អ្នកខ្លាំងពូកែ (Genius)

ដោយប្រើប្រាស់ដៃទាំងសងខាង កម្លាំងដ៏ទេពកោសល្យ ៨០០០ ជិន (Jin) ត្រូវបានបញ្ចេញមក។ សម្រាប់ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមិនទាន់មានអាយុ ៤ ឆ្នាំផងនោះ រឿងនេះមិនដែលឮទាល់តែសោះនៅក្នុងភូមិថ្ម។ ពួកគេម្នាក់ៗមានអារម្មណ៍ភាំងបាត់ទៅហើយ និងសម្លឹងមើលដោយការស្ងើចសរសើរ។

ក្រុមមនុស្សបានស្រែកហ៊ោដោយសម្លេងចម្លែកៗ ហើយប្រញាប់ប្រញាល់ទៅក្បែរក្មេងតូច រួចលើកគេឡើងលើអាកាស និងចាប់ច្បិចគេសព្វសាច់។ តើនេះពិតជាមិនមែនជា ខ្លារខិនហ៊ូ (Hou) ក្នុងរូបរាងមនុស្សទេឬ?

«អាតូច តើខ្លួនឯងធ្វើពីអីហ្នឹង?» ឪពុករបស់ អឺ ម៉េង (Er Meng) មានចរិតរឹងរូសបន្តិច គេបើកមាត់ធំៗបង្ហាញធ្មេញសស្គុះ ខណៈពេលកំពុងចាប់ច្បិចក្មេងតូច។

ក្រុមបុរសខ្លាំងៗទាំងអស់សុទ្ធតែបែបនេះ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សរឹងមាំ។ បន្ទាប់មក ក្រុមជើងខ្លាំងតូចៗក៏បានបង្កភាពអ៊ូអរ និងរត់សំដៅទៅរកគេដែរ។ ពួកគេបានចាប់ច្បិចគេសព្វសាច់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទើបព្រមព្រលែងគេវិញ។

រាងកាយរបស់ក្មេងតូចគឺស្អាតគ្មានមន្ទិល ភ្លឺថ្លា និងមានពន្លឺចែងចាំង។ ពន្លឺដ៏ពិសិដ្ឋបានគ្របដណ្ដប់គ្រប់កន្លែងនៃរាងកាយរបស់គេ ហើយសក់វែងទន់រលោងពណ៌ខ្មៅរលោងបានទម្លាក់ចុះលើស្មា។ ភ្នែករបស់គេមុតស្រួច គេពោរពេញទៅដោយថាមពល និងមានស្មារតីខ្ពស់ណាស់។

«ឋានសួគ៌ពិតជាមេត្តាកុលសម្ព័ន្ធយើងមែន ដែលប្រទានក្មេងបែបនេះមកឱ្យយើង!» ចាស់ទុំក្នុងកុលសម្ព័ន្ធពីរបីនាក់បានជជែកគ្នាឥតឈប់ឈរ ខណៈពេលដែលកំពុងញ័រខ្លួនដោយក្តីរំភើប។

«កូន តើឯងមានអារម្មណ៍មិនស្រួលត្រង់ណាទេ?» ស៊ី យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng) សួរដោយបារម្ភថាការផ្លាស់ប្តូរ (Transformation) នេះអាចនឹងបន្សល់ទុកនូវផលប៉ះពាល់ដ៏គ្រោះថ្នាក់ណាមួយ។

សម្លេងរបស់ក្មេងតូចនៅក្មេងខ្ចី និងទន់ភ្លន់ ហើយបានឆ្លើយតបយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អត់ទេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អណាស់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានកម្លាំងខ្លាំង ដូចជាមានកម្លាំងមិនចេះអស់អញ្ចឹង។»

មេភូមិបានសើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ គាត់បានពិនិត្យមើលក្មេងតូចសព្វសាច់ ហើយស្រាប់តែគាត់មើលទៅដូចជាក្មេងជាងមុនដប់ឆ្នាំ ដោយសារស្នាមជ្រីវជ្រួញជាច្រើនលើផ្ទៃមុខបានបាត់អស់។

ភ្លាមៗនោះ ក្មេងតូចបានលើក ឆ្នាំងដែលមានរូបសញ្ញាខ្លារខិនហ៊ូ (Hou symbolled cauldron) ទម្ងន់ ៨០០០ ជិន ម្ដងទៀត ហើយដើរជុំវិញទីធ្លាទំនេរ។ ទោះបីជាវាធ្ងន់ខ្លាំងក៏ដោយ ក៏គេមិនដកដង្ហើមហត់ទាល់តែសោះ។ កម្លាំងដ៏ទេពកោសល្យនេះពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់។

នៅពេលដែលគេដាក់ឆ្នាំងដែលមានរូបសញ្ញាខ្លារខិនហ៊ូចុះ ដីជុំវិញនោះបានរង្គើ បង្កឱ្យមានស្នាមប្រេះនៅលើផ្ទៃដី។ អ្នកភូមិមានការតក់ស្លុតរហូតដល់ភ្នែករបស់ពួកគេស្ទើរតែលោតចេញមកក្រៅ។

«កម្លាំងខ្លាំងបែបនេះ ការធ្វើអាវុធឱ្យឯងនៅថ្ងៃអនាគតនឹងក្លាយជារឿងគួរឱ្យធុញទ្រាន់មិនខាន។» ចាស់ទុំម្នាក់ញញឹមដោយក្តីរីករាយ។ គ្មានស្លាកស្នាមនៃភាពធុញទ្រាន់លើគាត់ឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញគឺជាទឹកមុខដ៏មានសុភមង្គល។

«យកធ្នូដែលខ្លាំងបំផុតរបស់កុលសម្ព័ន្ធមកទីនេះ។ ចាំមើលថាតើក្មេងតូចអាចទាញវាបានទេ!» ស៊ី លីងហូ (Shi Linghu) និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

នេះគឺជា ធ្នូស្នែងរមាស (Precious Rhinoceros Horned Bow) ដ៏ធំមួយ ប៉ុន្តែវាគួរឱ្យស្តាយដែលវាក្រាស់ពេក។ ទោះបីជាក្មេងតូចអាចទាញធ្នូបានភ្លាមៗក៏ដោយ ប៉ុន្តែដៃរបស់គេមិនវែងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទាញវាឱ្យមកក្រោយទាំងស្រុងនោះទេ។

«សំណាងហើយដែលដៃឯងខ្លី បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងប្រហែលជាទាញខ្លាំងពេកធ្វើឱ្យធ្នូដ៏មានតម្លៃនេះបាក់ជាមិនខាន។» ស៊ី លីងហូ ជូតញើសរបស់គាត់ ហើយអ្នកភូមិទាំងអស់ក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។

អ្នកភូមិទាំងអស់សុទ្ធតែជាមនុស្សរស់នៅដោយភាពស្មោះត្រង់ ហើយអារម្មណ៍របស់ពួកគេគឺពិតប្រាកដណាស់។ រាល់អ្វីដែលពួកគេគិត គឺអាចមើលឃើញនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។ ទោះបីជាពួកគេមើលទៅរឹងរូសបន្តិច ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ដែលពួកគេបញ្ចេញមកគឺកក់ក្តៅណាស់។

«អាតូច មកស៊ីសាច់អាំងនៅផ្ទះមីងធំមក។»

«កូន ឯងជិតអាយុ ៤ ឆ្នាំហើយ ឯងគួរតែគិតគូររឿងរៀបការចាប់ពីពេលនេះទៅ។ តើឯងយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះកូនស្រីរបស់ពូ លីងហូ?»

«ពួកយើងកំពុងនិយាយរឿងអាវុធ តើពួកឯងកំពុងទៅណាវិញហ្នឹង?»

...

អ្នកភូមិទាំងអស់មានចិត្តរំភើបជាខ្លាំង។ ការមានក្មេងបែបនេះ ដរាបណាគេធំឡើង គេប្រាកដជានឹងធ្វើឱ្យពិភពលោកកក្រើកជាមិនខាន។ គេនឹងការពារតំបន់នេះ និងជួយឱ្យភូមិថ្មរីកចម្រើនដល់ចំណុចកំពូលនៃអំណាច។

«អាតូច ទោះបីជា ពិធីជ្រមុជទឹក របស់ឯងទទួលបានជោគជ័យ ហើយកម្លាំងរបស់ឯងកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ក៏ឯងមិនត្រូវមានចិត្តអួតអាងពេកដែរ។ មានអ្នកខ្លាំងជាច្រើននៅក្នុងលោកនេះ ហើយពួកគេសុទ្ធតែគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។» មេភូមិព្រមានយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«លោកតាភូមិ ខ្ញុំដឹងហើយ!» ក្មេងតូចងក់ក្បាល។

ស៊ី យុនហ្វឹង នៅតែមិនទាន់អស់ចិត្ត ហើយបាននិយាយដោយចេតនាថា៖ «គេនិយាយថា ក្នុងសម័យបុរាណ មានសត្វស្វាទេពដែលប្រើដំបងដែកទម្ងន់ ១០៨,០០០ ជិន។ ពួកគេធ្វើបែបនេះដោយមិនប្រើ វិជ្ជាសម្ងាត់ អ្វីទាំងអស់ គឺពឹងផ្អែកតែលើកម្លាំងសាច់ដុំសុទ្ធសាធ។»

ក្រុមជើងខ្លាំងតូចៗមានអារម្មណ៍តក់ស្លុត ហើយមនុស្សធំកាន់តែរន្ធត់រហូតដល់និយាយមិនចេញ។ នេះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់ គ្រាន់តែលើកអាវុធ និងការប្រើប្រាស់វា គឺជាចំណុចពីរខុសគ្នាស្រឡះ។ តើវាត្រូវខ្លាំងប៉ុណ្ណាទៅ ទើបអាចធ្វើរឿងបែបនេះបាន?

បន្ទាប់មក អ្នកភូមិបានប្រាប់ ស៊ី ហាវ (Shi Hao) ឱ្យលោតដើម្បីមើលថាតើគេអាចលោតបានកម្ពស់ប៉ុណ្ណា។ លើកនេះ ពួកគេមានការភ័យខ្លាចភ្លាមៗ។ ក្មេងតូចបានលោតខ្ពស់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយលោតបានកម្ពស់ ៣០ ម៉ែត្រពីដី ហើយជាមួយនឹងសម្លេង ឌុង គេក៏ធ្លាក់ចុះមកដីវិញ។ ដូចជាលំពែងដែក គេបានបុកចូលទៅក្នុងដីយ៉ាងរឹងមាំ ធ្វើឱ្យដីប្រេះបែកទាំងបួនទិស។

«ព្រះអើយ ចាប់ពីពេលនេះទៅពេលយើងទៅបរបាញ់ក្នុងព្រៃ ឯងគួរតែទៅតាមដែរ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាកម្លាំងរបស់ឯងឥឡូវនេះ គឺស្មើនឹងសត្វសាហាវធំៗទាំងនោះទៅហើយ!»

រាងកាយរបស់គេរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ សរីរាង្គរបស់ក្មេងតូចមានពន្លឺថ្លា ហើយឆ្អឹងរបស់គេក៏ភ្លឺចែងចាំងដែរ។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេត្រូវបានជ្រមុជទឹក ខណៈដែល អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Texts) ដែលភ្លឺផ្លេកៗបានរួមបញ្ចូលគ្នាជាមួយនឹងសាច់ឈាមរបស់គេ។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយពន្លឺដ៏ពិសិដ្ឋ។

មានចំណុចពន្លឺនៅលើគ្រប់អ៊ីញនៃសាច់ឈាមរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេមើលទៅដូចជាអាទិទេព។ ពួកគេបានបង្កប់នូវអក្ខរាបុរាណ និងដកស្រង់លាភសំណាងមិនចេះចប់ពីមេឃ និងដី មុននឹងទាញវាចូលទៅក្នុងរាងកាយ។

ជឺប ជឺប...

បក្សីតូចៗបីក្បាលបានហោះសំដៅទៅរកក្រុមមនុស្ស។ ស្រការបស់ពួកវាបញ្ចេញពន្លឺ ខណៈដែលពួកវាបក់ស្លាប។ ភ្នែករបស់ពួកវាមានផ្ទុកនូវភាពពិសិដ្ឋ និងមើលទៅហាក់ដូចជាចង់ហើបមាត់និយាយ។ ពួកវាមានកម្លាំងមិនធម្មតា ដូច្នេះក្រុមជើងខ្លាំងតូចៗត្រូវបានគេរុញចេញយ៉ាងងាយ នៅពេលដែលពួកវាចូលមកខាងក្នុង។

«ដា ផឹង (Da Peng), ស៊ាវ ឈីង (Xiao Qing), ស៊ី យុន (Zi Yun)!» ក្មេងតូចស្រែកឡើង ហើយរត់ទៅរកពួកវា។

កូនបក្សីទាំងបីយំដោយស្មារតីខ្ពស់ ហើយប្រើក្បាលរបស់ពួកវាប៉ះនឹងដៃរបស់គេ បង្ហាញពីក្តីស្រឡាញ់ និងភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងរយៈពេលកន្លះខែកន្លងមកនេះ ពួកវាបានការពាររូងភ្នំមួយនៅខាងក្រោយភូមិ ដើម្បីយាមមាតារបស់ពួកវា។ ពួកវានឹងរត់ចូលមកក្នុងភូមិម្ដងម្កាលប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីស្វែងរកក្មេងតូច។

«មីងឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង ប្រហែលជាលែងមានបញ្ហាអ្វីទៀតហើយមែនទេ? ដោយប្រើថ្នាំរបស់លោកតាភូមិ និង លោហិតជីវិត របស់ គោបិសាចអណ្តាតភ្លើង។ ការជាសះស្បើយទាំងស្រុងនឹងកើតឡើងជាមិនខាន។» ក្មេងតូចសួរដោយក្ដីបារម្ភ។ ពីរថ្ងៃនេះ គេស្ថិតក្នុងពិធីជ្រមុជទឹករបស់គេ ហើយមិនបានដឹងពីស្ថានភាពរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងឡើយ។

«នៅពេលដែលយើងវះកាត់រាងកាយដ៏មានតម្លៃរបស់សត្វបុរាណ យើងបានបញ្ជូនសាច់របស់សត្វ សួននី ជាច្រើនទៅឱ្យវា។ ឥឡូវនេះវាគួរតែកំពុងខិតខំចម្រាញ់ខ្លឹមសារនៅក្នុងឈាមនោះហើយ។» មេភូមិនិយាយ។

លើកនេះ មូលហេតុដែលពួកគេអាចដណ្តើមយកបានរាងកាយដ៏មានតម្លៃរបស់សត្វ សួននី គឺដោយសារតែឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង ហើយវាបានប្រយុទ្ធដោយប្តូរជីវិតក្នុងសមរភូមិឈាមជាច្រើន។ ប្រសិនបើពួកគេមិនមានការគាំទ្រពីវាទេ វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងរង្វាន់បែបនេះ។ ភូមិថ្មនឹងមិនភ្លេចនូវគុណបំណាច់ និងភាពក្លាហានរបស់វាឡើយ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃមកនេះ ក្រោមការមើលថែយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុតពីកុលសម្ព័ន្ធ សត្វសាហាវដែលជិតស្លាប់នោះ កំពុងតែសះស្បើយបន្តិចម្តងៗ។ គ្រាន់តែថា ដោយសារវាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់ពីមុន ប្រសិនបើវាមិនបានប្រើប្រាស់លោហិតជីវិតរបស់គោបិសាចដើម្បីបន្សាបជាតិពុលទេនោះ វាប្រហែលជាមានការខូចខាតជាអចិន្ត្រៃយ៍។ ថ្មីៗនេះ វាបានចាប់ផ្តើមជាសះស្បើយបន្តិចម្តងៗ ខណៈដែលអ្នកភូមិថ្មបានផ្តល់សាច់ និងឈាមរបស់សត្វ សួននី បុរាណឱ្យវាស៊ី។

«ប្រសិនបើវាបានប្រើប្រាស់សាច់ និងឈាមសត្វបុរាណបន្ថែមទៀត ប្រហែលជាវាអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ដ៏អស្ចារ្យខ្លះ។» ក្មេងតូចនិយាយ។

សម្លេងបក្សីយំមួយបានទម្លុះមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដូចជាការចុះមកនៃផ្គរលាន់ និងរន្ទះ ធ្វើឱ្យត្រចៀករបស់គ្រប់គ្នាមានការឈឺចាប់។ សត្វសាហាវដ៏ធំមួយដែលមានពន្លឺពណ៌បៃតងវិលវល់ជុំវិញខ្លួន បានហោះឡើងទៅលើមេឃពីខាងក្រោយភូមិ។ វាបានបាំងមេឃ និងគ្របដណ្ដប់ដី មុននឹងហោះក្រឡឹងជុំវិញភូមិបន្តិច ហើយបន្ទាប់មកបានហោះសំដៅទៅកាន់ជម្រៅនៃភ្នំ។

«វាជាសះស្បើយហើយ។ តើវាចាកចេញទៅហើយមែនទេ?» ក្មេងតូចគ្រវីដៃ ហើយស្រែកថា៖ «លាហើយ មីងឥន្ទ្រីស្រកាបៃតង!» សម្លេងយំយ៉ាងវែងរបស់គេបានលាន់ឮឡើង ខណៈដែលគេនិយាយពាក្យលា។ បន្ទាប់មក វាបានបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងពពក។

«វាប្រហែលជាកំពុងធ្វើការទម្លាយកម្រិត (Breakthrough) ហើយសម្រេចចិត្តទៅនៅដាច់ដោយឡែកក្នុងកន្លែងផ្សេងទៀតហើយ។» ទឹកមុខរបស់មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង ប្រែជាហ្មត់ចត់ ហើយនិយាយ។

«ទម្លាយកម្រិត?!» ក្រុមបុរសបានបង្ហាញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅពពកនៅលើមេឃ។ ប្រសិនបើកម្លាំងរបស់វាឈានដល់កម្រិតមួយទៀត វានឹងរឹងមាំជាងអាឆ្កែព្រៃសាហាវមកពីភូមិឆ្កែព្រៃ (Wolf Village) នោះជាមិនខាន។

បន្ទាប់មក អ្នកភូមិទាំងអស់មានសេចក្តីត្រេកអរជាខ្លាំង។ ឥន្ទ្រីស្រកាបៃតងបានជំពាក់ជីវិតពួកគេរួចទៅហើយ ហើយក៏បានប្រគល់កូនទាំងបីរបស់វាឱ្យពួកគេមើលថែផងដែរ។ វាកាន់តែខ្លាំង វាកាន់តែល្អសម្រាប់ភូមិថ្ម។

«ពួកឯងធំឡើងទៀតហើយ!» ក្មេងតូចញញឹម។

ប្រវែងខ្លួនរបស់កូនបក្សីបានឡើងដល់ ៣ ម៉ែត្រហើយ។ ស្រការបស់ពួកវាភ្លឺចែងចាំងដោយពន្លឺដ៏មានតម្លៃ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ ពួកវាក៏បានស៊ីសាច់របស់សត្វបុរាណ និងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

«មេភូមិ តើកាលណាពួកយើងនឹងមាន ពិធីជ្រមុជទឹក របស់យើង?» ក្រុមជើងខ្លាំងតូចៗមើលទៅហាក់ដូចជាមិនចេះអត់ធ្មត់ទាល់តែសោះ។ បន្ទាប់ពីឃើញក្មេងតូចក្លាយជាខ្លាំងបែបនេះ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានអារម្មណ៍ច្រណែន ហើយលែងខ្លាចការឈឺចាប់អ្វីទាំងអស់។

«យើងចាប់ផ្តើមឥឡូវនេះ ប៉ុន្តែពួកឯងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងថ្នាំដែលខ្លាំងបែបនោះបានឡើយ។ យើងមិនអាចប្រើរបស់នោះបានទេ យើងត្រូវតែធ្វើឱ្យវាខ្សោយបន្តិចសិន។» មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង ប្រាប់។

ស្រាប់តែភូមិថ្មបានក្លាយជាអ៊ូអរម្ដងទៀត។ ឆ្នាំងដ៏ធំមួយបន្ទាប់ពីមួយទៀតបានចាប់ផ្តើមពុះ។ លោហិតជីវិតរបស់សត្វបុរាណបានពេញក្នុងនោះ ហើយអ្នកភូមិទាំងអស់ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីវា។

ថ្ងៃនេះ ភូមិថ្មមានសម្លេងស្រែកយំដូចខ្មោច និងសម្លេងលាន់ឮដូចឆ្កែព្រៃ។ ទោះបីជាក្មេងៗទាំងអស់ខាំធ្មេញដើម្បីទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែមិនអាចទ្រាំទ្របាន និងចាប់ផ្តើមយំឥតឈប់ឈរ។

បន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានបញ្ចប់។ បុរសខ្លាំងៗពីរបីនាក់ក៏បានប្រើប្រាស់សាច់ និងឈាមខ្លះដែរ។ ពិតណាស់ ពួកគេក៏ដូចជាក្មេងៗដែរ មិនអាចស៊ីវាបានច្រើន និងជ្រមុជទឹកខ្លួនឯងបានឡើយ។ មនុស្សធម្មតាពិតជាមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់បានឡើយ។

ជាចុងក្រោយ ភូមិថ្មបានត្រឡប់មកស្ងប់ស្ងាត់វិញបន្ទាប់ពីរយៈពេលពីរថ្ងៃ។ លោហិតជីវិតដែលនៅសេសសល់ និងសាច់ដ៏មានតម្លៃត្រូវបានបិទជិតទុក។ ពួកវានឹងត្រូវបានចម្រាញ់បន្តិចម្តងៗ ហើយមិនឱ្យខ្ជះខ្ជាយសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

បន្ទាប់ពីចាត់ចែងអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង បានយក ឆ្អឹងពណ៌ស (White bone) ដែលមានពន្លឺចែងចាំង និងមានទំហំប៉ុនបាតដៃចេញមក វាគឺជាឆ្អឹងដែលមានអក្ខរាបុរាណដើមដែលបន្សល់ទុកដោយសត្វ សួននី។ បន្ទាប់ពីការខិតខំប្រឹងប្រែងជាច្រើនថ្ងៃរបស់បុរសខ្លាំងៗ ទីបំផុតពួកគេអាចយកឆ្អឹងនោះចេញពីរាងកាយរបស់វាបាន។

សំណាងល្អ បន្ទាប់ពីឆ្អឹងនោះបង្កើតបានជាអក្ខរាបុរាណ វាក៏លែងជាប់នឹងថ្ងាសទៀតហើយ។ វាត្រូវបានញែកចេញអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ និងក្លាយជាបំណែកឆ្អឹងមួយដោយខ្លួនឯង។ បើមិនដូច្នេះទេ វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការផ្លាស់ទីវា។

មេភូមិបាននិយាយដោយសម្លេងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អាតូច កុំធ្វើអ្វីផ្សេងក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃនេះ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវចងចាំអក្ខរាបុរាណទាំងនេះឱ្យច្បាស់ក្នុងចិត្តរបស់ឯង។ បន្ទាប់ពីពីរបីថ្ងៃទៀត សកម្មភាពនៅលើឆ្អឹងកំណប់នេះនឹងបាត់បង់ ហើយការចារឹកដ៏អាថ៌កំបាំងនៃអក្ខរាបុរាណនេះនឹងបាត់ទៅជាមួយវាដែរ។ បន្ទាប់ពីវាបាត់ទៅ ឆ្អឹងនេះនឹងក្លាយជាគ្រឿងកំណប់ (Artifact) តែប៉ុណ្ណោះ ហើយនឹងមិនផ្តល់នូវវិជ្ជាសម្ងាត់ណាមួយឡើយ។»

វាប្រហាក់ប្រហែលនឹងខ្សែដៃធ្មេញសត្វដែលដូចជាត្បូងពណ៌សមកពីភូមិឆ្កែព្រៃអញ្ចឹង ប្រសិនបើធ្មេញសត្វពណ៌សបានបង្រួមអក្ខរាបុរាណរបស់វាហើយនោះ អាថ៌កំបាំងដ៏ពិសិដ្ឋបំផុតរបស់វានឹងលែងមើលឃើញទៀតហើយ។ វាអាចក្លាយជាត្រឹមតែគ្រឿងកំណប់ប៉ុណ្ណោះ និងមិនមានផ្ទុកនូវវិជ្ជាសម្ងាត់ឡើយ។

ក្មេងតូចបានឮអ្វីដែលបាននិយាយ ហើយងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ ពេញមួយថ្ងៃដែលនៅសេសសល់ គេបានកាន់ឆ្អឹងពណ៌សដែលមានពន្លឺចែងចាំងដោយចិត្តតែមួយ ខណៈពេលដែលកំពុងវិភាគវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ភ្នែករបស់គេមិនព្រិចឡើយ ហើយគេមានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងបំផុត។

ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាអក្ខរាបុរាណមួយ ប៉ុន្តែវាតំណាងឱ្យពូជសាសន៍ទាំងមូល ហើយវិជ្ជាសម្ងាត់នេះនឹងធ្វើឱ្យពិភពលោកមានការភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ការចារឹកនោះប្រែប្រួលឥតឈប់ឈរដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ពួកវាផ្លាស់ទីឥតឈប់ឈរ ស្មុគស្មាញ និងអាថ៌កំបាំង។ រហូតដល់យប់ជ្រៅ ទើបក្មេងតូចអាចបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យចងចាំរាល់ការប្រែប្រួលផ្សេងៗ ដោយរក្សាទុកពួកវាដក់ជាប់ក្នុងចិត្ត។

«លោកតា ខ្ញុំចាំវាបានអស់ហើយ ប៉ុន្តែវិជ្ជាសម្ងាត់របស់សត្វ សួននី គឺស្មុគស្មាញពេក។ ខ្ញុំនឹងមិនអាចយល់ពីវាបានភ្លាមៗក្នុងពេលនេះទេ មែនទេ?» ក្មេងតូចនិយាយដោយត្រង់។

ស៊ី យុនហ្វឹង មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់យល់ពីវា នោះពួកគេនឹងអាចបង្កើតឡើងវិញនូវអំណាចទេពរបស់ពូជសត្វបុរាណបាន។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចធ្វើវាបានភ្លាមៗឡើយ ព្រោះរឿងនេះត្រូវការពេលវេលាដើម្បីរំលាយ និងស្វែងយល់។

«កុំប្រញាប់ ឯងនឹងយល់ពីវាឆាប់ឬយឺតមិនខាន។ ឥឡូវនេះ ឯងគួរតែស្វែងយល់ពី វិជ្ជាសម្ងាត់ របស់ បក្សីបិសាចបុរាណ (Archaic Devil Bird) ឱ្យបានច្បាស់លាស់សិន។ កុំចង់ចេះច្រើនក្នុងពេលតែមួយ (Don’t bite off more than you can chew) ត្រូវចាំរឿងនេះទុកក្នុងចិត្ត។»

«លោកតា ខ្ញុំយល់ហើយ!»

ពីរថ្ងៃក្រោយមក ក្រុមអ្នកខ្លាំងមួយក្រុមបន្ទាប់ពីមួយក្រុមបានសម្រុកចូលទៅក្នុងភ្នំ ដោយមានបំណងចង់ចូលទៅក្នុងបេះដូងនៃភ្នំ។ មានកុលសម្ព័ន្ធមួយកំពុងជិះលើយូនីខនប្រាក់ ក្រុមអ្នកបន្តវេនអភិជនកំពុងហោះហើរលើឆ្អឹងសត្វដ៏ធំមួយ និងក្រុមមនុស្សមានអំណាចកំពុងអង្គុយលើ នាគទឹក (Jiao)។

«យ៉ា លោកតា មើលឱ្យលឿនមក។ វិញ្ញាណការពារភូមិនេះចម្លែកណាស់ ហេតុអ្វីបានជាដើមវីឡូដែលរងការវាយប្រហារដោយរន្ទះនេះ មានមែកទន់ខ្ចីតែមួយអញ្ចឹង?»

បុរសចំណាស់ម្នាក់ ព្រមទាំងយុវជនពីរនាក់ និងក្មេងស្រីពីរនាក់ដែលមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតដូចទេពអប្សរ បានឈរនៅលើ រោមសត្វពណ៌ស (Snowy feather) ដែលមានប្រវែង ៥ ទៅ ៦ ម៉ែត្រ។ ភ្នែករបស់ពួកគេមានភាពរស់រវើក ខណៈដែលពន្លឺដ៏ពិសិដ្ឋ និងបរិសុទ្ធបានវិលវល់ជុំវិញពួកគេ។

«ពិតជាវិញ្ញាណការពារភូមិដ៏បុរាណ និងចម្លែកមែន។ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនទាន់ស្លាប់ ដោយនៅសល់មែកតែមួយគត់ វាប្រាកដជាមិនធម្មតាឡើយ។ បន្ទាប់ពីត្រូវបានរន្ទះបាញ់ វាប្រាកដជាបានបង្កើតនូវកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ។ វាប្រាកដជាកំណប់ទ្រព្យដ៏កម្រ និងមានតម្លៃមិនខាន គ្មាននរណាម្នាក់ដណ្តើមវាពីយើងបានឡើយ ដើមវីឡូនេះជារបស់យើង!» ក្មេងម្នាក់អាយុ ៥ ឬ ៦ ឆ្នាំ ដែលនៅកម្ពស់ ១០ ម៉ែត្រពីដី បានលោតចុះពីលើខ្នងរបស់នាគទឹក។

«តើនេះជាភូមិប្រភេទណាទៅ ហេតុអ្វីបានជាមានវិញ្ញាណការពារភូមិបែបនេះ?» នៅក្នុងចំណោមមនុស្ស និងសេះនៃក្រុមមួយទៀត យុវជនម្នាក់បានសម្លឹងមើលទៅដើមវីឡូចាស់ដែលឆេះខ្លោចដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល។

«ចម្លែកណាស់ វាបានជួបនឹងមហន្តរាយ ប៉ុន្តែវាបែរជាបង្កើតកម្លាំងបែបនេះចេញពីការបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់វាទៅវិញ។ មែកដ៏ទន់ខ្ចីនេះ ប្រាកដជាកំណប់ទ្រព្យដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបានឡើយ។» មនុស្សពីរបីនាក់និយាយ។

«ពួកឯងប៉ុន្មាននាក់ចង់ដណ្តើមវាពីយើងមែនទេ យើងចង់ឃើញពួកឯងសាកល្បងមើលណាស់។ ចាំមើលថាតើនរណាជាអ្នកខ្លាំងលេខមួយ!» ក្មេងដែលលោតចុះពីលើខ្នងនាគទឹកបាននិយាយពេបជ្រាយ។

«ល្អ អញ្ចឹងមកវាយគ្នាមួយប្រកួតទៅ។ លើកនេះ យើងកំពុងភ្នាល់ជាមួយនឹងកំណប់ទ្រព្យពិតប្រាកដ។ ប្រសិនបើវាមិនមែនជាឈាមកំណប់ដែលអាចផ្លាស់ប្តូររាងកាយទាំងមូលរបស់ឯងបានទេនោះ កុំយកវាចេញមកអី!»

បន្ទាប់មក ក្រុមមនុស្សធំក៏បានឈប់ដែរ។ ភ្នែករបស់ពួកគេមានពន្លឺចម្លែក និងសម្លឹងមើលទៅដើមវីឡូ។ ពួកគេមិនបានជំទាស់នឹងការប្រយុទ្ធគ្នារបស់ក្មេងៗឡើយ ហើយថែមទាំងលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការភ្នាល់លើឈាមកំណប់ទៀតផង។

«វាយគ្នាចុះ ហើយចាំមើលថាតើនរណាក្នុងចំណោមពួកឯងគឺជាអ្នកខ្លាំងពូកែពិតប្រាកដ។ ក្នុងរយៈពេល ២០ ឆ្នាំទៀត ចាំមើលថាតើនរណានឹងលេចធ្លោជាងគេ។»

«ប៉ុន្តែកុំដើរទៅសម្លាប់វិញ្ញាណការពារភូមិរបស់អ្នកដទៃដោយងាយៗឱ្យសោះ!»

មនុស្សធំពីរបីនាក់បាននិយាយ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាអ្នកខ្លាំងដែលកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ពួកគេធ្វើឱ្យទឹកដីទាំងមូលញ័ររន្ធត់។