តាមពិតរឿងរ៉ាវគឺបែបនេះសោះ (១)

តំណក់ទឹកភ្លៀងបានថមថយបន្តិចម្តងៗ ខណៈពេលដែល នីង យ៉ាវ (Ning Yao) និង ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ដើរតាមបណ្តោយផ្លូវ។ នីង យ៉ាវ បានងាកមកសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន ដែលឥឡូវនេះមានដង្ហើមស្ងប់ស្ងាត់ និងទឹកមុខស្រស់ស្រាយ។ ទោះបីជានាងមិនចូលចិត្ត តាចាស់យ៉ាង (Old Man Yang) ក៏ដោយ ក៏នាងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា គាត់ពិតជាមនុស្សមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ដែលរស់នៅលាក់ខ្លួនមែន។

«តាចាស់យ៉ាង មិនមែនជាមនុស្សធម្មតាទេ»។

នីង យ៉ាវ បង្អង់បន្តិច រួចងាកទៅមើលហាងលក់ថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងដែលមើលទៅសាមញ្ញបំផុតនោះ។ ភ្លៀងរលឹមស្រិចៗបានធ្វើឱ្យគ្រោងនៃហាងថ្នាំនោះមើលទៅស្រពិចស្រពិលក្នុងអ័ព្ទ។ នីង យ៉ាវ បានកែសម្រួលសម្តីខ្លួនឯង រួចរអ៊ូថា៖ «តាចាស់យ៉ាង គឺជាមនុស្សអស្ចារ្យម្នាក់»។

ឆិន ភីងអាន មិនអាចបែងចែកភាពខុសគ្នារវាងសម្តីទាំងពីរនេះទេ។ គេគ្រាន់តែងក់ក្បាល រួចញញឹមសួរថា៖ «កាលពីមុន ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា លោកតាត្រកូលយ៉ាងជាមនុស្សល្អម្នាក់ គាត់តែងតែមានភាពយុត្តិធម៌ណាស់។ ទើបតែឥឡូវនេះទេ ដែលខ្ញុំដឹងថា លោកតាពិតជាមាន វិជ្ជាគុណ (Technique) និងចំណេះដឹងខ្លាំងជាងអ្វីដែលគាត់បានបង្ហាញទៅទៀត។ នីង យ៉ាវ នាងក៏អាចចាត់ទុកថាជា អ្នកដាំដុះ (Cultivator) ម្នាក់ដែរមែនទេ?»

នីង យ៉ាវ បានឆ្លើយតបវិញនូវសម្តីដែល ឆិន ភីងអាន មិនសូវយល់៖ «ប្រហាក់ប្រហែលដែរ ប៉ុន្តែមិនដូចគ្នាទាំងស្រុងទេ បែបណាក៏ដោយ សម្រាប់ឯងវាគ្មានខុសគ្នាអ្វីឡើយ»។

បន្ទាប់ពីបានរួចផុតពី ទុក្ខវេទនា (Tribulation) ដ៏ធំធេងមក ស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់ ឆិន ភីងអាន បានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង នៅពេលគេមកដល់ចុងខាងត្បូងនៃស្ពានដំបូល ហើយបានទៅជួបក្មេងស្រីអាវបៃតងម្តងទៀត។

នៅពេល រួន សៀវ (Ruan Xiu) ឮសំឡេងជើងពីក្រោយ នាងបានក្រោកឈរឡើងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមអៀនខ្មាស ហើយងាកមកមើល ឆិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ ដែលកំពុងឈរក្បែរគ្នា។ រួន សៀវ មានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាអៀនខ្លួន និងមិនសូវស្រួលក្នុងចិត្តបន្តិច។

ចំណែកឯ ឆិន ភីងអាន វិញ គេមិនហ៊ានចាត់ទុក រួន សៀវ ជាក្មេងស្រីធម្មតាម្នាក់ទៀតឡើយ។ ជាការពិតណាស់ ការចងចាំដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់គេចំពោះនាង គឺសមត្ថភាពរបស់នាងដែលអាចញ៉ាំអាហារបានច្រើនដូចភ្នំ។

រួន សៀវ បានលួចមើល នីង យ៉ាវ ដែលមានរូបរាងត្រជាក់ស្រិប និងអង់អាច រួចមិនហ៊ានសួរស្តីឡើយ។ ចំណែក នីង យ៉ាវ ក៏ក្រឡេកមើល រួន សៀវ ដែលមានរាងស្លីម និងស្រស់ស្អាត ហើយនាងក៏មិនសូវចង់សួរស្តីរកដែរ។

អ្នកទាំងបីបានដើរចុះតាមជណ្តើរនៃស្ពានដំបូល រួច ឆិន ភីងអាន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ខ្ញុំបានឮ លោកម្ចាស់ ឈី (Mr. Qi) និយាយថា លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) មិនអីទេឥឡូវនេះ»។

រួន សៀវ ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ រួចពន្យល់ថា៖ «ចា៎ គាត់ដឹងខ្លួនហើយ។ នៅពេលអ្នកគ្រប់គ្រងហាងថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងបានឃើញគាត់ គាត់បាននិយាយថា នេះគឺមកពី ទេវតានៃឋាននរក (God of the underworld) មានមេត្តា ទើបអនុញ្ញាតឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង រួចខ្លួនមកវិញ។ គឺដោយសារតែរឿងនេះហើយ ទើបគាត់អាចរស់បាន។ អ្នកគ្រប់គ្រងហាងក៏បាននិយាយដែរថា ដោយសារគាត់ដឹងខ្លួនហើយ វានឹងមិនមានបញ្ហាធំដុំទៀតទេ។ ខ្ញុំខ្លាចបងបារម្ភ ទើបចង់មកប្រាប់ដំណឹងនេះដល់បងភ្លាមៗ។ ប៉ុន្តែលោកឪពុកមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំឆ្លងស្ពានដំបូលទេ...»

រួន សៀវ បន្តរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍នានា នាងនិយាយច្រើនដូចជាសត្វចាបដែលទុំលើមែកឈើ។ នៅពេលនាងនិយាយចប់ ទឹកមុខរបស់នាងហាក់ដូចជាមានការសុំទោសបន្តិចបន្តួច។

តាមពិតទៅ មានរឿងខ្លះដែល រួន សៀវ មិនបានប្រាប់ពួកគេ។ ឧទាហរណ៍ នៅពេល លីវ សៀនយ៉ាង បានដឹងខ្លួន នាងបានរត់ចេញពីផ្ទះភ្លាមសំដៅទៅស្ពានដំបូល។ អ្វីដែលនាងគិត គឺចង់ប្រាប់ដំណឹងល្អនេះដល់ ឆិន ភីងអាន រហូតដល់នាងភ្លេចពាក្យព្រមានរបស់ឪពុកនាងថា នាងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលក្នុងទីក្រុងតូចនោះឡើយ។ នៅពេលនាងរៀបនឹងរត់ចុះពីស្ពានដំបូលពីខាងជើង ស្រាប់តែឪពុករបស់នាងដែលមកមិនឱ្យដឹងខ្លួន ក៏លេចមុខមកទាញត្រចៀកនាងត្រឡប់ទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីការអង្វរករយ៉ាងច្រើន ទើបឪពុកនាងអនុញ្ញាតឱ្យនាងរង់ចាំ ឆិន ភីងអាន នៅជណ្តើរខាងជើងនៃស្ពានដំបូលនេះ។

នេះមិនមែនជាករណីនៃស្នេហាយុវវ័យ ឬមនោសញ្ចេតនាជ្រាលជ្រៅចំពោះនរណាម្នាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្រាន់តែជាក្តីមេត្តាចេញពីបាតបេះដូងរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ។

ជាការពិតណាស់ លក្ខខណ្ឌមុននឹងទទួលបានក្តីមេត្តានេះ គឺដោយសារតែ រួន សៀវ មិនស្អប់ ឆិន ភីងអាន។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ នាងថែមទាំងមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះគេទៀតផង។ និយាយម្យ៉ាងទៀត នាងទទួលស្គាល់ ឆិន ភីងអាន។

មូលហេតុគឺសាមញ្ញណាស់។ កាលពីអ្នកទាំងពីរជួបគ្នាដំបូងនៅភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ឆិន ភីងអាន សុខចិត្តលោតចុះទៅក្នុងស្រះទឹកដើម្បីចាប់ត្រីឱ្យនាង។ បន្ទាប់មក គេមិនមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយទាល់តែសោះ ទោះបីជាមុខរបួសនៅលើដៃឆ្វេងរបស់គេបានធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ខ្លាំងក៏ដោយ។ នៅពេល លីវ សៀនយ៉ាង ស្ទើរតែស្លាប់ក្រោមដៃរបស់ ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) ឆិន ភីងអាន ក៏សុខចិត្តឈានជើងចូលទៅក្នុងសមរភូមិដែរ។ រឿងតូចតាចទាំងនេះបានសន្សំចូលគ្នា និងនាំមកនូវសំណាងដល់ ឆិន ភីងអាន។

តាមពិតទៅ ឆិន ភីងអាន តែងតែជាមនុស្សបែបនេះ។ នេះគឺជាជំនឿរបស់គេ។ វាគ្រាន់តែជារឿងចៃដន្យដែល រួន សៀវ បានឃើញសកម្មភាពរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន ពិតជាបានបណ្តោយឱ្យឱកាសជាច្រើនរបូតពីដៃ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា ត្រីមាសនៅក្នុងកន្ត្រកត្រី ត្រីអណ្តែងដែលគេបានឱ្យទៅ គូ សាន (Gu Can) សត្វថ្លែនជើងបួន ស្លឹកលីងឈូដែលហោះមកចំពីមុខគេ និងអ្វីៗជាច្រើនទៀត... ឱកាសវាសនាទាំងនេះបានឆ្វៀលឆ្វាត់នៅចំពោះមុខគេ ប៉ុន្តែពួកវានឹងមិនមកនៅក្នុងដៃគេដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ គ្រាន់តែដោយសារតែគេជាមនុស្សដែលចេះឱ្យតម្លៃលើអ្វីៗដែលគេមាននោះ។

ឆិន ភីងអាន, រួន សៀវ និង នីង យ៉ាវ បានដើរចុះពីស្ពានដំបូល។ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងតំណក់ទឹកដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ទឹងដោយស្ងៀមស្ងាត់ពីកម្ពស់ខុសៗគ្នានោះទេ។

តំណក់ទឹកខ្លះបានតោងជាប់នឹងដំបូលស្ពាន ខ្លះទៀតនៅលើបង្កាន់ដៃស្ពាន ហើយខ្លះទៀតស្ថិតនៅក្នុងថ្លុកទឹកតាមចិញ្ចើមផ្លូវនៃស្ពានដំបូល។ តំណក់ទឹកទាំងនេះមកពីកន្លែងខុសៗគ្នា។ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ពួកវាក៏ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ទឹង ហើយក្លាយជាសាច់តែមួយជាមួយនឹងស្ទឹង។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ នៅក្នុងហាងថ្នាំគ្រួសារយ៉ាងពោពេញទៅដោយថ្លុកទឹក។ ទីធ្លាខាងក្រោយស្ទើរតែប្រែទៅជាស្រះទឹកទៅហើយ ដោយមានទឹកគ្របដណ្តប់លើដីយ៉ាងធំធេង។ នៅក្រោមទឹកនោះគឺជាភក់ដ៏វឹកវរ ដូចជាទីធ្លាខាងក្រោយផ្ទះដទៃទៀតនៅក្នុងលោកនេះដែរ។

នៅពីលើស្រះទឹកនេះ មានរូបរាងស្រពិចស្រពិលមួយដែលគ្របដណ្តប់ដោយអ័ព្ទ និងចំហាយទឹក។ មនុស្សអាចមើលឃើញយ៉ាងព្រាលៗថា នោះគឺជារូបរាងរបស់ស្ត្រីចំណាស់ខ្នងខមម្នាក់។

តាចាស់យ៉ាង មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ គាត់បានបឺតបំពង់បារីរបស់គាត់ រួចសួរថា៖ «តើឯងបានសង្កេតឃើញអ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លះទេ?»

រូបរាងស្រពិចស្រពិលនោះបានរញ្ជួយតាមទឹកដូចជាស្លែទឹក រួចឆ្លើយដោយសំឡេងស្អកៗថា៖ «ក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះគឺជាកូនស្រីរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ម្នាក់ ដូច្នេះតើឋានៈរបស់នាងខ្ពង់ខ្ពស់កម្រិតណា? ហេតុអ្វីបានជានាងទទូចចង់ធ្វើជាមិត្តជាមួយក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់នោះទៅវិញ?»

«មានតែប៉ុណ្ណឹងទេ?» តាចាស់យ៉ាងសើចចំអក។

ស្ត្រីចំណាស់ញ័រខ្លួន ហើយមិនហ៊ានឆ្លើយតបឡើយ។

«ដោយសារឯងឈានដល់កម្រិតនេះហើយ មានច្បាប់ខ្លះដែលខ្ញុំគួរតែប្រាប់ឯងឱ្យច្បាស់ ចៀសវាងឯងស្លាប់នៅថ្ងៃក្រោយដោយមិនដឹងមូលហេតុ ឬមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងត្រូវបានគេធ្វើបាប» តាចាស់យ៉ាង និយាយយឺតៗ។

ហាក់ដូចជាកំពុងរៀបចំគំនិត តាចាស់យ៉ាង មិនបានបន្តភ្លាមៗទេ។

នៅពេលភ្លៀងឈប់ ថ្លុកទឹកនៅក្នុងទីធ្លាចាប់ផ្តើមស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ ដែលធ្វើឱ្យរូបរាងរបស់ស្ត្រីចំណាស់កាន់តែស្រពិចស្រពិលទៅៗ។ «លោកអមតៈដ៏អស្ចារ្យ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឃើញចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំឱ្យបានច្រើនប៉ុណ្ណោះ» នាងនិយាយដោយសំឡេងគួរឱ្យអាណិត។

សម្តីរបស់នាងបានកាត់ផ្តាច់គំនិតរបស់ តាចាស់យ៉ាង ហើយគាត់ក៏ស្តីឱ្យដោយការខឹងបន្តិចបន្តួចថា៖ «អ្វីដែលឯងចង់បាន គឺជាបញ្ហារបស់ឯងដែលត្រូវដោះស្រាយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំគ្មានពេលមកខ្វល់នឹងបំណងប្រាថ្នារបស់ឯងទេ»។

ភ្នែករបស់គាត់ប្រែជាសម្លឹងទៅឆ្ងាយ នៅពេលគាត់និយាយបែបនេះ ហើយគាត់ក៏រអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ឯងអាចចាត់ទុកថាខ្លួនឯងមានសំណាងហើយ។ ប្រសិនបើឯងធ្លាក់ទៅក្នុងដៃនៃសាសនាទាំងបី វាមិនដឹងថាឯងនឹងមានជាតិក្រោយទៀតឬអត់នោះទេ។ តើឯងអាចមានឱកាសដូចពេលនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?»

«ពុទ្ធសាសនាមានគោលការណ៍កម្ចាត់ អារក្សអាក្រក់ក្នុងចិត្ត (Internal Demon) ដោយផ្តោតលើតណ្ហា និងពាក្យសច្ចា។ ខុងជឺនិយម (Confucianism) គឺមានភាពធូរស្រាលជាងបន្តិច ពួកគេមិនសូវត្រួតត្រាខ្លាំងដូចពុទ្ធសាសនាទេ។ ពួកគេគ្រាន់តែបង្រៀនឱ្យសិស្សមានសីលធម៌ល្អ ទោះបីជានៅម្នាក់ឯងក៏ដោយ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត គឺផ្តោតលើភាពស្មោះត្រង់។

ចំណែកឯ លទ្ធិតាវ (Daoism) វិញ ពួកគេលើកកម្ពស់គោលការណ៍ 'របៀបគិត' ឱ្យកាន់តែខ្ពស់ ដោយចាត់ទុកអារក្សក្នុងចិត្តគឺជាសត្រូវដ៏ធំនៃការដាំដុះ។ ពួកគេថែមទាំងតឹងរ៉ឹងជាងពុទ្ធសាសនាទៅទៀត ដែលនាំឱ្យមនុស្សជាច្រើនដើរផ្លូវខុស។ ជាលទ្ធផល មានលទ្ធិខុសឆ្គងជាច្រើនកើតឡើង។ ដោយសារតែអ្នកកាន់លទ្ធិតាវស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងផ្តោតលើការពិនិត្យមើលមនសិការខ្លួនឯង វាងាយស្រួលណាស់ដែលចិត្តរបស់ពួកគេនឹងប្រែជាវឹកវរ ប្រសិនបើពួកគេជាប់គាំងនៅពេលព្យាយាមយល់ពីសំណួររបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យខុងជឺ...»

ដោយមានផ្សែងបារីហុយជុំវិញខ្លួន តាចាស់យ៉ាង មើលទៅដូចជានាគដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងសមុទ្រពពក។ ស្ត្រីចំណាស់កាន់តែងឿងឆ្ងល់បន្ទាប់ពីបានឮការពន្យល់របស់គាត់ ជាពិសេសដោយសារនាងធំដឹងក្តីនៅក្នុងទីក្រុងតូចនេះ ហើយមិនដែលបានរៀនសូត្រឡើយ។ ដូច្នេះហើយ នាងមិនអាចយល់ពីគោលការណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅទាំងនេះបានទេ។ អ្វីដែលនាងអាចធ្វើបាន គឺព្យាយាមចងចាំសម្តីរបស់ តាចាស់យ៉ាង ឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។

តាចាស់យ៉ាង ស្រាប់តែញញឹមហើយនិយាយថា៖ «អូ! ឯងមិនបាច់ចាំរឿងទាំងអស់នេះទេ។ ព្រោះនេះមិនមែនជាអ្វីដែលយើងត្រូវផ្តោតលើឡើយ»។

ស្ត្រីចំណាស់ស្រឡាំងកាំង។

«យើងមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលឯងគិតទេ យើងខ្វល់តែពីការអនុវត្តរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ» តាចាស់យ៉ាង និយាយដដែលៗ។

«លោកអមតៈ ខ្ញុំយល់ហើយ» ស្ត្រីចំណាស់និយាយដោយក្តីបារម្ភ។

តាចាស់យ៉ាង បន្តថា៖ «ដោយសារឥឡូវនេះឯងគឺជា ទេវតាទឹក (God of Water) ឯងត្រូវតែទទួលខុសត្រូវលើរឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលកើតឡើងនៅក្នុងស្ទឹងរបស់ឯង។ នេះមិនត្រឹមតែដើម្បីសន្សំបុណ្យសំណាងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងដើម្បីទទួលបានការបន់ស្រន់ និងផ្សែងធូបពីប្រជាជននៅតំបន់ជុំវិញផងដែរ។

ប្រសិនបើឯងអាចធ្វើបានល្អ ហើយមានគេសង់វិហារ និងសាងរូបសំណាកមាសឱ្យឯង ឯងនឹងអាចមានវិញ្ញាណស្នាក់នៅទីនោះដើម្បីទទួលការគោរពបូជា។ នោះគឺអាស្រ័យលើសមត្ថភាពរបស់ឯង។ បន្ទាប់មក ឯងត្រូវខំប្រឹងឱ្យរាជវាំងទទួលស្គាល់ ដើម្បីឱ្យឯងអាចចូលក្នុងបញ្ជីផ្លូវការរបស់អាណាចក្រ។ ឯងនឹងត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាទេវតាការពារភ្នំ ឬទឹកជាផ្លូវការ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងត្រូវតែខំប្រឹងឱ្យយ៉ាងហោចណាស់ក៏បានចូលក្នុង ប្រវត្តិខេត្ត (Local County Chronicle) ដែរ។

បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើវិហាររបស់ឯងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាវិហារខុសច្បាប់ ហើយត្រូវបានគេកម្ទេចចោល រួមទាំងរូបសំណាកមាសផងនោះ ជីវិតរបស់ឯងនឹងកាន់តែពិបាកជាងពេលនេះទៅទៀត។ ឯងនឹងរងទុក្ខវេទនាខ្លាំងជាងព្រលឹងខ្មោចដែលដើរលតោលោតទៅទៀត»។

ស្ត្រីចំណាស់បានប្រមូលភាពក្លាហានសួរថា៖ «លោកអមតៈ លោកបាននិយាយមុននេះថា ទីក្រុងតូចរបស់យើងគឺជាតំបន់រឹតត្បិតទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើដូច្នោះមែន ក្រៅពីការពន្យារអាយុជីវិត តើទេវតាទឹកកម្រិតទាបដូចខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះ? ហើយរឿងការសង់វិហារ ការទទួលបានផ្សែងធូប និងការចូលក្នុងបញ្ជីប្រវត្តិសាស្ត្រអីហ្នឹង...»

«នោះគឺជាស្ថានភាពកាលពីអតីតកាល។ ប៉ុន្តែវាពិបាកនិយាយណាស់ថាវានឹងទៅជាយ៉ាងណានៅពេលអនាគត។ មិនយូរប៉ុន្មានទេ ទីកន្លែងនេះនឹងត្រូវផ្លាស់ប្តូរពីពិភពតូចមួយទៅជាដីមានសិរីសួស្តីដែលគ្មានការរឹតត្បិតក្នុងការចូលទៀតឡើយ។ នរណាក៏អាចចូលមកបានដែរ ហើយពួកគេមិនចាំបាច់បង់ប្រាក់មាសបីថង់ទៀតឡើយ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែលអធិរាជនៃ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) កំពុងធ្វើសកម្មភាពដោយមិនញញើតដៃបែបនេះ។ មានរឿងខ្លះដែលនឹងនាំមកនូវលទ្ធផលខុសគ្នាស្រឡះ អាស្រ័យលើថាតើវាត្រូវបានធ្វើមុន ឬក្រោយរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំ» តាចាស់យ៉ាង ពន្យល់។

ស្ត្រីចំណាស់ខាំធ្មេញសួរថា៖ «លោកអមតៈ តើលោកសុខចិត្តការពារខ្ញុំ គឺដោយសារតែចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំមែនទេ?»

តាចាស់យ៉ាង ងក់ក្បាល។ គាត់មិនបានលាក់បាំងបំណងរបស់គាត់ឡើយ។

«បើដូច្នោះមែន ហេតុអ្វីបានជាលោកបណ្តោយឱ្យអ្នកប្រើដាវមកពី ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) នាំ ម៉ា គូសៀន (Ma Kuxuan) ទៅជាមួយ? ហេតុអ្វីលោកមិនបង្រៀនចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំដោយផ្ទាល់?» នាងសួរ។

តាមពិតទៅ ស្ត្រីចំណាស់ដែលបានក្លាយជាទេវតាទឹកនេះ មិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងឡើយ គឺ យាយម៉ា (Granny Ma) ដែលជាស្ត្រីចំណាស់នៅ ផ្លូវផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley) ដែលត្រូវបានគេទះកំផ្លៀងរហូតដល់ស្លាប់នោះឯង។

តាចាស់យ៉ាង បានគោះបំពង់បារីរបស់គាត់ស្រាលៗ ធ្វើឱ្យរូបភាពនៅពីលើទឹកចាប់ផ្តើមញ័ររន្ធត់ភ្លាមៗ។ រូបភាពនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយវិញ្ញាណរបស់ យាយម៉ា ដូច្នេះសកម្មភាពរបស់ តាចាស់យ៉ាង បានធ្វើឱ្យនាងស្រែកយំដោយការឈឺចាប់។ ការឈឺចាប់នេះបានមកដល់ភ្លាមៗដោយគ្មានការព្រមាន ហើយវាប្រៀបដូចជាការឈឺចាប់ដែលជ្រាបចូលដល់ឆ្អឹង និងហែកបេះដូងរបស់មនុស្សលោក។ តើ យាយម៉ា អាចទ្រាំទ្របានយ៉ាងដូចម្តេច?

«ទោះបីជាខ្ញុំមិនបែងចែករវាងល្អនិងអាក្រក់ ឬយុត្តិធម៌និងអយុត្តិធម៌ ហើយក៏មិនប្រើវាមកវាស់ស្ទង់បុណ្យសំណាងក៏ដោយ តែនេះមិនមែនមានន័យថាខ្ញុំយល់ស្របនឹងទង្វើរបស់ឯងនោះទេ» តាចាស់យ៉ាង ប្រាប់នាងដោយសំឡេងត្រជាក់។ «កាលពីមុន វាមិនទាន់ដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវខ្វល់ខ្វាយពីរឿងទាំងនេះទេ។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំអាចកម្ចាត់ឯងចោលដោយគ្រាន់តែប្រើគំនិតមួយប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះកុំព្យាយាមសាកល្បងនឹងសំណាងរបស់ឯង»។

យាយម៉ា បានលុតជង្គង់អង្វរសុំការអភ័យទោស៖ «លោកអមតៈ ខ្ញុំមិនហ៊ានទេ! ខ្ញុំមិនហ៊ានទៀតទេ!»។

នៅពេលនោះ អ្នកប្រើដាវមកពីភ្នំប្រយុទ្ធបានចំណាយតម្លៃយ៉ាងច្រើនដើម្បីអញ្ជើញ ព្រះពិត (True God) ឱ្យមកជួយពួកគេ។ នៅពេល ម៉ា គូសៀន សួរដេញដោលព្រះពិតដោយគ្មានការគោរព សូម្បីតែអ្នកប្រើដាវក៏មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដែរ ព្រោះខ្លាចក្រែងព្រះពិតនឹងដាក់ទណ្ឌកម្ម។ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ហេតុអ្វីបានជាព្រះពិតឆ្លើយសំណួររបស់ ម៉ា គូសៀន ដោយការអត់ធ្មត់? តាមពិតទៅ ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ឆ្លើយជាភាសាមនុស្សថា «វាមិនមែនជាខ្ញុំមិនចង់ទេ គឺគ្រាន់តែខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន»?

នេះគឺជាការសន្ទនាដែលមិនគួរកើតមានឡើងរវាងមនុស្ស និងព្រះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រហែលជាសូម្បីតែអ្នកប្រើដាវដ៏ខ្លាំងពូកែក៏មិនដឹងពីមូលហេតុពិតប្រាកដនៅពីក្រោយរឿងនេះដែរ។ គេប្រហែលជាគិតថា ព្រះពិតមានច្បាប់ និងការពិចារណាផ្ទាល់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ តាចាស់យ៉ាង ដឹងច្បាស់ថាហេតុអ្វី។

ម៉ា គូសៀន ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ មាន វាសនាពីស្ថានសួគ៌ (Mandate of Heaven)។ គេមិនអន់ជាងក្មេងស្រីបម្រើ ជឺ គុយ (Zhi Gui) ឡើយ។

វ៉ាង ជូ (Wang Zhu)... វ៉ាង ជូ...

នៅពេលបញ្ចូលអក្សរទាំងពីរនេះចូលគ្នា វានឹងបង្កើតបានជាពាក្យ «មុក្តា» (Pearl)។ នៅពេលនិយាយពីនាគពិត តើផ្នែកណាដែលមានតម្លៃបំផុត? គឺគ្រាប់មុក្តារបស់ពួកគេ!

ហេតុអ្វីបានជា ជឺ គុយ ជ្រើសរើសនៅក្បែរ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) ដែលជាព្រះអង្គម្ចាស់នៃអាណាចក្រមហាឡី?

អធិរាជតែងតែហៅខ្លួនឯងថាជានាគពិត ហើយសំណាងរបស់ពួកគេគឺជាប់ទាក់ទងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងសំណាងនៃអាណាចក្រ និងរាជបល្ល័ង្ក។ ដូច្នេះ វាច្បាស់ណាស់ថាទំនាក់ទំនងរវាង សុង ជីស៊ីន និង ជឺ គុយ គឺជាទំនាក់ទំនងដែលបំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមករវាងបុគ្គលខ្លាំងពូកែទាំងពីរ។

និយាយម្យ៉ាងទៀត មាគ៌ានៃការដាំដុះគឺជាផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយ។ សំណាង, ទេពកោសល្យ, សមត្ថភាព, ឱកាសវាសនា និងចរិតលក្ខណៈសុទ្ធតែជាចំណុចសំខាន់ដែលមិនអាចខ្វះបាន។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏មានអ្នកខ្លះដែលនាំមុខតាំងពីដំបូងរហូតដល់ចប់ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតត្រូវការពេលវេលាសន្សំទុកយ៉ាងយូរ ទើបអាចហោះហើរបានខ្ពស់។ នៅពេលនិយាយពីការដាំដុះ គ្មានអ្វីដែលត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនឡើយ។

សម្លឹងមើលក្មេងៗជំនាន់នេះនៅក្នុងទីក្រុងតូច ក្រៅពី ម៉ា គូសៀន និង ជឺ គុយ នៅមាន សុង ជីស៊ីន, ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao), គូ សាន, រួន សៀវ, លីវ សៀនយ៉ាង និងក្មេងៗមួយចំនួនទៀតដែលសុទ្ធតែជាកំពូលអ្នកមានវាសនាខ្ពស់។

ទោះបីជាមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះក៏ដោយ ក៏ តាចាស់យ៉ាង មិនហ៊ាននិយាយថា តើនរណានឹងទទួលបានជោគជ័យជាងនរណានៅថ្ងៃអនាគតនោះទេ។

គាត់បានក្រឡេកមើលថ្លុកទឹកនៅក្នុងទីធ្លា រួចនិយាយថា៖ «ឯងអាចទៅបានហើយ។ សម្រាប់ពេលនេះ ឯងគ្រាន់តែត្រូវតាមដានតំបន់ជុំវិញស្ពានដំបូលឱ្យជាប់»។

យាយម៉ា ភ័យខ្លាច រួចនិយាយត្រដិតថា៖ «លោកអមតៈ សូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនហ៊ានចូលទៅជិតស្ពានដំបូលដែរ ជាពិសេសគឺស្រះទឹកជ្រៅនៅក្រោមស្ពាននោះ... រាល់ពេលដែលខ្ញុំចូលទៅជិតតំបន់នោះ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាខ្ញុំកំពុងត្រូវបានគេចម្អិននៅក្នុងទឹកពុះអញ្ចឹង...»

តាចាស់យ៉ាង ញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ «ឯងមិនចាំបាច់ចូលទៅក្នុងតំបន់នោះទេ។ ឯងគ្រាន់តែត្រូវបើកភ្នែកសង្កេតមើលស្ពានដំបូលឱ្យជាប់។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើមានអ្វីមួយហោះចេញពីក្រោមស្ពានដំបូលនៅថ្ងៃណាមួយ គ្រាន់តែកត់សម្គាល់ថា តើវាចេញទៅតាមទិសដៅណាទៅបានហើយ»។

យាយម៉ា ប្រញាប់ទទួលបញ្ជា រួចចាកចេញទៅ។

រូបរាងដែលញ័រទទ្រើតដូចចំហាយទឹករបស់នាង បានបាត់ស្រមោលភ្លាមៗពីលើថ្លុកទឹកនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយ។