ដើមឈើរលំ (Falling Tree)

នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ភ្ញាក់ឡើងយឺតៗពីការសម្រាកដ៏មានក្តីសុខ។ បន្ទាប់ពីបើកភ្នែកឡើង នាងមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិចដែលឃើញខ្លួនឯងកំពុងអង្គុយលើកៅអី។ បន្ទាប់ពីរារែកមួយភ្លែត នាងក៏ក្រោកឈរដើរទៅបើកទ្វារ ក៏ឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ និងក្មេងប្រុសម្នាក់កំពុងអង្គុយនៅខាងក្រៅ។ អ្នកទាំងពីរនៅស្ងៀមស្ងាត់ តាមចរិតមនុស្សមិនសូវនិយាយស្តី។

បន្ទាប់ពីឮសំឡេងជើងរបស់ នីង យ៉ាវ, ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ក៏ងាកមកញញឹម រួចនិយាយថា៖ "អូ! ឯងភ្ញាក់ហើយមែនទេ? ឃើញឯងគេងលក់ស្រួលពេក ទើបខ្ញុំមិនចង់ដាស់"។

នីង យ៉ាវ ងក់ក្បាលតប ដោយមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងនេះឡើយ។ នាងងាកទៅរកបុរសចំណាស់ រួចសួរថា៖ "លោកតា Yang?"

"ស្អី ចង់ខ្លាចថា ចិន ភីងអាន លួចកេងចំណេញពីឯងពេលកំពុងគេងមែនទេ?" បុរសចំណាស់ហាស្តី។ "កុំបារម្ភអី ខ្ញុំជួយមើលវាឱ្យឯងរហូតហ្នឹង។ វាហ៊ានត្រឹមតែយល់សប្តិទេ ប៉ុន្តែមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពឡើយ"។

"នីង យ៉ាវ កុំស្តាប់សម្តីឥតប្រយោជន៍របស់ លោកតា Yang អី! ខ្ញុំធានាថាខ្ញុំសូម្បីតែយល់សប្តិក៏មិនមានដែរ!" ចិន ភីងអាន ប្រញាប់ពន្យល់យ៉ាងលឿន។

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំ ហើយប្រាប់ខ្លួនឯងថា មនុស្សមានអំណាចគួរតែមានចិត្តទូលាយ និងអត់ឱន។

តា Yang សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដោយកន្ទុយភ្នែក ហើយសើចចំអកនូវភាពអភ័ព្វរបស់គេ រួចនិយាយថា៖ "ពិតជាក្មេងខ្ចី និងល្ងង់ខ្លៅមែន..."

ភ្លៀងបានរាំងហើយ តា Yang ក៏និយាយត្រង់ៗថា៖ "ពេលឯងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ កុំភ្លេចយកថង់ កាក់បូជា (Offering Coins) មកទីនេះផង។ នោះគឺជាថ្លៃថ្នាំសម្រាប់ឯង និងក្មេងស្រីម្នាក់នេះ"។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមរួចសួរថា៖ "តើហាងថ្នាំត្រកូល យ៉ាង លក់ថ្នាំប្រភេទណាទៅ? ហេតុអ្វីបានជាថ្លៃដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?!"

"នៅពេលនរណាម្នាក់ជិតដាច់ពោះស្លាប់ តើនំប៉័ងចំហុយនៅក្នុងដៃខ្ញុំមានតម្លៃប៉ុន្មានទៅ?" តា Yang សួរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

"នេះគឺជាការកេងចំណេញលើទុក្ខលំបាករបស់អ្នកដទៃ!" នីង យ៉ាវ តបវិញយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

បុរសចំណាស់គឺជាអ្នកជក់បារីខ្លាំង ហើយពាក់កណ្តាលខ្លួនផ្នែកខាងលើរបស់គាត់ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយផ្សែងស្តើងៗ។ ចេញពីក្នុង "សមុទ្រផ្សែង" នោះ សម្លេងដ៏ត្រជាក់ និងស្អកៗរបស់គាត់បានបន្លឺមកថា៖ "ការដំឡើងថ្លៃដោយគ្មានហេតុផល គឺជាទង្វើរបស់ពួកឈ្មួញថោកទាបប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមែនជាអ្វីដែលខ្ញុំនឹងធ្វើឡើយ។ ច្បាប់របស់ខ្ញុំគឺពាក្យណាពាក្យហ្នឹង។ ខ្ញុំផ្តល់តម្លៃតែមួយគត់ សម្រេចលើឯងថាចង់ទិញ ឬមិនទិញ"។

នីង យ៉ាវ នៅតែចង់តវ៉ា ប៉ុន្តែនាងឃើញថា ចិន ភីងអាន កំពុងទាញដៃអាវនាង ហើយធ្វើភ្នែកប៉ប្រិចៗដាក់នាងជាសម្ងាត់។ ចុងក្រោយ នាងមានតែលេបសម្តី និងភាពមួម៉ៅចូលក្នុងពោះវិញ។

ឱសថបុរាណដែលផលិតនៅក្នុងពិភពលោកតូចនេះ ពិតជាមានគុណភាពកំពូលមែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងនាមជាពិភពតូចដ៏មានតម្លៃនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត, ទីនេះមិនដែលល្បីល្បាញដោយសារឱសថឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាល្បីល្បាញដោយសារ "ប៉សឺឡែន" វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិ និងវាសនា។ ដូច្នេះហើយ ទោះជាឱសថបុរាណច្រើនដូចភ្នំក៏ដោយ ក៏វាមិនមានតម្លៃស្មើនឹងកាក់មាសស្ពាន់ពីរបីដែរ។

តា Yang ធ្វើសញ្ញាដោយខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ រួចនិយាយថា៖ "ភ្លៀងរាំងហើយ ពួកឯងទាំងពីរឈប់ធ្វើភ្នែកផ្អែមដាក់គ្នាជំពោះមុខខ្ញុំទៅ។ មិនចេះខ្មាសគេខ្លះទេអី?"

ចិន ភីងអាន ចាប់ដៃ នីង យ៉ាវ ហើយអូសនាងចុះតាមជណ្តើរ។ បន្ទាប់ពីចាកចេញពីហាងថ្នាំ និងមកដល់ផ្លូវធំ ចិន ភីងអាន ញញឹមហើយសួរថា៖ "ឯងឆ្ងល់មែនទេ? កុំបារម្ភអី នេះគឺជាចរិតរបស់ លោកតា Yang។ គាត់មិនចូលចិត្តជំពាក់គុណ ឬឱ្យអ្នកដទៃជំពាក់គុណឡើយ ហើយអ្វីៗដែលគាត់ធ្វើគឺពិតជា... យុត្តិធម៌។ មែនហើយ គឺយុត្តិធម៌"។

នីង យ៉ាវ សើចដោយត្រជាក់រួចនិយាយថា៖ "យុត្តិធម៌? មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានជញ្ជីងក្នុងចិត្តរៀងៗខ្លួន។ តើគាត់មានសិទ្ធិអ្វីមកសម្រេចថាខ្លួនគាត់គឺជាចៅក្រមនៃយុត្តិធម៌? ដោយសារតែអាយុរបស់គាត់មែនទេ?"

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ "ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេបោកប្រាស់ឡើយ ប្រសិនបើខ្ញុំបង់ឱ្យគាត់នូវថង់កាក់ស្ពាន់នោះ"។

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលគេហើយពោលថា៖ "ប្រសិនបើឯងនៅតែអាចដាក់ដៃលើទ្រូង ហើយនិយាយពាក្យនេះបាន បន្ទាប់ពីចេញទៅរស់នៅពិភពខាងក្រៅអស់រយៈពេល ១០ ឆ្នាំ នោះឯងឈ្នះហើយ!"

"ចាំដល់ពេលនោះ ចាំយើងនិយាយគ្នាទៀត" ចិន ភីងអាន តបទាំងស្នញញឹម។

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំដោយភាពធុញថប់។ នាងពិតជាមិនអាចនិយាយហេតុផលឱ្យគេយល់បានឡើយ។ "តើពួកយើងទៅណាទៀតឥឡូវ?"

ចិន ភីងអាន គិតមួយភ្លែត រួចឆ្លើយថា៖ "តោះទៅហាងជាងដែកមើលថា លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) យ៉ាងម៉េចហើយ។ ឆ្លៀតពេលដើរទៅទីនោះ យើងក៏អាចទៅយកដាវរបស់ឯងពីលើដីវិញដែរ"។

"អញ្ចឹងនាំផ្លូវទៅ" នីង យ៉ាវ និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

"តើរាងកាយឯងមិនអីទេអ្ហី?" នាងស្រាប់តែសួរឡើង។

ចិន ភីងអាន ញញឹមស្ញេញ រួចតបថា៖ "គ្មានបញ្ហាធំដុំឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រៅពីហាត់ក្បាច់ដាល់ ខ្ញុំក៏ត្រូវផឹកថ្នាំដូចឯងរាល់ថ្ងៃដែរ។ លោកតា Yang ក៏បាននិយាយដែរថា ប្រសិនបើថ្នាំមិនមានប្រសិទ្ធភាព ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវចំណាយលុយច្រើនជាងនេះ"។

"ឯងពិតជាជឿគាត់មែន?" នីង យ៉ាវ សួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

ចិន ភីងអាន ញញឹមរួចគ្រវីក្បាល។ វាហាក់ដូចជាគេមិនចង់ប្រកែកជាមួយនាងអំពីរឿងនេះឡើយ។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូច គេបានរមូរដៃអាវឡើង ហើយដោះកាំបិតខ្លីស៊កក្នុងសំពត់ (skirt dagger) ប្រគល់ទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ វិញ។

បន្ទាប់ពីលាក់កាំបិតខ្លីរួច នីង យ៉ាវ ក៏ទៅរើសយកដាវរបស់នាងដែលត្រូវបានជាន់ពន្លិចដីដោយ ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape)។ ចំពោះ ស្រោមដាវ (Sword Scabbard) ដែលនាងបានឱ្យ ចិន ភីងអាន, គេបានសម្រេចចិត្តទុកវានៅជាមួយនាងជាបណ្តោះអាសន្ន។ វាត្រូវបានពាក់នៅត្រង់ចង្កេះរបស់នាងនាពេលនេះ ហើយនេះធ្វើឱ្យដាវហោះមានកន្លែងស្នាក់នៅ។

នៅពេល ចិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ មកដល់ចុងខាងត្បូងនៃស្ពានដំបូល ពួកគេបានឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ចងសក់សេះ ស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតង កំពុងអង្គុយលើជណ្តើរ ដោយយកដៃទាំងពីរច្រត់ថ្ពាល់សម្លឹងទៅឆ្ងាយ។ នាងកំពុងអង្គុយបែរខ្នងដាក់ពួកគេ។

នៅទីធ្លាខាងក្រោយហាងថ្នាំត្រកូល យ៉ាង, តា Yang បានទុកខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ ហើយគ្រវីដៃ បំបាត់ដុំផ្សែងដែលនៅជុំវិញខ្លួនគាត់។ "កុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងផ្តល់ឱ្យឯងនូវរាងកាយមិនចេះខ្ទេចខ្ទាំរបស់អ្នកការពារទន្លេ នៅពេលឯងទទួលបានជោគជ័យ។ ចំណែករឿងថាឯងអាចក្លាយជាទេវតាទឹកពិតប្រាកដឬអត់ គឺអាស្រ័យលើសមត្ថភាព និងសំណាងរបស់ឯងខ្លួនឯង"។

ចុងក្រោយ គាត់បានយកខ្សៀជក់បារីគោះដីតិចៗ ហើយងើបមើលទៅទិសដៅនៃ ដើមលីងឈូ (Ancient Locust Tree)។ គាត់បញ្ចេញសម្លេងភ្ញាក់ផ្អើល រួចពោលថា៖ "ដើមឈើរលំ ហ្វូងស្វាក៏បែកខ្ញែក"។

រទេះសេះបីគ្រឿងកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ ច្រកក្អមដី

(Clay Vase Alley)។

សុង ឆាងជិង (Song Changjing) ពិតជាមិនអាចយល់បានឡើយថា ហេតុអ្វីបានជាក្មួយប្រុសរបស់លោក នៅតែប្រកាន់ចង់ឈ្នះចង់ចាញ់ជាមួយនឹងក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់មកពីច្រកតូចដ៏កំសត់នេះ។

តាមពិតទៅ គេថែមទាំងកើតមានចំណងក្នុងចិត្តដោយសារតែរឿងនេះទៀតផង។

សុង ឆាងជិង ញញឹមរួចនិយាយថា៖ "ដោយសារខ្ញុំបានលូកដៃចូលក្នុងជម្លោះផ្តេសផ្តាសរបស់ឯងជាមួយ ចិន ភីងអាន ម្តងរួចទៅហើយ ខ្ញុំនឹងមិនលូកដៃជាលើកទីពីរឡើយ។ ឯងត្រូវតែដោះស្រាយបញ្ហានេះដោយខ្លួនឯង"។

ចុងក្រោយ លោកបានព្រមានថា៖ "ឯងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមានទំនាក់ទំនងឯកជនជាមួយ ភ្នំស៊ុនស្កច (Sun Scorch Mountain) ប៉ុន្តែចងចាំថា កុំលូកដៃចូលជ្រៅពេកជាមួយពួកគេ"។

សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) មានអារម្មណ៍អស់សំណើច រួចសួរថា៖ "ទំនាក់ទំនងឯកជន? តើលោកពូកំពុងសំដៅលើក្មេងស្រីម្នាក់នោះមែនទេ? ហាហា ខ្ញុំគ្រាន់តែយល់ថាវាជារឿងសប្បាយបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ គ្មានទំនាក់ទំនងអីត្រូវនិយាយដល់ឡើយ"។

"គ្រាន់តែជារឿងសប្បាយ តែឯងបែរជាឱ្យ ផ្លែឃ្លោកចិញ្ចឹមដាវ (Sword Nurturing Gourd) ទៅនាងយ៉ាងងាយស្រួលមែនទេ?" សុង ឆាងជិង សើចតិចៗ។

សុង ជីស៊ីន ហាស្តី រួចនៅស្ងៀម។

រទេះសេះមិនអាចចូលទៅក្នុងច្រកតូចបានឡើយ ហើយ សុង ឆាងជិង ក៏មិនចង់ចុះពីរទេះដើម្បីចូលទៅដែរ។ ដូចនេះ សុង ជីស៊ីន ក៏លោតចុះពីរទេះម្នាក់ឯង។ គេឃើញថាមានភ្លៀងកំពុងធ្លាក់ ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាភ្លៀងរលឹមស្រិចៗនៃរដូវផ្ការីកក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ វាមានសញ្ញាថានឹងក្លាយជាភ្លៀងខ្លាំង។

គេប្រញាប់រត់ចូលទៅក្នុង ច្រកក្អមដី ហើយចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ។ អ្វីដែលគេបានឃើញគឺ ជី គុយ (Zhi Gui) កំពុងអង្គុយនៅក្រោមដំបូលផ្ទះ ហើយកំពុងអង្គុយរវើរវាយ។

សុង ជីស៊ីន ញញឹមហើយស្រែកថា៖ "តោះទៅ! ចៅហ្វាយវ័យក្មេងរបស់ឯង នឹងនាំឯងទៅកាន់រាជធានីនៃ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) ដើម្បីបើកភ្នែកមើលពិភពលោក!"

ជី គុយ ដឹងខ្លួនវិញ ហើយសួរថា៖ "ហាស? ពួកយើងនឹងចាកចេញលឿនបែបនេះមែនទេ?"

សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាលរួចនិយាយថា៖ "អ្វីៗត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់អស់ហើយ ដូច្នេះមិនដឹងជាត្រូវនៅធ្វើអីទៀតឡើយ។ មានវ៉ាលីធំពីរនៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ហើយក៏មានវ៉ាលីតូចរបស់ឯងដែរ។ យើងបានរៀបចំអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយើងអាចយកទៅបានអស់ហើយ។ គ្មានអ្វីសល់នៅក្នុងផ្ទះទៀតទេ ដូច្នេះតើវាមានអ្វីខុសគ្នា បើយើងចាកចេញលឿន ឬយឺតបន្តិចនោះ?"

ជី គុយ ដាក់ចង្ការលើជង្គង់ ហើយនិយាយទាំងក្រៀមក្រំថា៖ "ចាស... តែទីនេះគឺជាផ្ទះរបស់យើង..."

សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមធំ ហើយដើរទៅអង្គុយលើមាត់ទ្វារក្បែរនាង។ គេជូតទឹកភ្លៀងនៅលើថ្ងាស ហើយសួរដោយសម្លេងទន់ភ្លន់ថា៖ "មានរឿងអី? មិនដាច់ចិត្តចាកចេញមែនទេ? ប្រសិនបើឯងពិតជានឹកទីនេះមែន យើងអាចចេញទៅយឺតបន្តិចក៏បាន។ គ្មានបញ្ហាឡើយ ខ្ញុំអាចប្រាប់អ្នកផ្សេងបាន"។

ជី គុយ ស្រាប់តែញញឹម ហើយគ្រវីកណ្តាប់ដៃតូចរបស់នាង រួចនិយាយថា៖ "មិនបាច់ទេ! តោះចេញទៅឥឡូវហ្នឹង! ខ្លាចអី!"

"កុំភ្លេចអាសត្វពស់ជើងបួននោះផង" សុង ជីស៊ីន រំលឹកនាង។

ជី គុយ ស្រាប់តែខឹងសម្បារភ្លាម ហើយនិយាយថា៖ "អាឆ្កួតតូចនោះ។ វាលួចចូលទៅក្នុងបាតវ៉ាលីរបស់ខ្ញុំកាលពីម្សិលមិញ ធ្វើឱ្យខ្ញុំចំណាយពេលកន្លះថ្ងៃដើម្បីរកវា។ ពេលខ្ញុំរកវាឃើញបន្ទាប់ពីការខំប្រឹងយ៉ាងខ្លាំង ខ្ញុំស្រាប់តែឃើញថាប្រអប់គ្រឿងសម្អាងរបស់ខ្ញុំខ្លះប្រឡាក់អស់រលីង! ពិតជាមិនអាចលើកលែងឱ្យបានឡើយ! វាសមតែត្រូវកាត់ទោសប្រហារជីវិត!"

សុង ជីស៊ីន ចាប់ផ្តើមបារម្ភពីសត្វពស់ជើងបួននោះ ហើយសួរល្បងមើលថា៖ "អាឆ្កួតតូចនោះ... មិនត្រូវបានឯងសម្លាប់ចោលទេមែនទេ?"

ជី គុយ គ្រវីក្បាលហើយតបថា៖ "ទេ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តលើកលែងទោសឱ្យវាសិន។ ខ្ញុំនឹងចាត់ការវាពេលយើងទៅដល់រាជធានី។ អូ មែនហើយ! ចាំពេលទៅដល់រាជធានី យើងចិញ្ចឹមមាន់ឱ្យបានច្រើនបន្តិចទៅលោកម្ចាស់។ បានទេ? យើងត្រូវចិញ្ចឹមយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំក្បាល!"

សុង ជីស៊ីន ងឿងឆ្ងល់ ហើយសួរថា៖ "មានស៊ុតមាន់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ញ៉ាំហើយ តើចាំបាច់ទិញមាន់មកចិញ្ចឹមធ្វើអីទៀត? តើឯងមិនតែងតែរអ៊ូថាពួកវា شورមែនទេ?"

"ដល់ពេលហ្នឹង ខ្ញុំនឹងយកខ្សែចំណងមកចងជើងមាន់ម្នាក់មួយ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងយកចុងម្ខាងទៀតមកចងនឹងជើងទាំងបួន និងក្បាលអាឆ្កួតតូចនោះ។ ពេលណាខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត ខ្ញុំនឹងទៅដេញមាន់ទាំងនោះ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ អាឆ្កួតតូចនោះវាលឿន និងចេះគេចណាស់។ ខ្ញុំហត់នឹងដេញតាមវាខ្លាំងណាស់ ហើយវារឹតតែធ្វើឱ្យខ្ញុំខឹង..."

ស្តាប់ការរអ៊ូរទាំរបស់អ្នកបម្រើរបស់គេ ចិត្តរបស់ សុង ជីស៊ីន ពោរពេញដោយរូបភាពសត្វពស់ជើងបួននោះដែលត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្ម។ "តើវាមិនមែនជាការដាក់ទណ្ឌកម្មដោយឱ្យសេះប្រាំគ្រឿងទាញបំបែករូបកាយទេអ្ហី? អូ មិនមែនទេ... វាគឺជាការទាញបំបែកដោយមាន់ប្រាំក្បាលវិញ..."

សុង ជីស៊ីន ខ្ទប់ពោះសើចយ៉ាងខ្លាំង។

ជី គុយ ស៊ាំនឹងការស្រមើស្រមៃរបស់ចៅហ្វាយនាងទៅហើយ ដូច្នេះនាងមិនមានអារម្មណ៍ថាវាចម្លែកឡើយ។ នាងគ្រាន់តែសួរថា៖ "លោកម្ចាស់ វ៉ាលីទាំងនេះធ្ងន់ណាស់ តើយើងនឹងយកពួកវាទៅយ៉ាងម៉េច? ម្យ៉ាងទៀត មានរបស់ខ្លះដែលយើងគួរតែបោះចោលតែមិនទាន់បោះចោលនៅឡើយ"។

សុង ជីស៊ីន ក្រោកឈរ រួចផ្ទាត់ម្រាមដៃ ហើយបញ្ជាថា៖ "ចេញមក! ខ្ញុំដឹងថាពួកឯងកំពុងពួននៅក្បែរនេះ។ សូមជួយលើកវ៉ាលីទាំងនេះទៅដាក់លើរដេះសេះឱ្យពួកយើងផង"។

គ្មានការឆ្លើយតបឡើយ។

សុង ជីស៊ីន នៅស្ងៀមយ៉ាងយូរ។ ទឹកមុខរបស់គេកាន់តែស្រអាប់ ហើយគេបញ្ជាថា៖ "បង្ហាញខ្លួនមក! តើពួកឯងចង់ឱ្យខ្ញុំឱ្យលោកពូរបស់ខ្ញុំមកលើកវាដោយផ្ទាល់មែនទេ?!"

មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្រាប់តែមានស្រមោលមនុស្សជាច្រើនបានលោតចុះពីលើដំបូលផ្ទះនៅម្ខាងទៀតនៃ ច្រកក្អមដី ឬបង្ហាញខ្លួនពីកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងច្រក។

មានឆ្មាំពាក់អាវខ្មៅសរុបប្រាំនាក់ ហើយបន្ទាប់ពីមេដឹកនាំបានបើកទ្វារ ពួកគេទាំងអស់ក៏ចូលមកក្នុងទីធ្លា។

មេដឹកនាំរារែកមួយភ្លែត មុននឹងលើកដៃសំពះគោរព ហើយនិយាយដោយសម្លេងក្រអួនថា៖ "ពួកយើងកំពុងបំពេញបេសកកម្មពីមុន ដូច្នេះមិនហ៊ានបង្ហាញខ្លួនដោយគ្មានការអនុញ្ញាតឡើយ។ សូមមេត្តាអភ័យទោសផង ព្រះអង្គម្ចាស់ (Your Highness)"។

"ទៅធ្វើការរបស់ពួកឯងទៅ" សុង ជីស៊ីន និយាយដោយគ្មានទឹកមុខ។

បុគ្គលនោះនៅតែអោនក្បាល ហើយនិយាយថា៖ "កូនចៅសូមអង្វរព្រះអង្គម្ចាស់ មេត្តាជួយពន្យល់ស្ថានភាពនេះទៅកាន់ព្រះមហាក្សត្រផង"។

សុង ជីស៊ីន ធុញទ្រាន់នឹងការរអ៊ូរបស់គេ ហើយស្តីបន្ទោសថា៖ "តើលោកពូរបស់ខ្ញុំ នឹងមកប្រកាន់រឿងតូចតាចបែបនេះជាមួយពួកឯងមែនទេ?!"

មនុស្សទាំងប្រាំនាក់នៅតែឈរស្ងៀមនៅក្នុងភ្លៀង ដោយមិនព្រមកម្រើកសូម្បីតែមួយជំហាន។

សុង ជីស៊ីន គ្មានជម្រើសក្រៅពីយល់ព្រម ដោយពោលថា៖ "មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងជួយពន្យល់ពួកឯង"។

លុះឮបែបនេះហើយ ទើបមនុស្សទាំងប្រាំនាក់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។ បីនាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានលើកវ៉ាលីម្នាក់មួយយ៉ាងងាយស្រួល ខណៈដែលពីរនាក់ទៀតនៅដៃទទេ ដើម្បីការពារផ្នែកខាងមុខ និងខាងក្រោយ។ បន្ទាប់ពីដើរយឺតៗចេញទៅក្នុង ច្រកក្អមដី ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមរត់យ៉ាងលឿន។

សុង ជីស៊ីន សម្លឹងមើលតាមទាំងគិតពិចារណា។

ជី គុយ បើកឆ័ត្រក្រដាសប្រេង ហើយហុចឆ័ត្រមួយទៀតដែលធំជាងបន្តិចឱ្យ សុង ជីស៊ីន។ បន្ទាប់ពីចាក់សោទ្វារផ្ទះ ទ្វារផ្ទះបាយខាងក្រៅ និងទ្វារទីធ្លារួច អ្នកទាំងពីរបានឈរនៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារ ដោយម្នាក់មានឆ័ត្រមួយនៅក្នុងដៃ។ សុង ជីស៊ីន សម្លឹងមើលក្រដាសសែន (couplets) និងរូបទេវតាឆ្មាំទ្វារ រួចរអ៊ូតិចៗថា៖ "ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថា តើពួកយើងនឹងអាចឃើញក្រដាសសែនទាំងនេះទៀតទេ នៅពេលដែលយើងត្រឡប់មកវិញលើកក្រោយ"។

"ក្នុងកាលដែលយើងចាកចេញហើយ គឺចាកចេញរហូត មែនទេ? ហេតុអ្វីត្រូវត្រឡប់មកវិញទៀត?" ជី គុយ សួរ។

"ខ្ញុំស្មានថាឯងនិយាយត្រូវហើយ។ ប្រសិនបើយើងទទួលបានជោគជ័យ វានឹងគ្មាននរណាម្នាក់ដែលយើងអាចអួតប្រាប់បានឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងបរាជ័យ វានឹងមានមនុស្សជាច្រើនរង់ចាំសើចចំអកដាក់យើង" សុង ជីស៊ីន និយាយទាំងស្នាមញញឹមបែបបញ្ជោះខ្លួនឯង។

ភ្លៀងនៅតែបន្តធ្លាក់ ហើយច្រកតូចក៏ចាប់ផ្តើមសើម និងមានភក់។ ជី គុយ មិនចង់នៅទីនោះទៀតឡើយ ហើយនាងបានដាស់តឿនថា៖ "តោះទៅ តោះទៅ"។

សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាល ហើយអ្នកទាំងពីរក៏ដើរចេញពី ច្រកក្អមដី។

ជី គុយ ដើរនៅខាងមុខ ជាមួយនឹងជំហានដែលប្រញាប់ប្រញាល់បន្តិច។

ចំណែកឯ សុង ជីស៊ីន ដើរពីក្រោយនាង ជាមួយនឹងជំហានដែលយឺតជាង។ នៅពេលគេដើរកាត់ខ្លោងទ្វារមួយ សុង ជីស៊ីន បានបញ្ឈប់ជំហាន ហើយងាកក្រោយទៅមើល។

គេហាក់ដូចជារវើរវាយ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅជញ្ជាំងភក់ដ៏ធម្មតាមួយ។

ជី គុយ ងាកមក ហើយមិនអាចជួយរអ៊ូបានថា៖ "លោកម្ចាស់ ភ្លៀងនឹងកាន់តែខ្លាំង ប្រសិនបើយើងមិនប្រញាប់ទេ"។

ទឹកមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន ត្រូវបានលាក់នៅក្រោមឆ័ត្រ។ បន្ទាប់ពីលើកដៃឡើង និងធ្វើសកម្មភាពអ្វីមួយរួច គេក៏ឆ្លើយតបនឹងការហៅរបស់ ជី គុយ ហើយទីបំផុតក៏ចាប់ផ្តើមដើរឱ្យលឿនជាងមុន។

————

នៅក្នុងរទេះសេះនៅខាងក្រៅ ច្រកក្អមដី, សុង ឆាងជិង កំពុងអង្គុយបិទភ្នែកសម្រាកចិត្ត។

ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ នឹងសរសេរឯកសារសម្ងាត់មួយរៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយនេះគឺជាការទទួលខុសត្រូវរបស់ឆ្មាំ និងចារបុរសកំពូលៗប្រាំបួននាក់មកពី អាណាចក្រមហាឡី។ ពួកគេមានភារកិច្ចសង្កេតការណ៍ ហើយអ្វីដែលពួកគេកត់ត្រាទុក គឺសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ "កូនក្រៅច្បាប់របស់អ្នកគ្រប់គ្រងឡមុន"។ ជាឧទាហរណ៍ ផ្លូវណាខ្លះដែលគេបានទៅដើរទិញអីវ៉ាន់ជាមួយអ្នកបម្រើ ជី គុយ, តើគេចំណាយលុយប៉ុន្មានលើអាហារអ្វីខ្លះ, តើគេសូត្រអត្ថបទអ្វីខ្លះនៅពេលព្រឹក ហើយអត្ថបទទាំងនោះមកពីស្នាដៃរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sages) ណាខ្លះ, តើគេលួចផឹកស្រាជាលើកដំបូងនៅពេលណា, តើគេទៅបង្ហោះខ្លែង និងចាប់ចង្រិតជាមួយនរណានៅខាងក្រៅទីប្រជុំជនតូច, តើគេឈ្លោះជាមួយនរណា និងដោយសារហេតុអ្វី ជាដើម។

មិនថាព្រឹត្តិការណ៍ធំ ឬតូចឡើយ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានសង្កេត និងកត់ត្រាទុក។ កំណត់ត្រាទាំងនេះនឹងត្រូវបានបញ្ជូនទៅរាជធានី ដែលពួកគេនឹងត្រូវនាំចូលទៅក្នុងវាំង និងដាក់លើតុនៅក្នុងបន្ទប់សិក្សារាជវង្ស។ ចុងក្រោយ កំណត់ត្រាទាំងនេះនឹងត្រូវបានប្រមូលផ្តុំចូលគ្នា និងចងជាសៀវភៅ។ បងប្រុសរបស់លោក — មនុស្សម្នាក់ដែលចូលចិត្តលេងសើចនឹងពាក្យពេចន៍ និងអត្ថបទ — បានដាក់ឈ្មោះសៀវភៅទាំងនេះដោយផ្ទាល់ថា "កំណត់ត្រាជីវិតប្រចាំថ្ងៃតូចតាច" (Small Records of Daily Life)។ តាំងពី "កំណត់ត្រាជីវិតប្រចាំថ្ងៃតូចតាចទី ១" រហូតដល់ "កំណត់ត្រាជីវិតប្រចាំថ្ងៃតូចតាចទី ១៥", អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលក្មេងប្រុសអាយុ ១៥ ឆ្នាំដែលរស់នៅក្នុងច្រកតូចដ៏ក្រីក្របានធ្វើក្នុងជីវិតរបស់គេ ត្រូវបានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅចំនួន ១៥ ក្បាល។

មុនពេលមកដល់ទីប្រជុំជនតូចនេះ សុង ឆាងជិង បានបើកមើលកំណត់ត្រាដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់ទាំងនេះនៃជីវិតក្មួយប្រុសរបស់លោក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកបានចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងរហ័សថា មានទំព័រមួយបានបាត់ពីកំណត់ត្រាទីដប់ពីរ ហើយវាច្បាស់ណាស់ថាវាត្រូវបានហែកចេញដោយនរណាម្នាក់ដោយចេតនា។ នេះទំនងជាមានន័យថា ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំមួយបានកើតឡើងនៅពេល សុង ជីស៊ីន មានអាយុ ១២ ឆ្នាំ។

ដំបូងឡើយ សុង ឆាងជិង គិតថា នេះគឺជាការប៉ុនប៉ងធ្វើឃាតដ៏សាហាវដែលត្រូវបានបញ្ជាដោយនរណាម្នាក់នៅក្នុងរាជធានី។ លើសពីនេះ ជនដៃដល់មានអំណាចខ្លាំង រហូតដល់បងប្រុសរបស់ សុង ជីស៊ីន ក៏មានតែនៅស្ងៀម។ លុះក្រោយមកទើប សុង ឆាងជិង ដឹងថា វាមិនមែនជាករណីបែបនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទំព័រនោះទំនងជាកត់ត្រានូវអ្វីដែលជាការចងចាំដ៏អាក្រក់សម្រាប់ សុង ជីស៊ីន។ លើសពីនេះ វាក៏ពិតជាទាក់ទងនឹង ចិន ភីងអាន នៃ ច្រកក្អមដី ផងដែរ។

សុង ឆាងជិង ចាប់ផ្តើមរៀបចំគំនិតរបស់លោក។ លោកកម្រមានពេលសម្រាកណាស់ ហើយលោកក៏ឆ្លៀតឱកាសនេះ ដើម្បីគិតពិចារណាឱ្យបានហ្មត់ចត់អំពីការសន្ទនាដែលបានកត់ត្រារវាងយុវជនទាំងពីរ ក៏ដូចជាស្ថានភាពបែបណានៅអំឡុងពេលសន្ទនាទាំងនោះ។

សុង ឆាងជិង បើកភ្នែកឡើង ហើយទាញវាំងនននៅក្នុងរទេះសេះ។ លោកបានឃើញរូបរាងដ៏ស្តើងរបស់អ្នកបម្រើស្រីដែលកំពុងកាន់ឆ័ត្រមុនគេ ហើយបន្ទាប់មកលោកបានឃើញរូបរាងក្មួយប្រុសរបស់លោកនៅពីក្រោយនាង។ អ្នកទាំងពីរដើរសំដៅទៅរទេះសេះទីពីរ។ ចំណែកឯវ៉ាលីរបស់ពួកគេ ត្រូវបានដាក់ក្នុងរទេះសេះចុងក្រោយរួចហើយ។

"ដល់ពេលចាកចេញហើយ" សុង ឆាងជិង និយាយតិចៗ។

រទេះសេះរបស់លោកចាប់ផ្តើមបរទៅមុខយឺតៗ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាស្រាប់តែឈប់ង៉ក់ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក សុង ជីស៊ីន ដ៏ស្លន់ស្លោ និងខឹងសម្បារ បានសម្រុកចូលទៅក្នុងរទេះសេះ រួចស្រែកថា៖ "តើនេះមានន័យថាម៉េច?!"

"ឯងកំពុងសំដៅលើសាកសពពីរនៅក្នុងរទេះរបស់ឯងមែនទេ?" សុង ឆាងជិង សួរ។

សុង ជីស៊ីន កំពុងតែឆេះដុំ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើល សុង ឆាងជិង ដោយកំហឹង។

ទឹកមុខរបស់ សុង ឆាងជិង នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ ហើយលោកបានពន្យល់ថា៖ "តើឯងដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេទេ? មានទីភ្នាក់ងារចារកម្មចំនួនប្រាំពីរនៅក្នុង អាណាចក្រមហាឡី ហើយបីក្នុងចំណោមពួកគេគឺស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំ។ ភារកិច្ចចម្បងរបស់ពួកគេគឺជ្រៀតចូលទៅក្នុងតុលាការផ្លូវការនៃប្រជាជាតិ និងអាណាចក្រផ្សេងទៀត ប្រមូលព័ត៌មានអំពីយោធារបស់ពួកគេ និងសូកប៉ាន់មន្ត្រី និងមេទ័ពរបស់ពួកគេ។"

"លោកគ្រូរាជវង្ស ខ្លាចាក់សម្លាប់ (Embroidered Tiger) គ្រប់គ្រងទីភ្នាក់ងារចារកម្មបីផ្សេងទៀត ហើយភារកិច្ចចម្បងរបស់ពួកគេ គឺតាមដានរាល់ការពិភាក្សាដែលកើតឡើងនៅក្នុងអាណាចក្រ ជាពិសេសនៅក្នុងតុលាការផ្លូវការ និងក្នុងពិភពមនុស្សលោក។ ពួកគេត្រូវតែតាមដានរាជធានីឱ្យបានដិតដល់បំផុត។"

"ទីភ្នាក់ងារចារកម្មចុងក្រោយបង្អស់ គឺសំដៅលើ អ្នកដាំដុះ ហើយពួកគេស្តាប់តាមបញ្ជារបស់... នរណាម្នាក់។ មានចារបុរសសរុបប្រាំបួននាក់នៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ ហើយពួកគេមកពីទីភ្នាក់ងារចារកម្មខុសៗគ្នាទាំងប្រាំពីរនេះ។ ភារកិច្ចរបស់ពួកគេគឺធានាសុវត្ថិភាពរបស់ឯង និងធានាថាគ្មានអ្វីមិនល្អកើតឡើងចំពោះឯងឡើយ"។

"តើលោកពូចង់មានន័យថាម៉េច?" សុង ជីស៊ីន សួរដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់។

សុង ឆាងជិង ញញឹមរួចឆ្លើយថា៖ "មានរឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញជាច្រើន ហើយបើនិយាយពីថាតើមនុស្សម្នាក់នោះពិតជាមានភក្តីភាពចំពោះនរណា វាមានការពន្យល់ដ៏រញ៉េរញ៉ៃ និងការពិតតែពាក់កណ្តាលជាច្រើន។ ប្រសិនបើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំពន្យល់រឿងនេះដល់ឯង... ខ្ញុំចង់និយាយថាវាពិបាកណាស់។ ក្នុងករណីណាក៏ដោយ មនុស្សម្នាក់នោះសមតែស្លាប់ហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងត្រូវតែចងចាំរឿងនេះ។ អ្នកដទៃទាំងអស់ចាត់ទុកឯងជាព្រះអង្គម្ចាស់នៃ អាណាចក្រមហាឡី នាពេលឥឡូវនេះ ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាចាត់ទុកឯងជាពូជពង្សរាជវង្សដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ នៅលើផ្ទៃខាងក្រៅ ពួកគេប្រហែលជាគោរពឯង កោតខ្លាចឯង ឬធ្វើអែបអបនៅចំពោះមុខឯង។ ឯងពិតជាអាចទទួលយកអ្វីៗទាំងអស់នេះបានដោយធម្មជាតិ។ ប៉ុន្តែ កុំភ្លេចឱ្យសោះថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សទាំងនេះកំពុងធ្វើសកម្មភាពក្នុងរបៀបបែបនេះ"។

"អូ? ហេតុអ្វីទៅ?" សុង ជីស៊ីន សួរទាំងសើចចំអកដោយត្រជាក់។

សុង ឆាងជិង ញញឹមតិចៗ ហើយឆ្លើយថា៖ "តើឯងគិតថាឯងពិតជាសំខាន់មែនទេ? នេះគឺដោយសារតែខ្ញុំកំពុងរួមដំណើរជាមួយឯងនាពេលឥឡូវនេះ។ ខ្ញុំខ្លាចថាឯងនឹងភ្លេចរឿងនេះ ទើបខ្ញុំឆ្លៀតឱកាសនេះដើម្បីបង្រៀនមេរៀនតូចមួយដល់ឯង។ ការនៅក្នុងរទេះសេះតែមួយជាមួយមនុស្សស្លាប់ គឺពិតជាមិនស្រណុកឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគឺនៅតែល្អជាងការដែលខ្ញុំត្រូវមកអង្គុយក្បែរសាកសពរបស់ឯង នៅពេលដែលយើងជួបគ្នាលើកក្រោយ"។

ផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន ប្រែជាក្រហមងាំង។

សុង ឆាងជិង សម្លឹងមើលគេ រួចនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ "ឯងអាចចេញទៅបានហើយ"។

សុង ជីស៊ីន លេបសម្តីដែលនៅចុងអណ្តាតចូលទៅវិញភ្លាមៗ។ គេងាកក្រោយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ខាំធ្មេញចាកចេញទៅទាំងកំហឹង។

បន្ទាប់ពី សុង ជីស៊ីន ចាកចេញទៅ សុង ឆាងជិង ញញឹមហើយគិតថា៖ "ជាមួយនឹងសមត្ថភាពដ៏តិចតួចបែបនេះ តើពួកខ្លា និងកញ្ជ្រោងដែលគ្មានធ្មេញទាំងនោះ នឹងមិនសម្លឹងមើលឯងភ្លាមៗទេអ្ហី នៅពេលឯងទៅដល់រាជធានី? តើពួកគេនឹងមិនចង់ហែកសាច់ពីរបីដុំពីរូបកាយរបស់ឯងទេអ្ហី?"

តាមពិតទៅ សុង ឆាងជិង ក៏មានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលបន្តិចដែរ នៅពេលគិតពីការត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ។

————

នៅក្នុងរទេះសេះ វាពិតជាសាកសពដែលដណ្តើមយកកន្លែងអង្គុយច្រើនបំផុត។

សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងខ្លួនជាខ្លាំង ហើយផ្ទុយទៅវិញ គឺ ជី គុយ ដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ និងធូរស្រាល។ "អូ មែនហើយ។ ជី គុយ តើឯងបានយកសោផ្ទះចាស់របស់យើងមកជាមួយទេ?" សុង ជីស៊ីន សួរក្នុងរបៀបធម្មតា។

ជី គុយ បង្ហាញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលនាងឆ្លើយថា៖ "អត់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែទុកពួកវានៅកន្លែងណាមួយក្នុងផ្ទះហ្នឹង។ វាមិនមែនថាខ្ញុំចង់ត្រឡប់មកវិញឡើយ។ មានរឿងអី? ហេតុអ្វីលោកម្ចាស់សួររឿងនេះ? យ៉ាងណាមិញ តើលោកម្ចាស់ក៏គ្មានសោមួយកំប្លេរដែរទេអ្ហី?"

"អូ ខ្ញុំក៏ទុកពួកវានៅក្នុងផ្ទះដែរ" សុង ជីស៊ីន ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹម។

————

រទេះសេះទាំងបីបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ ដើមលីងឈូ ចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូច ហើយទីបំផុតក៏ធ្វើដំណើរលើផ្លូវដែលមានភក់ និងមិនស្មើគ្នា។ ពួកគេបន្តដំណើរទៅកាន់ទិសខាងកើត។

នៅពេលរទេះសេះទាំងបីបានចាកចេញពីខ្លោងទ្វារខាងកើតនៃទីប្រជុំជនតូច អ្នកយាមខ្លោងទ្វារ ចឹង ដាហ្វឹង បាននិងកំពុងសង្កេតមើលពួកគេពីក្នុងខ្ទមភក់របស់គេ។ អង្គុយច្រហោងក្បែរទ្វារ និងដោយយកដៃទាំងពីរដាក់ក្នុងដៃអាវម្ខាងទៀត បុរសដែលមិនទាន់រៀបការម្នាក់នេះបានស្ងាប ខណៈដែលគេមើលពួកគេចាកចេញពីទីប្រជុំជន។

បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរបានប្រហែលមួយម៉ោង សុង ឆាងជិង ស្រាប់តែបញ្ជាដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ឈប់!"

សុង ឆាងជិង ចុះពីរទេះសេះរបស់លោក ខណៈដែល សុង ជីស៊ីន និង ជី គុយ បានទាញវាំងនននៅក្នុងរទេះរបស់ពួកគេ ហើយលូកក្បាលចេញមកក្រៅជាមួយគ្នា។ ពួកគេសម្លឹងមើលទៅ សុង ឆាងជិង ដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ។

សុង ឆាងជិង គ្រវីដៃ ហើយ សុង ជីស៊ីន ក៏ប្រញាប់រួញក្បាលចូលទៅក្នុងរទេះវិញភ្លាម ដោយទាញ ជី គុយ ចូលទៅជាមួយដែរ។

សុង ឆាងជិង ដើរទៅមុខ ហើយនៅមិនឆ្ងាយពីមុខលោក មានបុរសវ័យកណ្តាលដ៏សាមញ្ញម្នាក់កំពុងឈររាំងផ្លូវ។ គេមើលទៅដូចជាមនុស្សស្មោះត្រង់ម្នាក់ ហើយស្បែកជើងចំបើង និងជើងខោរបស់គេសុទ្ធតែប្រឡាក់ពេញដោយភក់។

ខណៈដែលលោកដើរទៅជិត សុង ឆាងជិង ញញឹមហើយពោលថា៖ "តើនរណានឹងគិតទៅ? ពិតជាមានមនុស្សដូចលោកលាក់ខ្លួននៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះមែន។ មើលទៅ ពួកមន្ត្រីចារកម្មនៃ អាណាចក្រមហាឡី ពិតជាស៊ីអាចម៍ជំនួសបាយពិតមែន"។

អាវផាយពណ៌សដូចព្រិលរបស់ សុង ឆាងជិង ដំបូងឡើយគឺស្អាតឥតខ្ចោះ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ពួកវាក៏ប្រឡាក់ដោយទឹក និងភក់ដែរ។ ស្បែកជើងរបស់លោកក៏ពិតជាមិនអាចគេចផុតដែរ។

ចុងក្រោយ សុង ឆាងជិង បានឈប់នៅចម្ងាយ ១០ ជំហានពីបុរសវ័យកណ្តាលនោះ។ "ដោយសារលោកមិនបានវាយប្រហារខ្ញុំភ្លាមៗ ហេតុអ្វីលោកមិនប្រាប់ខ្ញុំថា តើគោលដៅចុងក្រោយរបស់លោកគឺជាអ្វី?"

ដំបូលផ្ទះរបស់បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ ត្រូវបានបំផ្លាញដោយ ស្វារំកិលភ្នំ, ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខព្រះមហាក្សត្រនៃ អាណាចក្រមហាឡី, តើផ្នែកណារបស់គេដែលមើលទៅដូចជាបុរសគួរឱ្យអាណិត និងគ្មានប្រយោជន៍ ដែលធ្លាប់អង្គុយច្រហោងនៅលើដី និងក្តៅក្រហាយក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់នោះ?

"សុង ឆាងជិង, លោកនឹងដឹងចម្លើយដោយធម្មជាតិ ប្រសិនបើលោកអាចរស់រានមានជីវិតពីសមរភូមិនេះ!" លី អឺ (Li Er) និយាយដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់។

សុង ឆាងជិង ជ្រួញចិញ្ចើមឆ្លើយតប។ លី អឺ យល់ពីការបារម្ភរបស់លោក ហើយគេបាននិយាយថា៖ "ខ្ញុំនឹងឱ្យរទេះសេះឆ្លងកាត់ទៅមុន"។

សុង ឆាងជិង ងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។ លោកមិនបានងាកក្រោយឡើយ ហើយលោកបានសម្លឹងមើល លី អឺ ជាប់ ខណៈដែលលោកស្រែកថា៖ "ពួកឯងទៅមុនទៅ។ បន្តដំណើរទៅមុខទៀត"។

លី អឺ ដើរចេញទៅម្ខាង ហើយអនុញ្ញាតឱ្យរទេះសេះទាំងបីឆ្លងកាត់ដោយគ្មានការរារាំង។

លុះត្រាតែរទេះសេះបាត់ស្រមោលអស់ ទើប សុង ឆាងជិង បែរអារម្មណ៍មកផ្ដោតលើ លី អឺ ដែលកំពុងរង់ចាំយ៉ាងអត់ធ្មត់។

កម្រិត ការដាំដុះ របស់មនុស្សម្នាក់នេះ គឺមានតែខ្ពស់ជាងលោកប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គម្លាតរវាងពួកគេគឺមានកំណត់។

សុង ឆាងជិង មិនមានការភ័យខ្លាចឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ លោកបែរជាពោពេញដោយស្មារតីប្រយុទ្ធ។ ភាពក្លាហាន និងភាពអន្ទះសារបានហូរពេញឈាមរបស់លោក ខណៈដែលលោកទាញកអាវរបស់លោក។

ទោះបីជាមនុស្សដែលឈរនៅចំពោះមុខលោក មិនមានឈ្មោះល្បីល្បាញក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេពិតជាថ្មសំលៀងដ៏កំពូល ដើម្បីចម្រាញ់ការហាត់ក្បាច់គុនរបស់លោក។

សភាវគតិរបស់ សុង ឆាងជិង ប្រាប់លោកថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគឺអាស្រ័យលើខណៈពេលនេះហើយ — មិនថាទោះលោកស្លាប់ ឬរស់ ហើយថាតើលោកនឹងស្ថិតនៅ កម្រិតទី ៩ ឬ កម្រិតទី ១០ នៅថ្ងៃស្អែក។