្រាកដទេថាពួកឯងបានស៊ីសាច់សត្វ សួននី?» ជាវ ផឹង សួរដោយបើកភ្នែកធំៗ។ គេបានបាត់បង់អាកប្បកិរិយាត្រួតត្រាមួយរំពេច និងបង្ហាញនូវភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ និងភាពភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ក្មេងម្នាក់។

គេត្រូវដឹងថា សូម្បីតែអាងទឹកអណ្តែតដ៏ធំ ក៏មិនហ៊ានទៅរំខានសត្វបុរាណដូចជា សួននី ដោយគ្មានហេតុផលដែរ។ ទោះបីជាពួកគេធ្លាប់បានជ្រមុជទឹកក្នុងឈាមស្រដៀងគ្នានេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាពួកគេអាចស៊ីសាច់របស់ពួកវាបានញឹកញាប់នោះទេ។

ពីព្រោះនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធធំៗ សត្វបុរាណកាន់តែក្រ ពួកគេនឹងរៀបចំពួកវាឱ្យកាន់តែល្អិតល្អន់។ គ្រប់អ៊ីញនៃឈាម និងឆ្អឹងរបស់វា នឹងត្រូវបានចម្រាញ់ទៅជាថ្នាំ។ តើពួកគេអាចមានលទ្ធភាពស៊ីវាដូចចំណីធម្មតាបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?

ក្រុមអ្នកខ្លាំងមានអារម្មណ៍និយាយមិនចេញទាល់តែសោះ។ តើប្រវត្តិរបស់ពួកគេខ្លាំងប៉ុណ្ណាទៅ ទើបពួកគេហ៊ានស៊ីសាច់របស់សត្វ សួននី ដ៏មានតម្លៃដោយផ្ទាល់បែបនេះ?

នៅពេលនេះ ទោះបីជាក្រុមអ្នកខ្លាំងមកពីកុលសម្ព័ន្ធធំៗ និងដឹងរឿងរ៉ាវជាច្រើនក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានអារម្មណ៍សង្ស័យចំពោះអ្វីៗដែលនៅជុំវិញពួកគេ។ ពួកគេបានសន្និដ្ឋានរួចទៅហើយថា នេះគឺជាកុលសម្ព័ន្ធលាក់ខ្លួនដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ ដែលមិនអាចទៅតតាំងជាមួយបានឡើយ។

«តើមេភូមិរបស់ពួកឯងនៅឯណា ខ្ញុំចង់ចូលទៅគោរពគាត់បន្តិច។» ស៊ីសាន ហ៊ូ ស្លៀកពាក់រោមសត្វ និងពាក់មួកមាស។ ខ្សែនៃពពកពណ៌ស្វាយព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនរបស់គាត់ ហើយគាត់មានចំហាយឈាម (Aura) ដ៏ខ្លាំងក្លា និងអស្ចារ្យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់តែងតែអត់ធ្មត់ និងមិនហ៊ានធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តឡើយ។

«មេភូមិបានសម្ងំខ្លួនឯង (Isolation) ហើយនឹងមិនចេញមកវិញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះទេ។» អឺ ម៉េង និយាយ។

«អាល្ងង់ ឯងពិតជានិយាយច្រើនមែន!» ឪពុករបស់គេបានលាតបាតដៃដែលដូចជាផ្លិតរបស់គាត់ ហើយទះគេជាមួយនឹងសម្លេង ផាច់ យ៉ាងខ្លាំង។

អឺ ម៉េង មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងខុស ហើយមិនគិតថាវាជារឿងធំដុំឡើយ។ គេមិនត្រូវបានព្រមានមិនឱ្យនិយាយពីរឿងនេះទេ។ នៅពេលដែលមេភូមិផឹកឈាមដ៏មានតម្លៃរបស់សត្វ សួននី គាត់មានអារម្មណ៍ថាជំងឺនៅក្នុងខ្លួនរបស់គាត់បានប្រសើរឡើង ដូច្នេះហើយបានជាគាត់សម្រេចចិត្តផ្ដោតលើការសម្ងំខ្លួនដើម្បីហ្វឹកហាត់។

ស៊ីសាន ហ៊ូ, ជាវ សាង និងអ្នកផ្សេងទៀតមើលមុខគ្នា។ ពួកគេយល់យ៉ាងច្បាស់ និងមានអារម្មណ៍ថា នេះពិតជាមេភូមិដ៏មិនធម្មតាម្នាក់ជាមិនខាន។ មនុស្សកាន់តែខ្លាំង ពួកគេកាន់តែសម្ងំខ្លួនឯងក្នុងរយៈពេលយូរ។

ជាចុងក្រោយ ក្រុមមនុស្សបានសម្លឹងមើលទៅដើមវីឡូចាស់ម្ដងទៀត។ ជាមួយនឹងភូមិដ៏អាថ៌កំបាំងបែបនេះ ដើមវីឡូដែលដុះនៅទីនេះ ប្រាកដជាមិនធម្មតាឡើយមែនទេ?

«នេះគឺជា វិញ្ញាណការពារភូមិ មែនទេ? តើពួកឯងហៅវាថាអី?» ឡី យុនឃុន សួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

«អូ គ្រាន់តែហៅវាថា វិញ្ញាណការពារភូមិ ឬហៅថា ទេវតាវីឡូ (Willow Deity) ក៏បាន។» ភី ហ៊ូ (Pi Hou) ឆ្លើយ។ សម្តីរបស់ក្មេងៗគឺជាអ្វីដែលស្មោះត្រង់បំផុត ដែលធ្វើឱ្យវាស្ដាប់ទៅកាន់តែគួរឱ្យជឿជាក់។

«អីគេ ទេវតាវីឡូ?!» ក្រុមអ្នកខ្លាំងស្ទើរតែលោតកញ្ជ្រោលឡើង។ សូម្បីតែ ស៊ីសាន ហ៊ូ ដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំង និងមានប្រវត្តិអភិជនដ៏អស្ចារ្យ ក៏ស្ទើរតែធាក់ជើងថយក្រោយដោយភាពតក់ស្លុតដែរ។

ភូមិដ៏អាថ៌កំបាំង និងឈ្មោះវិញ្ញាណការពារភូមិដ៏គួរឱ្យរន្ធត់... នេះបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំងបាត់ទៅហើយ។