ចេនទាំងបី

ដោយការរលាក់ខ្លួនមួយរំពេច ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ក៏បានក្លាយជាកូនជាងបណ្ដោះអាសន្ននៅក្នុងរោងជាងដែករបស់ លោកគ្រូ រួន (Master Ruan)។ យោងតាមសម្ដីរបស់លោកគ្រូ រួន គឺត្រូវមានអ្នកមកបំពេញចន្លោះប្រហោងដែល លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) បានបន្សល់ទុក។ គាត់ត្រូវការអ្នកជីកអណ្តូង សាងសង់ផ្ទះ ធ្វើប្រឡាយទឹក និងកិច្ចការផ្សេងៗទៀត។ គ្មានហេតុផលណាដែលគាត់ត្រូវមើលថែ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដោយមិនយកកម្រៃនោះទេ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ចិន ភីងអាន ក៏បានក្លាយជាមនុស្សដែលមមាញឹកបំផុតនៅក្នុងរោងជាងដែក។ បើនិយាយពីរឿងកម្លាំងបាយ គេមិនចាញ់បុរសមាំមួនណាម្នាក់ឡើយ។ នៅពេលមានពេលទំនេរខ្លះ ចិន ភីងអាន តែងតែទៅកាន់អគារនោះដើម្បីសួរសុខទុក្ខ លីវ ស៊ានយ៉ាង។ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់មាត់ទ្វារមច្ចុរាជមក លីវ ស៊ានយ៉ាង ប្រែជាមិនសូវមានថាមពល និងមិនសូវនិយាយស្ដីដូចមុនឡើយ។ គេមើលទៅមានសភាពឈឺអាក្រាត និងទន់ខ្សោយជាខ្លាំង។ ប្រហែលមកពីគេនៅមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងចិត្តបន្ទាប់ពីគេចផុតពីសេចក្ដីស្លាប់ ឬក៏ប្រហែលជាវិញ្ញាណ និងថាមពលរបស់គេត្រូវបានបំផ្លាញដោយកណ្តាប់ដៃដ៏សាហាវរបស់ ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape)។

គេតែងតែដេកសម្លឹងមើលដំបូលផ្ទះទាំងភាំងស្មារតី ហើយក្រៅពីនិយាយពីរបីម៉ាត់ជាមួយ ចិន ភីងអាន គេស្ទើរតែមិននិយាយជាមួយអ្នកណាផ្សេងឡើយ។ ចិន ភីងអាន ក៏គ្មានវិធីជួយក្នុងរឿងនេះដែរ។ សំណាងល្អដែលរបួសនៅលើទ្រូងរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ជាសះស្បើយយ៉ាងរហ័ស ទោះបីជាវាធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ។ តាមពិតទៅ វាជានិមិត្តរូបនៃការជាសះស្បើយលឿនជាងរបួសនៅលើដៃឆ្វេងរបស់ ចិន ភីងអាន ទៅទៀត។

ទន្ទឹមនឹងនោះ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) នៅតែស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ ចិន ភីងអាន ក្នុង ច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley)។ បុរសដែលនាងហៅថា លោកគ្រូ រួន ក៏បានយល់ព្រមដំដាវឱ្យនាងដោយនឹកស្មានមិនដល់ ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺគាត់បាននិយាយថា ដាវនោះអាចនឹងដំរួចរាល់ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែកន្លះឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើពួកគេមានសំណាង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានសំណាងទេ វាអាចនឹងអូសបន្លាយដល់ទៅជាង ១០ ឆ្នាំ។ នីង យ៉ាវ មានចិត្តទូលាយចំពោះរឿងនេះ នាងបានសើចហើយនិយាយថា នាងតែងតែជាមនុស្សមានសំណាងជានិច្ច ដូច្នេះនាងមិនប្រកាន់នឹងការរង់ចាំកន្លះឆ្នាំនោះទេ។

ទោះបីជា នីង យ៉ាវ នៅតែរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ ចិន ភីងអាន ក៏ដោយ ក៏គ្រឿងផ្សំថ្នាំ និងឆ្នាំងថ្នាំទាំងអស់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅរោងជាងដែកវិញ។ នេះគឺដើម្បីកុំឱ្យ ចិន ភីងអាន ត្រូវធ្វើដំណើរចុះឡើងច្រើនដងពេក។ ចំណែកឯ ចិន ភីងអាន វិញ គេបានមកស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលគោលបំណងចម្បងគឺដើម្បីការពារកុំឱ្យពួកចោរលួចចូលផ្ទះនៅពេលគ្មានមនុស្សនៅ។

ចិន ភីងអាន បានទៅប្រមូលក្រួសប្រមាត់ពស់នៅពេលយប់ម្តងទៀត ប៉ុន្តែគេត្រឡប់មកវិញដោយដៃទទេ មិនបានរកឃើញអ្វីសូម្បីតែបន្តិចនៅក្នុងរណ្តៅជ្រៅក្រោម ជួរភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge)។ តាមសម្ដីរបស់ នីង យ៉ាវ នេះគឺដោយសារតែក្រួសប្រមាត់ពស់មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងមនុស្សដែរ។ ពួកវាត្រូវការមានថាមពល និងវិញ្ញាណ។ នៅពេលដែលពួកវាបាត់បង់របស់ទាំងនេះ ពួកវានឹងក្លាយជាគ្មានអ្វីក្រៅពីគ្រឿងលម្អដ៏ប្រណីតសម្រាប់ពួកអភិជន ដែលប្រហែលជាអាចយកទៅចម្លាក់ធ្វើជាថ្មទឹកខ្មៅ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកវាមានថាមពល និងវិញ្ញាណ វានឹងប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលគ្រងនូវអាវម្កុដរាជវង្ស។ គម្លាតរវាងរបស់ទាំងពីរនេះ គឺដូចជាមេឃ និងដីដូច្នោះដែរ។

រឿងនេះបានធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាលរាល់ពេលដែលគេដើរកាត់អូរទឹក។

នីង យ៉ាវ បានយកកូនសោមួយបាច់មកឱ្យ ចិន ភីងអាន ដោយប្រាប់គេថា មាននរណាម្នាក់បានបោះវាចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីសាកល្បងពីរបីដង នាងបានរកឃើញថាកូនសោនោះជារបស់អ្នកជិតខាងរបស់គេ គឺ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin)។ ចាប់ពីទ្វាររបងរហូតដល់ទ្វារផ្ទះ អ្វីៗទាំងអស់អាចបើកបានទាំងអស់។

ចិន ភីងអាន មិនអាចយល់ពីបំណងរបស់ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ តាមហេតុផល បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ សុង ជីស៊ីន គឺមិនមែនជាមនុស្សដែលនឹងសុំឱ្យ ចិន ភីងអាន ជួយសម្អាតផ្ទះឱ្យគេនោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀត ជាមួយនឹងចរិតរបស់ សុង ជីស៊ីន គេប្រហែលជាមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដទៃចូលក្នុងផ្ទះរបស់គេឡើយ ទោះបីជាវាបាក់បែកក៏ដោយ។

ចិន ភីងអាន យល់ពី សុង ជីស៊ីន ច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់។

សុង ជីស៊ីន ជាមនុស្សដែលសប្បុរសបំផុត។ មិនថាសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬសម្រាប់ ជី គុយ (Zhi Gui) ទេ គេសុខចិត្តចំណាយលុយទាំងអស់ក្នុងហោប៉ៅ ទោះបីជាវាមានត្រឹមតែ ១០ កាក់ស្ពាន់ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ សុង ជីស៊ីន ក៏ជាមនុស្សដែលកំណាញ់បំផុតដែរ។ ប្រសិនបើគេចង់ទុកអ្វីមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង គេនឹងមិនព្រមចែករំលែកជាមួយអ្នកដទៃជាដាច់ខាត។

និយាយឱ្យសាមញ្ញទៅ ប្រសិនបើ សុង ជីស៊ីន ចង់ផ្តល់អ្វីមួយឱ្យនរណាម្នាក់ សូម្បីតែមាស ១០០០ តម្លឹង ក៏មិនមែនជាបញ្ហាដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដទៃចង់បានអ្វីពីគេវិញ គេនឹងបដិសេធជាដាច់ខាត។ ប្រសិនបើ សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ល្អ គេនឹងសុខចិត្តជួយបន្ថែមលម្អដល់អ្នកដទៃ។ ប៉ុន្តែមិនថាគេមានអារម្មណ៍បែបណានោះទេ គេប្រាកដជាមិនជួយអ្នកដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកឡើយ។

ឬក៏ប្រហែលជា ជី គុយ ដែលជាអ្នកបោះកូនសោចូលក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេដោយចេតនា?

ចិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា លទ្ធភាពនៃរឿងនេះគឺមានតិចតួចណាស់។

នៅពេលដែល ចិន ភីងអាន បានឮ នីង យ៉ាវ និយាយអំពីរបៀបដែលនាងបានបើកទ្វារដោយប្រើកូនសោទាំងនោះ ភ្នែករបស់គេបានបើកធំៗ ហើយគេក៏ហួសចិត្តជាខ្លាំង។ គេចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តនៅស្ងៀម។

នីង យ៉ាវ បានមឹតភ្នែកសម្លឹងមើលគេ ជាមួយនឹងចិញ្ចើមដ៏រៀវស្ដើងដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅហាក់ដូចជាមានអំណាចជាខ្លាំង។ នាងបានសម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន បែបនោះឯង។

នៅពេលនោះ រួន ស៊ាវ (Ruan Xiu) កំពុងសម្លឹងមើលពួកគេទាំងភាំងៗពីក្បែរនោះ ទាំងលួចញ៉ាំនំចំណីដែល ចិន ភីងអាន បានជួយទិញឱ្យនាងពីក្នុងទីប្រជុំជន។

ចុងក្រោយ នីង យ៉ាវ ក៏បានងាកក្រោយដើរចេញទៅមុន។ ថ្ងៃនោះ នាងមិនឱ្យ ចិន ភីងអាន ដាំថ្នាំឱ្យនាងទេ ហើយនាងបានយកឆ្នាំង និងគ្រឿងផ្សំទៅកាន់កន្លែងទំនេរមួយនៅពីក្រោយរោងជាងដែក។ បន្ទាប់ពីព្យាយាមអស់កន្លះថ្ងៃ ក្មេងស្រីរូបនេះបានបញ្ចប់ដោយមានមុខខ្មៅដូចធ្យូង ដោយសារតែផ្សែងដែលនាងបានបង្កឡើង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងក៏ទទួលបានថ្នាំមួយឆ្នាំងដែលក្លាយជាធ្យូងអស់។ នៅពេលដែល រួន ស៊ាវ ដើរកាត់ពីចម្ងាយ នាងបានញ៉ាំគ្រាប់ផ្កាឈូករ័ត្នដោយរស់ជាតិឆ្ងាញ់ពិសា។

នីង យ៉ាវ អង្គុយចុះ ហើយសម្លឹងមើលឆ្នាំងថ្នាំទាំងកំហឹង។ នាងមានអារម្មណ៍ថាការដាំថ្នាំគឺពិបាកជាងការហាត់វិជ្ជាដាវ ឬវិជ្ជាកាំបិតទៅទៀត។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងពេញទៅដោយកំហឹង និងការមិនសុខចិត្ត។ តើមានរឿងអ្វីលើលោកនេះដែលនាង នីង យ៉ាវ ធ្វើមិនបាន? មើលទៅ គោលការណ៍នៃការដាំថ្នាំមិនគួរមាននៅលើលោកនេះទៀតទេ!

ចិន ភីងអាន បានដើរមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយដាំថ្នាំឆ្នាំងថ្មីឱ្យនាង ដោយចលនារបស់គេមានភាពរហ័សរហួន និងស្ទាត់ជំនាញ។

បបូរមាត់របស់ នីង យ៉ាវ កម្រើកបន្តិច ប៉ុន្តែចុងក្រោយនាងមិនបាននិយាយអ្វីដើម្បីឃាត់គេឡើយ។ នាងគ្រាន់តែឆ្លៀតឱកាសនៅពេលដែលគេមិនបានសម្លឹងមើល ដើម្បីជូតមុខរបស់នាងឱ្យស្អាត។

ចិន ភីងអាន អង្គុយនៅមុខឆ្នាំង ហើយសង្កេតមើលអណ្តាតភ្លើងដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ដៃទាំងពីររបស់គេខ្វែងគ្នានៅលើ زង្គង់ ហើយចង្ការបស់គេផ្អែកលើ بازូ។

"ចង់សើចក៏សើចទៅ!" នីង យ៉ាវ ហឹមមដោយត្រជាក់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិន ភីងអាន មិនបានសើចចំអកចំពោះសំណាងអាក្រក់របស់នាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខៀវដែលកំពុងឆាបឆេះ ហើយនិយាយតិចៗថា "ខ្ញុំមិនគិតថាឯងបានធ្វើអ្វីមិនល្អនោះទេ នីង យ៉ាវ។ ប៉ុន្តែ កូនសោទាំងនោះជារបស់អ្នកផ្សេង។ ទោះបីជាពួកវាធ្លាក់មកក្នុងទីធ្លារបស់យើងដោយរបៀបណាក៏ដោយ ក៏វាមិនល្អដែរដែលយកវាទៅបើកទ្វារផ្ទះអ្នកដទៃ។ ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ មិនត្រឡប់មកទីប្រជុំជននេះវិញក៏ដោយ ក៏ផ្ទះនៅជាប់គ្នានោះនៅតែជាផ្ទះរបស់ពួកគេ។ យើងនៅតែជាអ្នកក្រៅដដែល។"

នីង យ៉ាវ ពេបមាត់ ហើយរអ៊ូថា "មនុស្សចិត្តល្អល្ងង់ខ្លៅ! មនុស្សរឹងរូស! ហេតុផលដ៏ឆោតល្ងង់!"

ចិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ បានងាកក្រោយក្នុងពេលតែមួយ។ មានយុវជនម្នាក់ឈរនៅពីក្រោយពួកគេ ហើយនេះគឺជាមនុស្សដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ និងរាងស្លីម ជាមួយនឹងចរិតលក្ខណៈដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងឆើតឆាយ។ វាច្បាស់ណាស់ថាគេមិនត្រឹមតែជាអ្នកក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ផងដែរ។

ចិន ភីងអាន កត់សម្គាល់ឃើញថា មនុស្សម្នាក់នេះកំពុងសម្លឹងមើលគេក្នុងទឹកមុខចម្លែកបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនមែនជាទឹកមុខដូចជា ស្វារំកិលភ្នំ មកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain) ឬ ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) មកពី ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) ដែលមានទឹកមុខក្រអឺតក្រទម និងមើលងាយអ្នកដទៃនោះទេ។ វាក៏មិនមែនជាទឹកមុខដូចជា តាវ លូ (Daoist Lu) ឬ នីង យ៉ាវ ដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទឹកមុខរបស់គេមានភាពស្មុគស្មាញបំផុត មានទាំងភាពអាណិតអាសូរ ការកោតសរសើរ ប៉ុន្តែក៏មានការស្អប់ខ្ពើមបន្តិចបន្តួចផងដែរ។

ចុងក្រោយ យុវជននោះក៏សម្រេចចិត្តដើរចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមហើយនិយាយថា "វាច្បាស់ណាស់ថាគោលដៅរបស់គេគឺឯង។ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?"

ចិន ភីងអាន ក៏ងឿងឆ្ងល់ដែរ។ គេគ្រវីក្បាលហើយឆ្លើយថា "ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ។"

បន្ទាប់ពីត្រូវបានរំខានដោយអ្នកក្រៅដ៏អាថ៌កំបាំង ការអាក់អន់ចិត្តបន្តិចបន្តួចរវាង នីង យ៉ាវ និង ចិន ភីងអាន ក៏បានរលាយបាត់ទៅដូចផ្សែង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជននោះបានត្រឡប់មកវិញយ៉ាងរហ័ស ហើយលើកនេះមានយុវតីម្នាក់ដែលមានជើងវែងបំផុតឈរនៅក្បែរគេ។ ដោយហេតុផលខ្លះ រួន ស៊ាវ ក៏បានមកជាមួយពួកគេដែរ។

រួន ស៊ាវ បានពន្យល់ថា "ពួកគេមិនចេះនិយាយភាសាតំបន់នៃទីប្រជុំជនតូចនេះទេ ដូច្នេះពួកគេបានសុំឱ្យខ្ញុំមកជួយ។ ចិន ភីងអាន បងស្រីម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលបានជួយសង្គ្រោះ លីវ ស៊ានយ៉ាង។ គាត់មានត្រកូល 'ចិន' ដូចឯងដែរ ប៉ុន្តែគាត់មិនមែនមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ទេ។ ចំណែកបុរសដែលឈរក្បែរបងស្រីចិន គឺ ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ដែលជាចៅប្រុសច្បងនៃត្រកូលចិនក្នុងខេត្តកន្ទុយនាគ។ យោងតាមបងស្រីចិន វាហាក់ដូចជាពួកឯងទាំងពីរមានបុព្វបុរសតែមួយ ដូច្នេះពួកឯងអាចចាត់ទុកថាជាសាច់ញាតិឆ្ងាយតាំងពីច្រើនរយឆ្នាំមុន។

"ចំណែកបងស្រីចិនវិញ ត្រកូលចិនរបស់គាត់មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងត្រកូលចិនរបស់ពួកឯងទេ ទោះបីជាថយក្រោយទៅ ១០០០ ឆ្នាំ ឬ ២០០០ ឆ្នាំក៏ដោយ។ គាត់មកទីនេះដើម្បីសំពះបុព្វបុរសនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងទីប្រជុំជនដឹងថាផ្នូរបុព្វបុរសរបស់គាត់នៅឯណាឡើយ។ ចាប់ពីការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុត រហូតដល់ត្រកូលធំៗនៅក្នុងផ្លូវសំណាង និងច្រកស្លឹកប៉េស គ្មានអ្នកណាម្នាក់ដឹងឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានរំលឹកពីឈ្មោះឯង ហើយគេនិយាយថាឯងជាមនុស្សដែលដឹងរឿងច្រើនបំផុតក្នុងទីប្រជុំជននេះ បើនិយាយពីភ្នំ និងទន្លេនៅជុំវិញនេះ។ គេថាបើបានសួរឯង គឺច្បាស់ជាមិនខុសឡើយ។

"បងស្រីចិន និយាយថាគាត់អាចផ្តល់ថ្លៃជួបស្នងប្រសិនបើឯងជួយ ហើយគាត់បានផ្តល់ កាក់ស្ពាន់មាស (Gold essence copper coins) មួយថង់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឯងអាចទទួលយកការផ្តល់ជូននេះបាន..."

នៅពេលនាងនិយាយបែបនេះ រួន ស៊ាវ បានលួចលូកម្រាមដៃពីរមកគ្រវីនៅក្បែរចង្កេះរបស់នាង។ បន្ថែមលើនេះ នាងក៏បានធ្វើមាត់ជាពាក្យថា "ពីរថង់"។

នាងកំពុងប្រាប់ ចិន ភីងអាន យ៉ាងច្បាស់ថា គេអាចទាមទារការបង់ប្រាក់បន្ថែមទៀត។ បើមិនដូច្នេះទេ ឱកាសល្អបែបនេះនឹងមិនកើតឡើងម្តងទៀតឡើយ។

បន្ទាប់ពីពិចារណាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ចិន ភីងអាន បានញញឹមហើយឆ្លើយថា "ខ្ញុំបានគិតដល់កន្លែងមួយដែលប្រហែលជាទីតាំងដែលគាត់កំពុងស្វែងរក។ ចំពោះថ្លៃជួបស្នង... គឺមិនចាំបាច់ទេ បន្ទាប់ពីទាំងអស់ នេះគ្រាន់តែជារឿងនៃការដើរពីរបីជំហានប៉ុណ្ណោះ។"

រួន ស៊ាវ មានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នីង យ៉ាវ បានឈានជើងទៅមុខ ហើយឆ្លើយតបដោយប្រើភាសាផ្លូវការនៃទ្វីបដបត្បូងខាងកើតថា "វាមិនមែនជាបញ្ហាទេសម្រាប់ ចិន ភីងអាន ក្នុងការនាំអ្នកទៅកាន់ផ្នូរបុព្វបុរសរបស់អ្នកដើម្បីសំពះពួកគេ។ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវបង់ប្រាក់ឱ្យគេចំនួន កាក់ស្ពាន់មាសពីរថង់។ មិនមានការចរចាទេ! ពេលនេះគេកំពុងរងរបួសធ្ងន់ ដូច្នេះវាមិនងាយស្រួលទេសម្រាប់គេក្នុងការធ្វើដំណើរឆ្ងាយបែបនេះ។ លើសពីនេះ អ្នកក៏ដឹងដែរថា លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) បានប្រាប់ពួកយើងដែលជាអ្នកក្រៅឱ្យចាកចេញពីទីប្រជុំជនឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ចិន ភីងអាន គ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវការឱ្យគេបង្កើនល្បឿនដើម្បីនាំអ្នកទៅទីនោះ។ ដូច្នេះ កាក់ស្ពាន់មាសមួយថង់... គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ!"

តាមពិតទៅ ទាំង ចិន ឌុយ (Chen Dui) និង ចិន សុងហ្វឹង ភ្នែករបស់ពួកគេបានភ្លឺឡើងតាំងពីដំបូងនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញ នីង យ៉ាវ។

ការបានឃើញនាង ធ្វើឱ្យពួកគេបំភ្លេចចោលនូវភាពសាមញ្ញនៃលោកិយនេះ។

នេះគឺប្រៀបដូចជាការបានឃើញផ្កាអ័រគីដេដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្នុងវាលស្រែដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ។

ចិន ឌុយ បានសម្លឹងមើលនាងពីលើចុះក្រោម។ នីង យ៉ាវ ស្លៀកពាក់អាវវែងពណ៌បៃតង ហើយនាងមានទាំងដាវ និងកាំបិតស៊កនៅចង្កេះ។ នាងមើលទៅគួរឱ្យទាក់ទាញជាខ្លាំង។ ទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ ចិន ឌុយ ក៏បានធូរស្រាលបន្តិច ហើយនាងបានឆ្លើយតបទាំងញញឹមថា "ឱ្យតែយើងអាចរកឃើញផ្នូរបុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំរីករាយនឹងបង់ពីរថង់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងរកមិនឃើញទេ ខ្ញុំនឹងមិនបង់សូម្បីតែមួយថង់ឡើយ។ តើអ្នកយល់យ៉ាងណាដែរ?"

"ព្រម!" នីង យ៉ាវ និយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។

តាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ វាហាក់ដូចជារឿងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹង ចិន ភីងអាន ទាល់តែសោះ។

នីង យ៉ាវ បានសម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ហើយវាហាក់ដូចជាភ្នែករបស់នាងកំពុងនិយាយថា "កុំព្យាយាមផ្តល់ហេតុផលមិនសមរម្យឱ្យខ្ញុំទៀតអី។ បើមិនដូច្នេះទេ ខ្ញុំពិតជានឹងកាប់ឯងជាបំណែកៗមិនខាន!"

ចិន ភីងអាន បានបង្ខំចិត្តទប់សំណើច។ គេគិតមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយទៅកាន់ រួន ស៊ាវ ថា "សូមប្រាប់ពួកគេថា ខ្ញុំត្រូវដាំថ្នាំឱ្យ នីង យ៉ាវ ជាមុនសិន។ ខ្ញុំត្រូវការពេលប្រហែល ៣០ នាទី។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ចង់និយាយជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង បន្តិចដែរ។ ចុងក្រោយ ខ្ញុំក៏ត្រូវការឱ្យអ្នកជួយប្រាប់សារទៅកាន់ លោកគ្រូ រួន ផងដែរថា រាល់ការងារដែលខ្ញុំមិនទាន់បានធ្វើនៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើបង្គ្រប់វិញនៅថ្ងៃស្អែក។"

ការមិនពេញចិត្តបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ចិន ឌុយ នៅពេលនាងឮថាពួកគេមិនអាចចេញដំណើរភ្លាមៗបាន។ ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាស្រអាប់ នៅពេលនាងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះ។

ចិន ភីងអាន មិនបានគេចវេស ឬបន្ទន់ចិត្តឡើយ។

នីង យ៉ាវ កាន់តែខ្វែងដៃចូលគ្នា ហើយបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។

ចិន ឌុយ បានទប់កំហឹងរបស់នាង ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា នាងត្រូវតែមើលឱ្យបានវែងឆ្ងាយ។ នាងបានញញឹមដាក់ រួន ស៊ាវ ហើយនិយាយថា "ស៊ាវស៊ាវ ប្រាប់គេទៅថាយើងនឹងរង់ចាំគេនៅស្ពានគ្របដំបូល។ យើងនឹងរង់ចាំយ៉ាងយូរបំផុតមួយម៉ោង ហើយប្រសិនបើគេនៅតែមិនមកដល់ទេ គេនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះលទ្ធផលដោយខ្លួនឯង។"

រួន ស៊ាវ បានងក់ក្បាលឆ្លើយតបយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។

ចិន ឌុយ និង ចិន សុងហ្វឹង បានចាកចេញទៅជាមួយគ្នា។

រួន ស៊ាវ ញញឹមហើយនិយាយថា "ខ្ញុំនឹងទៅប្រាប់ឪពុករបស់ខ្ញុំ។"

បន្ទាប់ពីដាំថ្នាំមួយឆ្នាំងឱ្យ នីង យ៉ាវ រួចហើយ ចិន ភីងអាន ក៏បានទៅជជែកជាមួយ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

នេះគឺជាបន្ទប់ដែលពោពេញទៅដោយក្លិនថ្នាំ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងសម្រាកនៅលើគ្រែ ហើយនៅពេលគេឮសម្លេងជំហានជើង គេក៏ងាកមកមើល។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមិនទាន់មានពណ៌ផ្កាឈូកដែលបញ្ជាក់ពីសុខភាពល្អនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែវាបានប្រសើរជាងពណ៌សស្លេកស្លាំងកាលពីមុនច្រើនណាស់។

គេបានបង្ខំស្នាមញញឹម ហើយសួរដោយសំឡេងស្អកថា "ស្ត្រីឈ្មោះ ចិន ឌុយ នោះបាននិយាយជាមួយឯងហើយមែនទេ?"

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលហើយឆ្លើយថា "បាទ ខ្ញុំនឹងនាំពួកគេចូលក្នុងភ្នំបន្តិចទៀតនេះ។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង គិតមួយសន្ទុះមុននឹងប្រាប់ ចិន ភីងអាន ថា "ខ្ញុំនឹងចាកចេញទៅជាមួយនាង។ ខ្ញុំនឹងទៅកាន់កន្លែងមួយដែលគេថាវាធំជាងទ្វីបដបត្បូងខាងកើតទៅទៀត។"

តាមពិតទៅ ចិន ឌុយ បានមកសួរសុខទុក្ខ លីវ ស៊ានយ៉ាង ម្តងរួចមកហើយ។ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍របស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីនោះ ហើយគេមិនចង់ពិភាក្សាអំពីការសន្ទនារបស់គេជាមួយនាងឱ្យ ចិន ភីងអាន ដឹងឡើយ។

គេពេបមាត់ហើយនិយាយថា "និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្វីទៅជាទ្វីបដបត្បូងខាងកើតផងហ្នឹង។"

ចិន ភីងអាន បានឱនចុះហើយជួយរៀបចំភួយឱ្យគេ ទាំងនិយាយទាំងញញឹមថា "ចុះទម្រាំតែខ្ញុំ តើខ្ញុំនឹងដឹងទៅ?"

លីវ ស៊ានយ៉ាង បានគ្រវីភ្នែក ហើយសួរថា "តើឯងដឹងទេថាអ្វីដែលខ្ញុំបារម្ភបំផុត?"

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ងាកក្បាលទៅសម្លឹងមើលដំបូលផ្ទះម្តងទៀត ហើយនិយាយថា "នៅកន្លែងនេះ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំក៏មានឯងចាំជួយគ្រាហ៍ចុះពីលើគ្រែដែរ។ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំអាចខាំធ្មេញទ្រាំដោះស្រាយរឿងផ្សេងៗដោយខ្លួនឯងបាន។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូចនេះទៅ តើខ្ញុំនឹងបត់ជើងតូចបត់ជើងធំដោយរបៀបណា? តើខ្ញុំត្រូវហៅពួកគេឱ្យមកជួយ ហើយនិយាយថា 'អីយ៉ា ឯងមកនេះមក មកជួយគ្រាហ៍ខ្ញុំបន្តិច!' បែបហ្នឹងឬ?"

ចិន ភីងអាន បានត្រឹមតែអេះក្បាលដោយគ្មានវិធីជួយ នៅពេលគេអង្គុយក្បែរគ្រែរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្រាប់តែសើច ហើយរអ៊ូថា "ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលខ្ញុំគិតទៅ ខ្ញុំបានស្លាប់ម្តងរួចទៅហើយ តើខ្ញុំនៅត្រូវខ្លាចរឿងនេះទៀតធ្វើអី?"

"អ្វីៗនឹងប្រសើរឡើង។ កុំបារម្ភអី។ តើលោកតា យ៉ាវ មិនធ្លាប់និយាយទេឬ? អ្នកដែលរួចផុតពីមហន្តរាយ ច្បាស់ជាមានសំណាងល្អនៅពេលក្រោយ" ចិន ភីងអាន លួងលោម។

លីវ ស៊ានយ៉ាង មានអារម្មណ៍សោកសៅបន្តិចនៅពេលរំលឹកដល់លោកតា យ៉ាវ ហើយគេនិយាយថា "លោកតា យ៉ាវ មិនសូវនិយាយអ្វីដែលល្អៗស្តាប់នោះទេ។ ប៉ុន្តែគាត់និយាយពាក្យដែលធ្វើឱ្យបាក់ទឹកចិត្ត ពាក្យមិនល្អ និងពាក្យជេរប្រទេចច្រើនណាស់..."

នីង យ៉ាវ ឈរនៅមាត់ទ្វារ ប៉ុន្តែនាងមិនបានកាត់ចង្វាក់នៃការសន្ទនារបស់ពួកគេឡើយ។

ចិន ភីងអាន បានជួយរៀបចំភួយឱ្យ លីវ ស៊ានយ៉ាង ម្តងទៀត រួចគេក៏ក្រោកឈរឡើងហើយនិយាយថា "ខ្ញុំត្រូវនាំពួកគេចូលក្នុងភ្នំឥឡូវនេះហើយ។ កុំភ្លេចសម្រាកឱ្យបានច្រើនណា។"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា "ឯងក៏ត្រូវប្រយ័ត្នខ្លួនដែរ។"

ចិន ភីងអាន ដើរចេញពីបន្ទប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយ នីង យ៉ាវ ក៏ដើរតាមក្បែរគេ។ "ឯងក៏នឹងចូលក្នុងភ្នំដែរមែនទេ?" ចិន ភីងអាន សួរដោយការចង់ដឹង។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមហើយឆ្លើយថា "ខ្ញុំមិនទុកចិត្តពួកគេទេ។"

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលហើយនិយាយថា "សមហេតុផលណាស់។ ការប្រុងប្រយ័ត្នគឺមិនខូចខាតអ្វីឡើយ។"

ពួកគេទាំងពីរបានដើរយ៉ាងលឿននៅក្បែរអូរទឹក ហើយ នីង យ៉ាវ បានប្រាប់គេថា "អ្នកក្រៅស្ទើរតែទាំងអស់បានចាកចេញអស់ទៅហើយ។"

សម្លេងផ្គរលាន់រដូវផ្ការីកបានលាន់កងរំពង ហើយសត្វល្អិតដែលភ្ញាក់ផ្អើលក៏បានខ្ចាត់ខ្ចាយ។

មនុស្សពីរក្រុមបានជួបគ្នានៅចុងខាងត្បូងនៃស្ពានគ្របដំបូល។

ក្រៅពី នីង យ៉ាវ និង លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) ដែលជាអ្នកដាវមកពីវាលផ្លេកបន្ទោរខ្យល់ដែលបានមកចូលរួមដើម្បីភាពសប្បាយរីករាយ មនុស្សបីនាក់ដែលនៅសេសសល់គឺ ចិន ឌុយ ដែលមកពីទ្វីបផ្សេង ចិន សុងហ្វឹង មកពីខេត្តកន្ទុយនាគ និង ចិន ភីងអាន មកពីច្រកតូចថូដីឥដ្ឋ។