ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ (2)

លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) រៀបនឹងឆ្លើយសំណួរទៅហើយ ប៉ុន្តែចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តមិនឆ្លើយវិញ ព្រោះគាត់មិនចង់ធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់ ឆេន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng)។ ឆេន សុងហ្វឹង មិនមែនជាមនុស្សដែលគាត់ចុះសម្រុងជាមួយខ្លាំងនោះទេ ប៉ុន្តែគេមានបុគ្គលិកលក្ខណៈល្អជាងអ្នកប្រាជ្ញទូទៅឆ្ងាយណាស់ ដូច្នេះ លីវ ប៉ាឈាវ ត្រូវតែចេះស្កប់ស្កល់។

ហេតុនេះ ក្នុងទង្វើមួយដែលខុសប្លែកទាំងស្រុងពីចរិតពូកែនិយាយដូចជារូបគាត់ គាត់បានរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ពេញមួយផ្លូវដែលនៅសល់។

ក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី ឆេន ភីងអាន (Chen Ping'an) បានធ្វើចន្លុះបី ដែលពួកគេទាំងបីនាក់ប្រើសម្រាប់បំភ្លឺផ្លូវទៅមុខ។

ទីបំផុត ពួកគេបានមកដល់ជើងភ្នំដ៏ខ្ពស់មួយ ហើយ ឆេន ភីងអាន បានជូតញើសនៅលើថ្ងាស រួចនិយាយទៅកាន់ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ថា៖ «នីង យ៉ាវ ប្រាប់នាងទៅថានេះគឺជាភ្នំដែលត្រូវបានបិទជិតដោយរាជវាំង ហើយសួរនាងថាតើនាងមានការបារម្ភអ្វីដែរឬទេក្នុងការចូលទៅក្នុងតំបន់ហាមឃាត់នេះ?»

នីង យ៉ាវ បានបញ្ជូនសារនេះទៅកាន់ ឆេន តួយ (Chen Dui) ដែលនាងបានឆ្លើយតបវិញដោយការក្រវីក្បាល។

ឆេន តួយ សម្លឹងមើលទៅលើភ្នំ ហើយនាងប្រាកដក្នុងចិត្តយ៉ាងច្បាស់ថា ផ្នូរដូនតារបស់ត្រកូល ឆេន គឺស្ថិតនៅទីនោះ។

នាងបានបិទភ្នែកយឺតៗ រួចអង្គុយចុះ ហើយសរសេរអក្សរយ៉ាងវែងនៅលើដីដោយប្រើម្រាមដៃ។ បន្ទាប់មក បបូរមាត់របស់នាងបានកម្រើកតិចៗ ពេលដែលនាងជូតសម្អាតរាល់អ្វីដែលនាងបានសរសេរនោះចេញវិញដោយបាតដៃ។

បន្ទាប់មកនាងបានក្រោកឈរ ហើយដើរវាងកន្លែងដែលនាងទើបតែជូតសម្អាតនោះ មុននឹងបោះជំហានឡើងលើភ្នំ ដោយហាក់ដូចជាមិនត្រូវការការនាំផ្លូវពី ឆេន ភីងអាន ទៀតឡើយ។

នៅពេលទៅដល់ចំណុចមួយនៅពាក់កណ្តាលភ្នំ ឆេន ភីងអាន បានចង្អុលទៅដើមឈើមួយដែលដុះនៅលើទួលតូចមួយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ ដើមរបស់វាត្រង់ខ្លាំងណាស់ ត្រង់ជាងដើមឫស្សីទៅទៀត ហើយ ឆេន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្ត ខណៈដែលគាត់ងក់ក្បាល ហើយនិយាយថា៖ «គឺកន្លែងនេះហើយ»។

«ទៅចាំខ្ញុំនៅជើងភ្នំចុះ» ឆេន តួយ បានបញ្ជា។

នីង យ៉ាវ បានទាញដៃអាវរបស់ ឆេន ភីងអាន ជាសញ្ញាប្រាប់ឱ្យគាត់ចុះពីលើភ្នំជាមួយនាង។

ឆេន តួយ បានដាក់ធ្នើរដាក់សៀវភៅចុះ រួចដកគ្រឿងសក្ការបូជាដែលបានជ្រើសរើសយ៉ាងសម្រិតសម្រាំងចេញមកម្តងមួយៗ ដើម្បីថ្វាយដល់ទេវតា និងដូនតា។

ក្នុងអំឡុងពេលនេះ មានខណៈមួយដែលទឹកមុខរបស់ ឆេន តួយ ហាក់ដូចជាភាំងស្មារតី។ នាងសម្លឹងមើលទៅដើមឈើតូចនោះដោយឥតព្រិចភ្នែក បន្ទាប់មកទឹកភ្នែកនៃក្តីរំភើបក៏ស្រក់ចុះមក ហើយនាងបានរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «ខ្ញុំដឹងហើយ! ខ្ញុំដឹងហើយ!»

បន្ទាប់មក នាងបានលុតជង្គង់ចុះ ហើយសំពះក្រាបដល់ដីទៅកាន់ទួលដីតូចនោះយ៉ាងគោរព និងស្មោះត្រង់បំផុត ដោយដាក់ថ្ងាសផ្ទាល់នឹងដី ខណៈដែលនាងនិយាយដោយសំឡេងញ័រៗថា៖ «កូនសូមអរគុណអស់ពីដួងចិត្តចំពោះការប្រទានពរពីដូនតា!»

នៅជើងភ្នំ ឆេន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ អង្គុយបែរខ្នងរកគ្នាត្រង់កន្លែងកញ្ច្រែង ហើយ នីង យ៉ាវ បានសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងចេតនាដើរផ្លូវឆ្ងាយមកទីនេះ?»

ឆេន ភីងអាន ភ្ញាក់ផ្អើលពេលឮបែបនេះ ហើយឧទានថា៖ «ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាអ្នកចាប់អារម្មណ៍សោះ!»

នីង យ៉ាវ បានចាប់ដងដាវរបស់នាង រួចទាញវាចេញបន្តិចដើម្បីយក ស្រោមដាវ (Sword Scabbard) មកចាក់ចង្កេះរបស់ ឆេន ភីងអាន។

«ចង់មានន័យថាម៉េច? ឯងគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់មែនទេ?»

ឆេន ភីងអាន ធ្វើមុខជូរ ខណៈដែលគាត់ច្របាច់ចង្កេះខ្លួនឯង រួចបន្ទាបសំឡេងពន្យល់ថា៖ «តើខ្ញុំមិនបានប្រាប់អ្នកទេឬថា មានច្រាំងថ្មដ៏ធំដែលពោរពេញដោយថ្មខ្មៅទាំងនោះ ដែលអ្នកហៅថា វេទិកាសម្លាប់នាគ (Dragon Slaying Platform)? ខ្ញុំបារម្ភថាប្រសិនបើនាងឃើញថ្មទាំងនោះ នាងនឹងអាចចំណាំវាបាន ហើយបែរមកលេងយើងដើម្បីដណ្តើមយកថ្មទាំងអស់នោះតែម្នាក់ឯង។ វាមិនមែនជារឿងត្រឹមត្រូវទេដែលយើងរៀបល្បិចដាក់នាង ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ខ្ញុំក៏ល្ងង់ដែរប្រសិនបើមិនប្រុងប្រយ័ត្ននឹងនាងនោះ»។

«ឯងធ្វើដូចជាខ្លួនឯងមានហេតុផលត្រឹមត្រូវណាស់ ប៉ុន្តែតាមពិតឯងគ្រាន់តែជាអាមនុស្សកំណាញ់ម្នាក់ដែលខ្លាចគេយកថ្មអស់ រួចទុកឱ្យឯងនៅដៃទទេតែប៉ុណ្ណោះ» នីង យ៉ាវ សើចតិចៗ។

ស្នាមញញឹមអៀនខ្មាសបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ឆេន ភីងអាន ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ «ដោយសារតែអ្នកជាមនុស្សត្រង់បែបនេះ ខ្ញុំស្មានថាអ្នកប្រហែលជាមិនសូវមានមិត្តភក្តិច្រើនទេ... អូយ!»

ស្រាប់តែ ឆេន ភីងអាន ត្រូវគេចាក់មួយទំហឹងទៀត ហើយគាត់ក៏ប្រញាប់ច្របាច់ចង្កេះម្ខាងទៀតភ្លាមៗ។

បន្ទាប់មក គាត់បានយកកែងដៃប៉ះខ្នង នីង យ៉ាវ តិចៗ ហើយសួរថា៖ «ចង់ញ៉ាំផ្លែឈើព្រៃទេ? ខ្ញុំបេះបានបីផ្លែតាមផ្លូវមកនេះ ហើយខ្ញុំលាក់វាក្នុងដៃអាវរហូត ដូច្នេះខ្ញុំប្រាកដថានាងមិនបានឃើញទេ»។

«តើអាចមានផ្លែឈើល្អឯណានៅរដូវនេះ?» នីង យ៉ាវ រអ៊ូ។

ឆេន ភីងអាន បែរមកវិញ ហើយហុចផ្លែឈើពណ៌ក្រហមឆ្អៅពីរផ្លែដែលមានទំហំប៉ុនផ្លែប៉េសឱ្យនាង រួចញញឹមនិយាយថា៖ «អ្នកច្រឡំហើយ នីង យ៉ាវ។ ផ្លែឈើប្រភេទនេះអាចញ៉ាំបានតែក្នុងរដូវផ្ការីកប៉ុណ្ណោះ។ ផ្លែវានឹងចេញនៅចុងរដូវរងា ហើយទុំនៅដើមរដូវផ្ការីក។

«នៅពេលនេះ វាកំពុងទុំសព្វ ហើយវាមានទឹក និងរសជាតិឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់ រហូតដល់អ្នកអាចនឹងខាំអណ្តាតខ្លួនឯងបើមិនប្រយ័ត្ន។ អ្វីដែលចម្លែកអំពីផ្លែឈើនេះ គឺវាដុះតែនៅក្បែរទីនេះប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជាមានភ្នំជាច្រើននៅក្នុងតំបន់នេះក៏ដោយ។

«កាលពីមុន ខ្ញុំធ្លាប់មកទីនេះជាមួយ តាចាស់ យ៉ាវ (Old Man Yao) ដើម្បីរកដីប្រភេទម្យ៉ាង ហើយគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ផ្លែឈើព្រៃនៅកន្លែងផ្សេងក៏ឆ្ងាញ់ដែរ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីបានសាកបន្តិចបន្តួចនៅទីនេះទីនោះ ខ្ញុំរកមិនឃើញអ្វីដែលឆ្ងាញ់ដូចផ្លែឈើប្រភេទនេះទេ»។

នីង យ៉ាវ បានទទួលយកផ្លែឈើទាំងពីរ ដោយគិតក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើផ្លែដំបូងមិនឆ្ងាញ់ទេ នាងប្រាកដជាប្រគល់ផ្លែទីពីរឱ្យ ឆេន ភីងអាន វិញជាមិនខាន។

«សាកបន្តិចបន្តួចនៅទីនេះទីនោះ? ឯងជាស្អី ចុះជាជ្រូកព្រៃតាមភ្នំមែនទេ?»

ឆេន ភីងអាន បានខាំផ្លែទីបី រួចញញឹមនិយាយថា៖ «គ្រួសារយើងក្រខ្លាំងណាស់តាំងពីតូច ដូច្នេះខ្ញុំញ៉ាំអ្វីក៏ដោយឱ្យតែរកបាន។ មានពេលមួយ ខ្ញុំពុលដោយសារញ៉ាំអ្វីដែលមិនគួរញ៉ាំ ហើយពោះខ្ញុំឈឺខ្លាំងរហូតដល់ខ្ញុំននៀលនៅលើដី។ នោះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំបានឮសូរសំឡេងបេះដូងខ្លួនឯងលោត ហើយវាលាន់ដូចសំឡេងផ្គរលាន់អញ្ចឹង»។

ជាអកុសល នីង យ៉ាវ កំពុងតែជាប់រវល់ញ៉ាំផ្លែឈើដែលគេឱ្យ ហួសនឹងឮអ្វីដែល ឆេន ភីងអាន ទើបតែនិយាយ។ ភ្លាមៗនៅពេលដែលនាងខាំម៉ាត់ដំបូង នាងបានស្រឡាំងកាំងដោយសារតែភាពផ្អែម និងរសជាតិដ៏ឈ្ងាញ់របស់វា។ នៅពេលដែលសាច់ផ្លែឈើចូលដល់ក្នុងក្រពះ អារម្មណ៍កក់ក្តៅបានសាយភាយពេញរាងកាយនាង។ វាហាក់បីដូចជារាងកាយរបស់នាងគឺជាឡនាគ ហើយសាច់ផ្លែឈើគឺជាបាវធ្យូងអញ្ចឹង។

នីង យ៉ាវ បិទភ្នែកដើម្បីទទួលយកអារម្មណ៍នៅក្នុងសរីរាង្គខាងក្នុងរបស់នាង ហើយទោះបីជានាងមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងស្រួលខ្លួនខ្លាំងក៏ដោយ ក៏វាមានឥទ្ធិពលត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង។ នេះសបញ្ជាក់ឱ្យឃើញថា ផ្លែឈើនេះគឺជាវត្ថុដ៏មានតម្លៃបំផុតសម្រាប់មនុស្សលោកធម្មតា ហើយប្រាកដជាលក់បានថ្លៃនៅក្នុងអាណាចក្រមនុស្ស ប៉ុន្តែវាមិនមានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់ឱ្យ អ្នកដាំដុះ (Cultivator) ប្រជែងដណ្តើមគ្នានោះទេ។

សម្រាប់មនុស្សធម្មតានៅជើងភ្នំ នេះគឺជាអ្វីដែលមិនអាចប្រកែកបានថាអាចជួយពន្យារអាយុជីវិតបាន។

ប្រសិនបើនាងដឹងរឿងនេះតាំងពីដំបូង នាងច្បាស់ជាមិនទទួលយកផ្លែឈើទាំងនេះឡើយ។

ដោយគិតដូច្នេះ ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខនាង នាងជូតមាត់ឱ្យស្អាត រួចហុចផ្លែឈើដែលនៅសល់មកឱ្យ ឆេន ភីងអាន វិញ។ «ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទេ។ យកវាវិញទៅ»។

ឆេន ភីងអាន បានទទួលយកផ្លែឈើដោយភាពអៀនខ្មាស ហើយគាត់មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច។ គាត់ធ្លាប់គិតថា នីង យ៉ាវ ច្បាស់ជាចូលចិត្តផ្លែឈើនេះខ្លាំងណាស់។

នីង យ៉ាវ បានអង្អែលកញ្ច្រែងតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន រួចសួរថា៖ «តើឯងទុកវាឱ្យ ឆេន តួយ មែនទេ?»

ឆេន ភីងអាន ក្រវីក្បាលឆ្លើយថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវធ្វើបែបនោះ? ខ្ញុំមិនស្គាល់នាងផង។ ខ្ញុំទុកវាឱ្យ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) ទេ»។

ទឹកមុខងឿងឆ្ងល់បានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ នីង យ៉ាវ ខណៈដែលនាងសួរថា៖ «ចុះបើ រួន ស៊ីវ (Ruan Xiu) នៅទីនេះ ឯងនឹងឱ្យផ្លែឈើនាងមែនទេ?»

«ពិតណាស់» ឆេន ភីងអាន ងក់ក្បាលឆ្លើយ។

«ប្រសិនបើឯងមានផ្លែឈើតែពីរផ្លែ តើឯងនឹងឱ្យខ្ញុំ ឬឱ្យ រួន ស៊ីវ?»

«ខ្ញុំនឹងឱ្យអ្នកមួយ ហើយឱ្យ រួន ស៊ីវ មួយ» ឆេន ភីងអាន ឆ្លើយដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។ «ខ្ញុំគ្រាន់តែអង្គុយមើលអ្នកទាំងពីរញ៉ាំក៏បានដែរ»។

ស្រាប់តែ ឆេន ភីងអាន ត្រូវបានគេចាក់ចង្កេះមួយទំហឹងទៀត ហើយគាត់តវ៉ាថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាធ្វើបែបហ្នឹង?»

«ចុះបើឯងមានតែមួយផ្លែ?» នីង យ៉ាវ សួរ។

«បើអញ្ចឹង ខ្ញុំនឹងឱ្យអ្នក» ឆេន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងញញឹម។

«ហេតុអ្វី?»

ស្នាមញញឹមដ៏ល្បិចកលបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខ ឆេន ភីងអាន ប៉ុន្តែគាត់ឆ្លើយតាមការពិតថា៖ «ព្រោះ រួន ស៊ីវ មិននៅទីនេះទេ ប៉ុន្តែអ្នកកំពុងនៅទីនេះជាមួយខ្ញុំឥឡូវនេះ»។

ចំពោះភាពស្មោះត្រង់នេះ ឆេន ភីងអាន ត្រូវបានគេចាក់ចង្កេះពីរដងយ៉ាងខ្លាំងក្នុងពេលតែមួយ ហើយគាត់ក៏ប្រញាប់ក្រោកឈរលោតចុះឡើងដោយសារភាពឈឺចាប់។ ជាលទ្ធផល គ្មានអ្នកណាម្នាក់ទប់ទម្ងន់របស់ នីង យ៉ាវ ឡើយ ហើយនាងក៏បានរមៀលថយក្រោយ រួចធ្លាក់ក្បាលចូលទៅក្នុងកញ្ច្រែងធំនោះបាត់ទៅ។

ឆេន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់ស្ទុះទៅទាញនាងចេញពីកញ្ច្រែង ហើយសំណាងល្អដែល នីង យ៉ាវ មិនបានធ្វើបាបរាងកាយគាត់ទៀតទេ គ្រាន់តែសម្លឹងមើលគាត់ដោយខ្សែភ្នែកមិនពេញចិត្តប៉ុណ្ណោះ។

ឆេន ភីងអាន រៀបចំកញ្ច្រែងឱ្យត្រង់ឡើងវិញ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏ត្រឡប់មកអង្គុយបែរខ្នងរកគ្នាវិញ។

«តើឯងដឹងទេថានោះជាដើមឈើប្រភេទណា?» នីង យ៉ាវ សួរ។

ឆេន ភីងអាន ក្រវីក្បាលឆ្លើយថា៖ «ទេ ខ្ញុំឃើញវាតែនៅទីនេះទេ ខ្ញុំមិនដែលឃើញវានៅលើភ្នំផ្សេងទៀតឡើយ»។

នីង យ៉ាវ ពន្យល់ថា៖ «គេនិយាយថា ប្រសិនបើមាន ដើមឈើគំរូ (Model tree) ដុះចេញពីផ្នូររបស់ត្រកូលណាមួយ នោះគឺជាប្រផ្នូលល្អថា ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ដែលដើរតាមការបង្រៀននៃលទ្ធិតាវហៀបនឹងលេចមុខហើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត ព្រឹទ្ធាចារ្យ រូបនេះច្បាស់ជាតួអង្គដែលយុត្តិធម៌ និងត្រឹមត្រូវបំផុត ដូច្នេះពិភពតូចមួយនេះរបស់អ្នកនឹងទទួលបានពរជ័យលើសពីកន្លែងផ្សេងៗទៀតទាំងអស់»។

«អញ្ចឹងទេឬ»។

ឆេន ភីងអាន មិនយល់ទាល់តែសោះនូវអ្វីដែល នីង យ៉ាវ ទើបតែបានប្រាប់គាត់។

«តើឯងមិនច្រណែននឹងស្ត្រីម្នាក់នោះទេឬ? តើឯងមិនដែលគិតទេឬថា ហេតុអ្វីបានជាដើមឈើគំរូនេះមិនដុះនៅលើផ្នូរដូនតារបស់ឯង?» នីង យ៉ាវ សួរ។

ឆេន ភីងអាន បានផ្តល់ចម្លើយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាចម្លើយចំពោះសំណួរដែលបានសួរនោះទេ។ ទឹកមុខពោរពេញដោយក្តីរីករាយបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខគាត់ ខណៈដែលគាត់រំពឹងគិតថា៖ «វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ដែលឆ្នាំនេះខ្ញុំនៅតែអាចទៅសួរសុខទុក្ខផ្នូរឪពុកម្តាយខ្ញុំក្នុងពិធីបុណ្យឆេងម៉េង (Tomb Sweeping Festival) បាន»។

នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែក្រោកឈរភ្លាមៗ ហើយលើកនេះវាដល់វេន ឆេន ភីងអាន ម្តងដែលត្រូវធ្លាក់ក្បាលចូលទៅក្នុងកញ្ច្រែង ខណៈដែល នីង យ៉ាវ សើចដោយភាពសប្បាយរីករាយ។

————

នៅសល់កុមារតែប្រាំនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងសាលា ហើយពួកគេសុទ្ធតែមានអាយុ និងសាវតារខុសៗគ្នា។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ គឺជាក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលស្លៀកអាវធំពណ៌ក្រហម ហើយទោះបីជានាងមកពី ផ្លូវវាសនា (Fortune Street) ក៏ដោយ ក៏នាងមិនដែលប្រើឋានៈរបស់ខ្លួនដើម្បីធ្វើបាបមិត្តរួមថ្នាក់ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងក៏មិនសូវចូលចិត្តប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃដែរ ដោយចូលចិត្តដើរលេងតែម្នាក់ឯងដោយគ្មានគោលដៅ។

លី ហួយ (Li Huai) ដែលជាកូនប្រុសរបស់ លី អឺ (Li Er) មកពីផ្ទះនៅប៉ែកខាងលិចបំផុតក្នុងទីក្រុង ក៏កំពុងរៀននៅសាលានោះដែរ។ ឪពុកម្តាយរបស់គេបានចាកចេញពីទីក្រុងជាមួយបងស្រីរបស់គេ ដោយទុកគេឱ្យនៅម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែគេមិនត្រឹមតែមិនមានការខូចចិត្តអ្វីបន្តិចឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានអារម្មណ៍រំភើបទៅវិញ។ ទីបំផុត គេលែងត្រូវរស់នៅក្រោមការត្រួតពិនិត្យយ៉ាងតឹងរ៉ឹងរបស់ឪពុកម្តាយទៀតហើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំណុចមិនល្អតែមួយគត់គឺគេត្រូវរស់នៅផ្ទះពូរបស់គេ ហើយរាល់ពេលដែលគេភ្ញាក់ពីសុបិនអាក្រក់ គេនឹងចាប់ផ្តើមស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យពូ និងមីងថ្លៃរបស់គេបង្ខំគេឱ្យនៅស្ងៀម និងវាយគេឱ្យស្ងាត់មាត់ ដោយម្នាក់ប្រើអំបោសរោមមាន់ ខណៈម្នាក់ទៀតប្រើអំបោសធម្មតាជាអាវុធ។

កុមារបីនាក់ផ្សេងទៀត រួមមានក្មេងប្រុសពីរនាក់ និងក្មេងស្រីម្នាក់ ហើយពួកគេមកពី ច្រកស្លឹកពុទ្រា (Peach Leaf Alley), ច្រកជិះនាគ (Dragon Riding Alley) និង ច្រកផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley)។

នៅពេលបញ្ចប់មេរៀនសម្រាប់ថ្ងៃនេះ លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) បានផ្តល់សន្លឹកអក្សរផ្ចង់ម្នាក់មួយសន្លឹកដល់ពួកគេ ដោយបង្គាប់ឱ្យពួកគេរក្សាវាឱ្យបានល្អ និងសិក្សាវាឱ្យបានហ្មត់ចត់ ហើយបានប្រាប់ពួកគេថា លោកនឹងត្រួតពិនិត្យការរីកចម្រើនរបស់ពួកគេក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃទៀត។

កុមារម្នាក់ៗទទួលបានអក្សរ «ឈី (Qi)» មួយ។

បន្ទាប់ពីកុមារត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ អ្នកយាមទ្វារវ័យចំណាស់ម្នាក់បានមកដល់ខាងក្រៅបន្ទប់សិក្សារបស់ លោកគ្រូ ឈី បន្ទាប់ពីបានងូតទឹក និងប្តូរខោអាវថ្មី រួចក៏អង្គុយចុះនៅលើដី។

អ្នកយាមទ្វារចាស់រូបនោះបានសួរសំណួរអំពីគម្ពីរតាវមួយដែលមានចំណងជើងថា «ខែដំបូងនៃច្បាប់មហាក្សត្រ» (First Month of the Monarch's Rule) ដែលជាការឆ្លើយតប ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) បានញញឹម និងពន្យល់ដោយអត់ធ្មត់ទៅកាន់បុរសចំណាស់អំពីអត្ថន័យនៃសៀវភៅនោះ។

នៅក្នុងបណ្ឌិតសភានៃលទ្ធិតាវធំៗទាំងអស់ វាត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាការអនុវត្តជាទម្លាប់សម្រាប់គ្រូម្នាក់ដែលកាន់សៀវភៅនៅក្នុងដៃ ខណៈពេលដែលឆ្លើយសំណួររបស់សិស្ស។ «អ្នកសួរដេញដោល» នឹងមានវត្តមានដើម្បីសួរសំណួរឱ្យគ្រូឆ្លើយ ហើយជួនកាលវាអាចមានតែសំណួរតែមួយ ខណៈពេលដែលពេលខ្លះទៀត វាអាចមានសំណួររាប់សិប ឬរាប់រយ។

វគ្គនៃការសួរដេញដោលនេះធ្លាប់បានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលជំនួបលើកដំបូងរវាង លោកគ្រូ ឈី និងបុរសចំណាស់កាលពី ៨០ ឆ្នាំមុន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះ ឈី ជិងឈុន ក៏ជាអ្នកសួរដេញដោលម្នាក់ដែរ ហើយលោកគ្រូដែលពួកគេទាំងពីរគោរពរួមគ្នា គឺជាអ្នកឆ្លើយសំណួររបស់ពួកគេ។

បន្ទាប់ពីសំណួរទាំងអស់របស់គាត់ត្រូវបានឆ្លើយ បុរសចំណាស់រូបនោះបានសម្លឹងមើលទៅ ឈី ជិងឈុន ហើយសួរថា៖ «តើអ្នកនៅចាំអ្វីដែលលោកគ្រូរបស់យើងបានប្រាប់យើង មុនពេលយើងធ្វើដំណើរទៅកាន់ បណ្ឌិតសភាភ្នំច្រាំងថ្ម (Mountain Cliff Academy) ដែរឬទេ?»

ឈី ជិងឈុន គ្រាន់តែញញឹម និងមិនផ្តល់ចម្លើយអ្វីឡើយ ដោយទុកឱ្យបុរសចំណាស់ឆ្លើយសំណួរខ្លួនឯង។

«អ្វីដែលគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំគឺ "មេឃ និងដីចិញ្ចឹមមហាក្សត្រ ខណៈដែលមហាក្សត្រគ្រប់គ្រងលើមេឃ និងដី" ហើយអ្វីដែលគាត់បានប្រាប់អ្នកគឺ "មនុស្សម្នាក់មិនត្រូវឈប់រៀនឡើយ។ សិស្សនឹងត្រូវពូកែលើសគ្រូ"»។

បុរសចំណាស់ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគាត់និយាយ។ «លោកគ្រូរបស់យើងមានក្តីសង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្នក ដោយរំពឹងថាអ្នកនឹងលើសរូបគាត់នៅថ្ងៃណាមួយ! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅតែចចេសរស់នៅទីនេះ និងបំផ្លាញខ្លួនឯងបែបនេះ? ទីនេះគ្រាន់តែជាទីក្រុងតូចមួយដែលមានអ្នករស់នៅត្រឹមតែប៉ុន្មានពាន់នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសុខចិត្តលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកបានសាងឡើងរហូតមកដល់ពេលនេះដើម្បីពួកគេ?

«ប្រសិនបើវាជាអ្នកប្រាជ្ញធម្មតាម្នាក់ដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពរបស់អ្នក វាមិនមែនជារឿងធំដុំនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកគឺជា ឈី ជិងឈុន សិស្សដ៏មានតម្លៃបំផុតរបស់លោកគ្រូយើង! អ្នកគឺជាអ្នកប្រាជ្ញដែលមានសក្តានុពលក្នុងការបង្កើតថ្មី និងបង្កើតសាខានៃការបង្រៀនផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក!»

នៅចំណុចនេះ បុរសចំណាស់មានសភាពញ័រខ្លួន ហើយគាត់បានសន្និដ្ឋានថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាហេតុអ្វីបានជាអ្នកក្លាយជាបែបនេះ។ លទ្ធិព្រះពុទ្ធបានធ្វើឱ្យអ្នកវង្វេងផ្លូវហើយ! តើអ្វីទៅជារឿងឥតប្រយោជន៍ដែលថារាល់ជីវិតគឺស្មើគ្នា? តើអ្នកភ្លេចហើយឬថាលោកគ្រូបានបង្រៀនយើងថាតាមពិតវាមានភាពមិនស្មើគ្នា...»

ឈី ជិងឈុន បានក្រវីក្បាលទាំងញញឹម ខណៈដែលគាត់និយាយកាត់ថា៖ «លោកគ្រូរបស់យើងគឺជាមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញាខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែមិនមែនអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានផ្សព្វផ្សាយសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវនោះទេ»។

បុរសចំណាស់មានការភ្ញាក់ផ្អើលហួសពីការស្មាននៅពេលឮបែបនេះ ហើយគាត់បានភាំងស្មារតីមួយភ្លែត មុននឹងស្រែកដោយសំឡេងខឹងសម្បារថា៖ «អ្នកត្រូវតែគោរពតាមការបង្រៀនរបស់លោកគ្រូយើង!»

ស្នាមញញឹមរបស់ ឈី ជិងឈុន នៅតែមិនផ្លាស់ប្តូរ ខណៈដែលគាត់ឆ្លើយតបថា៖ «អ្នកប្រាជ្ញត្រូវតែដឹងថាពេលណាគួរដកថយ និងពេលណាដែលគួរឈរការពារជំហររបស់ខ្លួន»។

ចម្លើយរបស់ ឈី ជិងឈុន ហាក់ដូចជាមិនទាក់ទងទាល់តែសោះទៅនឹងអ្វីដែលបុរសចំណាស់បាននិយាយ ប៉ុន្តែទឹកមុខងឿងឆ្ងល់បានលេចឡើងភ្លាមៗលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់ បន្ទាប់ពីឮអ្វីដែល ឈី ជិងឈុន បាននិយាយ។

ឈី ជិងឈុន បានដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលសិស្សប្អូនរបស់គាត់ រួចនិយាយដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «មកដល់ចំណុចនេះ វាហួសពេលនឹងត្រឡប់ក្រោយហើយ។ ខ្ញុំត្រូវរំខានអ្នកឱ្យជួយនាំក្មេងៗទាំងនោះទៅកាន់ បណ្ឌិតសភាភ្នំច្រាំងថ្ម (Mountain Cliff Academy) ផង»។

បុរសចំណាស់បានងក់ក្បាលឆ្លើយតប រួចក៏ចាកចេញទៅដោយទឹកមុខស្មុគស្មាញ ដោយទុកឱ្យ ឈី ជិងឈុន រអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «លោកគ្រូ តើសច្ចធម៌ដែលមិនអាចប្រកែកបានពិតជាមាននៅក្នុងលោកនេះមែនទេ?»

————

រទេះសេះពីរគ្រឿងបានចេញដំណើរពី ផ្លូវវាសនា (Fortune Street) និងបានចាកចេញពីទីក្រុងតាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ។

នៅពេលពន្លឺដំបូងនៃថ្ងៃបានលេចឡើង ឆេន ភីងអាន បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ ដើម្បីរង់ចាំនរណាម្នាក់ ខណៈដែលស្ពាយថង់សំពត់ធំពីរ។

ថង់មួយមានផ្ទុកនូវកូនថង់ដែលមាន កាក់ស្ពាន់ខ្លឹមមាស (Gold essence copper coins) ខណៈដែលថង់មួយទៀតមានផ្ទុកនូវ គ្រួសប្រមាត់ពស់ (snake gall pebbles) ដែលគាត់មានអារម្មណ៍ថាមានតម្លៃបំផុត។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូម្បីតែព្រះអាទិត្យបានរះខ្ពស់លើមេឃ ហើយអ្នកយាមទ្វារបានចេញមកកាន់អំបោសដើម្បីបោសសម្អាតផ្លូវ ក៏ ឆេន ភីងអាន នៅតែមិនឃើញរទេះសេះណាមួយចាកចេញពីការិយាល័យឡើយ។

ហេតុនេះ គាត់គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីប្រមូលភាពក្លាហានដើម្បីសួរថា តើពេលណាដែល ឆេន តួយ និងអ្នកផ្សេងទៀតនឹងចេញដំណើរពី ផ្លូវវាសនា ដែលជាការឆ្លើយតប អ្នកយាមទ្វារបានប្រាប់គាត់ថា ពួកគេបានចាកចេញតាំងពីយូរណាស់មកហើយ។

ឆេន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំងពេលឮបែបនេះ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានប្រាប់គាត់ថា ពួកគេនឹងចេញដំណើរលុះត្រាតែព្រះអាទិត្យរះ!

ក្នុងខណៈនោះ ទឹកភ្នែកបានហូរស្រក់មកលើភ្នែករបស់គាត់ ធ្វើឱ្យការមើលឃើញរបស់គាត់ស្រពិចស្រពិល។

បន្ទាប់ពីអរគុណអ្នកយាមទ្វារ គាត់បានបែរក្រោយ ហើយរត់ចេញទៅយ៉ាងលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

បន្ទាប់ពីប្រញាប់ចេញពីទីក្រុង គាត់បានរត់ជិត ៣០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងពេលតែមួយ ទីបំផុតគាត់បានឡើងទៅដល់លើកំពូលភ្នំមួយក្នុងស្ថានភាពហត់នឿយខ្លាំង។ គាត់បានអង្គុយចុះនៅលើកំពូលភ្នំ សម្លឹងមើលផ្លូវដែលបត់បែននៅខាងមុខ ដោយមានកាក់ស្ពាន់ និងគ្រួសប្រមាត់ពស់ដាក់នៅក្បែរជើងរបស់គាត់។

នីង យ៉ាវ បានមកដល់ក្បែរគាត់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ រួចអង្គុយចុះនៅលើដី ខណៈដែលនាងដកដង្ហើមហត់ថា៖ «តើឯងមិនមែនជាអាមនុស្សកំណាញ់ម្នាក់ទេឬ? តើឯងក្លាយជាមនុស្សចិត្តទូលាយបែបនេះតាំងពីពេលណា? ឯងបម្រុងនឹងផ្តល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលឯងមានឱ្យពួកគេមែនទេ? សូម្បីតែមិត្តភក្តិរបស់ឯង លីវ ស៊ានយ៉ាង ក៏មិនដែលចិត្តទូលាយជាមួយលុយកាក់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងដែរ»។

ឆេន ភីងអាន មិនបានផ្តល់ចម្លើយអ្វីឡើយ គាត់បន្តសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ ដោយយកដៃទាំងពីរខ្ទប់ក្បាលរបស់ខ្លួន។