ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ (១)

ក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃមុនពេលដែល ឈី ជិងឈុន ដាក់ចង្កឹះចុះ សញ្ញាមិនល្អមួយចំនួនបានចាប់ផ្តើមលេចឡើងនៅក្នុងទីរួមខេត្ត។ កម្រិតទឹកនៅក្នុង អណ្តូងសោដែក បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿន ខណៈដែលស្លឹក និងមែកនៃ ដើមលីងឈូ ចាស់បានប្រែទៅជាពណ៌លឿង និងក្រៀមស្វិត ដែលជារឿងមិនគួរកើតមានទាល់តែសោះក្នុងរដូវកាលនេះ។

លើសពីនេះ វាក៏មានសម្លេងប្រេះ និងផ្ទុះជាញឹកញាប់ ដែលប្រៀបដូចជាសម្លេងផាវបន្លឺឡើងនៅកណ្តាលអធ្រាត្រនៅខាងក្រៅទីរួមខេត្ត ដែលជាកន្លែងតម្កល់រូបសំណាកទេវតាធ្វើពីដីឥដ្ឋ និងឈើជាច្រើន។

មនុស្សចង់ដឹងចង់ឃើញមួយចំនួនបានចេញទៅពិនិត្យមើលប្រភពនៃសម្លេងនោះ ហើយបានរកឃើញថា រូបសំណាកព្រះពោធិសត្វដីឥដ្ឋ និងរូបសំណាកទេវតាឈើភាគច្រើននៅជិតទីរួមខេត្ត ដែលជាវត្ថុបុរាណធ្លាប់នៅទីនោះកាលពីរដូវរងាមុន បានបាត់ដានអស់រលីង។

វាក៏មានក្បួនរទេះអូសដោយគោ និងរទេះសេះធ្វើដំណើរឥតដាច់តាមបណ្តោយវិថីសំណាង (Fortune Street) និង ច្រកស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) ហើយសូម្បីតែនៅពេលយប់ស្ងាត់ ក៏គេនៅតែអាចឮសម្លេងក្រចកជើងសេះបន្លឺឡើងនៅលើផ្លូវថ្មខៀវនៅខាងក្រៅដែរ។

ពួកអ្នកក្រៅដែលស្លៀកពាក់ថ្លៃថ្នូរ និងឆើតឆាយ ក៏ចាប់ផ្តើមចាកចេញពីទីរួមខេត្តយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ដោយភាគច្រើនបង្ហាញទឹកមុខមិនពេញចិត្ត ហើយពួកគេតែងតែត្រូវបានគេឃើញចង្អុលទៅទិសដៅនៃសាលារៀនក្នុងទីរួមខេត្ត ដោយក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារ។

អ្នកយាមទ្វារទិសខាងកើតគឺ ចឹង តាហ្វឹង ហាក់ដូចជាបានរលាយបាត់ទៅក្នុងអាកាស ប៉ុន្តែមិនមានការព្យាយាមស្វែងរកអ្នកមកជំនួសគេឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទីរួមខេត្តបានក្លាយទៅដូចជាមនុស្សដែលបាត់ធ្មេញមុខ ដោយមានមនុស្សចេញចូលតាមចិត្តចង់។

លីវ ប៉ាឈាវ និង ឆេន សុងហ្វឹង កំពុងត្រឡប់មកវិញតាមផ្លូវដែលពួកគេបានមក ហើយនៅពេលដែលពួកគេមើលឃើញស្រមោលស្ពានដែលមានដំបូលពីចម្ងាយ វាក៏ជាពេលព្រលប់ទៅហើយ។ លីវ ប៉ាឈាវ បានដើរតាមផ្លូវតូចមួយទៅកាន់មាត់ស្ទឹង ដែលគេបានអង្គុយចុះ ហើយដងទឹកដោយដៃ រួចជះមកលើមុខខ្លួនឯង។

រឿងនោះហាក់ដូចជាមិនទាន់ធ្វើឱ្យគេស្រស់ស្រាយគ្រប់គ្រាន់ទេ ដូច្នេះគេក៏លុតជង្គង់ចុះដល់ដី ងើបត្រគាកឡើងលើមេឃ ហើយជ្រមុជក្បាលទាំងមូលចូលទៅក្នុងស្ទឹង រួចក៏ងើបក្បាលឡើងវិញភ្លាមៗដោយភាពរំភើប។

គេបានងាកទៅរក ឆេន សុងហ្វឹង ដែលកំពុងបែកញើសសស្រាក់ ហើយឌឺដងថា៖ «តើពួកបញ្ញវន្តសុទ្ធតែទន់ខ្សោយដូចឯងអញ្ចឹងមែនទេ?»

ឆេន សុងហ្វឹង មានភាពអត់ធ្មត់ជាង គេគ្រាន់តែដងទឹកពីស្ទឹងមកផឹក រួចឆ្លើយតបដោយសម្លេងស្អកបន្តិចថា៖ «ដំបូងឡើយ ខ្ញុំក្លាយជា អ្នកចម្រាញ់ឈី គឺគ្រាន់តែដើម្បីពង្រឹងកាយសម្បទាឱ្យរឹងមាំ ដើម្បីឱ្យរស់បានយូរបន្តិច និងអានសៀវភៅបានច្រើនបន្តិចប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដាវដូចជាឯងបានទេ។»

«ម្យ៉ាងទៀត នៅក្នុងពិភពតូចនេះ អ្នកចម្រាញ់ឈី ត្រូវបានដាក់កម្រិតសមត្ថភាពខ្លាំងជាងនរណាទាំងអស់ ក្រៅពីអ្នកដាវ។ ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វេសប្រហែសបន្តិច ហើយអចេតនាបញ្ចេញអានុភាពរបស់ខ្ញុំ នោះមូលដ្ឋាន ការដាំដុះ របស់ខ្ញុំនឹងត្រូវខូចខាត ហើយអ្នកចម្រាញ់ឈីកាន់តែខ្ពស់ ពួកគេនឹងរងការខូចខាតកាន់តែខ្លាំង។ នរណាទៅដឹងថា មូលដ្ឋានការដាំដុះដ៏ទាបរបស់ខ្ញុំ បែរជាក្លាយជាពរជ័យ ជាជាងគ្រោះថ្នាក់ទៅវិញ?»

លីវ ប៉ាឈាវ ប៉ះស្មា ឆេន សុងហ្វឹង ហើយណែនាំថា៖ «ចុះបើឯងមកចូលរួមក្នុង ដែនដីខ្យល់ផ្គរ (Wind Lightning Field) របស់យើង ហើយក្លាយជាអ្នកដាវទៅ? ខ្ញុំនឹងជួយមើលការខុសត្រូវឯង។ សាកគិតមើល បើឯងក្លាយជាអ្នកដាវ ឯងនឹងអាចហោះហើរលើមេឃលើ ដាវហោះ បាន។ ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេលមានព្យុះផ្គររន្ទះ...»

ឆេន សុងហ្វឹង ស្រាប់តែញញឹម ហើយកាត់សម្ដីថា៖ «ខ្ញុំឮថា ឈ្មោះអ្នកដាវនៃដែនដីខ្យល់ផ្គរ ដែលត្រូវរន្ទះបាញ់ច្រើនដងជាងគេ គឺឈ្មោះ លីវ...»

«ឈប់ត្រឹមហ្នឹងទៅ!» លីវ ប៉ាឈាវ ប្រញាប់កាត់សម្ដីទាំងលើកដៃឃាត់។

ការហាត់រៀនតាមផ្លូវនៃដាវ គឺជាមែកធាងមួយនៃ ការចម្រាញ់ឈី ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកចម្រាញ់ឈីធម្មតា កាយសម្បទារបស់អ្នកដាវគឺនៅជិតនឹងអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនសុទ្ធសាធជាង។ និយាយឱ្យសាមញ្ញ អ្នកដាវស្វែងរកការដាំដុះទាំងរាងកាយ និងវិញ្ញាណ ខណៈដែលអ្នកចម្រាញ់ឈីផ្សេងទៀត មិនដាក់ការសង្កត់ធ្ងន់ពិសេសលើការដាំដុះរាងកាយទេ ដរាបណាកាយសម្បទារបស់ពួកគេមិនរារាំងដល់ការដាំដុះរបស់ពួកគេ។

ជាការពិតណាស់ អ្នកចម្រាញ់ឈីក៏ចម្រាញ់រាងកាយរបស់ពួកគេតាមរយៈការដាំដុះដែរ ប៉ុន្តែវាគឺជាដំណើរការដ៏យឺតៗ និងជាប់លាប់ ដូចជាតំណក់ទឹកដែលដុះខ្វៀលថ្មអញ្ចឹង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដាវ ការដាំដុះរាងកាយរបស់អ្នកចម្រាញ់ឈី គឺមានភាពខ្លាំងក្លា និងញឹកញាប់តិចជាងឆ្ងាយណាស់ ហើយពួកគេពិតជាមិនបានផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងលើការដាំដុះរាងកាយ ដូចដែលអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនធ្វើនោះទេ។

សម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ឈីទាំងអស់ក្នុងលោក មានការយល់ឃើញរួមគ្នាមួយ គឺថារាងកាយគ្រាន់តែជាភាជនៈ (Vessel) ប៉ុណ្ណោះ ហើយវាគ្រាន់តែត្រូវការប្រើការបានគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ប្រសិនបើមានសំណាងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានរាងកាយពេជ្រដែលមិនអាចបំផ្លាញបាន ឬរាងកាយកែវដ៏ស្អាតស្អំ នោះពិតជាប្រសើរណាស់ ប៉ុន្តែវាមិនសមនឹងការលះបង់ការស្វែងរក មាគ៌ាស្ថានសួគ៌ ដ៏សំខាន់របស់ខ្លួន គ្រាន់តែដើម្បីពង្រឹងកាយសម្បទានោះទេ។

«ចុះសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់ឯងម្នាក់នោះ ជាអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតណាដែរ?» លីវ ប៉ាឈាវ សួរដោយធម្មតា។

«តើឱ្យខ្ញុំដឹងរឿងសម្ងាត់បែបហ្នឹងបានយ៉ាងម៉េច?» ឆេន សុងហ្វឹង តបវិញដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់។

គិតត្រឡប់ទៅការប៉ះទង្គិចគ្នាដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុត លីវ ប៉ាឈាវ បានដកដង្ហើមធំ៖ «សុង ឆាងជិង ពិតជាមានអំណាចខ្លាំងណាស់។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេកាន់តែគួរឱ្យខ្លាចនោះ គឺគេនៅក្មេងណាស់! ជាទូទៅ អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុននៅកម្រិតទី ៨ ឬទី ៩ ត្រូវតែមានអាយុលើសពី ៥០ ទៅ ៦០ ឆ្នាំ។ តាមពិតទៅ សូម្បីតែអ្នកដែលឈានដល់កម្រិតនោះនៅអាយុ ១០០ ឆ្នាំ ក៏មិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាស្រុតចុះដែរ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំចាំមិនខុសទេ សុង ឆាងជិង សូម្បីតែអាយុ ៤០ ឆ្នាំក៏មិនទាន់ដល់ផង។ មិនឆ្ងល់ទេដែលបុរសម្នាក់នោះធ្លាប់ពោលថា សុង ឆាងជិង ត្រូវការ 'ត្រូវបានដាក់ឱ្យត្រូវកន្លែងវិញ'។»

«អ្នកដែលកើតចេញពីឆន្ទៈនៃពិភពលោក គឺជាអ្នកដែលត្រូវបានប្រទានពរដោយស្ថានសួគ៌» ឆេន សុងហ្វឹង ពោល។

អ្នកដាំដុះនៃ កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ គឺកម្រមានបំផុត ប៉ុន្តែអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុននៃកម្រិតទី ៨ ឬទី ៩ ជារឿយៗមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញ និងមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយអាណាចក្រមនុស្សនានា។ នៅលើផ្លូវនៃដាំដុះក្បាច់គុន គេអាចរីកចម្រើនបានតាមរយៈសមរភូមិនៃការស្លាប់ និងរស់តែប៉ុណ្ណោះ។

មានតែអ្នកដែលបានឃើញការស្លាប់ និងរស់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចឈានផុតពីគោលការណ៍ទាំងនោះ ឈានដល់ស្ថានភាពនៃចិត្តដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដូចជាស្ថានភាពនិព្វានក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ឬស្ថានភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងសាសនាតាវ។

ក្រៅពីការប្រកួតរវាងគ្រូក្បាច់គុនលំដាប់ខ្ពស់ ការកម្សាន្តដែលចូលចិត្តបំផុតរបស់អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតទី ៨ និងទី ៩ គឺការសាកសមត្ថភាពជាមួយកំពូលអ្នកចម្រាញ់ឈីនៅកម្រិតកណ្តាលទាំងប្រាំ។ ជាពិសេសសម្រាប់មនុស្សដូចជា សុង ឆាងជិង ដែលគ្រងអំណាចកំពូលក្នុងកម្រិតទី ៩ គេគឺស្ទើរតែគ្មានគូប្រៀបនៅក្រោម កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ ឡើយ។

ក្នុងចំណោមអ្នកចម្រាញ់ឈី មានតែអ្នកដាវប៉ុណ្ណោះដែលអាចតតាំងជាមួយគេបាន ប៉ុន្តែសូម្បីតែពួកគេ ក៏អាចគ្រាន់តែព្យាយាមមិនឱ្យចាញ់យ៉ាងអាម៉ាស់ពេកប៉ុណ្ណោះ។ ជាមូលដ្ឋាន បរាជ័យរបស់ពួកគេត្រូវបានកំណត់រួចជាស្រេច ហើយអ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបាន គឺព្យាយាមជៀសវាងភាពខ្មាសអៀនឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

មានហេតុផលមួយដែលអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតទី ៩ អាចមានភាពក្រអឺតក្រទម និងមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ នោះគឺដោយសារតែអ្នកដាំដុះកម្រិតទី ១០ ដែលស្ថិតនៅចំណុចកំពូលនៃកម្រិតកណ្តាលទាំងប្រាំ លែងចូលពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះលោកិយទៀតហើយ។ តាមពិតទៅ ពួកគេលះបង់ចិត្តតែមួយលើការស្វែងរកមាគ៌ាដ៏អស្ចារ្យ រហូតដល់ថ្នាក់ពួកគេមិនខ្វល់ថា ត្រកូល ឬអាណាចក្ររបស់ពួកគេធ្លាក់ក្នុងភាពវិនាសអន្តរាយឡើយ។

លីវ ប៉ាឈាវ នៅតែវង្វេងក្នុងគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន ខណៈដែលគេរអ៊ូរទាំដោយអារម្មណ៍មិនមូលថា៖ «សុង ឆាងជិង ចង់ឱ្យខ្ញុំទៅ អាណាចក្រមហាឡី បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញពីទីរួមខេត្តនេះ ដើម្បីយក ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ។ តើខ្ញុំគួរប្រាប់អ្នកគ្រប់គ្នានៅដែនដីខ្យល់ផ្គរជាមុន ដើម្បីឱ្យពួកគេរៀបចំពិធីជប់លៀងអបអរសាទរឱ្យខ្ញុំទេ?»

ឆេន សុងហ្វឹង មិនអាចទប់អារម្មណ៍បាន ទាំងអស់សំណើច និងហួសចិត្តនៅពេលឮការរវើរវាយរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ។ គេមើលទៅទឹកស្ទឹងដែលហូរ ដែលសូម្បីតែមិនលិចដល់ជង្គង់របស់គេផង ហើយគេក៏គិតពី សុង ឆាងជិង និងក្មេងប្រុសសង្ហាម្នាក់ដែលនៅជាមួយគេ។

គេអាចដឹងពីជំនោរដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលកំពុងកកើតឡើង ហើយគេបានសម្រេចចិត្តនៅពេលនោះថា នៅពេលត្រឡប់ទៅ ស្រុកកន្ទុយនាគ (Dragon Tail County) វិញ គេត្រូវតែបញ្ចុះបញ្ចូលត្រកូលរបស់គេឱ្យបោះបង្គោលគាំទ្រ អាណាចក្រមហាឡី។ ទោះបីជាគេមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលត្រកូលឱ្យដាក់ពងទាំងអស់ក្នុងកន្ត្រកតែមួយក៏ដោយ ក៏គេត្រូវតែលើកទឹកចិត្តសមាជិកត្រកូលឱ្យធ្វើសមាហរណកម្មខ្លួនឯងទៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡីឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

«មេឃ និងដីកំពុងធ្វើការរួមគ្នាដើម្បីគាំទ្រដល់ការងើបឡើងនៃ អាណាចក្រមហាឡី។ ត្រកូល Chen របស់យើងត្រូវតែចូលទៅឱ្យបានមុន ហើយជិះនៅលើក្បាលនាគ កុំឱ្យគេទុកចោលនៅខាងក្រោយ ហើយត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃ គ្រាន់តែដើម្បីឱកាសតោងកន្ទុយនាគ» ឆេន សុងហ្វឹង រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង។

«តើឯងកំពុងរអ៊ូពីស្អីនៅទីហ្នឹង?» លីវ ប៉ាឈាវ សួរ។

ឆេន សុងហ្វឹង ងើបឈរទាំងគ្រវីដៃមិនខ្វល់ រួចញញឹមនិយាយថា៖ «ឯងហាក់ដូចជាចុះសម្រុងគ្នាល្អណាស់ជាមួយក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ម្នាក់នោះ។»

លីវ ប៉ាឈាវ ក៏ក្រោកឈរដែរ ហើយឆ្លើយយ៉ាងធម្មតាថា៖ «នោះគ្រាន់តែជាការជួបគ្នាដោយចៃដន្យមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។ នរណាទៅដឹងថាខ្ញុំនឹងបានជួបគេម្តងទៀតឬអត់?»

អ្នកទាំងពីរបានធ្វើដំណើរទៅកាន់មាត់ស្ទឹង ហើយ ឆេន សុងហ្វឹង និយាយថា៖ «ខ្ញុំឮថាដែនដីសុភមង្គលនៅក្នុង ស្ទឹងភាគខាងត្បូង ហៀបនឹងបើកឱ្យអ្នកខាងក្រៅចូលក្នុងរដូវរងានេះ ហើយមនុស្សពីរបីសិបនាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូល។ តើឯងមិនមែនកំពុងជួបការលំបាកក្នុងការជម្នះឧបសគ្គនៃការដាំដុះបច្ចុប្បន្នទេឬ? តើឯងមានគម្រោងទៅសាកល្បងសំណាងនៅទីនោះទេ?»

ស្នាមញញឹមត្រជាក់មួយបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ខណៈដែលគេឆ្លើយថា៖ «មិនទៅដាច់ខាត! វានឹងក្លាយជាការអាម៉ាស់ណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ដែលត្រូវចុះទាបទៅកន្លែងទាបថោកបែបនោះ។»

ឆេន សុងហ្វឹង គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ «កាលនៅស្រុកកន្ទុយនាគ លោកគ្រូ លីវ ធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា ស្ថានភាពនៃចិត្តរបស់មនុស្សគឺដូចជាកញ្ចក់ ហើយកាលណាវាត្រូវបានដុសខាត់កាន់តែច្រើន វានឹងកាន់តែភ្លឺរលោង។ ហេតុដូច្នេះហើយ ក្នុងការដាំដុះចិត្តរបស់មនុស្ស វានឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងធំធេងក្នុងការអង្គុយលើបល្ល័ង្កឈូករបស់បុព្វបុរសមាគ៌ា ប៉ុន្តែការទៅទស្សនាកន្លែងដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាទាបថោក ម្តងម្កាលក៏អាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍បានដែរ។»

«ចូរទៅកាន់ដែនដីសុភមង្គល ហើយលះបង់ខ្លួនឯងពីមុនចោល។ ភ្លេចអតីតភាពរបស់ឯងជាអ្នកដាំដុះអមតៈ ហើយទទួលយកជីវិតតាមធម្មជាតិ មិនថាឯងត្រូវបានប្រទានពរដោយលាភសំណាង ឬត្រូវបានយាយីដោយការលំបាក...»

មុនពេល ឆេន សុងហ្វឹង និយាយចប់ លីវ ប៉ាឈាវ រអ៊ូថា៖ «ខ្ញុំជាមនុស្សចូលចិត្តប្រកួតប្រជែងពេក។ ប្រសិនបើខ្ញុំទៅដែនដីសុភមង្គលដែលថាមពលវិញ្ញាណស្តើងពេក ហើយខ្ញុំមិនអាចទម្លុះឧបសគ្គនៅទីនោះដើម្បីត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយសមត្ថភាពខ្លួនឯងទេ នោះវានឹងបន្សល់ទុកនូវចំណងក្នុងចិត្តខ្ញុំជាមិនខាន ហើយការធ្វើដំណើរនោះនឹងផ្តល់ផលអាក្រក់ជាងផលល្អ។»

«ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានគេធ្វើបាបដោយអ្នកស្រុកក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំនៅដែនដីសុភមង្គល នោះវានឹងក្លាយជារឿងមួយទៀតដែលដិតជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ នៅពេលដែលព្រលឹងខ្ញុំត្រូវបានស្តារឡើងវិញ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងចុះទៅកាន់ដែនដីសុភមង្គលនោះក្នុងរូបរាងពិតរបស់ខ្ញុំដើម្បីសងសឹក ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវចំណាយតម្លៃយ៉ាងធំធេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើបែបនោះ វានឹងផ្ទុយពីអ្វីដែលខ្ញុំបានកំណត់ទុកតាំងពីដំបូង។»

លីវ ប៉ាឈាវ ដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល ហើយទឹកមុខមើលងាយមួយបានលេចឡើង ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «កុំនិយាយលាក់លៀមអី។ គ្រប់គ្នាដឹងហើយថា ដែនដីសុភមង្គលទាំងបីនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត មិនមែនជាអ្វីដែលវាធ្លាប់ជាពីមុនទៀតទេ។ ពួកវាបានក្លាយជាកន្លែងដែលពួកអភិជននៃអាណាចក្រនានាទៅចំណាយលុយដើម្បីកម្សាន្ត។ មិនឆ្ងល់ទេដែលគេហៅកន្លែងទាំងនោះថាជាផ្ទះបនស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ត្រកូលអមតៈ។»

ឆេន សុងហ្វឹង ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «វាមិនត្រឹមត្រូវទេដែលនិយាយបែបហ្មៅៗបែបនោះ។ បើមិនគិតពីអ្នកក្រៅដូចជាពួកយើងទេ ក៏មិនខ្វះទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យក្នុងចំណោមអ្នកស្រុកនៅក្នុងដែនដីសុភមង្គលទាំងនោះដែរ។»

លីវ ប៉ាឈាវ គ្រវីភ្នែកតបវិញ។ «តើមនុស្សប៉ុន្មាននាក់អាចចេញពីដែនដីសុភមង្គលនីមួយៗក្នុងមួយឆ្នាំជាមធ្យម? ប្រហែលជាមិនដល់ម្នាក់ផង។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបានចេញមកដោយជោគជ័យ តើមានប៉ុន្មាននាក់ដែលគេនៅចាំក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំក្រោយ? ខ្ញុំប្រហែលជាអាចរាប់ពួកគេទាំងអស់ដោយដៃតែម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។»

«នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមិនយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាគ្រប់គ្នាលើកសរសើរដែនដីសុភមង្គលទាំងនេះថាជាកន្លែងដ៏អស្ចារ្យម្ល៉េះ។ ថែមទាំងមានអ្នកខ្លះប្រកាសថា ការមានសិទ្ធិគ្រប់គ្រងផ្នែកណាមួយនៃដែនដីសុភមង្គល គឺមិនចាញ់ការមានអ្នកដាំដុះនៃ កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ ម្នាក់ឡើយ។ នោះពិតជាឆ្កួតឡប់មែនទែន!»

ឆេន សុងហ្វឹង ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «ដែនដីសុភមង្គលអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ក្នុងរយៈពេលយូរ ក៏ដូចជាការភ្ញាក់ផ្អើលម្តងម្កាល។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុត ទាំងនេះគឺជាផលប្រយោជន៍អកម្មដែលទទួលបានដោយមិនបាច់ធ្វើការ តើនរណាមិនចង់បានរឿងបែបហ្នឹង?»

អ្នកដែលមកពីត្រកូលអមតៈ ជាទូទៅមានផ្លូវទៅកាន់ភាពជោគជ័យដែលត្រូវបានត្រួសត្រាយរួចជាស្រេច ខណៈដែលអ្នកដែលឡើងមកពីដែនដីសុភមង្គល ជារឿយៗត្រូវបានបង្ខំឱ្យស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាក និងទុក្ខវេទនាជាច្រើន។

«ឯងហាក់ដូចជាមិនសូវចូលចិត្តក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ម្នាក់នោះទេ» លីវ ប៉ាឈាវ កត់សម្គាល់។

ឆេន សុងហ្វឹង ចំណាយពេលបន្តិចដើម្បីគិតពីចម្លើយ រួចបង្ហើបតាមត្រង់ថា៖ «តាមផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំគ្មានបញ្ហាអ្វីជាមួយគេទេ ប៉ុន្តែបើនិយាយតាមការពិត វត្តមានរបស់គេធ្វើឱ្យត្រកូលរបស់យើងទាំងមូលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអៀនខ្មាស។ មែកធាងនៃត្រកូល Chen នៅក្នុង ពិភពតូចនៃត្បូង នេះ តែងតែជាការសើចចំអកសម្រាប់ទ្វីបទាំងមូល។»

«នៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ វាត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារឿងធម្មតាដែលត្រកូលមួយមានសមាជិកនៅសល់តែម្នាក់ ខណៈដែលមនុស្សដែលនៅសល់ដែលមានត្រកូលដូចគ្នាបានក្លាយជាអ្នកបម្រើឱ្យត្រកូលផ្សេងទៀតអស់ទៅហើយ។ ខណៈពេលដែលវាជាការពិតដែលមែកធាងត្រកូល Chen របស់យើងនៅស្រុកកន្ទុយនាគ មានបុព្វបុរសរួមគ្នាជាមួយមែកធាងត្រកូល Chen នៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ ប៉ុន្តែនោះគឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏យូរលង់ណាស់មកហើយ ហើយបើនិយាយតាមការអនុវត្ត មែកធាងទាំងពីរអាចចាត់ទុកថាជាត្រកូលផ្សេងគ្នាបានទៅហើយ។»

«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សត្រូវនៃត្រកូល Chen របស់យើងមិនបានមើលឃើញបែបនោះទេ។ ប្រសិនបើក្មេងប្រុសមកពី ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ ម្នាក់នោះអាចបង្កើតត្រកូលដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិដោយខ្លួនឯងបាន នោះវានឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប្រហែលជាអ្នកនៅខាងក្រៅនឹងសើចចំអកឱ្យត្រកូល Chen របស់យើងមួយរយៈ ប៉ុន្តែនៅទីបញ្ចប់ពួកគេនឹងភ្លេចវាអស់មិនខាន។»

«ប៉ុន្តែ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះនៅតែបន្តតស៊ូរស់នៅ ទោះបីជាគេនៅតែម្នាក់ឯងក៏ដោយ ហើយការធ្វើបែបនេះ គេកំពុងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងពីអ្នកដទៃ។ ថែមទាំងមានមនុស្សនៅខាងក្រៅភ្នាល់គ្នាថា តើនៅពេលណាដែលគេនឹងលែងជាសមាជិកតែម្នាក់គត់នៃមែកធាងត្រកូល Chen នៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ។»

ចិញ្ចើមរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ជ្រួញបន្តិច ខណៈដែលគេតបវិញថា៖ «ប៉ុន្តែនោះមិនមែនជាកំហុសរបស់គេទេ។»

ឆេន សុងហ្វឹង ញញឹមតបវិញ។ «ពិតណាស់ គេមិនមានកំហុសបន្តិចសោះឡើយ ប៉ុន្តែវាពិតជាពិបាកណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សមួយចំនួនមើលឃើញហេតុផល។»

លីវ ប៉ាឈាវ គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ «វាមិនពិបាកក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សមើលឃើញហេតុផលទេ បញ្ហាគឺថាឯងកំពុងធ្វើខ្លួនមិនសមហេតុផលតាំងពីដំបូងមកម៉្លេះ។ វាគឺដោយសារតែក្មេងប្រុសម្នាក់នោះទន់ខ្សោយ និងងាយរងគ្រោះ ទើបឯងមានអារម្មណ៍ថាត្រឹមត្រូវក្នុងការថ្កោលទោសគេ។ លើសពីនេះ មែកធាងត្រកូល Chen របស់ឯងនៅស្រុកកន្ទុយនាគ ប្រាកដជាមានអំណាចជាងក្មេងប្រុសឯកោម្នាក់ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា ឯងគឺសាមញ្ញណាស់បើប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដែលកំពុងសើចចំអកឱ្យឯង។»

«ឯងកំពុងត្រូវបានគេសើចចំអក ប៉ុន្តែឯងគ្មានអំណាចដើម្បីសងសឹកទេ ហើយជំនួសឱ្យការទទួលស្គាល់ចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួនឯង ឯងបែរជាជ្រើសរើសទម្លាក់កំហុសទាំងស្រុងទៅលើក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ ដោយទទូចថាគេគួរតែត្រូវបានគេធ្វើជាពពែទទួលបាប។»

«ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់ថា ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារច្បាប់ហាមឃាត់ការសម្លាប់អ្នកស្រុកនៅក្នុង ពិភពតូចនៃត្បូង ទេនោះ នរណាម្នាក់មកពីមែកធាងត្រកូល Chen របស់ឯង ប្រហែលជាបានសម្លាប់ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះជាសម្ងាត់បាត់ទៅហើយ ដោយគ្មានហេតុផលអ្វីក្រៅពីដើម្បីរក្សាមុខមាត់ឡើយ។»

មុខរបស់ ឆេន សុងហ្វឹង ប្រែជាក្រហមភ្លាមៗដោយភាពអៀនខ្មាស ប៉ុន្តែគេគ្មានហេតុផលអ្វីដើម្បីតបតវិញឡើយ។

ដៃរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ នៅតែដាក់នៅពីក្រោយក្បាល ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅលើមេឃតាមរបៀបមិនខ្វល់ខ្វាយ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាឯងមិនមែនជាមនុស្សប្រភេទនោះទេ ប៉ុន្តែជាអកុសល មនុស្សដូចជាឯងគឺជាផ្នែកនៃភាគតិចប៉ុណ្ណោះ។ ឱ្យខ្ញុំលើកឧទាហរណ៍មួយដែលទាក់ទងនឹងខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ចុះ។»

«ស្វារំកិលភ្នំ មកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ មិនអាចយកបានគម្ពីរដាវទេ ហើយគេខ្លាចថា ដែនដីខ្យល់ផ្គរ របស់យើងនឹងទទួលបានវា ដូច្នេះគេបានសម្លាប់ក្មេងប្រុសដែលមានត្រកូល លីវ ម្នាក់នោះ។ តើឯងគិតថាអ្វីដែលគេធ្វើគឺសមហេតុផលទេ? ខ្ញុំគិតថាវាអយុត្តិធម៌បំផុត ប៉ុន្តែតើមានអ្វីកើតឡើង? អ្វីដែលខ្ញុំគិតមិនសំខាន់ទេ ព្រោះសូម្បីតែភាពក្លាហានដើម្បីប្រឈមមុខនឹងស្វាចាស់នោះ ក៏ខ្ញុំគ្មានដែរ។»

លីវ ប៉ាឈាវ ដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលគេដកដៃម្ខាងពីក្រោយក្បាល រួចស្ទាបពោះខ្លួនឯង ហើយរអ៊ូរទាំដោយសម្លេងបន្ទាបខ្លួនថា៖ «ខ្ញុំមិនសូវពូកែនិយាយទេ កណ្តាប់ដៃខ្ញុំមិនរឹងគ្រប់គ្រាន់ទេ ហើយដាវខ្ញុំក៏មិនមុតស្រួចគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ បើមិនដូច្នោះទេ មានមនុស្សជាច្រើនក្នុងលោកនេះដែលខ្ញុំចង់និយាយហេតុផលឱ្យពួកគេយល់ណាស់។»

ឆេន សុងហ្វឹង ដកដង្ហើមចេញ រួចសួរថា៖ «អញ្ចឹងមានន័យថា ឯងយល់ឃើញខ្ពស់ចំពោះក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមែនទេ?»

លីវ ប៉ាឈាវ ងាកទៅមើលព្រះអាទិត្យដែលកំពុងលិចពីលើភ្នំនៅទិសខាងលិច រួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំយល់ឃើញលើសពីហ្នឹងទៅទៀត។»

ឆេន សុងហ្វឹង មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឮបែបនេះ។

លីវ ប៉ាឈាវ ញញឹម រួចពន្យល់បន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍អន់ជាងគេ នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញគេ។»

ឆេន សុងហ្វឹង ពិតជាមានភាពស្រឡាំងកាំងចំពោះចម្លើយនេះ ហើយគេបានគ្រវីក្បាលទាំងសើចតិចៗ៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងមានអារម្មណ៍ខ្លាំងចំពោះគេបែបនេះ?»