តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (២)

«លោកគ្រូ លោកគ្រូ!»

នៅក្បែរទ្វារក្រោយនៃហាងលក់ថ្នាំគ្រួសារយ៉ាង ចឹង តាហ្វឹង (Zheng Dafeng) កំពុងសើចផង និងស្រែកផង ខណៈដែលគេប្រញាប់ប្រញាល់រត់មកប្រាប់ដំណឹងល្អ។

មនុស្សពីរនាក់បានមកដល់ទីធ្លាខាងក្រោយ ម្នាក់រត់នៅខាងមុខ និងម្នាក់ទៀតដើរតាមពីក្រោយ។ នៅខាងមុខគឺ ចឹង តាហ្វឹង ដែលរត់យ៉ាងលឿនស្លេវដូចត្រូវខ្យល់បក់ រួចឧទានថា៖ «រាមច្បងត្រឡប់មកវិញហើយ! មានដំណឹងល្អណាស់!»

តាចាស់យ៉ាង (Old Man Yang) សម្លឹងមើលបុរសឌាំងម្នាក់នៅពីក្រោយ ចឹង តាហ្វឹង ហើយបុរសនោះក៏ងក់ក្បាលរស្វាគមន៍គាត់។

បុរសនោះចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែគេមិនអាចរកពាក្យសមរម្យដើម្បីនិយាយបានឡើយ។ ចិត្តរបស់គេពោរពេញដោយសំណួរ ប៉ុន្តែចរិតអៀនខ្មាស និងនិយាយមិនសូវចេញរបស់គេ បានរារាំងគេមិនឱ្យសួរ។ គេមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីត្រង់ណាឡើយ។

នៅទីបំផុត គេបានត្រឹមតែសួរដោយសំឡេងក្រអួនថា៖ «លោកគ្រូ ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូយក ម៉ា គូសៀន (Ma Kuxuan) ធ្វើជាសិស្ស តែមិនយកក្មេងប្រុសម្នាក់នោះទៅវិញ? ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអាខ្ទើ ម៉ា គូសៀន ហ្នឹងទេ»។

តាចាស់យ៉ាង សម្លឹងមើលគេដោយកំហឹង រួចតបថា៖ «អូ! ចុះហ្នឹងហើយមែនទេ ដែលឯងលួចធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯងទៅចាប់ត្រីមាសនោះ? ហើយព្យាយាមលក់វាឱ្យ ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ទៀតមែនទេ?!»

ឈរនៅចំពោះមុខបុរសចំណាស់ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះមានភាពក្លាហានជាង ចឹង តាហ្វឹង ដែលកំពុងគេចវេះឆ្ងាយណាស់។ គេអង្គុយចុះលើកៅអីដែល ឆិន ភីងអាន ទើបតែអង្គុយមុននេះ រួចតបវិញថា៖ «តើវាមានអីខុស? មកពីខ្ញុំចង់ធ្វើ។ លោកគ្រូ មិនមែនលោកគ្រូក៏ស្រឡាញ់ក្មេងម្នាក់នោះដែរមែនទេ?»

ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន នៅទីនេះ គេច្បាស់ជាភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ ព្រោះថាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះគឺ លី អឺ (Li Er) ដែលជាអ្នកលក់ត្រីមាសនៅលើផ្លូវកាលពីថ្ងៃនោះឯង។

តាចាស់យ៉ាង សើចដោយកំហឹង រួចស្តីឱ្យថា៖ «ហើយលទ្ធផលយ៉ាងម៉េច? តើត្រីមាស និងកន្ត្រកត្រីនោះធ្លាក់ដល់ដៃ ឆិន ភីងអាន ដែរឬទេ? ហឺម?!»

លី អឺ នៅស្ងៀម ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាស្រពោន។

ចឹង តាហ្វឹង បន្ថែមសាំងលើភ្លើង ដោយនិយាយប្រដៅថា៖ «រាមច្បង កុំបន្ទោសខ្ញុំដែលស្តីឱ្យអី ប៉ុន្តែបងពិតជាបានខ្ជះខ្ជាយ កន្ត្រកស្តេចនាគ (Dragon King Basket) នោះមែន។ បងឱ្យអ្នកណាក៏បានដែរ ហេតុអីក៏បងបែរជាទៅឱ្យសត្រូវស៊ូពូជរបស់ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) ដែលជាព្រះអង្គម្ចាស់តូចនៃអាណាចក្រតាយសួយ (Great Sui Nation) ទៅវិញ? ប្រយ័ត្ន សុង ឆាងជិង (Song Changjing) មកទារបំណុលនេះជាមួយបងនៅថ្ងៃក្រោយ។

ម្យ៉ាងទៀត មនុស្សមិនគួរទុកឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិ និងការខិតខំរបស់ខ្លួនធ្លាក់ទៅក្នុងដៃអ្នកដទៃឡើយ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ហេតុអីបងមិនឱ្យរតនសម្បត្តិទាំងនោះទៅក្មួយប្រុសក្មួយស្រីរបស់ខ្ញុំទៅ? អីក៏បងខ្លាចថាវត្ថុទាំងនោះដូចជាដំឡូងក្តៅមែនទេ? បើបងអស់ជម្រើសមែន បងឱ្យមកខ្ញុំក៏បានដែរ!»

ខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់ តាចាស់យ៉ាង បានងាកយឺតៗមករក ចឹង តាហ្វឹង ដែលធ្វើឱ្យគេញ័រខ្លួនទទ្រើត រួចបិទមាត់ឈប់ហ៊ាននិយាយសូម្បីមួយម៉ាត់។ គេលើកដៃចុះចាញ់ រួចដើរទៅអង្គុយលើជណ្តើរដោយស្ងប់ស្ងាត់។

«នាំ ហ៊្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) ជាមួយឯង ហើយទៅ ទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) ទៅ» តាចាស់យ៉ាង បញ្ជា។

ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានរីកសាយលើផ្ទៃមុខរបស់ ចឹង តាហ្វឹង។ គេងាកក្រោយទៅមើលឃើញទឹកមុខគ្មានអារម្មណ៍របស់បុរសចំណាស់។ នេះគឺជាផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយបទពិសោធន៍ជូរចត់នៃជីវិត។

ចឹង តាហ្វឹង ដែលជាអ្នកយាមទ្វារនៅលីវ បានដកខ្សែភ្នែកមកវិញយឺតៗ។ គេបោសធូលីលើជង្គង់ រួចញញឹមដោយភាពល្វីងជូរចត់ពេលក្រោកឈរឡើង គេមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ រួចដើរចុះតាមជណ្តើរសំដៅទៅទ្វារក្រោយនៃហាងថ្នាំ។

សំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងអង់អាចរបស់លោកគ្រូបានបន្លឺមកពីក្រោយ ព្រមានថា៖ «ចាំទុក ទោះបីជាត្រូវស្លាប់ ក៏មិនត្រូវបង្ហាញអត្តសញ្ញាណ និងប្រភពដើមរបស់ឯងឱ្យសោះ!»

ទឹកមុខរបស់ ចឹង តាហ្វឹង កាន់តែល្វីងជូរចត់ជាងមុន ខណៈដែលគេងក់ក្បាលយល់ព្រម។ គេមិនងាកក្រោយឡើយ រួចប្រញាប់បង្កើនជំហានជើង។

នៅពេលគេមកដល់ក្រោមច្រករបៀងដែលនាំទៅទ្វារក្រោយ គេក៏ងាកមកវិញ រួចលុតជង្គង់ចុះ សំពះក្បាលដល់ដីបីដងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «សូមថែខ្លួនផង លោកគ្រូ»។

តាំងពីដើមដល់ចប់ តាចាស់យ៉ាង មិនបាននិយាយសូម្បីមួយម៉ាត់។

ចឹង តាហ្វឹង បានចាកចេញពីហាងថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងដោយក្តីស្រងូតស្រងាត់។

អង្គុយលើកៅអី លី អឺ មានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរចំពោះប្អូនប្រុសរួមគ្រូ ចឹង តាហ្វឹង បន្តិច។ គេព្យាយាមនិយាយជួយថា៖ «លោកគ្រូ ការប្រព្រឹត្តរបស់លោកគ្រូចំពោះប្អូនប្រុស វាហាក់ដូចជាបន្តិច...»

«អយុត្តិធម៌?» តាចាស់យ៉ាង បញ្ចប់ប្រយោគដោយស្នាមញញឹម។

លី អឺ ងក់ក្បាល រួចបន្តថា៖ «ទោះបីជាប្អូនប្រុសមើលទៅហាក់ដូចជាមិនដឹងក្តី ប៉ុន្តែគេពិតជាគោរព និងមានកតញ្ញូធម៌ចំពោះលោកគ្រូចេញពីបាតបេះដូង។ បើប្រៀបធៀបរឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចប្រៀបនឹងគេបានឡើយ»។

តាចាស់យ៉ាង មិនផ្តល់មតិអ្វីលើរឿងនេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់និយាយថា៖ «ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនខុសពីស្លែទឹកដែលគ្មានឫសនោះទេ។ គេថែមទាំងអន់ជាងស្មៅព្រៃតាមចិញ្ចើមផ្លូវទៅទៀត ដូច្នេះតើវានាំឱ្យខ្វល់អី បើគេត្រូវស្លាប់នៅកន្លែងណានោះ?»

លី អឺ ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ «ប្អូនប្រុសច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍មិនស្រួល និងតានតឹងក្នុងចិត្តខ្លាំងណាស់ ក្នុងការធ្វើដំណើរចេញពីទីក្រុងតូចលើកនេះ»។

«ជាទូទៅ ម្នាក់ៗត្រូវការសិស្សបីនាក់ ប្រសិនបើចង់ឱ្យមានអ្នកបន្តវេនការបង្រៀនរបស់ខ្លួន។ សិស្សម្នាក់ត្រូវតែ 'អាចស្ពាយភារកិច្ចធំបាន' មានន័យថាពួកគេអាចនាំមកនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងភាពជោគជ័យដល់គ្រូ និងលទ្ធិរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់ពីគ្រូស្លាប់ទៅ សិស្សម្នាក់នេះត្រូវរ៉ាប់រងរាល់ការទទួលខុសត្រូវ និងគ្រប់គ្រងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ពួកគេគឺជាមុខមាត់របស់និកាយ។

សិស្សម្នាក់ទៀតត្រូវតែ 'អាចកាន់ភ្លើងបន្តវេនបាន' ហើយសិស្សម្នាក់នេះនឹងមើលទៅអន់ជាងសិស្សប្រភេទទីមួយក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពទាំងអស់។ ប៉ុន្តែសិស្សប្រភេទនេះនឹងមានភាពធន់មាំបំផុត ទោះបីជាមេឃរលំ ហើយសិស្សប្រភេទទីមួយស្លាប់បាត់ ក៏គេនៅតែអាចធានាថាការបង្រៀនរបស់គ្រូត្រូវបានបញ្ជូនបន្ត។ ក្នុងសម័យកាលរុងរឿង សិស្សប្រភេទនេះមើលទៅមិនសូវមានប្រយោជន៍ទេ។ ប៉ុន្តែក្នុងសម័យកាលវឹកវរ វត្តមានរបស់ពួកគេគឺសំខាន់បំផុត។

សិស្សចុងក្រោយត្រូវតែជាមនុស្ស 'គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍'។ ទេពកោសល្យរបស់គេល្អ សមត្ថភាពរបស់គេល្អ ហើយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងអំពីគេគឺល្អទាំងអស់។ គេក៏ជាមនុស្សដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុតដែរ។ តាមពិតទៅ វាមិនចាំបាច់ឱ្យសិស្សប្រភេទនេះមានអារម្មណ៍ខ្លាំងក្លា ឬដឹងគុណចំពោះគ្រូ និងនិកាយឡើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា លោកគ្រូក៏មិនដាក់ខ្នោះពួកគេជាមួយនឹងច្បាប់ទម្លាប់ច្រើនពេកដែរ។ ដូចពាក្យស្លោកពោលថា សិស្សដែលជោគជ័យនឹងធ្វើឱ្យគ្រូរបស់ខ្លួនលែងចាំបាច់។ សិស្សប្រភេទចុងក្រោយនេះដើរតួនាទីយ៉ាងច្បាស់បែបនេះឯង»។

«ចុះតើ ប្អូនប្រុស, ម៉ា គូសៀន និងខ្ញុំ ត្រូវនឹងសិស្សប្រភេទណាខ្លះ?» លី អឺ សួរដោយចង់ដឹង។

«បន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំមកនេះ តើនរណាប្រាប់ឯងថា ពួកឯងទាំងបីនាក់ជាសិស្សតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ?» តាចាស់យ៉ាង តបវិញដោយស្នាមញញឹម។

លី អឺ គាំងស្ងាត់ពេលឮបែបនេះ។ គេញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាស រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំភ្លេចរឿងហ្នឹងបាត់»។

«តើឯងយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះ សុង ឆាងជិង?» តាចាស់យ៉ាង សើចរួចសួរ។

លី អឺ គិតពិចារណាយ៉ាងម៉ត់ចត់មួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែចម្លើយរបស់គេមានត្រឹមតែពាក្យសាមញ្ញថា៖ «មិនអន់ទេ»។

តាចាស់យ៉ាង បឺតផ្សែងបារីម្តងទៀត បញ្ចេញផ្សែងដូចពពក ខណៈដែលគាត់លិទ្ធបបូរមាត់ដោយភាពងឿងឆ្ងល់ និងរអ៊ូថា៖ «បើអញ្ចឹង គេច្បាស់ជាខ្លាំងណាស់ហើយ»។

«សុង ឆាងជិង បានយល់ព្រម...» លី អឺ ចាប់ផ្តើមនិយាយ។

ប៉ុន្តែ តាចាស់យ៉ាង បានជាន់ជើងភ្លាមៗ មុនពេលសិស្សរបស់គាត់និយាយចប់ ដែលធ្វើឱ្យឋានសួគ៌ និងផែនដីប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ឈឹង។

លី អឺ ញញឹមសួរថា៖ «លោកគ្រូ សកម្មភាពរបស់យើងប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ វាមិនមែនជារឿងសម្ងាត់ខ្លាំងអីឡើយ។ តើពិតជាចាំបាច់ត្រូវបារម្ភរឿងនេះមែនទេ?»

«ឯងមិនទាំងព្រមធ្វើពុតបន្តិចទេអី? តើឯងចង់បះបោរមែនទេ?» តាចាស់យ៉ាង សួរយឺតៗ។

«តើវាមានខុសគ្នាត្រង់ណា?» លី អឺ តបវិញ។

តាចាស់យ៉ាង សម្លឹងទៅលើមេឃ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់ទម្លុះទម្លាយស្រទាប់មេឃ និងផែនដីទាំងបី។ គាត់មិនបានឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់សិស្សគាត់ឡើយ។

អារម្មណ៍ធ្ងន់ធ្ងរបានសង្កត់លើចិត្តរបស់ លី អឺ ខណៈដែលគេសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើកូនទាំងពីររបស់ខ្ញុំពិតជាត្រូវទៅសាលាភ្នំជ្រោយ (Mountain Cliff Academy) មែនទេ?»

«ក្នុងពេលដែល ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) សុខចិត្តដូររឿងនេះ ចុះហេតុអីមិនទៅ? វាមិនមែនជាការលើកជើងទេ បើហៅរឿងនេះថាជាឱកាសមួយក្នុងចំណោមមួយរយឆ្នាំនោះ» តាចាស់យ៉ាង តប។

«ហេតុអ្វីបានជា ឈី ជិងឈុន មិនឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងទៅ ឆិន ភីងអាន តែម្តងទៅ?» លី អឺ សួរ។

«តើឯងគិតថា នោះគឺជាការជួយ ឆិន ភីងអាន មែនទេ?» តាចាស់យ៉ាង តបដោយសើចតិចៗ។ «អត់ទេ នោះគឺដូចជាការព្យាយាមសម្លាប់ក្មេងនោះឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបានអញ្ចឹង។ ប្រសិនបើឯងឱ្យកន្ត្រកស្តេចនាគ និងត្រីមាសដល់គេដោយជោគជ័យនៅពេលនោះ តើឯងជឿខ្ញុំទេ បើខ្ញុំនិយាយថា ឆិន ភីងអាន នឹងស្លាប់ភ្លាមៗនៅកន្លែងណាមួយក្នុងទីក្រុងតូចនេះក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ?»

លី អឺ ងឿងឆ្ងល់ រួចរអ៊ូថា៖ «ឪពុករបស់ ឆិន ភីងអាន បានបំបែកកុលាលភាជន៍វាសនារបស់គេមុនពេលគេអាយុបានប្រាំមួយឆ្នាំ ដែលជាការហែកកិច្ចសន្យាពាក់ព័ន្ធនឹងគេចោល។ ទោះបីជារឿងនេះបានដកហូតឱកាសវាសនារបស់គេក៏ដោយ វាក៏ជាដាវមុខពីរដែលមានអត្ថប្រយោជន៍របស់វាដែរ។ គេដូចជាទៀនដែលភ្លឺចាំងក្នុងបន្ទប់ងងឹត ទាក់ទាញសត្វល្អិតគ្រប់ប្រភេទឱ្យមករកភ្លើងរបស់គេ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ តើវាមិនមែនជារឿងធម្មតាទេឬ ដែលក្មេងគួរឱ្យអាណិតម្នាក់នោះទទួលបានរតនសម្បត្តិ?»

«ដរាបណាគេនៅតែស្ថិតក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ឆិន ភីងអាន នឹងមិនអាចទទួលបានសំណាងល្អណាមួយឡើយ» តាចាស់យ៉ាង ពន្យល់។ «ប្រសិនបើឱកាសវាសនាធំពេក ក្មេងនោះនឹងមិនអាចលើកវាជួប ឬរក្សាវាទុកបានឡើយ។ នៅទីបំផុត គេនឹងនៅសល់តែដៃទទេ និងរស់ក្នុងជីវភាពក្រីក្រតោកយ៉ាក។ ការដែលគេនៅមានជីវិតមកដល់ពេលនេះ គឺជាសមិទ្ធផលដ៏ធំធេងណាស់ទៅហើយ។ បើជាកំពូលអ្នកមានសមត្ថភាពម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះវិញ ពួកគេច្បាស់ជាស្លាប់ប្រាំពីរប្រាំបីដងបាត់ទៅហើយ»។

លី អឺ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹងហើយបានជាលោកគ្រូសុខចិត្តផ្តល់ជំនួយខ្លះដល់គេ។ វាជារឿងចៃដន្យ អ្វីដែលលោកគ្រូអាចផ្តល់ឱ្យគេ ក៏ជាអ្វីដែល ឆិន ភីងអាន អាចទទួលយកបានដែរ»។

តាចាស់យ៉ាង បង្អង់បន្តិច រួចបញ្ចេញផ្សែងបារីយ៉ាងក្រាស់ ហើយនិយាយថា៖ «ចុះឯងដឹងទេថា ឯងស្ទើរតែសម្លាប់ ឆិន ភីងអាន ដោយសារតែព្យាយាមបង្ខំឱ្យឱកាសវាសនាទាំងនោះទៅគេ? ព្រះអង្គម្ចាស់ និងមន្ត្រីអាមាត្យមកពីអាណាចក្រតាយសួយ, នីង យ៉ាវ, ឃាតកម្នាក់នោះ និងតាវចម្លែកម្នាក់នោះ... ឆិន ភីងអាន ស្ទើរតែស្លាប់ក្នុងចំណោមហេតុការណ៍ដែលជំពាក់ជំពិនគ្នាទាំងនេះ»។

លី អឺ ជ្រួញចិញ្ចើម។

តាចាស់យ៉ាង ផ្លាស់ប្តូរប្រធានបទ និយាយថា៖ «នៅពេលដែល ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sages) ជំនាន់មុនចាប់ផ្តើមតួនាទីត្រួតពិនិត្យពិភពលោកតូចនេះ រឿងដំបូងដែលពួកគេតែងតែធ្វើ គឺពិនិត្យមើលរតនសម្បត្តិបង្ក្រាបទាំងបួនដែលបន្សល់ទុកដោយបុព្វបុរសនៃលទ្ធិផ្សេងៗគ្នា។ រឿងទីពីរដែលពួកគេធ្វើ គឺមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំនៅទីនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាពួកគេជាព្រឹទ្ធាចារ្យក៏ដោយ ភាគច្រើននៃពួកគេយល់ត្រឹមតែថាពួកគេត្រូវធ្វើបែបនេះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជាពួកគេត្រូវធ្វើបែបនេះឡើយ។

ក្រៅពីពួកគេ ក៏មានមនុស្សពីរប្រភេទដែលមិនមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ។ ប្រភេទទីមួយ គឺភាគច្រើននៅក្នុងឆ្នាំដំបូងៗ។ នៅពេលនោះ ព្រះពុទ្ធសាសនាកំពុងរីកសុះសាយនៅ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ដោយមានព្រះសង្ឃគ្រប់ទីកន្លែង។ មនុស្សទាំងនេះមិនហ៊ានមកជួបខ្ញុំទេ ព្រោះពួកគេខ្លាចថាពួកគេនឹងទាក់ទាញវាសនាកម្មដែលមិនចង់បាន។

ប្រភេទទីពីរ គឺមនុស្សដូចជា ឈី ជិងឈុន។ អំណាចជាន់ខ្ពស់មានបំណងមិនប្រាប់ការពិតដល់ពួកគេ ហើយពួកគេចង់ឃើញព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងនេះមានជម្លោះជាមួយខ្ញុំ រហូតដល់ថ្នាក់វាយតប់គ្នា។ ឈី ជិងឈុន ប្រហែលជាមកនៅថ្ងៃនេះ ព្រោះគេអាចយល់ដឹងពីការពិតខ្លះដោយខ្លួនឯង។ ឬក៏ប្រហែលជា...»

ទឹកមុខរបស់ តាចាស់យ៉ាង ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ រួចបន្តថា៖ «មិនទេ លទ្ធភាពដែលរឿងនេះកើតឡើងគឺតូចខ្លាំងណាស់។ ផលវិបាកក៏ធំធេងហួសប្រមាណដែរ។ វាមិនអាចនឹកស្មានដល់ឡើយ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាវាមិនមែនដូច្នោះទេ។ វាក៏... មិនគួរដូច្នោះដែរ»។

នៅក្នុងពិភពលោកតូចនេះ ហាក់ដូចជាមានទឹកដីប្លែកមួយទៀត។

ឈី ជិងឈុន ត្រួតពិនិត្យពិភពលោកតូច ខណៈដែល តាចាស់យ៉ាង គ្រប់គ្រងដីតូចមួយដោយខ្លួនឯង។ លើសពីនេះ គាត់មិនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ។

តាចាស់យ៉ាង ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍ រួចបន្តថា៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យខុងជឺដែលនៅពីលើគ្រូរបស់ ឈី ជិងឈុន បាននិយាយបែបនេះ — 'ព្រឹទ្ធាចារ្យបានប្រើប្រាស់ចក្ខុវិញ្ញាណរបស់ពួកគេដើម្បីបង្កើតត្រីវិស័យ បន្ទាត់វាស់ និងគោលការណ៍ណែនាំ ដែលផ្តល់ឱ្យយើងនូវឧបករណ៍ទាំងនេះយ៉ាងបរិបូរណ៍'។ តើនេះមានន័យដូចម្តេច?

និយាយឱ្យសាមញ្ញ វាមានន័យថា ប្រជាជនទូទៅត្រូវដឹងគុណចំពោះព្រឹទ្ធាចារ្យខុងជឺដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ចំពោះក្តីមេត្តា និងអំពើល្អរបស់គាត់។ វាគឺជាការខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ធំធេង និងការងារដ៏ហត់នឿយរបស់គាត់ ដែលបានបង្កើតនូវក្របខណ្ឌសម្រាប់ច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិសព្វថ្ងៃនេះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា គឺច្បាប់ និងបទប្បញ្ញត្តិទាំងនេះហើយ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយដើរលើផ្លូវត្រឹមត្រូវ និងចៀសផុតពីទុក្ខភ័យ និងគ្រោះមហន្តរាយ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេមកចាប់ជាតិជាមនុស្សម្តងទៀតក្នុងជាតិក្រោយ»។

លី អឺ អេះក្បាល រួចរអ៊ូថា៖ «លោកគ្រូ ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនេះ? វាមិនមែនថាខ្ញុំអាចយល់បានឯណា។ មានតែ ចឹង តាហ្វឹង ទេ ដែលអាចពិភាក្សារឿងទាំងនេះជាមួយលោកគ្រូបាន»។

«ហ្នឹងហើយ គឺជាមូលហេតុដែលខ្ញុំប្រាប់ឯង» តាចាស់យ៉ាង សើចតិចៗ។ «ប្រសិនបើឯងអាចពិភាក្សារឿងនេះជាមួយខ្ញុំបាន ខ្ញុំច្បាស់ជាសម្រេចចិត្តមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ទៅវិញ។ ការដែលមានមនុស្សម្នាក់និយាយ និងមនុស្សម្នាក់ស្តាប់ មនុស្សម្នាក់សួរ និងមនុស្សម្នាក់ឆ្លើយ... នេះហើយគឺជាអ្វីដែលវាគួរតែជា»។

គាត់ក្រោកឈរឡើង ហើយសម្លឹងទៅចម្ងាយ រួចបន្តថា៖ «ប្រសិនបើមានថ្ងៃណាមួយដែលក្មេងម្នាក់នោះអាចដើរចេញពីទីក្រុងតូចនេះដោយមានជីវិត និងធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកខាងក្រៅអស់រយៈពេលពីរបីទសវត្សរ៍ គេច្បាស់ជាភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងនៅពេលដឹងថា ស្រុកកំណើតរបស់គេ ទីក្រុងតូចដែលគេមកពីនោះ តាមពិតគឺមានភាពជ្រាលជ្រៅ និងធំធេងណាស់»។

ដោយសារលោកគ្រូរបស់គេបានក្រោកឈរ លី អឺ គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីក្រោកឈរតាមដែរ។ គេមិនចេះលើកជើងអ្នកដទៃទេ ប៉ុន្តែគេចេះគោរពតាមច្បាប់ទម្លាប់។

«ឯងក៏មិនគួរនៅទីនេះដែរ» តាចាស់យ៉ាង ណែនាំ។ «នាំប្រពន្ធដូចកញ្ជ្រោងរបស់ឯងទៅកន្លែងនោះទៅ។ ប្រសិនបើឯងនៅតែក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ឯងនឹងគ្មានសង្ឃឹមនឹងទម្លុះកម្រិតក្នុងមួយជីវិតនេះឡើយ។ សុង ឆាងជិង គឺជាមនុស្សចិត្តចង្អៀត ដូច្នេះទោះបីជាឯងមិនខ្ពើមនឹងការដែលត្រូវគេសង្កត់សង្កិនក៏ដោយ ក៏គ្រូរបស់ឯងម្នាក់នេះ នឹងមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមជាទីបំផុត។ អូ! មែនហើយ។ ប្រសិនបើឯងមិនដាច់ចិត្តចោលកូនទាំងពីររបស់ឯង ឯងអាចនាំម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទៅជាមួយបាន។ នោះគ្រាន់តែមានន័យថា ឯងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍តិចជាងមុនបន្តិចពី ឈី ជិងឈុន ប៉ុណ្ណោះ»។

«លោកគ្រូ ចុះបើប្រពន្ធខ្ញុំចង់នាំកូនទាំងពីរទៅជាមួយដែរ? តើខ្ញុំគួរធ្វើម៉េច?» លី អឺ សួរ។

«តើនរណាជាអ្នកសម្រេចចិត្តក្នុងផ្ទះឯង?!» តាចាស់យ៉ាង ស្តីឱ្យដោយកំហឹង។

«ប្រពន្ធខ្ញុំ!» លី អឺ ឆ្លើយយ៉ាងមានអំនួត។

តាចាស់យ៉ាង ដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវាសដៃដេញសិស្សរបស់គាត់ រួចស្តីថា៖ «អើៗ ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ទៅទាំងគ្រួសារបួននាក់របស់ឯងហ្នឹងទៅ។ ចង់ធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ!»

ខណៈដែលគេដើរចុះតាមជណ្តើរ លី អឺ ស្រាប់តែងាកមកវិញរួចសួរថា៖ «ចុះលោកគ្រូវិញ?»

តាចាស់យ៉ាង អង្គុយចុះវិញ រួចលូកដៃក្នុងហោប៉ៅដើម្បីចាប់ថ្នាំជក់។ ប៉ុន្តែគាត់ឃើញថាហោប៉ៅរបស់គាត់នៅទំនេរស្អាត ដូច្នេះគាត់ក៏ដកដៃមកវិញ រួចឆ្លើយដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានទៀត? ខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ»។

នៅពេល លី អឺ មកដល់ក្រោមសំយាបច្រករបៀង គេស្រាប់តែងាកមកវិញរួចនិយាយដោយស្នាមញញឹមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ម៉ា គូសៀន មិនអាចយករបស់នោះទៅបានឡើយ»។

ទឹកមុខរបស់ តាចាស់យ៉ាង ប្រែជាស្លេកស្លាំង រួចគាត់និយាយដោយស្នាមញញឹមសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងថា៖ «ប្រសិនបើគេមិនអាចយកវាទៅបាន នោះគឺពិតជាគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកវាទៅបានឡើយ»។

————

គ្រួសារធំទាំងបួន និងត្រកូលទាំងដប់ ស្រាប់តែទទួលបានដំណឹងថា មនុស្សក្រៅស្រុកទាំងអស់ត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងតូចក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ មនុស្សអាចចេញពីពិភពតូចម្ភៃមួយ (Jewel Small World) បានតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនអាចចូលបានឡើយ។

ទោះបីជាមានការខឹងសម្បារ និងមិនសុខចិត្តយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅទីបំផុតគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានសួរដេញដោលពីការសម្រេចចិត្តនេះឡើយ។

ខណៈដែលក្រុមក្មេងៗក្រៅស្រុកធ្វើដំណើរសំដៅទៅទិសខាងកើត មេគ្រួសារត្រកូល លី (Li Clan) មិនបង្អង់យូរឡើយ ដោយបានទៅដោយផ្ទាល់ដើម្បីការពារក្មេងស្រីតូចមកពី ភ្នំព្រះអាទិត្យ (Sun Scorch Mountain) ដោយសម្ងាត់ ខណៈដែលនាងចាកចេញពីទីក្រុងតូច។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ សំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងបានបន្លឺមកពីកន្លែងណាមួយនៅភាគខាងលិចនៃទីក្រុងតូច។ មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ប្រៀបដូចជាផែនដីកំពុងក្រឡាប់ចាក់នៅក្រោមដី។

តាមពិតទៅ ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape) មកពីភ្នំព្រះអាទិត្យ ពិតជាបានលើកភ្នំដ៏ធំមួយឡើងមែន។

បន្ទាប់ពីបញ្ចេញរូបរាងពិតរបស់ខ្លួន ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) រៀបនឹងគ្រវែងភ្នំនោះដាក់លើខ្នងរបស់គេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្មារបស់គេស្រាប់តែទោរទៅមុខ ហើយវាហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងដ៏ធ្ងន់កំពុងសង្កត់លើខ្នងរបស់គេ។ ប៉ៃ យាន សម្លឹងមើលទៅលើដោយភ្នែកស្រលៀង។

មាន «ចំណុច» មនុស្សម្នាក់កំពុងឈរនៅលើកំពូលភ្នំដ៏ធំនោះ។

ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun)។

ប៉ៃ យាន សើចក្អាកក្អាយ រួចព្រមានថា៖ «ឈី ជិងឈុន កុំបង្អង់ និងបង្កបញ្ហាដល់រឿងសំខាន់ ដោយសារតែភាពកំណាញ់របស់ឯងឱ្យសោះ!»

«ដាក់ភ្នំពពក (Cloud Drape Mountain) ចុះវិញ» ឈី ជិងឈុន បញ្ជាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

ប៉ៃ យាន ងើបខ្នងបន្តិច រួចគ្រហឹមដោយកំហឹង និងភាពព្រហើនថា៖ «ចុះបើខ្ញុំមិនដាក់?!»

មួយរំពេចក្រោយមក ដៃរបស់ស្វារំកិលភ្នំស្រាប់តែដកចេញពីក្រោមភ្នំដ៏ធំនោះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា រាងកាយដ៏ធំសម្បើមរបស់គេបានប្រែក្រឡាប់ទៅចំហៀង កិនកម្ទេចដើមឈើក្បែរៗនោះយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

មួយរំពេចក្រោយមកទៀត ប៉ៃ យាន ដែលមានកម្ពស់ ៣០០០ ម៉ែត្រ ត្រូវបានគេជាន់សង្កត់ទៅក្នុងដីដោយប្រអប់ជើងតែម្ខាង។

គឺបុរសម្នាក់នោះហើយ ដែលពិតជាមានអានុភាពខ្លាំងពូកែ និងអង់អាចគ្មានគូប្រៀប។ ប្រៀបធៀបទៅ វាហាក់ដូចជាស្វារំកិលភ្នំបានក្លាយជាសត្វស្រមោចដ៏តូចទាបដែលត្រូវគេជាន់ឈ្លីក្រោមជើង។

ដោយការជាន់ថែមមួយជើងទៀត ប៉ៃ យាន ដែលកំពុងរើបម្រាស់ ត្រូវបានគេរុញឱ្យកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងដី។

ហើយជាន់មួយជើងទៀត...

ស្វារំកិលភ្នំកម្ពស់ ៣០០០ ម៉ែត្រ ដេកស្តូកស្តឹងនៅក្នុងរណ្តៅយក្ស ជាមួយនឹងរាងកាយជោកជាំដោយឈាម ហើយដង្ហើមរបស់គេខ្សោយ និងដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង។

ឈី ជិងឈុន ឈរដោយខ្នងរបស់គេកោងបន្តិច ហើយវាហាក់ដូចជាគេកំពុងប្រើក្បាលរបស់គេដើម្បីទប់មេឃទាំងមូលអញ្ចឹង។ គេសម្លឹងមើលទៅ ប៉ៃ យាន រួចសើចចំអកថា៖ «ប្រសិនបើជាខ្ញុំកាលពី ៦០ ឆ្នាំមុន រឿងដំបូងដែលខ្ញុំនឹងធ្វើបន្ទាប់ពីចាកចេញពីកន្លែងនេះ គឺជាន់ឈ្លីកម្ទេចភ្នំព្រះអាទិត្យឱ្យរាបស្មើដោយជើងតែម្ខាង!»