ការសម្លឹងទៅលើមេឃ

សុង ជីស៊ីន អាចមើលឃើញយ៉ាងឆ្ងាយ និងទូលំទូលាយ ខណៈដែលគេឈរនៅលើកំពូលភ្នំ។ បន្ទាប់ពីបានរស់នៅក្នុង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដោយមើលឃើញតែជញ្ជាំងភក់ សុង ជីស៊ីន ពេញចិត្តនឹងអារម្មណ៍បែបនេះណាស់ — គឺការឈរនៅលើកំពូលភ្នំ ហើយសម្លឹងមើលទៅជួរភ្នំ និងទន្លេដែលនៅឆ្ងាយដាច់កន្ទុយភ្នែក។ អ្វីៗទាំងអស់គឺស្ថិតនៅក្រោមជើងរបស់គេ។

សុង ឆាងជិង រឹតអាវរោមភ្នំកញ្ជ្រោងដ៏មានតម្លៃតែចាស់បន្តិចរបស់គេឱ្យណែនជាងមុន។ ថ្ងៃនេះគេមានអារម្មណ៍ចង់និយាយច្រើនខុសធម្មតា ហើយគេក៏បានចង្អុលទៅភ្នំដ៏ខ្ពស់មួយនៅទិសខាងលិច រួចពន្យល់ថា៖ «ភ្នំនោះមានឈ្មោះថា ភ្នំពពក។ នៅថ្ងៃអនាគត បើមិនរាប់បញ្ចូលភ្នំទាំងប្រាំទេ វានឹងក្លាយជាភ្នំមេមួយក្នុងចំណោមភ្នំទាំង ១០ នៃ អាណាចក្រមហាឡី។ យោងតាមច្បាប់ដែលបន្សល់ទុកដោយបុព្វបុរស ទេវតាភ្នំដែលមានឋានៈខ្ពស់ក្នុងបញ្ជីពង្សាវតារផ្លូវការនឹងមកគ្រប់គ្រងភ្នំនេះ។ ពួកគេនឹងទទួលបានរូបសំណាកមាស និងការគោរពបូជាពីប្រជាជន ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ ពួកគេក៏នឹងជួយរក្សាសំណាងរបស់អាណាចក្រមហាឡីនៅក្នុងតំបន់នោះ កុំឱ្យវាខ្ចាត់ខ្ចាយទៅតំបន់ផ្សេង ឬប្រទេសជិតខាង។»

«ឥឡូវនេះយើងកំពុងឈរនៅលើ ភ្នំក្បាលនាគ ហើយអ្នកស្រុកនៅក្នុងទីរួមខេត្តនឹងអាចមើលឃើញភ្នំនេះបាន លុះត្រាតែពួកគេឈរនៅលើកំពូលភ្នំពពកប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺដោយសារតែភ្នំក្បាលនាគត្រូវបានការពារដោយរនាំងមន្តអាគមដែលការពារកុំឱ្យភ្នែកមនុស្សធម្មតាមើលឃើញ។ នេះក៏អាចចាត់ទុកថាជាវាសនាមួយដែរ។ យោងតាមកំណត់ត្រានៅក្នុងការិយាល័យ មានមនុស្សមួយចំនួនបានចាកចេញពី ពិភពតូចនៃត្បូង នេះដោយជោគជ័យ បន្ទាប់ពីបានឡើងដល់កំពូលភ្នំក្បាលនាគ។»

«តើពួកគេទាំងអស់គ្នាទទួលបានជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យមែនទេ? តើពួកគេបានក្លាយជាបុគ្គលដ៏មានអំណាចនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡី ឬ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ដែរឬទេ?» សុង ជីស៊ីន សួរ។

«មានពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេដែលធ្វើបានល្អគួរសមនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡី» សុង ឆាងជិង ញញឹម ហើយឆ្លើយតប។ «ពួកគេកើតខុសគ្នា ៣០ ឆ្នាំ ដោយម្នាក់ជាមន្ត្រីស៊ីវិល និងម្នាក់ទៀតជាមន្ត្រីយោធា។ មនុស្សជំនាន់ក្រោយតែងតែហៅពួកគេថា 'ប៉ោលត្បូងទាំងពីរនៃអាណាចក្រមហាឡី'។ បន្ទាប់ពីមរណភាព មន្ត្រីស៊ីវិលរូបនោះទទួលបានគោរម្យងារថា 'យុត្តិធម៌ស៊ីវិល'។ ចំណែកមន្ត្រីយោធាវិញ គេបានឈ្នះងារតំណពូជជា 'មេទ័ពសសរស្តម្ភ' សម្រាប់កូនចៅរបស់គេ ដែលជាការបន្សល់ទុកនូវពរជ័យពីបុព្វបុរស។»

«ទោះបីជាខ្ញុំមានចំណាប់អារម្មណ៍មិនល្អចំពោះកូនចៅរបស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែត្រូវទទួលស្គាល់ដោយស្ទាក់ស្ទើរថា ពួកគេពិតជាបានរួមចំណែកយ៉ាងធំធេងដល់អាណាចក្រមហាឡីមែន។ យ៉ាងណាមិញ ប្រសិនបើគ្មានកិច្ចសហការ និងការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងក្លារបស់ពួកគេដើម្បីផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពទេនោះ អាណាចក្រមហាឡីប្រហែលជាមិនអាចឆ្លងផុតដំណាក់កាលដ៏លំបាកនោះបានឡើយ។»

ដោយមានអារម្មណ៍ថាខ្យល់ភ្នំដ៏ត្រជាក់ និងស្រស់ថ្លាបក់មកប៉ះស្បែក សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាខ្លួនប្រាណកំពុងដុះរោមស្លាប ហើយហោះឡើងទៅលើមេឃ។ «ចុះអ្នកផ្សេងទៀតវិញ?» គេសួរ។

សុង ឆាងជិង ដកដង្ហើមចេញតិចៗ ហើយគេហាក់ដូចជាមានថាមពល និងស្រស់ស្រាយកាន់តែខ្លាំង។ គេបានសង្កត់ ថាមពល ដ៏រស់រវើកនៅក្នុងខ្លួន ហាក់ដូចជាគេកំពុងប្រើដៃម្ខាងដើម្បីទប់ព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរះ។ នៅខណៈនេះ សុង ឆាងជិង ប្រាកដក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលដែលគេឆ្លងកាត់ទ្វារនេះ គេនឹងឡើងទៅដល់កម្រិតទី ១០ ដែលជា កំពូលអ្នកក្បាច់គុនកម្រិតចុងក្រោយ ក្នុងរឿងព្រេងភ្លាមៗ!

អ្នកចម្រាញ់ឈី ដែលស្ថិតនៅក្រោម កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ នឹងស្ទើរតែគ្មានឱកាសឈ្នះទាល់តែសោះ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុននៅកម្រិតចុងក្រោយ។ ការត្រូវកំទេចរហូតដល់ស្លាប់គឺជាវាសនាតែមួយគត់របស់ពួកគេ។

សុង ឆាងជិង ធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ ហើយបានបង្ហើបពីការពិតដ៏សាហាវមួយដល់ សុង ជីស៊ីន។ «ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំផ្ទាល់ជាអ្នកសម្លាប់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ។ កាលនោះខ្ញុំជាអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនកម្រិតទី ៧ ហើយបុគ្គលនោះគឺជាអ្នកដាវដែលមានអំណាចម្នាក់។ លើសពីនេះ គេកំពុងស្ថិតក្នុងសម័យកាលដ៏ជោគជ័យបំផុតនៃជីវិតរបស់គេ។ កាលនោះយើងទាំងពីរនាក់កំពុងតាមប្រមាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយយើងបានធ្វើដំណើរគ្របដណ្តប់ជិត ៣០០ ឬ ៤០០ គីឡូម៉ែត្រ មុនពេលមកដល់កន្លែងតូចមួយឈ្មោះថា White Fox Frontier នៅភាគខាងត្បូងនៃអាណាចក្រមហាឡី។ ទីបំផុតខ្ញុំបានចាប់គេនៅទីនោះ ហើយខ្ញុំបានកម្ទេចវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិទាំងអស់របស់គេ រួមទាំង ដាវហោះវិញ្ញាណ របស់គេផងដែរ។ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំក៏បានកាច់ករបស់គេ។ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសឡើយ។ ដោយសារគេបដិសេធមិនបម្រើអាណាចក្រមហាឡី វាមិនអាចជៀសផុតពីការប្រឈមមុខនឹងកំហឹងរបស់អាណាចក្រមហាឡីនោះទេ»។

«ត្រកូល Song តែងតែមានចិត្តទូលាយ និងសប្បុរសចំពោះអ្នកចម្រាញ់ឈីជានិច្ច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លក្ខខណ្ឌជាមុនគឺថា អ្នកចម្រាញ់ឈីទាំងនេះត្រូវតែបម្រើ និងរក្សាភក្តីភាពចំពោះត្រកូល Song ទោះបីជាត្រឹមតែជាបង្គ្រប់កិច្ចក៏ដោយ។»

ក្នុងអំឡុងពេលពាក់កណ្តាលទីពីរនៃការតាមប្រមាញ់នោះ សុង ឆាងជិង បានឈានទៅដល់កម្រិតទី ៨។

សុង ជីស៊ីន មិនចាប់អារម្មណ៍នឹងស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យរបស់ពូគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានសួរដោយចង់ដឹងថា៖ «តើអាណាចក្រផ្សេងទៀតសន្យានឹងផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិឱ្យគេច្រើនជាងមែនទេ? តើនេះជាមូលហេតុដែលគេសម្រេចចិត្តក្បត់នឹងអាណាចក្រមហាឡីមែនទេ?»

សុង ឆាងជិង សើចតិចៗ ហើយឆ្លើយថា៖ «សម្រាប់មនុស្សភាគច្រើនមុនអ្នកដាវម្នាក់នោះ គឺពិតជាមែនហើយ។ អាណាចក្រមហាឡីស្ថិតនៅតំបន់ដាច់ស្រយាល ដែលនាំឱ្យប្រជាជនរបស់យើងមានភាពរឹងមាំ និងមានកម្លាំងកាយ។ ប្រទេសយើងក៏លើកកម្ពស់ វិជ្ជាគុណ ផងដែរ ដូច្នេះវារឿងធម្មតាទេដែលមិនខ្វះទេពកោសល្យផ្នែកក្បាច់គុន។ ហេតុដូច្នេះហើយ អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនដែលមានសមត្ថភាព គឺមិនមានតម្លៃអ្វីឡើយ។»

«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកចម្រាញ់ឈី ដ៏ទន់ខ្សោយដែលនិយមនិយាយស្ដីបែបខ្ពង់ខ្ពស់ គឺកម្រដូចជាសត្វហង្ស និងនាគអញ្ចឹង។ ដោយសារតែរឿងនេះ អធិរាជជំនាន់មុនៗនៃអាណាចក្រមហាឡី តែងតែប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេដូចជាទេវតា។ អធិរាជបច្ចុប្បន្ន — មីម... នោះត្រូវជាបងប្រុសបង្កើតរបស់ខ្ញុំ — ក៏មិនមែនជាករណីលើកលែងដែរ។»

«មានពេលមួយ អ្នកដាវម្នាក់នោះបានចូលទៅក្នុងវាំងដើម្បីជួបបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ គេមិនបានទុកដាវនៅខាងក្រៅទេ ហើយគេដើរចូលទៅទាំងងើបមុខឡើងលើមេឃ។ ទឹកមុខរបស់គេគួរឱ្យចង់វាយណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេពិតជាមានសំណាងណាស់នៅពេលនោះ ហើយគេទើបតែទទួលបានកំណប់ការពារខ្លួនមួយ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យឋានៈរបស់គេហក់ឡើងកាន់តែខ្ពស់ រហូតដល់ថ្នាក់គេសម្រេចចិត្តធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់ខ្ញុំ នៅពេលដែលគេដើរកាត់ខ្ញុំ។»

«ហើយបន្ទាប់មក?» សុង ជីស៊ីន សួរ។

សុង ឆាងជិង មើលទៅក្មួយប្រុសរបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងមើលមនុស្សល្ងង់។ គេបានគ្រវីភ្នែកមើលទៅម្ខាង ហើយឆ្លើយថា៖ «ហើយបន្ទាប់មក គេក៏ងាប់ទៅ មិនអញ្ចឹង?»

សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ថា រឿងនេះវាចម្លែកខ្លាំងណាស់។ «លោកពូ លោកពូសម្លាប់គេគ្រាន់តែដោយសារគេមិនបានសួរសុខទុក្ខលោកពូមែនទេ? លោកពូបានសម្លាប់អ្នកដាំដុះដ៏មានអំណាចម្នាក់ ដែលអាចចាត់ទុកថាជាសសរស្តម្ភនៃអាណាចក្របានយ៉ាងងាយបែបនេះមែនទេ?»

«មានមនុស្សមួយចំនួនដែលឯងមិនគួរយោគយល់ឱ្យឡើយ» សុង ឆាងជិង និយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

មានការសង្ស័យនៅក្នុងភ្នែករបស់ សុង ជីស៊ីន វាហាក់ដូចជាគេមិនអាចយល់បានថា តើសមាជិកគ្រួសាររាជវង្សដែលមិនខ្វល់ពីច្បាប់ទម្លាប់ និងហ៊ានធ្វើអ្វីៗតាមតែចិត្តដូចជាពូរបស់គេ អាចរស់នៅបានរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះដោយរបៀបណា។

«ប្រហែលជាឯងមិនទាន់ដឹងរឿងនេះទេ ប៉ុន្តែមានអាណាចក្រតែមួយគត់នៅក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើតទាំងមូល ដែលអ្នកចម្រាញ់ឈីត្រូវបានបង្ខំឱ្យបម្រើក្នុងជួរកងទ័ព និងប្រយុទ្ធនៅតាមព្រំដែន ដោយមិនខ្វល់ពីឋានៈ និងប្រវត្តិរូបរបស់ពួកគេឡើយ។ ពួកគេត្រូវតែប្រយុទ្ធក្នុងរយៈពេល ៣ ឆ្នាំពេញ។ ប្រសិនបើការរួមចំណែករបស់ពួកគេមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ នោះពួកគេអាចបន្តបម្រើក្នុងជួរកងទ័ព និងស៊ូទ្រាំនឹងបរិយាកាសដ៏អាក្រក់នៅតាមព្រំដែនបន្តទៀត។ លុះត្រាតែពួកគេបានរួមចំណែកគ្រប់គ្រាន់ ទើបពួកគេអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីសោយសុខបាន» សុង ឆាងជិង សើចតិចៗ។

សុង ជីស៊ីន កាន់តែងឿងឆ្ងល់។ «លោកពូ តើលោកពូមិនទាន់បាននិយាយទេមែនទេថា អាណាចក្រមហាឡីប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកចម្រាញ់ឈីដូចជាទេវតា? បើដូច្នោះមែន ហេតុអ្វីបានជាមានច្បាប់បែបនេះ? បើគិតឱ្យវែងឆ្ងាយទៅ តើអាណាចក្រមហាឡីមិនខ្លាចការបាត់បង់មនុស្សទាំងនេះនៅលើសមរភូមិទេឬ?»

សុង ឆាងជិង សើចខ្លាំងៗ រួចឆ្លើយថា៖ «ច្បាប់ដែលមិនបានចែងជាលាយលក្ខណ៍អក្សរនេះ ត្រូវបានអនុវត្តដោយខ្ញុំ បន្ទាប់ពីខ្ញុំទទួលបានអំណាចដឹកនាំយោធា។»

សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែយល់ច្បាស់ រួចកត់សម្គាល់ថា៖ «អូ! អញ្ចឹងមានន័យថា អ្នកដាវម្នាក់នោះបដិសេធមិនទៅសមរភូមិ ហើយធ្វើឱ្យលោកពូខូចមុខមែនទេ? ហើយសកម្មភាពរបស់គេបានក្លាយជាគំរូដល់អ្នកដទៃ ហើយធ្វើឱ្យស្មារតីរបស់កងទ័ព និងប្រជាជនធ្លាក់ចុះ? ដូច្នេះហើយបានជាលោកពូសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសផ្លូវដែលអាក្រក់តិចជាង ហើយសម្លាប់គេចោល?»

សុង ឆាងជិង គ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា៖ «អ្នកដាវម្នាក់នោះបានចូលបម្រើកងទ័ព និងប្រយុទ្ធនៅតាមព្រំដែនតាំងពីគេនៅក្មេង ហើយគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលតម្រូវបានក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ គេមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អបង្គួរនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡី។»

«ចុះបើអញ្ចឹង ហេតុអ្វីបានជាលោកពូសម្លាប់គេ?!» សុង ជីស៊ីន ស្រែកឡើងដោយកំហឹង។ «ប្រហែលជាអ្នកទាំងពីរដណ្តើមសង្សារគ្នា? ឬប្រហែលជាគេបានធ្វើអ្វីមួយដែលជាបម្រាមសម្រាប់ត្រកូល Song? ឬប្រហែលជាគេបានលួចក្បត់អាណាចក្រមហាឡី?»

ចម្លើយរបស់ សុង ឆាងជិង គឺសាមញ្ញបំផុត។ «អ្នកចម្រាញ់ឈី និងអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនដើរលើផ្លូវពីរផ្សេងគ្នា ដោយអ្នកចម្រាញ់ឈីគឺមានភាព... មីម... តាមពាក្យរបស់ខ្លាប៉ាក់ ពួកគេមានភាពថ្លៃថ្នូរ និងកម្រជាង។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនឈានដល់កម្រិតចុងក្រោយនៅពេលពួកគេឡើងដល់កម្រិតទី ១០។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកចម្រាញ់ឈីនៅតែមានកម្រិតកំពូលទាំងប្រាំសម្រាប់ដាំដុះបន្តទៀត ដូច្នេះវានាំឱ្យមានគម្លាតយ៉ាងខ្លាំងរវាងអ្នកទាំងពីរ។ ប្រសិនបើយើងដកស្រង់ឧទាហរណ៍ពីបុគ្គលដែលមានអំណាចបំផុតពីក្នុងចំណោមអ្នកចម្រាញ់ឈី និងអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុន អ្នកដែលនៅកម្រិតកំពូលទាំងប្រាំអាចប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សដែលឈរនៅលើកំពូលភ្នំនេះ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនដ៏មានអំណាចបំផុតដូចជាខ្ញុំ អាចប្រៀបបានទៅនឹងមនុស្សដែលឈរនៅលើកំពូលភ្នំពពកប៉ុណ្ណោះ។»

«ជាការពិតណាស់ វាមិនមែនជារឿងមិនអាចទៅរួចទេ ដែលកំពូលអ្នកក្បាច់គុននៅកម្រិតចុងក្រោយអាចប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកដាំដុះនៅកម្រិតទី ១១ ឬកម្រិតទី ១២។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយទៅ អ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនគឺជាមនុស្សអសុរោះដែលចេះតែវាយតប់ និងសម្លាប់នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សធម្មតា។ ឋានៈរបស់យើងគឺទាបជាងមួយកម្រិតធៀបនឹងឋានៈរបស់អ្នកចម្រាញ់ឈី។»

«ដូច្នេះ កាលដែលយើងដើរកាត់គ្នា នៅក្នុងវាំងនោះ ទោះបីជាគេមិនបានសួរសុខទុក្ខខ្ញុំក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមានចេតនាលួចមើលមកខ្ញុំដោយភ្នែកឌឺដង និងញញឹមចុងមាត់។ នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញបែបនោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បង្រៀនមេរៀនជីវិតដល់គេប៉ុណ្ណោះ។»

សុង ជីស៊ីន ស្រឡាំងកាំង។

បើលោកពូចង់បង្រៀនមេរៀនជីវិតដល់គេ យ៉ាងហោចណាស់លោកពូត្រូវតែទុកឱ្យគេរស់នៅមែនទេ? តើពិតជាចាំបាច់ត្រូវកាច់កគេដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ឆាងជិង មិនចង់និយាយអំពីអ្នកដាវដែលស្លាប់នោះទៀតទេ។ គេបានប្តូរប្រធានបទ ហើយសួរថា៖ «តើឯងចាប់អារម្មណ៍ចង់ដឹងអំពីបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលខ្ញុំបានប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ជាមួយមុននេះទេ?»

សុង ជីស៊ីន លេបទឹកមាត់ដោយមិនដឹងខ្លួននៅពេលឮដូច្នេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនបាននិយាយអ្វីតបវិញឡើយ។

ទោះបីជាឡានសេះទាំងបីបានចេញដំណើរមុនក៏ដោយ ក៏ការប្រយុទ្ធរវាង សុង ឆាងជិង និង លី អឺ ពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងណាស់។ មានពេលមួយ សុង ឆាងជិង បានធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ ហើយបោកផ្ទប់នឹងដី បង្កើតបានជាស្នាមក្រហូងយ៉ាងធំ ដែលនៅចម្ងាយតែប៉ុន្មានសិបម៉ែត្រពីឡានសេះ។ ពេលមួយទៀត សុង ឆាងជិង បានវាយបកវិញ ហើយដាល់បុរសមាឌធំនោះឱ្យខ្ទាតទៅបុកនឹងភ្នំតូចមួយដោយកណ្តាប់ដៃតែមួយ បណ្តាលឱ្យថ្ម និងដីហុយត្រឡប់សព្វកន្លែង។ សុង ជីស៊ីន បានឡើងទៅលើដំបូលឡានសេះរួចទៅហើយ ដូច្នេះគេអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យនេះដោយផ្ទាល់ភ្នែក។

បុរសទាំងពីរនាក់នេះប្រៀបដូចជាមនុស្សកំពូល។

នេះគឺជាគំនិតតែមួយគត់របស់ សុង ជីស៊ីន នៅពេលនោះ។

តាមពិតទៅ ការវាយតប់គ្នារវាង សុង ឆាងជិង និង លី អឺ ដែលស្រាប់តែលេចមុខមកពីណាមិនដឹងនោះ មិនមានភាពទន់ភ្លន់ ឬមើលទៅអស្ចារ្យដូចទេវតាទាល់តែសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការវាយប្រហាររបស់ពួកគេសុទ្ធតែមានភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងចំគោលដៅ ហើយវាហាក់ដូចជាពួកគេកំពុងដោះដូររបួសនឹងរបួសពេញមួយពេល។ វាហាក់ដូចជាពួកគេកំពុងព្យាយាមមើលថា តើនរណាមានភាពសាហាវ និងអំណាចជាង។

សុង ឆាងជិង ស្រាប់តែអង្អែលក្បាល សុង ជីស៊ីន ហើយនិយាយដោយសម្ដីទន់ភ្លន់ខុសធម្មតាថា៖ «បងប្រុសអធិរាជរបស់ខ្ញុំមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ណាស់។ ខណៈពេលដែលអធិរាជនៃ អាណាចក្រសួយ នៅតែកំពុងផ្តោតលើអាណាចក្រមហាឡី គេបានសម្លឹងមើលទៅ ទីក្រុងនាគចាស់ ដែលជាទីក្រុងនៅភាគខាងត្បូងបំផុតនៃទ្វីបដបត្បូងខាងកើតបាត់ទៅហើយ។ តើឯងឆ្ងល់ទេថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនៅតែអាចចុះសម្រុងនឹងឪពុករបស់ឯងបានយ៉ាងល្អ បើទោះបីជាខ្ញុំក៏ជាព្រះអង្គម្ចាស់ម្នាក់ដែរ? មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំថែមទាំងបញ្ជាកងទ័ពនៃអាណាចក្រ និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្មានគូប្រៀបក្នុងចំណោមពួកគេ និងប្រជាជនទូទៅទៀតផង។»

សុង ជីស៊ីន ញញឹម ហើយឆ្លើយយ៉ាងឆ្លាតវៃថា៖ «លោកពូ វាអាស្រ័យលើលោកពូទេថាតើចង់ប្រាប់ខ្ញុំឬអត់។»

សុង ឆាងជិង ដកដៃចេញ ហើយនិយាយដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «វាគឺដោយសារតែមហិច្ឆតាតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ គឺចង់ឃើញទិដ្ឋភាពនៃក្បាច់គុនដែលស្ថិតនៅពីលើកម្រិតចុងក្រោយ។ ជីវិតរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបានបំពេញ បន្ទាប់ពីខ្ញុំសម្រេចបាននូវមហិច្ឆតានេះ។»

វាហាក់ដូចជាមានរលកបក់បោកនៅក្នុងចិត្តរបស់ សុង ជីស៊ីន នៅពេលដែលគេសួរដោយសម្លេងញ័រៗថា៖ «តើខ្ញុំក៏នឹងអាចឈានដល់កម្រិតដូចលោកពូដែរឬទេ ប្រសិនបើខ្ញុំខិតខំអស់ពីសមត្ថភាព?»

សុង ឆាងជិង គ្រវីក្បាល ហើយសើចតិចៗ៖ «ឯងមែនទេ? ប្រសិនបើឯងហាត់ក្បាច់គុណ ឯងប្រហែលជាអាចឡើងដល់កម្រិតទី ៨ យ៉ាងច្រើនបំផុត។ គ្មានអនាគតសម្រាប់ឯងនៅទីនេះទេ ដូច្នេះវាប្រសើរជាងដែលឯងបន្តធ្វើជាអ្នកចម្រាញ់ឈីដោយស្មោះត្រង់។ សមិទ្ធផលរបស់ឯងនឹងកាន់តែអស្ចារ្យតាមផ្លូវនេះ។»

សុង ជីស៊ីន មិនព្រមចុះចាញ់ ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំអាចឈានដល់ត្រឹមកម្រិតទី ៨ ប៉ុណ្ណោះ?»

«ត្រឹមតែ?» សុង ឆាងជិង តបវិញដោយស្នាមញញឹមបែបលេងសើច។

សុង ជីស៊ីន ឡើងក្រហមមុខបន្តិចដោយសារភាពអៀនខ្មាស។

សុង ឆាងជិង មិនខ្វល់នឹងភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់គេទេ គេបានសម្លឹងទៅចម្ងាយ ហើយពន្យល់យឺតៗថា៖ «អ្នកចម្រាញ់ឈី... ពួកគេគឺជាមនុស្សដែលពឹងផ្អែកលើការប្រទានពរពីមេឃ។ ដូច្នេះហើយ លាភសំណាង និងវាសនាគឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ — ដើម្បីជួបវាសនាល្អនៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីជួបកំណប់អមតៈនៅថ្ងៃស្អែក ដើម្បីជួបទេវតាដែលលាក់ខ្លួននៅថ្ងៃបន្ទាប់ និងដើម្បីសម្រេចបាននូវការត្រាស់ដឹងភ្លាមៗខណៈពេលកំពុងគយគន់ទេសភាពនៅថ្ងៃបន្ទាប់ទៀត។ ចំពោះមនុស្សទាំងនេះ វាហាក់ដូចជាអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេធ្វើ គឺជាសកម្មភាពនៃ ការដាំដុះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងជាអ្នកខ្លាំងក្បាច់គុនគឺខុសគ្នាស្រឡះ។ គ្មានផ្លូវកាត់សម្រាប់យើងទេ ហើយយើងអាចបោះជំហានទៅមុខបានតែមួយជំហានម្តងៗប៉ុណ្ណោះ។ វាពិតជាគួរឱ្យធុញទ្រាន់ណាស់។»

សុង ជីស៊ីន ពោរពេញដោយអារម្មណ៍លាយឡំគ្នា។ គេមានអារម្មណ៍ខកចិត្តបន្តិច។

សុង ឆាងជិង មិនបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះក្មួយប្រុសរបស់គេទៀតទេ។ គេបានងាកក្រោយ ហើយដើរទៅរកឡានសេះ ហើយគេបានឃើញខ្នងរបស់ ជី គុយ ពីចុងភ្នែក។ គេស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត មុននឹងសម្រេចចិត្តដើរទៅរកនាង។ គេឈរក្បែរនាង ហើយក៏បានសម្លឹងមើលទៅលើទ្វារដ៏ធំសម្បើមនោះដែរ។

«ថាមពលនាគ ពិតអាចប្រមូលផ្តុំទៅជាគ្រាប់គុជបាន។ ទន្ទឹមនឹងនេះ នាគទឹកនៅក្នុងលោកនេះ សុទ្ធតែឱ្យតម្លៃលើគ្រាប់គុជបែបនេះបំផុត ដូចជាអ្នកដាំដុះឱ្យតម្លៃលើវិញ្ញាណរបស់ពួកគេដែរ» សុង ឆាងជិង និយាយម្នាក់ឯង។

ជី គុយ មិនបានងាកមកមើលគេទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពតានតឹងបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់នាង។

សុង ឆាងជិង ញញឹម ហើយបន្តថា៖ «ដើម្បីទទួលបានអក្សរទាំងបួន 'Rising Winds Crashing Water' នៅលើផ្លាកសញ្ញានៅលើស្ពានដែលមានដំបូលនោះ អាណាចក្រមហាឡីបានចំណាយតម្លៃយ៉ាងធំធេងដែលអ្នកខាងក្រៅស្ទើរតែមិនអាចយល់បាន។ ខ្យល់បក់បោក និងទឹកហូរខ្លាំង — ហេតុអ្វីបានជាបែបនេះ? នេះជាធម្មតាដើម្បីបង្កើតផ្លូវដ៏រលូនសម្រាប់នាគទឹកដែលឆ្លងកាត់។ ខ្ញុំមិនសូវខ្វល់ពីរឿងទាំងនេះទេ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគឺដោយសារតែការសម្រេចចិត្តរបស់ឪពុកម្ចាស់តូចរបស់នាង។ នៅពេលដែលនាងចាកចេញពីពិភពតូចនេះទៅ គ្មាននរណាម្នាក់អាចបញ្ជានាងបានទៀតទេ ប្រហែលជាលើកលែងតែខ្លាប៉ាក់នៅក្នុងរាជធានីប៉ុណ្ណោះ។»

សុង ឆាងជិង ងាកមកប្រឈមមុខនឹង ជី គុយ រួចព្រមានថា៖ «ទោះបីជាវាសនារបស់នាងជាប់ទាក់ទងនឹងវាសនារបស់ក្មួយប្រុសខ្ញុំ ដោយអ្នកទាំងពីររួមសុខរួមទុក្ខជាមួយគ្នាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំសូមណែនាំថា កុំព្យាយាមសាកល្បងសំណាងរបស់នាងឱ្យសោះ។ កុំផ្តល់ហេតុផលឱ្យខ្ញុំដាក់ទណ្ឌកម្មនាង។ មីម... ដើម្បីអាណាចក្រមហាឡី និងក្មួយប្រុសរបស់ខ្ញុំ សុង ជីស៊ីន ខ្ញុំអាចលើកលែង និងអនុញ្ញាតឱ្យនាងសាកល្បងនឹងសេចក្តីស្លាប់បានពីរដង។ ប៉ុន្តែ នាងនឹងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបំពានព្រំដែនជាលើកទីបីឡើយ។»

ជី គុយ ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងបានងាកក្រោយ មុននឹងដើរថយក្រោយពីរជំហាន។ នាងសម្លឹងមើលទៅ សុង ឆាងជិង ដែលជាមនុស្សដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចចេញពីបាតបេះដូង ហើយនាងបានចោទសួរថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សតាំងពីដំបូងមកម៉្លេះ ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាលោកព្យាយាមប្រើច្បាប់របស់មនុស្សមកបង្ខាំងខ្ញុំ? តើនរណាក្នុងចំណោមពួកយើងដែលមិនសមហេតុផល? តើច្បាប់ និងបទបញ្ញត្តិរបស់មនុស្សមានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយខ្ញុំ?!»

សុង ឆាងជិង បង្ហាញស្នាមញញឹមយ៉ាងរីករាយ រួចឆ្លើយថា៖ «កុំយល់ច្រឡំ។ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនមែនជាមនុស្សតឹងរ៉ឹងពេកទេ នៅពេលនិយាយអំពីបញ្ហាតិចតួច។ ផ្ទុយទៅវិញ តាមពិតទៅ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាខែលដ៏រឹងមាំបំផុតរបស់នាង។»

សុង ឆាងជិង សម្លឹងមើលទៅក្មេងស្រីដែលមានភ្នែកពណ៌មាសដ៏ចម្លែក។ នៅទីបញ្ចប់ គេបាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធនោះ តាមពិតទៅខ្ញុំអាចចាត់ទុកថាជាសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់នាង។ ចូរចងចាំពាក្យទាំងនេះទុក។ ជាពិសេសនៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលនាងមានសិទ្ធិធ្វើការសម្រេចចិត្តដ៏ធំមួយ ចូរខិតខំចងចាំពាក្យទាំងនេះឡើងវិញ។»

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ សុង ឆាងជិង ក៏ងាកក្រោយ ហើយដើរចេញទៅ។

នៅក្បែរឡានសេះ អ្នកបើកបរឡានសេះម្នាក់ដែលពោរពេញដោយភាពរឹងមាំ និងអំណាចរបស់មនុស្សដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់សមរភូមិអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ បានសម្លឹងមើលអាវរោមភ្នំកញ្ជ្រោងដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍របស់ សុង ឆាងជិង។ នៅទីបញ្ចប់ គេមិនអាចជួយបានទេ ហើយបានសើច និងបញ្ចេញមតិថា៖ «ព្រះអង្គ តើនៅពេលណាដែលព្រះអង្គនឹងទិញអាវរោមភ្នំកញ្ជ្រោងថ្មី? តើព្រះអង្គបានស្លៀកអាវមួយនេះអស់រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកហើយ? បើទោះបីជាព្រះអង្គមិនធុញទ្រាន់ក៏ដោយ ក៏អ្នកដទៃប្រាកដជាធុញទ្រាន់នឹងការមើលវារហូតបែបនេះដែរ។»

សុង ឆាងជិង ដើរឡើងលើឡានសេះ មុននឹងឱនចុះ ហើយទាញវាំងនន រួចឆ្លើយតបថា៖ «យើងនឹងពិភាក្សារឿងនោះ បន្ទាប់ពីយើងវាយយកអាណាចក្រសួយបាន។»

អ្នកបើកបរឡានសេះសើចយ៉ាងខ្លាំង។ គេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលខុសធម្មតានៅចំពោះមុខបុរសដ៏មានអំណាចម្នាក់នេះ ដែលមានឋានៈបន្ទាប់ពីអធិរាជតែប៉ុណ្ណោះ។

សុង ឆាងជិង បានបម្រើក្នុងជួរកងទ័ពអស់រយៈពេល ២០ ឆ្នាំ។ ទោះបីជាគេជាមេទ័ព ហើយមិនអាចដឹកនាំការវាយលុកគ្រប់ពេលក៏ដោយ ដោយពេលវេលាភាគច្រើនត្រូវចំណាយនៅក្នុងតង់ដើម្បីរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រ និងផែនការ ប៉ុន្តែគេប្រាកដជានឹងសម្រុកចូលសមរភូមិរាល់ពេលដែលមានស្ថានភាពលំបាកកើតឡើងនៅតាមព្រំដែននៃអាណាចក្រ។ ក្នុងនាមជាព្រះអង្គម្ចាស់ដ៏មានអំណាច គេមិនដែលបណ្តោយខ្លួនឱ្យជក់វង្វេងនឹងគ្រឿងស្រវឹង និងស្រីញីឡើយ។ វាស្ទើរតែអាចនិយាយបានថា គេមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងទ្រព្យសម្បត្តិខាងក្រៅណាមួយឡើយ។

សុង ឆាងជិង អង្គុយខ្វែងជើង ហើយជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងខ្លាំង រួចរអ៊ូរទាំថា៖ «បុគ្គលម្នាក់នោះប្រាប់ខ្ញុំថា កុំឱ្យប្រញាប់ប្រញាល់ទៅរាជធានីភ្លាមៗ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីពិភពតូចនៃត្បូង។ គេបានណែនាំឱ្យខ្ញុំរង់ចាំមួយរយៈ ហើយសម្លឹងមើលទៅលើបន្តិច។ តើខ្ញុំកំពុងរង់ចាំអ្វី? តើខ្ញុំកំពុងស្វែងរកអ្វី?»

សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ ក៏បានចូលទៅក្នុងឡានសេះដែរ ហើយឡានសេះទាំងបីហៀបនឹងឆ្លងកាត់ទ្វារដ៏ចម្លែកនោះ។

សុង ជីស៊ីន កត់សម្គាល់ឃើញ ជី គុយ កំពុងអង្គុយបត់ជើងនៅជ្រុងមួយ និងញ័រខ្លួន ហើយគេបានសួរដោយក្តីបារម្ភថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?»

«ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថាមានរឿងរ៉ាវគួរឱ្យខ្លាចរាប់មិនអស់នៅម្ខាងទៀតនៃទ្វារ» ជី គុយ ឆ្លើយដោយសម្លេងញ័រ។

សុង ជីស៊ីន ញញឹម ហើយលួងលោមថា៖ «លោកពូខ្ញុំនៅទីនេះ តើមានអ្វីត្រូវខ្លាចទៅ? កុំបារម្ភអី គាត់អាចការពារពួកយើងបាន ទោះបីជាមេឃរលំក៏ដោយ។»

នឹកស្មានមិនដល់ ជី គុយ បែរជាកាន់តែភ័យខ្លាច និងស្លន់ស្លោជាងមុនទៅទៀត។ នាងបានរុញខ្លួនឯងចូលទៅក្នុងជ្រុង ហើយយំខ្សឹបៗថា៖ «សូម្បីតែគាត់ ក៏មិនអាចដោះស្រាយជាមួយពួកគេបានដែរ!»

មានភ្ញៀវដ៏កម្រម្នាក់បានមកដល់ភោជនីយដ្ឋានធំជាងគេនៅក្នុងទីរួមខេត្តតូចនេះ។

នេះគឺជាបញ្ញវន្តម្នាក់ដែលមានសក់ល្បាយខ្មៅប្រផេះនៅសងខាង ហើយគេបានកុម្ម៉ង់ស្រាមួយដប និងអាហារសម្រន់មួយចំនួន មុននឹងរីករាយនឹងអាហារ និងស្រាដោយខ្លួនឯង។ គេមើលទៅហាក់ដូចជាមានសេចក្តីសុខ និងស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។

ដូចដែលបានដឹងស្រាប់ហើយថា ថ្ងៃនេះ ឈី ជិងឈុន មិនបានបង្រៀននៅក្នុងសាលាឯកជននោះទេ។

សិស្សវ័យក្មេងទាំងឡាយពោរពេញដោយក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលពួកគេរត់ទៅផ្ទះ។

នៅពេលដែលគេផឹកស្រាដាច់ចុងក្រោយ និងញ៉ាំអាហារម៉ាត់ចុងក្រោយរួច គេក៏បានដាក់ចង្កឹះចុះតិចៗ។

មានសម្លេង "គោះ" តិចៗ។

ពិភពតូចបានធ្លាក់ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក៏ប្រែជាស្ងៀមឈឹង។

ពិភពតូចបានបែកខ្ចាត់ខ្ចាយភ្លាមៗ។

នៅខណៈនេះ គ្រប់គ្នានៅក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត — មិនថាពួកគេជាអ្នកដាំដុះ ឬជាមនុស្សធម្មតាទេ — សុទ្ធតែបានសម្លឹងមើលទៅលើមេឃដោយមិនដឹងខ្លួន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខណៈបន្ទាប់ វាហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់ដែលមានអំណាចលើសពីអមតៈ បានបញ្ចេញវិជ្ជាមន្តអាគមដ៏ខ្លាំងក្លា ដើម្បីបិទបាំងបាតុភូតដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងពិភពតូចនៃត្បូង។

នៅពីលើតំបន់ភាគខាងជើងនៃទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ពពកដែលរមៀលយ៉ាងច្រើនដែលមានប្រវែងរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រ បានសង្កត់ចុះមកយឺតៗ។

បុគ្គលម្នាក់ដែលមានរូបរាងពណ៌សដូចព្រិល និងមានដងខ្លួនដ៏ធំសម្បើម បានអង្គុយត្រង់ខ្លួន ដែលរូបរាងរបស់គេហាក់ដូចជាមានកម្ពស់រាប់ម៉ឺនម៉ែត្រ។ នៅចំពោះមុខគេ មានត្បូងដែលបែកខ្ចាត់ខ្ចាយទំហំប៉ុនបាតដៃកំពុងអណ្តែត។

ការបង្ហាញរូបរាងរបស់បុគ្គលនេះមានទំហំធំធេងណាស់ រហូតដល់មើលទៅហាក់ដូចជាគេកំពុងចាត់ទុកទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ជាបន្ទប់រៀននៅក្នុងសាលាឯកជនរបស់គេអញ្ចឹង។

នៅពីលើសមុទ្រពពកដ៏ធំល្វឹងល្វើយ សម្លេងដ៏មានអំណាច និងអស្ចារ្យជាច្រើនបានបន្លឺឡើងដូចជាផ្គរលាន់ពីស្ថានសួគ៌។

«តើឯងហ៊ានធ្វើរឿងអសុរោះបែបនេះផងឬ ឈី ជិងឈុន!»

«ពិតជាសាហាវយង់ឃ្នងណាស់!»

«វាមិនទាន់យឺតពេលទេក្នុងការកែខ្លួន!»

បញ្ញវន្តរូបនោះបានសម្លឹងមើលទៅត្បូងនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងាកមកសម្លឹងមើលទៅលើវិញយឺតៗ ហើយប្រកាសថា៖ «ផលវិបាកនៃ គ្រោះស្ថានសួគ៌ ដែលទីរួមខេត្តតូចនេះបានសន្សំទុកអស់រយៈពេល ៣០០០ ឆ្នាំ... ខ្ញុំ ឈី ជិងឈុន នឹងទទួលខុសត្រូវទាំងអស់!»